အခန်း (၁၇၇-၁၇၈)

အခန်း ၁၇၇ - ယာယီ တောင်ထိပ်သခင်

တောင်ထိပ်ငယ်လေးတွင် အကြွေးစာချုပ်များ အများကြီး ရှိသလော ဟု တွေးတောစရာပင်။

အများအပြား ပင် ဖြစ်လေ၏။

တောင်ထိပ်တိုင်းတွင် ထူထဲသော အကြွေးစာချုပ် အထပ်လိုက် ရှိပြီး ထိုအရာများ၏ ရှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းမှာ အချိန်နှင့်အမျှ ဟူယန် စုဆောင်းထားခဲ့သော အကြွေးစာချုပ်များ ဖြစ်ကာ အချို့မှာ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကတည်းက ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ကျန်ရှိသော နှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းမှာ မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း အိုးယန် ရေးသားခဲ့သော အကြွေးစာချုပ်များ ဖြစ်လေ၏။

ဤ အကြွေးစာချုပ်များသည် စာရွက် အလွတ်များကဲ့သို့ အသုံးမဝင်ကြောင်းကို လူတိုင်း သိကြသော်လည်း ဟူယန်နှင့် အိုးယန် ဆိုသော ဤ ဆရာနှင့် တပည့် အတွဲသည် ပုံစံခွက် တစ်ခုတည်းမှ ထွက်လာသည့်အလား တူညီနေကြပေသည်။

အခြား တောင်ထိပ်များသည် ထိုနှစ်ဦး အလကား စားသောက်ခြင်းကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်လေ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ နောက်ဆုံးတွင် ဂိုဏ်းချုပ်က အမြဲတမ်း ရှင်းပေးလေ့ရှိပေသည်။

ထိုအချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

သို့ရာတွင် အကျိုးကျေးဇူးများလည်း ရှိလေ၏။ စိတ်မနှံ့သူ ဟု တာအိုဘွဲ့ ရှိသော ဟူယန်သည် ဟောကိန်းထုတ်ခြင်းနှင့် ပါးကွအမှတ်အသားများကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရာတွင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းရည် ရှိပေသည်။ ဟူယန် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာချိန်တွင် အခြား တောင်ထိပ်များက တစ်ခုခု လိုအပ်ပါက သူသည် မည်သည့် အကျိုးအမြတ်ကိုမျှ မတောင်းဆိုဘဲ တိုက်ရိုက် ကူညီပေးလေ့ရှိလေ၏။

ထို့ပြင် ယခုအခါ တောင်ထိပ်ငယ်လေးမှ မိစ္ဆာလေးများသည် အလျင်အမြန် ကြီးထွားနေသော ကာလတွင် ရှိနေကြပေသည်။ သူတို့သာ မမျှော်လင့်ဘဲ သေဆုံးမသွားဘဲ သူတို့၏ တာအိုသာ မငြိမ်းသတ်ခံရပါက သူတို့သည် အနာဂတ်တွင် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ မဏ္ဍိုင်များ ဖြစ်လာကြမည် ဖြစ်လေ၏။

ဤ အကြွေးစာချုပ်များသည်လည်း သူတို့နှင့် တောင်ထိပ်ငယ်လေးမှ မိစ္ဆာလေးများ အကြား သံယောဇဉ်နှင့် ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခု အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးမည် ဖြစ်ပေသည်။

မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် သို့ ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် တာအို၏ ဦးတည်ချက်ကို နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိကြသော ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည့် တောင်ထိပ်သခင်များ၊ အကြီးအကဲများနှင့် ဧည့်အကြီးအကဲများ အားလုံးသည် အရူးများ မဟုတ်ကြချေ။

ရေရှည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များသည် သူတို့အတွက် သဘာဝကျကျပင် ဖြစ်ပေါ်လာတတ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤ အကြွေးစာချုပ်များသည် သူတို့၏ ရှည်လျားလှသော နှစ်ကာလများ အတွင်း ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး အိုးယန်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းသော ကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ လူချစ်လူခင် ပေါများလေ၏။

ပြဿနာ ဖန်တီးရသည်ကို နှစ်သက်သော ဦးနှောက်မရှိသည့် ဓားမေးမြန်းခြင်းတောင်ထိပ် မှလွဲ၍ အခြား တောင်ထိပ်များမှ တောင်ထိပ်သခင်များနှင့် အကြီးအကဲများသည် အိုးယန်ကို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် တပည့်ရင်းများကဲ့သို့ပင် ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်း မရှိကြချေ။

ထိုကလေးသည် သူ၏ လေးစားမှုကို ပြသရန် သီးသန့် ပန်းချီကားများနှင့် ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းများကို ရံဖန်ရံခါ ပို့ပေးတတ်သည်ကို ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ချေ။

ထို့ကြောင့် အိုးယန်က တောင်ထိပ်ငယ်လေးနှင့် အခြား တောင်ထိပ်များ အကြားရှိ အကြွေးစာချုပ်များ အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းရန် အဆိုပြုလိုက်ချိန်တွင် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော ဧည့်အကြီးအကဲများနှင့် အကြီးအကဲများ အားလုံးသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြပြီး လိုလိုလားလား သဘောတူလိုက်ကြလေ၏။

တောင်ထိပ်သခင် အိုးယန် အတွက် ဂုဏ်ပြုစကားများသည် အဆုံးအစမရှိ ထွက်ပေါ်လာပြီး အိုးယန်သည်လည်း ပြုံးကာ လက်အုပ်ချီလျက် တုံ့ပြန်လိုက်ပေသည်။

တုန်းရွှီကျစ်၏ တရားထိုင်ဖျာပေါ်သို့ ဖိချခြင်းခံထားရသော စုရှောင်ချီ တစ်ယောက်တည်းသာ သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုတွင် ယနေ့၏ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်မှု ဆိုသည်မှာ အိုးယန် အတွက် သူ၏ ဆရာ ဖြစ်သူ စီနီယာအစ်ကို ဆင်ထားသော ထောင်ချောက် တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လေ၏။

ထိုအရာများ အားလုံးမှာ တောင်ထိပ် အသီးသီး၏ အရှေ့တွင် တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ တောင်ထိပ်သခင် ရာထူးကို ဆက်ခံခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို အိုးယန် တရားဝင် ဖြတ်သန်းနိုင်ရန် အတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ပြင် ထိုကလေး အိုးယန်သည်လည်း ဤ ထောင်ချောက်ကို ထိုးဖောက် မြင်နိုင်ခဲ့ပြီး စုရှောင်ချီ သူမ ကိုယ်တိုင်သာ အမှောင်ထဲတွင် ချန်ရစ်ခံခဲ့ရကာ ဤ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း တစ်ဦးတည်းသော အရူး ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။

စုရှောင်ချီ၏ မျက်နှာသည် နီရဲလာပြီး သူမ၏ ငွေရောင် သွားများကို အနည်းငယ် ကိုက်ကာ ခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံးကို ဒေါသတကြီး အကဲခတ်ကြည့်လိုက်လေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ရယ်မောနေသော တုန်းရွှီကျစ် အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပေသည်။

"ကျွန်မကိုတောင် လှည့်စားရဲတယ်ပေါ့... စောင့်နေလိုက်..."

ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောနေသော တုန်းရွှီကျစ်သည် ရုတ်တရက် သူ၏ ကျောရိုး တစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားမှုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။ ပြဿနာက ဘာလဲ ဆိုသည်ကို မသိဘဲ သူသည် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပေသည်။

ဤ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်မှုသည် အိမ်ရှင်များနှင့် ဧည့်သည်များ နှစ်ဦးစလုံး အတွက် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းပြီး လေထုမှာလည်း သဟဇာတဖြစ်နေလေ၏။ အိုးယန်ကို ယာယီ တောင်ထိပ်သခင် အဖြစ် အတည်ပြုပြီးနောက် ပြဇာတ် ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် တောင်ထိပ် အသီးသီးမှ ကိုယ်စားလှယ်များသည် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြပေသည်။

ခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံးတွင် တုန်းရွှီကျစ်၊ အိုးယန်နှင့် စုရှောင်ချီ တို့သာ ကျန်ရစ်တော့လေ၏။

တုန်းရွှီကျစ်သည် အိုးယန်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ငါ့မှာသာ မင်း ဆရာရဲ့ နည်းလမ်း တစ်ဝက်လောက် ရှိရင် ဒီနေ့ မင်း ဒီ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို သေချာပေါက် လိုလိုလားလားနဲ့ စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်ခံမှာပဲ..."

အိုးယန်သည် တုန်းရွှီကျစ်ကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ သစ်သား စားပွဲငယ်ပေါ်မှ ဖရဲစေ့ တစ်ဆုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်လေ၏။ သူသည် တုန်းရွှီကျစ်ကို ကြည့်ရင်း ထိုဖရဲစေ့များကို ဝါးစားနေကာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စက္ကန့်များကို တိတ်တဆိတ် ရေတွက်နေပေသည်။

"၃... ၂..."

သူ၏ စိတ်ထဲရှိ '၂' သည် ယခုလေးတင် ပြီးဆုံးသွားပြီး '၁' ကို မရွတ်ဆိုရသေးချေ။

ပန်းထိုးဖိနပ် တစ်ရံသည် တုန်းရွှီကျစ်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ လွင့်စင်လာပြီ ဖြစ်လေ၏။

အိုးယန်သည် ဤအခိုက်အတန့်ကို သူ၏ လက်ထဲရှိ မှတ်တမ်းတင်ကျောက်တုံး အသေးစားလေးဖြင့် တိကျစွာ မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ထကာ ခန်းမဆောင် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖိနပ် ဖြင့် ရိုက်ချခံလိုက်ရသော တုန်းရွှီကျစ်သည် စုရှောင်ချီ၏ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချကာ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံနေရလေ၏။

"ဂျူနီယာညီမလေး... ဂျူနီယာညီမလေး... ငါ ပြောတာ နားထောင်ပါဦး... ငါ ရှင်းပြတာကို နားထောင်ပါဦး... ငါ့မျက်နှာကို မရိုက်နဲ့..." တုန်းရွှီကျစ်သည် မျက်နှာကို ကာလျက် စုရှောင်ချီကို တောင်းပန်နေပေသည်။

သူမ၏ ဒေါသများကို ဖြေဖျောက်ပြီးနောက် စုရှောင်ချီသည် မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ပြဇာတ်ကို ကြည့်နေဆဲဖြစ်သော အိုးယန်၏ နားရွက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ငိုသံပါကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"တတိယ အစ်ကို ဒုက္ခရောက်သွားတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ... တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကို... နောက်တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ တပည့်... မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ နှလုံးသား မရှိကြဘူးလား... မင်းတို့ ဝမ်းမနည်းကြဘူးလား..."

စုရှောင်ချီ၏ စကားများသည် ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။ မျက်လုံးများကို ကာထားသော တုန်းရွှီကျစ်နှင့် နားရွက် ဆွဲခံရသဖြင့် မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့နေသော အိုးယန် နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြပေသည်။

စုရှောင်ချီက သူမ၏ အခြား ဖိနပ် တစ်ဖက်ကို ချွတ်ကာ တုန်းရွှီကျစ်၏ အခြား မျက်နှာ တစ်ခြမ်းကို ရိုက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှသာ သူသည် အထိတ်တလန့် စကားပြောလာခဲ့လေ၏။

"ဂျူနီယာညီမလေး... မင်း မှားနေပြီ... ငါတို့ ဝမ်းမနည်းရုံတင် မကဘူး... ငါတို့ ဝမ်းတောင် သာသေးတယ်..."

စုရှောင်ချီ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး အိုးယန်၏ နားရွက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်သည် အလိုအလျောက် တင်းကျပ်သွားခဲ့လေ၏။

အိုးယန်က ငိုယိုလျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဒေါ်လေး... နာတယ်... နာတယ်..."

တုန်းရွှီကျစ်သည် နှိပ်စက်ခံနေရသော အိုးယန်ကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

"ဂျူနီယာညီလေးက ဒီဘဝမှာ 'စာအုပ်လှန်သူ' ဖြစ်ရတာကို အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ အားလုံးကို အဲဒီအထဲမှာ နှစ်မြှုပ်ထားခဲ့တယ်... မရေမတွက်နိုင်အောင် တွက်ချက်မှုတွေ လုပ်ခဲ့လို့ အခု အခြေအနေကို ရောက်လာတာ... သူ ဒီလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ် ဆိုမှတော့ ဒါက သူ လျှောက်ချင်တဲ့ တာအိုပဲ... သူ့မှာ နောင်တ မရှိတဲ့အပြင် အဲဒါကို ချိုမြိန်တယ်လို့တောင် ခံစားရတယ်... ဒါဆို ငါတို့က ဘာလို့ သူ့အတွက် ဝမ်းနည်းနေရမှာလဲ..."

တုန်းရွှီကျစ်၏ ရှင်းပြချက်ကို စုရှောင်ချီ နားထောင်နေစဉ် အိုးယန်၏ နားရွက် အပေါ် သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ရဲလာခဲ့ပေသည်။ ထို့နောက် အိုးယန်သည် ဆုတ်ခွာသွားပြီး အသက်ရှူကာ သူ၏ နားရွက်ကို ပွတ်သပ်နေလေ၏။

"ဒါပေမဲ့ ဒီ တာအိုက လဲလှယ်ဖို့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အသက်ကို လိုအပ်တယ် လေ..." စုရှောင်ချီက ခေါင်းမာမာဖြင့် ပြန်လည် ချေပလိုက်သေးပေသည်။

တုန်းရွှီကျစ်သည် မျက်ရည်ဝဲနေဆဲဖြစ်သော စုရှောင်ချီကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးကို သူတို့ အလွန် ကောင်းမွန်စွာ ကာကွယ်ပေးထားခဲ့ပေသည်။

ဤသည်မှာလည်း ထိုကဲ့သို့သော နှလုံးသားဖြင့် ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်သို့ အလျင်စလို ရောက်ရှိပြီးနောက် သူမ မည်သည့် တိုးတက်မှုမျှ မရှိတော့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်း လည်း ဖြစ်ပေသည်။

တုန်းရွှီကျစ်က ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။

"မနက်ခင်းမှာ တာအိုကို ကြားနာရသူဟာ ညနေခင်းမှာ နောင်တကင်းစွာနဲ့ သေဆုံးနိုင်ပါတယ်..."

စုရှောင်ချီသည် တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ ထပ်မံ နီရဲလာခဲ့ပေသည်။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဆဲဆိုလိုက်လေ၏။

"အမြဲတမ်း ဒီလိုချည်းပဲ... ရှင်တို့ အားလုံး အရူးတွေချည်းပဲ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် စုရှောင်ချီသည် လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ဆုတ်ဖြဲကာ လှည့်ထွက်သွားလေ၏။

စုရှောင်ချီ၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာ ရောင်ရမ်းနေသော တုန်းရွှီကျစ်သည် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အိုးယန်မှာမူ သူ၏ နားရွက်ကို ပွတ်သပ်ကာ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့နေပေသည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကာ ပြုံးလိုက်ကြလေ၏။

ဝမ်းနည်းလား ဟု တွေးတောမိသည်။

ဟုတ်တယ်... ဝမ်းနည်းတယ်...

ဘယ်လောက် ဝမ်းနည်းလဲ ဆိုတာကိုတော့ သူတို့ နှစ်ယောက်တည်းသာ သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အမှန်တကယ် သိကြပေသည်။

သို့ရာတွင် မည်မျှပင် ဝမ်းနည်းစေကာမူ ဟူယန်သည် ထို ခြေလှမ်းကို လှမ်းခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်လေ၏။ ဝမ်းနည်းမှုတွင် နစ်မျောနေမည့်အစား ဟူယန်၏ တာဝန်ကို စိတ်နှလုံး အပြည့်အဝဖြင့် လွှဲပြောင်းယူခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။

အိုးယန်သည် လျှောက်သွားကာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"အဘိုးကြီး... ကျွန်တော် တာဝန် ယူလိုက်ပြီ... ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်ထိပ်ငယ်လေးက ပြန်လည် တည်ဆောက်ဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ အပျက်အစီးတွေ ဖြစ်နေတယ်... ပထမဆုံး အနေနဲ့ အလုပ်တွေ စတင်ဖို့ ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အဆီအနှစ် သိန်းဂဏန်း လောက် ခွင့်ပြုပေးပါဦး..."

"ထွက်သွားစမ်း... ကောင်လေး... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းရဲ့ လမ်းကြောင်းက မင်းရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိတော့မယ်... မင်းရဲ့ ဆရာရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို အလဟဿ မဖြစ်စေနဲ့..." တုန်းရွှီကျစ်က စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

အိုးယန်သည် ခေါင်းစောင်းကာ တုန်းရွှီကျစ်ကို မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"အဘိုးကြီး... အကယ်၍ အနာဂတ်မှာ မြစ်အဆုံးသတ် ကပ်ဘေးကြီး ဆိုတာ တကယ် ရှိလာခဲ့ရင် အဲဒါက ဘာကို ရည်ညွှန်းတာလဲ..."

တုန်းရွှီကျစ်သည် အိုးယန်ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မင်းရဲ့ မေးခွန်းက အချက်အလက် မပါဘူး... တကယ်လို့ ငါသာ သိရင် အခုချက်ချင်း အဲဒီ အရင်းအမြစ်ရဲ့ ခေါင်းကို လိမ်ချိုးပစ်လိုက်မှာပေါ့... ဘာလို့ ဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်ခံနေဦးမှာလဲ..."

တုန်းရွှီကျစ်၏ အံ့အားသင့်ဖွယ် စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အိုးယန် ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့လေ၏။ ထိုအရာက ထိုအချိန်က ကြီးမားသော ကပ်ဘေးကို တားဆီးရန် ဇူယွမ်ကို သတ်သင့်သလား ဟု ချန်ချန်ရှန်း သူ့ကို မေးခဲ့သည်နှင့် တူညီပေသည်။

ကြီးမားသော ကပ်ဘေး တစ်ခုသည် ကိစ္စရပ် တစ်ခု၏ အပြောင်းအလဲ ကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်ဘဲ ကွဲပြားသော နည်းလမ်းဖြင့်သာ ကျရောက်လာမည် ဖြစ်လေ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကြီးမားသော ကပ်ဘေးသည် အစောပိုင်း သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်ပြီး ကိစ္စရပ် တစ်ခုကို ပြောင်းလဲခြင်းကြောင့် ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်သဖြင့် ကြီးမားသော ကပ်ဘေး မရောက်လာမီ ခွန်အားများကို စုဆောင်းရန် ကြိုးပမ်းခြင်းဖြင့်သာ မိမိကိုယ်တိုင် သို့မဟုတ် မိမိ မြတ်နိုးရသော အရာများသည် ကပ်ဘေးတွင် ပျောက်ကွယ်မသွားစေရန် သေချာစေနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

အိုးယန်သည် သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ ပိုမို လေးလံလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူ၏ စနစ် သည် သူ၏ တစ်ရွာတည်းသား ဆရာ၏ ပါဝင်မှုဖြင့် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း ခံနေရပေသည်။

အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက် စနစ်သည် မည်သို့သော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို သူ မသိချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ စနစ်၏ အားနည်းချက်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် လွန်ကဲလွန်းလှပေသည်။

တောင်ထိပ်ငယ်လေးပေါ်ရှိ လူများနှင့် ပတ်သက်၍မူ အိုးယန် စိုးရိမ်မနေချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ ဂျူနီယာညီအစ်ကိုများနှင့် ဂျူနီယာညီမလေးတို့ အားလုံးတွင် 'ဘော့စ်' အဆင့် အချက်အလက်များ ရှိကြလေ၏။ ကြီးမားသော ကပ်ဘေး မရောက်လာမီ သူတို့ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားခြင်း မရှိလျှင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ခြင်းသည် ပြဿနာ မဖြစ်သင့်ချေ။

ဤအချက်ကို တွေးမိသဖြင့် အိုးယန်သည် သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်း မချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကလေးများ အတွက် သူ အရမ်း စိုးရိမ်နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ သူ အစိုးရိမ်ရဆုံး သူမှာ အသုံးမကျသော သူ ကိုယ်တိုင် ပင် ဖြစ်နိုင်လေ၏။

သို့ရာတွင် ယခုအခါ သူသည် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ အဆင့်တက်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စစ်မှန်သောချီများသည် အစစ်အမှန်ယွမ်ချီ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ယုတ္တိတန်စွာ တွေးကြည့်လျှင် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများကြားတွင် သူ၏ အသက်အရွယ်ဖြင့် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းကို ပါရမီရှင် အသေးစားလေး တစ်ယောက်ဟု ယူဆနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

သူ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် အဆင့်မြင့် မှော်အတတ်များကို သူ သင်ယူနိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုပေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် တာအို၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားသိရှိနိုင်ပြီ ဖြစ်သည် ။

ဟူယန်သည် သူ မထွက်ခွာမီက အိုးယန်ကို တာအို လေ့လာခြင်း တစ်ခု ပေးခဲ့ပြီး တာအိုကို ပုံဖော်ခြင်း၏ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသော ခံစားချက်သည် အိုးယန်၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

တာအို လေ့လာခြင်း တစ်ကြိမ်သည် သူ့ကို ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မှ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ အဆင့်တက်စေခဲ့ပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ တာအို လေ့လာခြင်း အခြေအနေသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်နိုင်ပါက မနက်ဖြန်တွင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကိုပင် သူ အောင်မြင်နိုင်မည်လော ဟု တွေးတောမိသည်။

အိုးယန်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားပြီး သူသည် တုန်းရွှီကျစ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ရှိသော အကြည့်က တုန်းရွှီကျစ်ကို နေရခက်သွားစေခဲ့ပေသည်။

"ကောင်လေး... မင်း ဘာလိုချင်လို့လဲ..." တုန်းရွှီကျစ်သည် အိုးယန်ကို ကြည့်ကာ ပြတ်သားစွာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

အိုးယန်သည် ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"အဘိုးကြီး... မကြာသေးခင်က ကျွန်တော် စာလေ့လာဖို့ အာရုံစိုက်နေပြီး တာအိုကို ကျွန်တော့်ရဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှုက တော်တော်လေး နက်ရှိုင်းလာတယ်... အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို တာအိုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သီးသန့် ဟောပြောပွဲ တစ်ခုလောက် ပေးပါလား..."

"စာလေ့လာဖို့ အာရုံစိုက်တယ် ဟုတ်လား... တာအိုကို နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်တယ် ဟုတ်လား... ဒီစကားတွေက ဒီ ကောင်လေးရဲ့ ပါးစပ်ကနေ ထွက်လာနိုင်လို့လား... ဘယ်လို နောက်ပြောင်မှု မျိုးလဲ..." တုန်းရွှီကျစ်သည် အိုးယန်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

သို့ရာတွင် တုန်းရွှီကျစ်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သောအရာမှာ အိုးယန်သည် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိနေခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

အိုးယန်သည် သူ၏ တစ်သက်တာလုံး ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တွင်သာ ပိတ်မိနေပြီး အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ အဆင့်တက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ဒါက ဟူယန်ရဲ့ နတ်ဘုရား နည်းလမ်း လား... ဒီလိုမျိုး ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ကို သူ့ရဲ့ အဆင့် တိုးတက်လာအောင် ကူညီပေးနိုင်တာလား ဟု တွေးတောမိသည်။

တုန်းရွှီကျစ်သည် တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အိုးယန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအကြည့်က အိုးယန်ကို အနည်းငယ် နေရခက်သွားစေခဲ့ပေသည်။

အိုးယန်သည် အနောက်သို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး အနေခက်စွာ ရယ်မောလျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဂိုဏ်းချုပ် ဒီနေ့ အဆင်မပြေဘူး ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး... ဒီ တပည့် အရင် သွားခွင့်ပြုပါဦး..."

အိုးယန် လှည့်၍ ပြေးရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် တုန်းရွှီကျစ်သည် သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်လေ၏။ တုန်းရွှီကျစ်၏ အလျင်စလို အသံသည် သူ၏ အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"ဘာလို့ ပြေးနေတာလဲ... ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေးဦး..."

အိုးယန် စကားမပြောရသေးမီ သူသည် တုန်းရွှီကျစ်၏ တရားထိုင်ဖျာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိချခြင်း ခံလိုက်ရလေ၏။

တုန်းရွှီကျစ်သည် အိုးယန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ တောက်ပနေပေသည်။ အကယ်၍ ဟူယန်သည် အိုးယန် အတွက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက်များကို အမှန်တကယ် ချိုးဖျက်ပေးခဲ့ပြီး အိုးယန်ကို တာအို၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားသိရှိခွင့် ပြုခဲ့ပါက အိုးယန်သာ ဤအတိုင်း ဆက်လက် ကြီးထွားလာပါက မည်သို့သော တည်ရှိမှု မျိုး ဖြစ်လာမည်ကို တုန်းရွှီကျစ် စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ချေ။

"မင်း သင်ယူဖို့ ဆန္ဒရှိတယ် ဆိုမှတော့ ဟူယန် ကိုယ်စား မင်းကို ငါ သင်ပေးမယ်... ဒါက တာအို အကြောင်း ဟောပြောတာ သက်သက်ပဲ မဟုတ်လား... အခုကစပြီး မင်း ဒီကို နေ့တိုင်း လာနားထောင်..." တုန်းရွှီကျစ်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

အိုးယန် စကားမပြောရသေးမီ တုန်းရွှီကျစ်သည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ နက်နဲသော တာအို အသံများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပေသည်။

"ပြောလို့ရတဲ့ တာအိုက ထာဝရ တာအို မဟုတ်ဘူး..."

အိုးယန်သည် တုန်းရွှီကျစ်၏ ပါးစပ် ပွင့်လာပြီး ပိတ်သွားကာ အသံများ ထုတ်လွှတ်နေသည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ခွံများသည် ချက်ချင်း ပြန်လည် လေးလံလာခဲ့ပေသည်။ သို့ရာတွင် အိုးယန်သည် ဆက်လက် ဇွဲရှိချင်သေးလေ၏။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က တာအိုကို နားထောင်ခဲ့ရသည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယခုအခါ သူသည် တုန်းရွှီကျစ်၏ အသံကို ကြားနိုင်ပုံ ရလေသည်။

အကယ်၍ သူသာ နိုးကြားနေနိုင်သရွေ့ ထိုအရာသည် အောင်ပွဲ တစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည် ဟု တွေးလိုက်သည်။

"ဂူး... ဂူး... ဂူး..."

သူ၏ အတွေးပင် မဆုံးသေးမီ အိုးယန်သည် သူ၏ ခေါင်းကို နောက်သို့ ထပ်မံ လှန်လိုက်ပြီး ပါးစပ် ဟကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့လေ၏။ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း သူ၏ ပါးစပ်မှ တံတွေး ပူဖောင်းများ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

တုန်းရွှီကျစ်သည် အိုးယန် တစ်စက္ကန့်အတွင်း အိပ်ပျော်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ဤ သစ်တုံးကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။ အိုးယန် သင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု အမှန်တကယ် ယုံကြည်ခြင်းသည် သူ ချီသွေဖည်ခြင်းကို ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ထို့နောက် တုန်းရွှီကျစ်သည် သူ၏ ဟောပြောမှုကို ရပ်တန့်လိုက်လေ၏။ သူ မတ်တတ်ရပ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် အိုးယန်၏ ဟောက်သံများကို နားထောင်ရင်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မျက်ခွံများသည်လည်း ပို၍ပို၍ လေးလံလာကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရပေသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... မဖြစ်ဘူး..."

တုန်းရွှီကျစ်သည် လန့်ဖြတ်သွားပြီး ယိမ်းယိုင်သွားကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျော့ခွေသွားပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ အိပ်ပျော်သွားတော့လေ၏။

"ဂူး... ဂူး... ဂူး..."

"ချွတ်... ချွတ်... ချွတ်... ရှူး... ချွတ်... ချွတ်... ချွတ်..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင် 'တာအို လေ့လာခြင်း' သည် သူတို့၏ အပြန်အလှန် ဟောက်သံများ အကြားတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေ၏။

---

အခန်း ၁၇၈ - ချင်းယွင် တောင်ထိပ်လည်း ပုံမှန်မဟုတ် ဖြစ်လာခြင်း

ငါ ရာထူး တိုးသွားပြီ... အခုကစပြီး တောင်ထိပ်ငယ်လေးရဲ့ တာဝန်ခံက ငါပဲ ဖြစ်တော့မယ် ဟု တွေးတောမိသည်။

ယာယီ တောင်ထိပ်သခင် တစ်ယောက်အနေဖြင့် အိုးယန်သည် လေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရလေ၏။

အိုးယန်သည် အောင်ပွဲခံမှု လှိုင်းလုံး တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ကျောပြင်မှာ အလိုအလျောက် ဆန့်မတ်သွားခဲ့ပေသည်။

ချင်းယွင် တောင်ထိပ်မှ အိုးယန် ဆင်းလာချိန်တွင် သူ မည်သို့ ပြန်သွားမည်နည်း ဆိုသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေ၏။

ဒေါ်လေး စုရှောင်ချီသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး သူ့ကို ချင်းယွင် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ချန်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အလွန် အလျင်စလို လာခဲ့သဖြင့် လျန်ကျိုက်ကို မခေါ်လာခဲ့ချေ။ တောင်ထိပ်ငယ်လေးသို့ သူ လမ်းလျှောက် ပြန်ရမည်လော ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုအရာက မဖြစ်နိုင် ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

အိုးယန်သည် တောင်ထိပ်ငယ်လေးသို့ သူ့ကို ပြန်ပို့ပေးနိုင်ရန် ဓားပျံဖြင့် ပျံသန်းနိုင်သော ကံဆိုးသည့် သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖမ်းဆွဲရန် စီစဉ်ထားခဲ့လေ၏။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ ဦးခေါင်း ဖြစ်သော ချင်းယွင် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ဓားပျံဖြင့် မပျံသန်းနိုင်သော အသုံးမကျသည့် တပည့်များ မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။

ချင်းယွင် တောင်ထိပ်၏ တောင်တက်လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရင်း အိုးယန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ချင်းယွင် တောင်ထိပ်သည် ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေကြောင်း ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်လေ၏။

တောင်တက်လမ်းပေါ်တွင် သွားလာနေသော တပည့်များသည် အားလုံး အလျင်စလို ဖြစ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် သတိထားမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

အရပ်ရှည်ပြီး ထွားကြိုင်းသော လူကြီး တစ်ယောက်က အချိန်မရွေး ခုန်ထွက်လာပြီး သူတို့ကို အနောက်မှ ဓားဖြင့် ထိုးမည်ကို ကြောက်နေသည့်အလား ဖြစ်နေလေ၏။

ထို့ပြင် ချင်းယွင် တောင်ထိပ်မှ တပည့်များသည် အိုးယန်ကို မြင်သောအခါ လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ကြပြီး အိုးယန် ထွက်သွားချိန်မှသာ ပြန်ထကြပေသည်။

လုံးဝ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသော အိုးယန်သည် တောင်တက်လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရင်း သူ တောင် မှားလာခဲ့သည်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားခဲ့လေ၏။

သူ့ကို မသိသော ချင်းယွင် တောင်ထိပ် တပည့် တစ်ဦး သူ၏ အရှေ့တွင် ဂုဏ်ယူစွာ ရပ်လျက် သူ့ကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လာသည်အထိ စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းပြသော အိုးယန်သည် ဆက်လက် လျှောက်သွားခဲ့ပေသည်။

"ချင်းယွင် တောင်ထိပ်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို မင်း မေ့နေပြီလား... အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်က တပည့် တစ်ယောက်က ရွှေအမြုတေအဆင့်က ငါ့ကို မြင်တာတောင် ဦးမညွှတ်ဘူး ဟုတ်လား..."

ရွှေအမြုတေအဆင့် မဟာဆရာကြီးသည် မာနကြီးပြီး ရိုင်းစိုင်းစွာဖြင့် အိုးယန်ကို အထင်သေးစွာ ကြည့်နေလေ၏။

အိုးယန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး သူ၏ လက်များသည် အလိုအလျောက် ယားယံလာခဲ့ပေသည်။

အသက်ရှူ ဆယ်ကြိမ် အကြာတွင် အိုးယန်သည် တောင်တက်လမ်း ဘေးရှိ ကျောက်တုံး တစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"နာမည်..."

မူလက မာနကြီးခဲ့သော ရွှေအမြုတေအဆင့် မဟာဆရာကြီးသည် အိုးယန်၏ အရှေ့တွင် နာခံစွာ ဒူးထောက်နေပြီး ပေါင် နှစ်ရာ ရှိသော မျောက် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးနေပေသည်။

"ကျွန်တော့် နာမည်က ဟွမ်ယန်ခိုင် ပါ စီနီယာအစ်ကို..." ရိုင်းစိုင်းခဲ့သော ရွှေအမြုတေအဆင့် မဟာဆရာကြီးက လေးစားစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

အိုးယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖက်လူ၏ နာမည်ကို ချက်ချင်း မေ့သွားခဲ့ပေသည်။ သူသည် လည်ချောင်း ရှင်းလိုက်ပြီး ကြင်နာစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောစမ်း... ချင်းယွင် တောင်ထိပ်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ ခေါင်းကို ငါ လိမ်ချိုးပစ်မယ်..."

ဟွမ်ယန်ခိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွားပြီး စကားထစ်လျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဒါတွေက စီနီယာအစ်ကို လင်းဖုန်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခြင်းကနေ ထွက်လာပြီးနောက် ချမှတ်ခဲ့တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေပါ... စီနီယာအစ်ကို တစ်ယောက်ကို မြင်ရင် ဦးညွှတ်ရမယ်... ပြီးတော့ ချင်းယွင် တောင်ထိပ်က နောက်ဆုံး နေရာကနေ ဖယ်ရှားရေးစနစ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ထားတယ်... အဆင့်တူ အထဲမှာ နောက်ဆုံး အဆင့် ရတဲ့ တပည့်ဟာ တောင် တံခါးကနေ နှင်ထုတ်ခံရလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ ပိုသန်မာတဲ့ သူ တစ်ယောက်ကို တောင် တံခါးထဲ ပြန်ဝင်ဖို့ ရွေးချယ်လိမ့်မယ်..."

"လင်းဖုန်း... အဲဒီ ကောင်လေးက အခု အဲဒီလောက် ပြတ်သားနေပြီလား..."

အိုးယန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေ၏။ လင်းအိုကြီး၏ လက်ရှိ အသွင်ပြောင်းမှုကို အိုးယန် သဘာဝကျကျပင် နားလည်လေ၏။

သူ၏ အရှေ့တွင် အပြည့်စုံဆုံးသော ဇာတ်ကောင် စရိုက်ဖြင့် ပေါ်လာနိုင်ရန်မှာ မျိုးဗီဇ ပြောင်းလဲမှု တစ်ခု မရှိလျှင် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ပြဿနာများ ရှိနေသော်လည်း ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် ကိုး တွင် ရှိသော တုန်းရွှီကျစ်က လင်းဖုန်း ကိုယ်တိုင်တွင် မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိကြောင်း သူ့ကို အာမခံထားခဲ့ပေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ လင်းအိုကြီးသည် သူ့ကိုနှင့် တုန်းရွှီကျစ်ကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားရမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

လင်းဖုန်းနှင့် သူ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ထိုညက လင်းဖုန်း၏ ပြီးပြည့်စုံသော စွမ်းဆောင်ရည်ကို အိုးယန် ရုတ်တရက် သတိရသွားလေ၏။

ထိုအရာမှာ အလွန် ပြီးပြည့်စုံလွန်းသဖြင့် မည်သည့် အားနည်းချက်ကိုမျှ မရှာတွေ့နိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအရာသည် အကြီးမားဆုံးသော အားနည်းချက် လည်း ဖြစ်ပေသည်။

လူများသည် ကြီးမားသော ဆင်းရဲဒုက္ခ ကြောင့် ပြောင်းလဲသွားတတ်ကြပြီး ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး အပြောင်းအလဲမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်နိုင်ပေသည်။

သို့ရာတွင် စုဆောင်းထားသော စကားများနှင့် လုပ်ရပ်များသည် ပြောင်းလဲရန် အချိန် လိုအပ်သေးလေ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် အလယ်အလတ် ကျပြီး ငြိမ်းချမ်းသော လင်းဖုန်းသည် ရုတ်တရက် အလွန် အာဏာရှင် ဆန်လာခြင်းမှာ သူ ပူးကပ်ခြင်း ခံထားရသည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

ပူးကပ်ခြင်း အကြောင်း ပြောရလျှင် ဤအရာက အိုးယန်ကို လူ့လောကမှ လင်းဖုန်း ကို သတိရသွားစေခဲ့လေ၏။

သူ၏ ရုပ်အဆင်းသွင်ပြင်မှာ ဇူယွမ်နှင့် အလွန် ဆင်တူပြီး တူညီသော ဂုဏ်သတ္တိ အချက်အလက်ပြဘုတ် ရှိကာ လင်းဖုန်း (Ling Feng) နှင့် အသံထွက် တူညီသော နာမည် (Lin Feng) လည်း ရှိသေးပေသည်။

နှလုံးသားနတ်ဆိုးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရုံဖြင့် ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနိုင်ပါသလော ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ထို့ပြင် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသော နှလုံးသားနတ်ဆိုးမှာ သူ၏ မိစ္ဆာ မျိုးနွယ် ဂျူနီယာညီလေးနှင့် အလွန် တူညီနေပေသည်။

သူက ဇူယွမ်ကို ဘယ်လောက်တောင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်နေတာလဲ ဟု သူ တွေးတောမိသည်။

ဒီ တွဲဖက်မှုက နည်းနည်းတော့ လွန်လွန်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား ဟု သူ စဉ်းစားလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် အိုးယန်တွင် လင်းအိုကြီးသည် သူ့ကို ကြီးမားသောအရာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားသည်မှာ သေချာကြောင်း ကောက်ချက်ချရန် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် ရှိလေ၏။

ဒါပေမဲ့ ဘာဆက်လုပ်မလဲ... သူ့ကို သတ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး... ပြီးတော့ တုန်းရွှီကျစ်ကလည်း သူ့အတွက် အာမခံပေးထားတယ် ဟု တွေးတောမိသည်။

ထို့ကြောင့် အိုးယန်သည် လင်းဖုန်းကို ကောင်းကင်ဘုံကျမ်းသစ္စာ ကျိန်ဆိုရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လင်းဖုန်း ဟာ နှလုံးသားနတ်ဆိုး မဟုတ်လား ဟု တွေးတောမိသည်။

သူက လူ့လောကမှာ ပြဿနာတွေ ရှာနေတယ်... ဒါကြောင့် သူ့ကို သတ်ဖို့က မင်းရဲ့ တာဝန်ပဲ... အဆင်ပြေလား ဟု စဉ်းစားလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံကျမ်းသစ္စာ အရ မင်း သူ့ကို မသတ်ရင် မင်း သေမယ်... မင်း သူ့ကို သတ်ရင် ကြီးမားတဲ့ လျှို့ဝှက် အန္တရာယ် တစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်တယ်လို့ သတ်မှတ်မယ် ဟု သူ စဉ်းစားထားခဲ့သည်။

အိုးယန် သတိပြုမိသော မတည်ငြိမ်သည့် အကြောင်းရင်းများကို လင်းဖုန်း ကိုယ်တိုင် ဖယ်ရှားစေခြင်းမှာ အိုးယန် စဉ်းစားနိုင်သော အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

ထို့ပြင် လင်းဖုန်းတွင် ယခုအခါ သူ၏ တတိယ ဂျူနီယာညီလေး ချန်ချန်ရှန်း လိုက်ပါနေပေသည်။ လင်းဖုန်းသည် မူမမှန်မှု တစ်ခုခု ပြသသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ဂျူနီယာညီလေးသည် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားပြီး တစ်ဖက်လူကို သတ်ပစ်မည် ဖြစ်လေ၏။

အတွေးထဲ နစ်မျောနေသော အိုးယန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဦးနှောက်မုန်တိုင်းမှ ရုန်းထွက်လာခဲ့လေ၏။ သူ၏ အရှေ့တွင် နာခံစွာ ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်သော ဇာတ်ပို့ကို ကြည့်ကာ သူက အံ့အားသင့်စွာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ဒူးထောက်နေသေးတာလဲ..."

"စီနီယာအစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို သွားဖို့ မပြောသေးလို့ပါ..." ဟွမ်ယန်ခိုင်က နစ်နာစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံနှင့် ဤ စီနီယာအစ်ကိုသည် တခြားသူတွေကို အနိုင်ကျင့်ဖို့အတွက် အားနည်းဟန်ဆောင်ရာမှာ အရမ်း တော်လွန်းတယ် မဟုတ်လား ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ အဆင့်တက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း အခြားသူများကို ဦးညွှတ်နေခဲ့ရသူ ဖြစ်လေ၏။ အခြားသူများက သူ့ကို ဦးညွှတ်သည့် ခံစားချက်ကို သူ ခံစားကြည့်ချင်ရုံ သက်သက် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံဖြင့် အိုးယန် တောင်တက်လမ်းပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရလေ၏။

တစ်ဖက်လူ၏ ချီသည် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် တွင်သာ ရှိပြီး သူ၏ ချီ ပင်လျှင် မတည်ငြိမ်သေးချေ။ ဟွမ်ယန်ခိုင်သည် သာလွန်မှု ခံစားချက် တစ်ခုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သို့ရာတွင် ဤ သာလွန်မှု ခံစားချက်သည် သူ ပထမဆုံး စကားကြောင်း ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အိုးယန်၏ ကြီးမားသော အစစ်အမှန်ယွမ်ချီ ကြောင့် ချက်ချင်း မှောက်လှန်ခံလိုက်ရပြီးနောက် သူသည် အိုးယန်၏ ခြေထောက်အောက်တွင် နင်းချေခြင်း ခံလိုက်ရလေ၏။

ဟွမ်ယန်ခိုင်သည် တိုက်ရိုက် ဖိချခြင်း ခံလိုက်ရပြီး လှုပ်ရှား၍ မရတော့ချေ။

ဒါက တကယ်ပဲ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သက်သက်ပဲလား... အကယ်၍ သူ့ကို ရုပ်ဖျက်ထားတဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် တုန်းရွှီကျစ် လို့ ပြောရင်တောင် ဟွမ်ယန်ခိုင် ယုံကြည်မိမှာပဲ ဟု တွေးတောမိသည်။

ဟွမ်ယန်ခိုင်၏ ကနဦး သာလွန်မှု ခံစားချက်သည် အရှက်ကွဲမှု၊ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ထူးဆန်းသော မျှော်လင့်ချက် တစ်ခု အဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

ဤ စီနီယာအစ်ကို၏ အရှေ့တွင် သူ ဒူးထောက်လိုက်ချိန်တွင် စီနီယာအစ်ကို၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုသည် နားထောင်ရ အတော်လေး ကောင်းကြောင်းကိုလည်း သူ သတိပြုမိလိုက်ပေသည်။

အိုးယန်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ တစ်ဖက်လူကို သွားရန် ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေ၏။

သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ဖက်လူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်ပေသည်။

အိုးယန်က ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ဂျူနီယာညီလေး... မင်းရဲ့ ဓားပျံ နည်းစနစ်က ဘယ်လိုနေလဲ..."

"စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ ဂရုစိုက်မှု အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒီလိုမျိုး အဆင့်နိမ့် နည်းစနစ်မျိုးက လက်ရှိတဲ့သူတိုင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်..." ဟွမ်ယန်ခိုင်က ရိုးသားစွာ ဖြေကြားလိုက်ပြီး အိုးယန်ကို အနည်းငယ် မျှော်လင့်ချက် ရှိစွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

စီနီယာအစ်ကိုက ကျွန်တော်နဲ့အတူ ဓားပျံ စီးချင်လို့လား ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ဟွမ်ယန်ခိုင်သည် အိုးယန်ကို ဖိတ်ခေါ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကျယ်လောင်သော ခွေးဟောင်သံ နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

လူတစ်ဝက် အရပ်ရှိသော ကျောက်ခြင်္သေ့ နှစ်ကောင်သည် ဟွမ်ယန်ခိုင်ကို တိုက်ရိုက် တိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး အိုးယန်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ဟောင်နေကြပေသည်။

သူတို့သည် အိုးယန်၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရန် လုယက်နေကြပြီး လွန်ကဲသော ဖားယားမှုကို ပြသနေကြလေ၏။

သခင်က ဒီ တောင်ပျက်ကြီးကို တစ်လနေလို့ တစ်ခါတောင် မလာဘူး... အခွင့်အရေး ရတုန်း ငါ ကောင်းကောင်း စွမ်းဆောင်ပြရမယ် ဟု တွေးတောနေကြသည်။

ဘေးက ဒီ ကောင်အတာ အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းတယ်... ဖားယားတဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့တောင် ယှဉ်ပြိုင်မှု ဖိအားတွေ ရှိနေတယ် ဟု တွေးတောမိသည်။

ကျောက်ခြင်္သေ့ နှစ်ကောင်သည် အိုးယန်ကို တောင်အောက်သို့ မည်သူ သယ်ဆောင်သွားမည်နည်း ဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍ တောင်တက်လမ်းပေါ်တွင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြလေ၏။

ခွေးဟောင်သံများနှင့် လွင့်စင်နေသော ကျောက်စရစ်ခဲများ၏ အသံများမှာ မရပ်မနား ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

အိုးယန်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်းများ ပြည့်နှက်လျက် သူ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိရန် တိုက်ခိုက်နေသော ကျောက်ခြင်္သေ့ နှစ်ကောင်ကို ကြည့်နေလေ၏။ သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ အစစ်အမှန်ယွမ်ချီ အနည်းငယ်ကို လမ်းကြောင်းပေးလိုက်ပြီး ကျောက်ခြင်္သေ့ တစ်ကောင်စီကို ရိုက်ချက် တစ်ချက်စီ ပေးလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ခြင်္သေ့ နှစ်ကောင်လုံး သက်တောင့်သက်သာ ရပ်တန့်သွားကြပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ခြင်္သေ့ နှစ်ကောင်၏ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောင်းဆိုမှု အောက်တွင် အိုးယန်သည် ပိုသေးငယ်သော ကျောက်ခြင်္သေ့ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်လေ၏။

ထို့ပြင် ပိုသေးငယ်သော ကျောက်ခြင်္သေ့သည် ပိုကြီးသော ကျောက်ခြင်္သေ့ပေါ်တွင် ထိုင်နေပေသည်။

ပျော်ရွှင်ဖွယ် ခွေးဟောင်သံများ အကြားတွင် အိုးယန်သည် ကျောက်ခြင်္သေ့ နှစ်ကောင်၏ သယ်ဆောင်မှုဖြင့် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားလေ၏။

တစ်ခုခုကို အားကျနေပုံရသော ဂျူနီယာညီလေး ဟွမ် တစ်ယောက်တည်းသာ ချင်းယွင် တောင်ထိပ်၏ တောင်တက်လမ်းပေါ်တွင် အိုးယန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေရစ်ခဲ့လေသည်။