အခန်း (၁၂၇-၁၂၈)

အခန်း ၁၂၇ - ကယ်တင်ရှင်

စွန်းလင်ထုံသည် မျက်တောင်များကို အကြိမ်ကြိမ် ခတ်လိုက်ပြီးနောက် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးကိုအဆောင်လက်ဖွဲ့များဖြင့် ချိပ်ပိတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဟန်မင်၏ရှေ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်ကူးသွား၏။

သူသည် ဟန်မင်၏ဦးခေါင်းကို မလိုက်ပြီးနောက် ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ကာ "ပြောစမ်း၊ သူတို့ မင်းကို ဘယ်လိုရှာတွေ့တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မင်းက မြေအောက်သံအကျဉ်းထောင်ထဲမှာ အကျဉ်းကျနေတာ သေချာပါလျက်နဲ့ အကူအညီတောင်းတဲ့ အချက်ပြမှုကို ဘယ်လိုများ ပေးပို့လိုက်တာလဲ"

ဟန်မင်သည် မသေမျိုးအလောင်းကောင် အသွင်ပြောင်းခြင်း အထူးကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သဖြင့် ဦးခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် တခြားစီဖြစ်နေသော်လည်း အသက်ဆက်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ရနေသေးပေသည်။

သူမ၏မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး "ကျွန်မကိုမသတ်ပါနဲ့၊ ကျွန်မက ဝိညာဉ်ဝါးဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ယောက်ပါ၊ ရှင်သာ ကျွန်မကို သတ်လိုက်ရင် ရှင့်အပေါ်မှာ ဝိညာဉ်တံဆိပ် ခတ်နှိပ်ခံရလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် ဝိညာဉ်ဝါးဂိုဏ်းက ရှင့်ကို လွှတ်ထားမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောရှာသည်။

စွန်းလင်ထုံက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မဖုံးကွယ်ထားသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များနှင့်အတူ "မင်းနဲ့ငါက သေကျေပျက်စီးရမယ့် ရန်သူတွေ ဖြစ်နေပြီပဲ၊ ဝိညာဉ်တံဆိပ်လောက်ကို ငါက ကြောက်နေမယ် ထင်လား" ဟု အေးစက်စွာ ဆိုလေသည်။

ဟန်မင်က "ဟင့်အင်း၊ ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့" ဟု အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

"ကျွန်မ အကုန်ပြောပါ့မယ်"

"ဒါပေမဲ့ ရှင် ကျွန်မကို မသတ်ရဘူးနော်၊ ကျွန်မမှာ အသုံးဝင်တဲ့ တန်ဖိုးရှိပါတယ်၊ ရှင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်အခြေခံကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်အောင် ကျွန်မ ကူညီနိုင်တယ်"

"ပြောစမ်း" စွန်းလင်ထုံသည် ဖော်ပြမတတ်သော စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ငါ ပြောပြနိုင်တာပေါ့" ရုတ်တရက် စွန်းလင်ထုံ၏ နောက်ကျောဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုခဏ၌ သူသည် ဘာမျှမစဉ်းစားတော့ဘဲ နေရာပြောင်းအစီအရင်ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

သို့သော် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိဘဲ မူလနေရာ၌ပင် ရှိနေဆဲပင်။

"ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘာလို့ အဝေးကနေ မြင်နေရတာလဲ" ထူးဆန်းသော အမြင်အာရုံကြောင့် စွန်းလင်ထုံသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားရသည်။

ဖြစ်ပျက်သမျှကို သဘောပေါက်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထုတ်ယူခံလိုက်ရပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ လည်ပင်းညှစ်၍ လေထဲသို့ မြှောက်မထားခြင်း ခံနေရသည်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အရပ်ရှည်ရှည်၊ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် ဆံပင်နက်ရှည်များ ရှိသော လူတစ်ဦးက သူ့ကို ပြုံးကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုသူသည် ဝတ်ရုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။

သူ့တွင် မျက်ဆုံမရှိဘဲ မျက်လုံးအိမ်တစ်ခုလုံးမှာ အဖြူရောင်များဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ အချက်အလက်အချို့ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားကာ ထိုသူ၏ အမည်နာမကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်မိသည်မှာ "မျက်မမြင် တရားသူကြီး 'ချီပိုင်' လား" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူ ချီပိုင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး "မင်း ငါ့ကို သိနေတာပဲ၊ ဒါဆိုရင် ငါ သိပ်အားထုတ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

"အပြင်စည်းတပည့် ဟန်မင်က မျိုးဆက်ခံတပည့်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟန်မင်သည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားရ၏၊ ကယ်တင်ရှင်သည် ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူမသည် သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အသက်ဆက်ရန် လမ်းစကို တွေ့ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျလျက် မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်နေ၏။

ချီပိုင်၏ လက်ထဲတွင် ဖမ်းဆီးခံထားရသော သူ၏ဝိညာဉ်မှာ အကျဉ်းသားတစ်ဦး ဖြစ်နေရပြီဖြစ်ကာ "ချီပိုင်၊ မင်းက ဝိညာဉ်ဝါးဂိုဏ်းရဲ့ မျိုးဆက်ခံတပည့်၊ သိက္ခာရှိတဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ၊ မင်းက မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်ကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာပဲ၊ ဒါကြောင့်လည်း အချိန်မီ ရောက်လာတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချီပိုင်က တစ်ဖန် ပြုံးလိုက်ပြန်ကာ "မင်းက တော်တော်လေး ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ၊ ကောင်းပါတယ်၊ ငါက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့လူတွေနဲ့ စကားပြောရတာ သဘောကျတယ်"

"ဟုတ်တယ်"

"ငါတို့ ဝိညာဉ်ဝါးဂိုဏ်းက မီးလျှံတောင်တန်းကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ ကြာပြီ"

"မီးလျှံတောင်တန်းဟာ တစ်ချိန်က ကျိန်စာသင့်ခဲ့တဲ့ နယ်မြေတစ်ခုပဲ၊ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မီးတောင်ပေါက်ကွဲမှုတွေက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သက်ရှိတွေကို မြှုပ်နှံခဲ့ဖူးတယ်၊ မီးတောင်ပေါက်ကွဲမှုတွေကြောင့် ရရှိလာတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ၊ မြေအောက်မီးလျှံတွေနဲ့ တခြားသော ရတနာတွေ၊ မြေသြဇာကောင်းတဲ့ မြေဆီလွှာတွေက သက်ရှိတွေကို ဒီနေရာမှာ စုဝေးလာအောင် တဖြည်းဖြည်း ဆွဲဆောင်ခဲ့တယ်၊ အဲဒီနောက် တစ်နေ့မှာတော့ မီးတောင်က ပြန်ပေါက်ကွဲပြီး သက်ရှိ သန်းပေါင်းများစွာ ပျက်စီးရတဲ့ သတ်ကွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပြန်တာပေါ့"

"ပြောစမ်းပါဦး၊ ဒါဟာ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ဖို့ သဘာဝတရားက သေချာစီစဉ်ထားတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား"

ချီပိုင်က ခဏနားလိုက်ပြီးနောက် "သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ မီးလျှံတောင်တန်းမှာ သေဆုံးခဲ့ရတဲ့ သက်ရှိတွေ အများကြီးပဲ၊ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ပျက်စီးသွားရင်တောင်မှ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရတွေက စုပုံလာပြီး တိုင်းတာလို့မရနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်သိုလှောင်ရုံကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်"

"မီးလျှံတောင်တန်းမှာ ဘာလို့ မီးလျှံနတ်ဆိုးသားရဲတွေ ခဏခဏ ပေါ်လာရတာလဲ၊ အဲဒါက သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို မြေအောက်မီးလျှံက သန့်စင်ပေးလိုက်ပြီး မျိုးစေ့အသစ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိုက်လို့ပဲ၊ အဲဒီကနေမှ နတ်ဆိုးသားရဲတွေအဖြစ် အသက်ဝင်လာတာပေါ့"

"ဒါဟာ ငါတို့ ဝိညာဉ်ဝါးဂိုဏ်းအတွက်တော့ ကောင်းချီးပေးထားတဲ့ နယ်မြေတစ်ခု၊ အကောင်းဆုံး မဟာဗျူဟာမြောက် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သင့်တာ"

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဘိုးဘေးသုံးဦးက ချော်ရည်နန်းတော်ကို ဒီမှာ ထားရစ်ခဲ့ကြတယ်၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ တမ်းတခြင်းပြည်က မသေမျိုးမြို့တော်ကို တည်ဆောက်ခဲ့တာပေါ့"

"လူအများစုက ချော်ရည်နန်းတော်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေကြပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ မီးလျှံတောင်တန်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှာ ဝှက်ဖုံးနေတဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ဝိညာဉ်သိုလှောင်ရုံကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထားတယ်"

ချီပိုင်သည် ဤသို့ ပြောရင်း တောင်ထိပ်ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် လောဘ၊ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် တောင့်တမှုတို့ ရောယှက်နေသော ခံစားချက်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

ဟန်မင်သည် အကူအညီတောင်းရန် မနေနိုင်တော့ဘဲ "သခင်လေးချီပိုင်၊ ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး" ဟု လှမ်းအော်လိုက်၏။

"စိတ်ရှည်စမ်းပါ" ချီပိုင်က လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အသာအယာ ချိတ်ဆွဲလိုက်ရာ ရှုံးနိမ့်သွားသော ဝိညာဉ်ဝါးဂိုဏ်းဝင် သုံးဦး၏ ဝိညာဉ်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ချီပိုင်သည် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အလွန်လွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စွန်းလင်ထုံက "မျက်မမြင် တရားသူကြီးဆိုတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ မင်းက ဝိညာဉ်ဖမ်းယူခြင်းပညာရပ်ကို တကယ်ပဲ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်နေပြီပဲ၊ ရွှေအမြုတေအဆင့်မှာတင် နတ်ဘုရားစွမ်းအား မျိုးစေ့ကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်နေပြီပေါ့" ဟု မှတ်ချက်ပြုလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ ၎င်းသည် သာမန် ပညာရပ်တစ်ခုသာ ဆိုပါက စွန်းလင်ထုံအနေဖြင့် ချီပိုင်၏ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုကို နေရာပြောင်းအစီအရင်ဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် အခွင့်အရေး ရကောင်းရနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် နတ်ဘုရားစွမ်းအားအဆင့်ရှိသော ဝိညာဉ်ဖမ်းယူခြင်းပညာရပ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ စွန်းလင်ထုံမှာ လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးမရှိသော အကျဉ်းသားတစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ရှုံးနိမ့်သွားသူ သုံးဦး၏ ဝိညာဉ်များသည် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေကြ၏။ နှာခေါင်းကောက်ကောက်နှင့် ကျင့်ကြံသူ တို့သည် သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး ချီပိုင်ကို ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။

ချီပိုင်က "ငါတို့ဂိုဏ်းက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှာ ကြီးကျယ်တဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုပဲ၊ အခုတော့ မင်းတို့သုံးယောက် ပူးပေါင်းပါလျက်နဲ့ လူတစ်ယောက်တည်းကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတယ်၊ ဒီသတင်းသာ ပျံ့သွားရင် ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေမှာ အမှန်ပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"ငါသာ အချိန်မီ ဝင်မပါခဲ့ရင် မင်းတို့သုံးယောက်စလုံး သေဘေးနဲ့ တွေ့ကြရမှာ သေချာတယ်"

"ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း၊ ဒီတစ်ခါ မင်းတို့ ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားတာလဲ၊ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်အောင် ပြောနိုင်ရင် ငါ မင်းတို့အသက်ကို ကယ်ပေးမယ်"

"အကယ်၍ ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါက ဘေးကနေပဲ ကြည့်နေမှာပဲ၊ မင်းတို တခြားသူလက်မှာ သေသွားခဲ့ရင် ဂိုဏ်းရဲ့ စည်းကမ်းတွေက ငါ့ကို အပြစ်ရှာလို့ မရဘူးလေ"

"ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်၊ ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်" နှာခေါင်းကောက်ကောက်နှင့် ကျင့်ကြံသူ က အရင်ဆုံး ပြောလိုက်သည်မှာ "ကျွန်တော် ပေါ့ဆသွားလို့ပါ၊ ဒီသစ္စာဖောက် စွန်းလင်ထုံက မသေမျိုးမြို့တော် အစီအရင်ကြီးရဲ့ စွမ်းအားကို ခိုးယူနိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

"သူ့ရဲ့ အိမ်ဝင်းထဲမှာ သူ ချထားတဲ့ အစီအရင်ကို ကျွန်တော် အရင်ကတည်းက စစ်ဆေးဖူးပါတယ်၊ အဲဒါက သာမန်ပါပဲ"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တမင်တကာ ဟန်ဆောင်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ တကယ်တော့ ဒီအိမ်ဝင်းလေးထဲက အစီအရင်က မြို့တော်အစီအရင်ကြီးနဲ့ ဆက်သွယ်ထားတာပဲ"

"ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော် အစီအရင်ကို ခင်းကျင်းနေတုန်းမှာ အချိန်တွေ ကြန့်ကြာသွားပြီး အစီအရင်ငယ်လေးကို တဖြည်းဖြည်း နိုးကြားစေခဲ့တယ်၊ အဲဒီကနေမှ တစ်ဆင့် အစီအရင်ကြီးကို သွားပြီး နှိုးဆွမိသွားတာပဲ၊ မြို့တော်အစီအရင်ကြီးရဲ့ စွမ်းအားက ကျွန်တော့်ရဲ့ အစီအရင်ကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်လည် ထိခိုက်စေခဲ့တာပါ"

"မဆိုးဘူး" ချီပိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ပြန်သွားတော့" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သာမန်အမိန့်စကား တစ်ခွန်းမျှဖြင့်ပင် နှာခေါင်းကောက်ကောက်နှင့် ကျင့်ကြံသူ ၏ ဝိညာဉ်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပျံဝင်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် နိုးထလာလေသည်။

"ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်" မျက်လုံးတြိဂံပုံနှင့် ကျင့်ကြံသူ အမြန်ဆိုလိုက်သည်မှာ "ကျွန်တော်တို့တွေ အချင်းချင်း စိတ်ဝမ်းကွဲမှုကြောင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတာပါ"

"ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်သာ စည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့ ပူးပေါင်းခဲ့ရင် စွန်းလင်ထုံကို ဖမ်းမိတာ ကြာလှပြီ"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်က ဟန်မင်ရဲ့ မာနကြီးမှုကို မကျေနပ်တာကြောင့် လက်တွန့်နေခဲ့ကြတယ်၊ အဲဒါက ရန်သူကို အသက်ရှူချောင်အောင် အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာပါ"

ချီပိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြန်ကာ "မင်းက တိုက်ပွဲရဲ့ အဆုံးသတ်ကို မမြင်ခဲ့ရဘဲ စွန်းလင်ထုံရဲ့ စွမ်းအားကို လွဲမှားစွာ ခန့်မှန်းနေဆဲပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အမှန်အတိုင်း ပြောခဲ့တယ်၊ အဲဒါက မင်းတို့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်း တစ်ခုပဲ၊ ပြန်သွားတော့" ဟု ဆိုသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး" မျက်လုံးတြိဂံပုံနှင့် ကျင့်ကြံသူ အလွန်ဝမ်းသာသွားရသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး သူသည်လည်း ထရပ်လိုက်လေသည်။

"ဟန်မင်၊ မင်းကော ဘာပြောချင်သေးလဲ" ချီပိုင်က ဟန်မင်၏ ဝိညာဉ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တောက်" ဟန်မင်၏ ဝိညာဉ်သည် နာကျည်းမှုကို ဖုံးကွယ်ထားရ၏။ "ဒီချီပိုင်က ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး ငါ့ကို သူ့လက်အောက်ခံ ဖြစ်အောင် လုပ်ချင်နေတာပဲ"

ဟန်မင်သည် ချီပိုင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။

သူမသည် မာနကြီးသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် လက်တွေ့ကျသူလည်း ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ သူမသာ ကယ်တင်ခြင်း မခံရပါက လူငယ်ဧည့်သည်ထံတွင် အညံ့ခံခဲ့ရပေလိမ့်မည်။ ကယ်တင်ခြင်း ခံရပြီးနောက်တွင်မူ သူမ၏ ပထမဆုံး အတွေးမှာ လူငယ်ဧည့်သည်နှင့် စာရင်းဟောင်းရှင်းရန်ပင် ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်မှ ကြည့်ရှုခြင်း ကံကြမ္မာသည် ဟန်မင်၏ ကပ်ငြိနေသော ကလဲ့စားချေလိုစိတ်ကို အပြည့်အဝ နှိုးဆွပေးလိုက်သဖြင့် သူမကို အန္တရာယ်များကို လျစ်လျူရှုစေခဲ့သည်။

ယခုမူ ချီပိုင်က သူမကို မေးခွန်းထုတ်နေချိန်တွင် သူမသည် လမ်းကြောင်းကို စူးစမ်းရန်အတွက် ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ် အသုံးချခံနေရသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ချီပိုင်သည် သူမကို အကျပ်ကိုင်၍ အညံ့ခံခိုင်းကာ သူ့အတွက် အသုံးချရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"တကယ်တော့ ဒါဟာ လူငယ်ဧည့်သည် ငါ့အပေါ် ဆက်ဆံခဲ့တာနဲ့ ဘာများ ကွာခြားလို့လဲ"

"သူတို့ အချင်းချင်းပဲ တိုက်ခိုက်ကြပါစေ"

"တစ်ယောက်က မသေမျိုး ပါရမီထူးရှိတယ်၊ နောက်တစ်ယောက်က ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ၊ ဟားဟား"

ဤသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် ဟန်မင်သည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဟန် ဆောင်လိုက်ကာ "ကျွန်မ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာက ကလဲ့စားချေဖို့ အရမ်းလောမိသွားလို့ပါ၊ အဲဒါကြောင့် စိတ်ဓာတ်က မတည်ငြိမ်ဖြစ်သွားရတာ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက အစွမ်းအစ မလုံလောက်လို့ မဟုတ်ဘူးလား" ချီပိုင်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်" ဟန်မင်က သွားကြိတ်၍ ပြောလိုက်ပြီးနောက် "သခင်လေးချီပိုင်အနေနဲ့ ကျွန်မကို လူငယ်ဧည့်သည်အပေါ် ကလဲ့စားချေနိုင်အောင် ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ သခင်လေးရဲ့ လက်အောက်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ အစေခံပါ့မယ်၊ ဝိညာဉ်ကတိကဝတ်ကိုလည်း သဘောတူပါတယ်" ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။

ချီပိုင်က ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းက တော်တော်လေး ပါးနပ်တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

သူသည် ဟန်မင်ကို အမှန်တကယ်ပင် တန်ဖိုးထားပေသည်၊ သူမတွင် ပါရမီရှိသည်။ အဆင့်နိမ့် ပါရမီသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမကို လက်အောက်ခံအဖြစ် ထားရှိခြင်းက တန်ဖိုးရှိပေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဟန်မင်၏ ဝိညာဉ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ပေါင်းစပ်ပေးကာ အသေးစား ကုသမှုအချို့ကို လုပ်ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

ဟန်မင်သည် နောက်ဆုံးတွင် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ပြန်လည်ရရှိသွား၏။

ချီပိုင်သည် စွန်းလင်ထုံဘက်သို့ လှည့်ကာ "ပြောစမ်း၊ လူငယ်ဧည့်သည်က ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံက အချိန်ဆွဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်မှာ "ဟန်မင်က အကူအညီတောင်းတဲ့ အချက်ပြမှုကို ဘယ်လိုပေးပို့လိုက်တာလဲဆိုတာ ပြောပြမယ်လို့ မင်း အခုတင် ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား"

"မင်း မှတ်မိနေသေးတာပဲ" ချီပိုင်က ပြုံးပြီး အသေးစိတ်ကို ထုတ်ဖော်ပြောပြလိုက်သည်။

ပြဿနာမှာ ပစ္စည်းကိရိယာ အစုအဝေးတစ်ခုတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဟန်မင်သည် နင်းကျော့ထံတွင် ဝိညာဉ်ကတိကဝတ်အကြောင်းကို အရင်ဆုံး စတင်ပြောဆိုခဲ့ပြီး ထိုကတိကဝတ်ကို ဖန်တီးရန်အတွက် အရေးကြီးသော ပစ္စည်းအချို့ လိုအပ်ပေသည်။

ထိုပစ္စည်းများထဲတွင် ဝိညာဉ်ဝါးဂိုဏ်းက တိတ်တဆိတ် လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားသော ရှားပါးပစ္စည်းအချို့ ပါဝင်နေသည်။

ဟန်မင် ဖမ်းဆီးခံရပြီးနောက် နင်းကျော့သည် ဝိညာဉ်ကတိကဝတ်အတွက် လိုအပ်သော အဓိကပစ္စည်းများကို စုဆောင်းခဲ့သည်။

ထိုပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် တောင်းဆိုမှုများ ပျံ့နှံ့သွားချိန်တွင် ဝိညာဉ်ဝါးဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်အင်အားစုများက ချက်ချင်းပင် သတိပြုမိသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟန်မင်နှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူမသည် အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရပြီး အရေးပေါ် ကယ်တင်ရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချရန် လွယ်ကူသွားခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ချီပိုင်သည် မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်ကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်ကိုလည်း မမေ့သင့်ပေ။

"ဪ... ဒီလောက် ရိုးရှင်းတာကိုး" စွန်းလင်ထုံသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။

"ရိုးရှင်းပြီး တိုက်ရိုက်ကျတဲ့ အစီအစဉ်တွေက ပညာရပ်တွေနဲ့ မှော်လက်နက်တွေထက် ပိုပြီး စိတ်ချရလေ့ရှိတယ်" ချီပိုင်က မှတ်ချက်ပြုလိုက်ပြီး "ကဲ... အခုတော့ ငါ့ရဲ့ သံသယတွေကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ မင်းအလှည့်ပဲ" ဟု ဆိုသည်။

စွန်းလင်ထုံက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လက်ကို ဖြန့်ပြကာ "ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ ငါတို့ ကြိုတင်သဘောတူထားတာမှ မရှိတာ" ဟု ပြောလိုက်၏။

"မင်းက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ငြင်းနေတာလား" ချီပိုင်က အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရပြီး "မင်း ငါ့ကို ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ငါ့မှာ မျက်မမြင် တရားသူကြီးဆိုတဲ့ ဘွဲ့အမည်ရှိတယ်၊ ဒါကိုလည်း မင်း သိမှာပါ" ဟု ပြောသည်။

စွန်းလင်ထုံက "ဒါဆိုလည်း လုပ်လိုက်လေ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေစစ်ဆေးခံရတဲ့ နာကျင်မှုကို မင်း ခံစားဖူးမှာမဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက သာမန်လူတွေ စိတ်ကူးလို့တောင် မရနိုင်တဲ့ အရာပဲ" ချီပိုင်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "မင်းက စမ်းကြည့်ချင်မှတော့ ငါ မင်းကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးရတာပေါ့" ဟု ပြောလေသည်။

သူသည် စွန်းလင်ထုံ၏ ဝိညာဉ်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွား၏။

သူသည် တံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းကာ လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။

တံဆိပ်သည် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေ၏။

ချီပိုင်သည် ဂါထာမန္တန်များကို ရွတ်ဖတ်လိုက်ပြီး တံဆိပ်ကို ဦးညွှတ်ကာ "အပြစ်ပေးခြင်း တရားသူကြီးကို ရိုသေစွာ ဖိတ်ကြားအပ်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

တံဆိပ်ထဲမှ ကြီးကျယ်လှသော တစ္ဆေစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြီးမားလှသော ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်းပင် စုစည်းသွားလေသည်။

နတ်ဘုရားဖိတ်ခေါ်ခြင်းပညာရပ် - အပြစ်ပေးခြင်း တရားသူကြီး။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော တစ္ဆေတရားသူကြီးသည် ဘုရားကျောင်းထဲမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ထိုင်လျက် စွန်းလင်ထုံကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသည်။

တရားသူကြီး၏ မျက်ဝန်းများမှ လျှပ်စီးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး စွန်းလင်ထုံ၏ ဝိညာဉ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ မှတ်ဉာဏ်လက်မတိုင်းကို စိတ်တိုင်းကျ တူးဆွလေတော့သည်။

စွန်းလင်ထုံသည် မခုခံနိုင်ဘဲ မှောင်မိုက်သော နယ်မြေတစ်ခုထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ကျဆင်းသွားရ၏။

သူသည် ကလေးဘဝတွင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်၌ သူ၏ဆရာကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ၏ဆရာက ချစ်ခြင်းနှင့် သနားခြင်းများ ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် "ခက်တော့တာပဲ၊ မင်းက ဒီလောက်တောင် အစားကြီးတာလား၊ လူငယ်ဧကရာဇ် ဆေးလုံးကို သောက်လိုက်ပြီးမှတော့ မင်းက လူငယ်ဧကရာဇ် ကျင့်စဉ်ကိုပဲ ကျင့်လို့ရတော့မှာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က စွန်းလင်ထုံ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အတင်းအဓမ္မ နောက်ပြန်ဆွဲယူနေသကဲ့သို့ မှတ်ဉာဏ်များသည် အတင်းအကြပ် နောက်ပြန်လှည့်သွားလေသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် မီးလျှံနတ်ဆိုး ချော်ရည်တွင်းထဲတွင် ရှိနေပြီး ချော်ရည်နန်းတော်၏ ထောင့်တစ်နေရာကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေမိသည်။

"ဆရာ... ဆရာ၊ ဘာလို့ အခုထိ ထွက်မလာသေးတာလဲ"

မှတ်ဉာဏ်များသည် နောက်တစ်ဖက်သို့ ထပ်မံ လှည့်သွားပြန်သည်။

မြင်ကွင်းသည် မီးလျှံတောင်တန်းမှ မသေမျိုးမြို့တော်ရှိ လမ်းကြားလေးတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

စွန်းလင်ထုံသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားပြီး သေလုမျောပါး အခြေအနေဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရကာ မည်သူကမျှ သူ့ကို သတိမပြုမိကြပေ။

အသက်နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦးက သူ့ကို တွေ့ရှိသွားပြီး သတိထားလျက် ချဉ်းကပ်လာကာ သူ၏အစွမ်းရှိသမျှ အသုံးပြု၍ စွန်းလင်ထုံကို သူ၏အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

မှတ်ဉာဏ်များသည် တစ်ဖန် ဝင်းလက်သွားပြန်သည်။

စွန်းလင်ထုံသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ကယ်တင်ရှင်ကို အားနည်းစွာ ကြည့်နေမိသည်။

အသက်နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်သည် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး စွန်းလင်ထုံထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

" နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီပဲ"

"သောက်လိုက်လေ"

"ဒါက ကျွန်တော် ဖော်စပ်ပေးထားတဲ့ ဆေးပဲ၊ ဒါက ပြန်လည်ကျန်းမာလာအောင် ကူညီပေးလိမ့်မယ်"

စွန်းလင်ထုံသည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ငေးကြည့်နေမိသည်။

"ညီလေး မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

"ငါက နင်းကျော့ပါ"

"မင်း ဘယ်မှာနေတာလဲ၊ မင်းမိဘတွေရဲ့ နာမည်ကို မှတ်မိလား"

စွန်းလင်ထုံသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မသိစိတ်မှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်မှာ "ဆရာ... ဆရာ..." ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အသက်နှစ်နှစ်အရွယ် နင်းကျော့က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "မင်းသတိမေ့နေတုန်းကလည်း မင်းဆရာကိုပဲ ခဏခဏ ခေါ်နေတာ၊ သူကဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးရှာသည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလာကာ "ငါ့ဆရာ ထွက်မလာခဲ့ဘူး... ငါ သူ့ကို သွားရှာရမယ်" ဟု ဆိုသည်။

သူသည် ပြောရင်းနှင့် ထရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

သို့သော် သူသည် အလွန်အားနည်းနေသဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လည်လဲကျသွားရသည်။

အသက်နှစ်နှစ်အရွယ် နင်းကျော့က သူ့ကို ကူညီရန် အမြန်ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ကလေးသံလေးဖြင့် "မလောပါနဲ့၊ မင်းရဲ့ ဆရာကို ရှာချင်တယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ မိသားစုကို အကူအညီတောင်းလို့ ရတာပဲ၊ အခုတော့ အနားယူဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ပါဦး" ဟု နှစ်သိမ့်ရှာသည်။

စွန်းလင်ထုံက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ငါ့ရဲ့ ဆရာက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုပဲ၊ သူကလွဲရင် ငါ့မှာ တခြားဆွေမျိုး ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အသက်နှစ်နှစ်အရွယ် နင်းကျော့သည် မှင်တက်သွားပြီး ထပ်တူထပ်မျှ ခံစားလိုက်ရကာ ပြင်းထန်သော သနားစာနာစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

သူသည် အသံဗလုံးဗထွေးဖြင့် "ငါ ငါ့မှာလည်း ဆွေမျိုးတစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူး၊ ငါ မမွေးခင်ကတည်းက ဖေဖေက တိုက်ပွဲမှာ ဆုံးသွားခဲ့တာ"

"မေမေကလည်း မကြာသေးခင်ကမှ ဆုံးသွားတယ်"

"ငါ့မှာ ဦးလေးတစ်ယောက် ရှိပေမဲ့ သူက အရမ်းတင်းကျပ်တယ်၊ သူ့ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ မိသားစုလို့ တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဖူးဘူး"

ဤသို့ ပြောရင်း အသက်နှစ်နှစ်အရွယ် နင်းကျော့၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းလာကာ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလာလေသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် လန့်သွားပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားကာ "မငိုပါနဲ့..." ဟု ပြောလိုက်မိ၏။

"ဝါး..." နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ဝမ်းနည်းစရာများကို တွေးမိကာ အသက်နှစ်နှစ်အရွယ် နင်းကျော့သည် အားပါးတရ ငိုချလိုက်လေတော့သည်။

စွန်းလင်ထုံသည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် ကယ်တင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်၊ သို့သော် ဤကယ်တင်ရှင်လေးမှာမူ... အနည်းငယ် ထူးခြားနေပေတော့သည်။

အခန်း (၁၂၈) - ငါ မင်းကို သင်ပေးမယ်

အခန်းတွင်း၌ ဖြစ်ပေသည်။

အသက်နှစ်နှစ်အရွယ် ကျော့လေးကို အတော်နှင့် ချော့မြူလိုက်ရသဖြင့် စွန်းလင်ထုံတစ်ယောက် အင်မတန် နုံးချိသွားရချေသည်။

ကျော့လေး အခန်းပြင်သို့ ထွက်သွားသည့်အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူသည် လည်ချောင်းကို လှုပ်ရှားလျက် ခုနက သောက်လိုက်ရသော ဆေးရည်များကို ပြန်အန်ထုတ်ပြီး ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်ထားလိုက်၏။

ထို့နောက် ဆေးရည်၏ အရသာကို လျှာဖြင့် မြည်းကြည့်ကာ ပါဝင်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင် အချို့ကို ခွဲခြားကြည့်လေသည်။

“သက်တမ်းနှစ်ဆယ်ရှိတဲ့ ဂျင်ဆင်း၊ တန်းကွေ့၊ အာကျောင်း၊ ဟွမ်ချီ၊ အဖြူရောင် ပိုင်ကျူး...”

“တကယ်ပဲ အားလုံးက သွေးနဲ့ ချီစွမ်းအားကို အားဖြည့်ပေးတဲ့ ဆေးတွေပါလား”

သို့သော်လည်း စွန်းလင်ထုံသည် ထိုဆေးများကို ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင်သာ သိမ်းဆည်းထားပြီး တစ်စက်မျှ မသောက်ပေ။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်အကျွံ အားဖြည့်ပေးနိုင်သော ဆေးသည် ပြင်းထန်သော အဆိပ်အတောက် ဖြစ်သွားနိုင်ကြောင်း၊ ဆေးပင်များကို ရောနှောစပ်သပ်ရာတွင်လည်း အဆိပ်များ ထွက်ပေါ်လာတတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် မိမိ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာရပ်မှာ မကျွမ်းကျင်သေးဟု သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တွေးတောနေမိသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် မိစ္ဆာဂိုဏ်း တစ်ခုဖြစ်သည့် ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သူ၏ ဆရာနှင့်အတူ လောကအနှံ့ လှည့်လည်ခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ရုပ်သွင်ထက် ပိုမိုသာလွန်သော အတွေ့အကြုံ ဗဟုသုတများ ရှိနေသည်မှာ မဆန်းပေ။

“တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေတယ်...”

“ဒီကျော့လေးက အသက်နှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဉာဏ်ကောင်းနေရတာလဲ”

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်တွေးတောမိပြန်သည်။

သူသည် အပြင်ပန်းတွင် သုံးနှစ်သားအရွယ်သာ ရှိသော်လည်း အမှန်စင်စစ် အသက်ဆယ့်သုံးနှစ် ရှိနေပြီ မဟုတ်လော။

“ငါက ဒဏ်ရာတွေ ဗရပွနဲ့ သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲနေတာတောင် သူက အိမ်ကို ခေါ်လာပြီး ကယ်ခဲ့တယ်။ သူက ဒုက္ခရောက်မှာကို မကြောက်ဘူးလား”

“ပြီးတော့ သူက ဆေးဖော်စပ်တဲ့ နေရာမှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကျွမ်းကျင်နေရတာလဲ”

စွန်းလင်ထုံသည် ဤသည်မှာ အကွက်ချစီစဉ်ထားသည့် လှည့်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်နေမလားဟု သံသယဝင်မိသည်။

သို့သော် တစ်ဖန် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြန်လျှင် “ငါက ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်လေးပဲ ရှိတာ၊ ငါ့ဆီက ဘာကိုများ လိုချင်လို့ လှည့်ကွက်ဆင်မှာလဲ” ဟု တွေးမိ၏။

“ငါက ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းက လာတာဆိုပေမဲ့ ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းရဲ့ ပညာရပ်တွေကို မကျင့်ဘဲ လူငယ်ဧကရာဇ် ကျင့်စဉ်ကိုပဲ ကျင့်တာလေ။ ငါ့ဆီက ဘာကိုများ ရနိုင်မှာမို့လို့လဲ”

စွန်းလင်ထုံသည် တိကျသော ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် အချက်အလက် မလုံလောက်သေးသဖြင့် အခြေအနေကို အကဲခတ်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာ နားနေပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ကျော့လေး၏ စိတ်ရင်းအမှန်ကိုလည်း တဖြည်းဖြည်း မြင်လာရချေသည်။

တစ်နေ့တွင် ကုတင်ပေါ်၌ လှဲနေစဉ် စွန်းလင်ထုံသည် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည့် ပုံရိပ်ကလေး ထင်ဟပ်သွား၏။

မကြာမီမှာပင် ကျော့လေးသည် အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အမောတကော ပြေးဝင်လာပြီး “ငါ့မျိုးနွယ်စုက လူတွေ လာနေပြီ။ မြန်မြန်လုပ်ညီလေး ငါ မင်းကို မေမေ့အိပ်ခန်းထဲ ခေါ်သွားပေးမယ်။ အဲဒီမှာ ပုန်းနေလို့ရတဲ့ မြေအောက်လျှို့ဝှက်ခန်း ရှိတယ်” ဟု လောကြီးစွာ ပြောလေသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် ထိုသို့ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုတင်သိရှိထားသဖြင့် ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်ပင် “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိပါတယ်။ ကြည့်နေလိုက်” ဟု ဆို၏။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ကုတင်ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ကျော့လေးမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားပြီး ကုတင်နားသို့ အမြန်ပြေးသွားကာ အိပ်ရာခင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီး အံ့ဩတကြီးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေမိ၏။

စွန်းလင်ထုံက သူ၏ အသံကိုသာ ကြားရစေရန် “မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုကလူတွေကို အမြန်သွားပြီး ဧည့်ခံလိုက်ဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျော့လေးသည် အံ့ဩစိတ်ဖြင့်ပင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဝမ်လန် ရောက်ရှိနေသည့် ရင်ပြင်ကလေးဆီသို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

“ဒေါ်ဒေါ်” ဟု အသက်နှစ်နှစ်အရွယ် ကျော့လေးက ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ဝမ်လန်က သူ့ကို အတင်းအကျပ် ပြုံးပြကာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် သူမနောက်ပါလာသော အစေခံအချို့ကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရန် လက်ရိပ်ပြလိုက်လေသည်။

“ကျော့လေး၊ ဒေါ်ဒေါ် ဒီတစ်ခါလာတာက မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကူရွှေ့ပေးဖို့ပါ”

“မင်း ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း နေလို့မရဘူးလေ၊ မင်းဦးလေးအိမ်ကို ရွှေ့ရမယ်”

ကျော့လေးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်နှာကလေးမှာလည်း မှင်တက်သွားရချေသည်။

ဝမ်လန်သည် ရှင်းပြပြီးနောက် သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ အိမ်အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို သယ်ယူရန် စတင်ညွှန်ကြားတော့၏။

“ဒီစားပွဲတွေ ကုလားထိုင်တွေ အကုန်လုံးကို သယ်သွားကြ၊ အိမ်ပြန်ယူသွားမယ်”

“ဟင်း... ဒီပန်းအိုးလေးက လှသားပဲ၊ ဒါလည်း ယူသွား”

“ဒီအဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖော်စပ်တဲ့ စားပွဲက အဖိုးတန်တယ်နော်။ သယ်တဲ့အခါ သတိထားကြဦး၊ မျက်နှာပြင်ပေါ်က အစီအရင် အင်းကွက်တွေကို မပျက်စီးစေနဲ့”

...

မကြာမီမှာပင် ဝမ်လန်သည် ကျော့လေး၏ အိမ်အတွင်းရှိ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများကို အကုန်နီးပါး သယ်ထုတ်သွားလေသည်။

သူမ မပြန်မီ ကျော့လေးကို “ဒီပစ္စည်းတွေကို မင်းအတွက် ဒေါ်ဒေါ် ခဏသိမ်းပေးထားမယ်နော်” ဟု ပြော၏။

“မင်းလို ကလေးလေးက တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် အလုယက်ခံရမှာ စိုးလို့ပါ”

“ဘိုးဘေးနတ်စင်ဆောင်က ကိစ္စတွေ အကုန်ပြီးသွားရင် မင်းကို ဒေါ်ဒေါ်တို့ဆီ ခေါ်သွားမှာပါ”

ကျော့လေးမှာ ခေါင်းကို တတွင်တွင်ခါယမ်းရင်း “ကျွန်တော်၊ ကျွန်တော် မပြောင်းချင်ဘူး” ဟု စိုးရိမ်တကြီး ပြောရှာသည်။

“မေမေက ဒီမှာ နေတာလေ...”

“ဒါပေမဲ့ မင်းအမေက သေသွားပြီလေ” ဟု ဝမ်လန်က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

“ဒါက ဆွေးနွေးနေရမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ငယ်လွန်းသေးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကာကွယ်နိုင်ဘူး”

ဝမ်လန်သည် ကျော့လေးနားသို့ လျှောက်သွားကာ သူ့ကို ထောင့်တစ်ခုသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ငုံ့ကြည့်လျက် တိုးတိုးလေး ပြောလေသည်။

“ဒါနဲ့ ကျော့လေး”

“မင်းအမေ မဆုံးခင် မင်းကို တစ်ယောက်တည်း သိမ်းထားဖို့ဆိုပြီး အထူးတလည် ပေးသွားတာမျိုး ရှိလား”

“အဲဒီအရာတွေက အရမ်းအရေးကြီးနိုင်တယ်။ မင်းက ကလေးဆိုတော့ ပျောက်သွားရင် ဒုက္ခရောက်ကုန်မယ်”

“လိမ္မာပါတယ်၊ အဲဒါတွေကို ထုတ်ပေးလိုက်။ ဒေါ်ဒေါ်က မင်းအတွက် လုံလုံခြုံခြုံ သိမ်းပေးထားမယ်လေ။ မင်းကြီးလာလို့ အချိန်တန်ရင် ဒေါ်ဒေါ် ပြန်ပေးမှာပေါ့”

ကျော့လေးမှာ ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းကာ “မရှိပါဘူး၊ အဲဒါမျိုး ဘာမှမရှိပါဘူး” ဟု အတည်ပေါက် ငြင်းဆိုလိုက်၏။

“တကယ်ပဲ မရှိတာလား” ဟု ဝမ်လန်က သံသယဖြင့် မေးသည်။

ကျော့လေးကလည်း “တကယ် မရှိတာပါ” ဟု ခေါင်းခါယမ်းမြဲ ခါယမ်းနေလေသည်။

“အေးလေ” အစေခံများ ပစ္စည်းရွှေ့နေသည်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် ဝမ်လန်သည် ဆက်လက်မမေးမြန်းတော့ဘဲ ကျော့လေးကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

“ဘိုးဘေးနတ်စင်ဆောင်က မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စု စာရင်းကို အဆင့်မြှင့်ပြီးတာနဲ့ ငါတို့လာခေါ်မယ်”

မပြန်မီ ဝမ်လန်သည် ကျော့လေး၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသွားသေး၏။

“ကျော့လေး၊ မင်း တကယ်လို့ ကြောက်လို့ စောစောပြောင်းချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ရတယ်နော်”

“မင်းအမေ တိတ်တဆိတ် ပေးထားခဲ့တဲ့ အရာတွေကို သေချာသိမ်းထားဦး။ အမြဲတမ်း ကိုယ်နဲ့မကွာ သယ်ထားနော်၊ ဒီမှာ ပစ်မထားခဲ့နဲ့၊ တစ်ယောက်ယောက်က ခိုးသွားလိမ့်မယ်”

ကျော့လေးကလည်း “စိတ်မပူပါနဲ့ ဒေါ်ဒေါ်၊ ကျွန်တော့်မှာ စောင့်ရှောက်ပေးမယ့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတွေ ရှိပါတယ်” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်လန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် “အဲဒီ စက်မှုရုပ်သေး နှစ်ရုပ်က အလွန်ဆုံးရှိမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်ပဲ ရှိတာပါ။ အိမ်တော့ စောင့်ပေးနိုင်မှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ စားတာလေ” ဟု ဆို၏။

ထိုလူစု ထွက်သွားပြီးနောက် ကျော့လေးသည် ဧည့်ခန်းမထဲတွင် ကြောင်တောင်တောင်လေး ရပ်ကျန်ခဲ့သည်။

အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများနှင့် ပရိဘောဂ အများအပြား အသယ်ခံလိုက်ရသဖြင့် အသက်နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်လေးအတွက်မူ ထိုအိမ်ကြီးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေချေတော့သည်။

စွန်းလင်ထုံသည် ထိုအဖြစ်အပျက် အလုံးစုံကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ကျော့လေးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မိမိကို အဘယ်ကြောင့် ကယ်တင်ခဲ့သနည်း ဟူသော အကြောင်းရင်းကို သူ နားလည်သွားခဲ့ချေပြီ။

“သူက ငါ့ကိုလည်း သူ့လို ကလေးတစ်ယောက်လို့ မြင်လို့ ကယ်ခဲ့တာပဲ”

“သူက ဒဏ်ရာတွေကို ကုပေးပြီး ဆေးဖော်ပေးတာကလည်း သူ့အမေအတွက် အမြဲတမ်း လုပ်ပေးနေကျမို့ သူနဲ့ ရင်းနှီးနေတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ”

“သူက ငါ့ကိုကြည့်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ မြင်နေတာ ဖြစ်ရမယ်”

“တူညီတဲ့ အထီးကျန်မှုတွေကြောင့် သဘာဝအလျောက် ရင်းနှီးချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာတာပဲ”

“သူ့အမေ ဆုံးရှုံးသွားတာ တစ်လတောင် မပြည့်သေးဘူး။ ဒီလို ရုတ်တရက်ကြီး ကြီးမားပြီး အေးစက်စိမ်းကားလှတဲ့ လောကကြီးထဲမှာ သူက အဖော်တစ်ယောက်၊ အားကိုးရာ တစ်ခုကိုပဲ ရှာချင်နေရှာတာ”