အခန်း (၁၃၁-၁၃၂)

အခန်း (၁၃၁) မင်းကို လိုက်ပို့ပြီး ကစားပေးမယ်

အသက်သုံးနှစ်အရွယ်တွင် နင်းကျော့သည် ဆေးဖိုငယ်လေးတစ်ခုကို မ၍ စွန်းလင်ထုံအတွက် ပစ္စည်းအသစ်တစ်ခုကို လက်ငင်းသွန်းလုပ်ပြလေသည်။

စွန်းလင်ထုံက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် “ငါကတော့ ဆေးဖိုတောင် မလိုဘူး၊ သေချာကြည့်ထား” ဟု ဆိုသည်။

သူသည် လက်ဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးအလယ်တွင် မီးတောက်တစ်ခု ပွင့်လာတော့၏။

သူသည် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု မီးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ရာ ခဏချင်းပင် ပစ္စည်းအသစ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“ဘယ်လိုလဲ”

နင်းကျော့သည် ထိုပစ္စည်းကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် လက်ခုပ်တီး၍ “အစ်ကိုစွန်းက တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ၊ ဆေးဖိုမပါဘဲနဲ့တောင် ကျွန်တော့်ထက် ပိုမြန်ပြီး ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်တယ်နော်” ဟု ချီးကျူးလေသည်။

စွန်းလင်ထုံက ခေါင်းခါယမ်းကာ “ဒါက ပြောပလောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းက အမြဲတမ်း နှိမ့်ချမှု ရှိရမယ်” ဟု ဆို၏။

နင်းကျော့ကလည်း ထိုစကားကို အလေးအနက် ထောက်ခံသဘောတူလေသည်။

...

အသက်လေးနှစ်အရွယ်တွင် နင်းကျော့သည် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ရေးဆွဲသည့် စုတ်တံကို ကိုင်ကာ အဆောင်လက်ဖွဲ့ စက္ကူပေါ်တွင် အင်းကွက်များ ရေးဆွဲနေသည်။

သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ်မှာပင် လွယ်လွယ်ကူကူ အောင်မြင်သွားခဲ့၏။

စွန်းလင်ထုံသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး မိမိအနေဖြင့် နင်းကျော့ထက် ပိုမြန်အောင်၊ ပိုကောင်းအောင် ရေးဆွဲပြရမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ တမင်တကာ သမ်းဝေပြလျက် မျက်တောင်များ စင်းကျနေသော အမူအရာဖြင့် စုတ်တံကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကိုင်လိုက်သည်။

တကယ်တမ်းတွင်မူ သူသည် အာရုံကို အပြည့်အဝ စုစည်းကာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် အပြီးရေးဆွဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

နင်းကျော့သည် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပြီးနောက် လက်မထောင်ပြကာ “အစ်ကိုစွန်းက တကယ့်ကို လူစွမ်းကောင်းပဲ” ဟု ရိုးရိုးသားသား ချီးကျူးပြန်သည်။

“အစ်ကိုနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ကျွန်တော်က ဘာမှမဟုတ်ပါလား၊ အစ်ကိုက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ”

စွန်းလင်ထုံက သက်ပြင်းချလျက် “ပါရမီရှင်တွေဆိုတာ ရေတွက်လို့တောင် မရဘူး၊ သူတို့နဲ့ ယှဉ်ရင် ငါက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လို သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ၊ ကျော့လေး... မင်း နှိမ့်ချမှုရှိဖို့ အမြဲ သတိထားရမယ်နော်”

နင်းကျော့က ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် “သိပါပြီ၊ ကျွန်တော် အမြဲမှတ်ထားပါ့မယ်” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

...

အသက်ငါးနှစ်အရွယ်တွင် နင်းကျော့သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ဗလာအစီအရင်ပြားပေါ်တွင် အစီအရင်တစ်ခုကို စတင်တည်ဆောက်လေသည်။

သုံးနာရီကြာပြီးနောက် သူသည် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် “အစ်ကိုစွန်း... ကျွန်တော် ရှုံးသွားပြီ” ဟု ဆိုသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် ထိုဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားရ၏။ နင်းကျော့သည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ အစီအရင် တည်ဆောက်နိုင်စွမ်းမှာ ထိုအရွယ်ကလေးတစ်ယောက် ရှိသင့်သည့် အဆင့်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စွန်းလင်ထုံသည် တည်ငြိမ်သောအသွင်ကို ဆက်ထိန်းထားကာ “မဆိုးပါဘူး၊ အခု ငါ့ကို ကြည့်ထားဦး” ဟု ဆိုသည်။

သူသည် အစီအရင်ကို လျင်မြန်စွာ တည်ဆောက်လိုက်ရာ တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် ပြီးစီးသွားခဲ့၏။

နင်းကျော့သည် အစီအရင်ပြားကို စစ်ဆေးကြည့်ကာ လုံးဝအားကျသွားတော့သည်။

စွန်းလင်ထုံသည် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း “အစီအရင် ပညာရပ်က ငါ့ရဲ့ အားသာချက် မဟုတ်ဘူး၊ တော်သေးတာပေါ့... မနေ့ညက အစီအရင်ပြားကို ကြိုပြီး ပြင်ဆင်ထားလို့” ဟု တွေးနေလေသည်။

သူက နင်းကျော့ကို “ငါလုပ်နိုင်တာက ထူးခြားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြင်ဆင်စရာ နေရာတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

နင်းကျော့ကလည်း ထိုစကားကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံသည့်အပြင် အစီအရင်ပြားရှိ ချို့ယွင်းချက် အမြောက်အမြားကို လျင်မြန်စွာ ထောက်ပြလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် စွန်းလင်ထုံကို “အစ်ကိုစွန်း... ကျွန်တော် ဆက်ပြီး ကြိုးစားသွားပါ့မယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် ဘဝင်မြင့်တာတို့၊ မာန်တက်တာတို့ မဖြစ်စေရဘူး” ဟု အလေးအနက် ကတိပေးလေသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ” ဟု စွန်းလင်ထုံက စိတ်သက်သာရာရဟန်ဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

အတွင်းစိတ်တွင်မူ သူ စိုးရိမ်နေမိ၏။ “သူက အခုမှ ငါးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ နောက်နှစ်ဆိုရင် ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲမသိဘူး”

ဤဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် စွန်းလင်ထုံသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို ထူးချွန်လာသော နင်းကျော့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန်အတွက် ကျင့်စဉ် အမျိုးမျိုးကို သီးသန့် အချိန်ပေးကာ အပြင်းအထန် လေ့လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

...

အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ် ပြိုင်ပွဲ၏ အကြောင်းအရာမှာ သားရဲယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့သည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်နှင့် ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် “အစ်ကိုစွန်း... ကျွန်တော့်ရဲ့ မီးလျှံစစ်သူကြီးက တကယ့်ကို သန်မာတာ၊ ကျောင်းစဖွင့်ကတည်းက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဥဖောက်ပြီး ပြုစုပျိုးထောင်လာတာပါ၊ ဒီကျောင်းရဲ့ စမ်းသပ်ပွဲအတွက် သူ့အစွမ်းရဲ့ တစ်ဝက်ကျော်ကို ချုပ်တည်းထားတာတောင် အဆင့်ငါးကို အေးဆေး ရခဲ့တာ” ဟု ပြောသည်။

စွန်းလင်ထုံက ဘာခံစားချက်မှ မရှိသလို ခေါင်းငြိမ့်ကာ “မင်းရဲ့ တိုက်ကြက်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်ပုံရပါတယ်၊ ငါ့ကြက်ကတော့ မင်းလောက် မကောင်းဘူး၊ ရထားတာ တစ်လကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်” ဟု ဆို၏။

အတွင်းစိတ်တွင်မူ သူ ခိုးရယ်နေလေသည်။

အမှန်စင်စစ် တစ်နှစ်ကျော်ကတည်းက သူသည် နင်းကျော့ကို ဖိနှိပ်ထားရန် ခက်ခဲလာသည်ကို သိရှိခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခင်နှစ်များက စာမေးပွဲ အကြောင်းအရာများကို စုံစမ်းထားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ယခုနှစ် စာမေးပွဲ အကြောင်းအရာကို ကြိုတင် သိရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် မိမိ၏ တိုက်ကြက်ကို နင်းကျော့ထက် အချိန်များစွာ ပိုပေးကာ လျှို့ဝှက် လေ့ကျင့်ပေးထားခဲ့ခြင်းပင်။

နင်းကျော့က သူ၏ မီးလျှံစစ်သူကြီးကို လွှတ်လိုက်ပြီး စွန်းလင်ထုံကလည်း ‘နက်လေး’ ကို လွှတ်လိုက်သည်။

မီးလျှံစစ်သူကြီးက စတင် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ဓားသွားများကဲ့သို့သော တောင်ပံများကို ဖြန့်၍ လေတိုးသံများနှင့်အတူ ပြိုင်ဘက်ထံသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

နက်လေးက လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ထက်မြက်သော နှုတ်သီးနှင့် ခြေသည်းများဖြင့် စစ်သူကြီး၏ ရင်ဘတ်ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လေသည်။

တိုက်ကြက်နှစ်ကောင်မှာ အမွှေးအမျှင်များ လွင့်စင်ကာ သွေးစများ စွန်းထွက်သည်အထိ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

နင်းကျော့သည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေပြီး မီးလျှံစစ်သူကြီးကို ကာကွယ်ရန် တစ်ခါတစ်ရံတွင် မှော်ပညာများကို အသုံးပြုလေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် မီးလျှံစစ်သူကြီး၏ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်ကို နက်လေးက ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် နက်လေးသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ စစ်သူကြီး၏ အမောက်ကို ဆွဲဆိတ်လျက် အနိုင်ရလဒ်ကို အတည်ပြုလိုက်လေသည်။

စစ်သူကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အသက်ကို မနည်း လုရှူနေရရှာသည်။

နက်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ယိုင်ထိုးနေပြီး အစွမ်းကုန် မောပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရ၏။

နင်းကျော့သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း အရောင်မှိန်နေတော့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေပြီး ပြိုင်ပွဲကွင်းအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ စစ်သူကြီးပေါ်သို့ လက်တင်လျက် ကုသခြင်း ပညာရပ်ဖြင့် အစွမ်းကုန် ကုသပေးလေသည်။

စစ်သူကြီး၏ ဒဏ်ရာများမှာ မကြာမီ တည်ငြိမ်သွားပြီး အသက်ရှူနှုန်း မှန်ကန်လာကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် နင်းကျော့သည် နောက်ဆုံး၌ ခေါင်းမော့လာကာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် “အစ်ကိုစွန်း... ကျွန်တော် ထပ်ပြီး ရှုံးသွားပြန်ပြီ” ဟု ဆိုသည်။

သူ၏ စိတ်ပျက်နေသော အမူအရာကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

စွန်းလင်ထုံ၏ တင်းမာနေသော စိတ်အခြေအနေမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားတော့သည်။

မိမိတွင် အသာစီးရနိုင်သည့် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိသည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤကြက်တိုက်ပွဲမှာ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ အကြိတ်အနယ် ရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူ၏ အနိုင်ရမှုမှာ သိက္ခာရှိလှသည်မဟုတ်ကြောင်း သူကိုယ်တိုင် သိနေသည်။ သူသည် နက်လေးအတွက် နင်းကျော့ထက် အရင်းအနှီးများစွာ ပိုပေးထားခဲ့သည်မဟုတ်လော။

စွန်းလင်ထုံသည် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရသဖြင့် ရိုးရိုးသားသားပင် “မင်း တကယ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တာပါ၊ မင်းသာ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးခဲ့ရင် မင်းရဲ့ စစ်သူကြီးက ဒီကျောင်းမှာ ပထမရမှာ သေချာတယ်” ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

နင်းကျော့က ခေါင်းခါလျက် “ကျောင်းမှာ ပထမရတာ ဘာအရေးကြီးလို့လဲ၊ မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော် တစ်ခုလုံးနဲ့ ယှဉ်ရင် ကျွန်တော်က ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ တမ်းတခြင်းပြည် တစ်ခုလုံးမှာဆိုရင် ကျွန်တော့်အဆင့်က ပြောပလောက်တာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ တခြား ကျင့်ကြံခြင်းပြည်တွေဆိုရင် ပိုတောင် ဆိုးသေး၊ ကျွန်တော်က အမြဲတမ်း အစ်ကိုစွန်းထက် နိမ့်ကျနေတာပဲ... အမြဲတမ်း ရှုံးနေရတာပဲ...”

စွန်းလင်ထုံက အံကြိတ်ကာ “စောစောက ငါလည်း လုနီးပါး ရှုံးတော့မလို့ပါ” ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“တကယ်လား”

“မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးကွက်က စက်မှုပညာရပ်ကို သုံးထားတာ မဟုတ်လား”

နင်းကျော့က ခေါင်းငြိမ့်ကာ “ဟုတ်တယ်၊ စစ်သူကြီးကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ ရုပ်သေးကြိုးတွေကို အသုံးပြုလေ့ရှိတယ်၊ နောက်တော့ ကျင့်စဉ် အချို့ကို ကိုးကားပြီး အမိန့်ပေးစနစ် အချို့ကို ဒီဇိုင်းဆွဲခဲ့တာ၊ အဲဒီလို အမိန့်ပေးလိုက်ရင် စစ်သူကြီးကို အောက်ကို ပျံဆင်းပြီး တိုက်ခိုက်ခိုင်းလို့ရသလို သူ့ရဲ့ အမွှေးတွေထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကိုလည်း အလုပ်လုပ်စေပြီး တိုက်စစ်ကို ပိုပြီး ပြင်းထန်စေတာပါ” ဟု ရှင်းပြသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး “တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ၊ မင်းက မင်းရဲ့ တိုက်ကြက်ကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို သုံးနေပြီပဲ” ဟု လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ချီးကျူးလိုက်သည်။

“မင်းက ကျောင်းက အကြီးအကဲတွေ သင်ပေးတာလောက်တင် အားမရဘဲ ကန့်သတ်မထားဘူးပဲ”

“မင်းက အသစ်အဆန်းတွေကို ဖန်တီးနေတာပဲ၊ လက်တွေ့ ရလဒ်တွေကလည်း တကယ်ကို အားရစရာကောင်းတယ်”

နင်းကျော့မှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေဆဲဖြစ်ကာ “အစ်ကိုစွန်း... ချီးကျူးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို နှစ်သိမ့်ပေးနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်”

“ကျွန်တော် ပိုပြီး ကြိုးစားဖို့ လိုသေးတယ်၊ ဒီတိုက်ပွဲက ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက် အများကြီးကို ဖော်ထုတ်ပေးလိုက်တာပဲ”

“အစ်ကိုတို့နဲ့ ယှဉ်ရင် ကျွန်တော်က ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ အဝေးကြီးမှာ ကျန်နေခဲ့တုန်းပဲ”

“ပါရမီချင်း ကွာဟနေတာကို ကြိုးစားမှုနဲ့ပဲ အစားထိုးဖို့ ရှိတော့တယ်”

စွန်းလင်ထုံသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဤနှစ်များအတွင်း သူ တစ်ဖက်သတ် ဖိနှိပ်ထားခဲ့ခြင်းမှာ လွန်သွားပြီလားဟု တွေးတောနေမိလေသည်။

...

အသက်ခုနစ်နှစ်အရွယ်တွင် ပြုလုပ်သော ပြိုင်ပွဲကမူ စွန်းလင်ထုံကို အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

“ကျော့လေး... မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ဒီတစ်နှစ်အတွင်းမှာ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေက တိုးတက်မှု အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်”

“မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ”

“မင်းရော သေချာ လေ့လာနေရဲ့လား”

နင်းကျော့သည် ခေါင်းငုံ့ကာ အမှားကို ဝန်ခံလိုက်ပြီး လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်လုံး အတန်းဖော်များနှင့်အတူ ကျောက်စကျင်ကလေးများဖြင့် ကစားကာ အချိန်ဖြုန်းနေခဲ့ကြောင်း စွန်းလင်ထုံကို ပြောပြလေသည်။

စွန်းလင်ထုံက ထိုကစားနည်းအကြောင်း မေးမြန်းကြည့်သောအခါ အနှစ်သာရမရှိ ပျင်းစရာကောင်းလှသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် “မင်းက ဒါကို စွဲလမ်းနေတာလား၊ ဒါက တကယ့်ကို အဆင့်အတန်းမရှိတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ” ဟု ဆိုသည်။

သူသည် နင်းကျော့ကို အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်သည်အထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုံးမလေတော့သည်။

နင်းကျော့သည် မျက်ရည်ဝိုင်းလျက် “အစ်ကိုစွန်း... ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါ မလုပ်တော့ပါဘူး၊

သေချာပေါက် ကြိုးစားပါ့မယ်”

“ကျွန်တော် မတော်သေးတာ သိပါတယ်၊ ကျွန်တော့်မှာ အားနည်းချက်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်”

စွန်းလင်ထုံသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး မိမိသည် နင်းကျော့၏ အောင်မြင်မှုများကို ဖိနှိပ်ထားလွန်းသဖြင့် သူ၏ အမြင်များကို လွဲမှားစေကာ ယုံကြည်မှုနှင့် အောင်မြင်မှု အရသာများကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးတက်အောင် လုပ်လိုသည့် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့ပြီလားဟု တွေးတောနေမိလေသည်။

“တကယ်တော့လေ...” စွန်းလင်ထုံသည် စကားလုံးများကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ကာ “ကျော့လေး... မင်း အရင်ကလည်း တကယ်ကို ထူးထူးချွန်ချွန် လုပ်နိုင်ခဲ့တာပါ၊ မင်းကိုယ်မင်းအထင်မသေးပါနဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

နင်းကျော့က “သိပါပြီ အစ်ကိုစွန်း၊ ကျွန်တော့်ကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်” ဟု ပြန်ပြော၏။

စွန်းလင်ထုံမှာ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

...

စီယိုဥယျာဉ်တွင် လီလိုင်ဖုန်းသည် ရုပ်သေးပြပွဲတစ်ခုကို ကျင်းပနေလေသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် ပြပွဲအတွင်းသို့ ခိုးဝင်ကာ ကျင့်ကြံသူများ၏ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းများကို ခိုးယူပြီး သူ၏ နေ့စဉ် ကျင့်ကြံမှုများအတွက် အသုံးပြုရန် ငွေကြေး ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြပွဲအပြီးတွင် လီလိုင်ဖုန်းသည် အထူးခန်းအတွင်းသို့ သွားရောက်ကာ ပြပွဲအတွက် အလှူငွေ အမြောက်အမြား ထည့်ဝင်ခဲ့သော ကျိုးမျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားလေသည်။

ကျိုးမျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲသည်လည်း လီလိုင်ဖုန်းနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့လိုသဖြင့် စကားပြောဆိုရင်း ကလေးများကို ဆုံးမသွန်သင်သည့် နည်းလမ်းအကြောင်း မေးမြန်းလေသည်။

“အကြီးအကဲ လီရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ စီယိုဥယျာဉ်က မိဘမဲ့ကလေးတွေဟာ အမူအရာ ယဉ်ကျေးပြီး သိတတ်နားလည်ကြသလို ကြိုးစားကြတာပဲနော်”

“ကျွန်တော့်သား ကျိုးကျဲရှန်ကတော့ ဆိုးသွမ်းပြီး ပြဿနာရှာတတ်တယ်၊ ကျောင်းသွားရမှာ မုန်းသလို စာသင်ရမှာလည်း စိတ်မပါဘူး၊ တကယ့်ကို စိတ်ပူစရာပါပဲ”

မေးခွန်းအချို့ မေးမြန်းပြီး အခြေအနေကို နားလည်သွားသောအခါ လီလိုင်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြံပေးချက်ကတော့ သူ့ကို လွှတ်ပေးပြီး ကစားခိုင်းလိုက်ပါ” ဟု ဆိုသည်။

ကျိုးမျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲမှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရ၏။

လီလိုင်ဖုန်းက ဆက်လက် ရှင်းပြသည်မှာ “အခု အကြီးအကဲ ပြောပြချက်အရဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ သားကို အရမ်း ကြပ်မတ်ထားပုံရတယ်၊ ကျောင်းစာအပြင် အိမ်မှာလည်း ဆရာတွေနဲ့ သင်နေရတော့ သူ့မှာ ကစားဖို့ အချိန် မရှိသလောက်ပဲ”

“သူကစားရတာ နည်းလွန်းလို့ မြက်ပင်လေးတစ်ပင်၊ ခဲတံလေးတစ်ချောင်း ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်က တိမ်တိုက်လေးကို မြင်ရင်တောင် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး စိတ်ကူးယဉ်ကာ အာရုံပျံ့လွင့်သွားတာပဲ”

“ကလေးတစ်ယောက်ဟာ ဘယ်လောက်ပဲ တော်နေပါစေ၊ သူတို့မှာ ကလေးစိတ် ရှိတတ်တာကို ခင်ဗျား သိထားရမယ်၊ ကစားခြင်းဟာ သူတို့ရဲ့ သဘာဝဖြစ်သလို သူတို့ရဲ့ ကြီးထွားဖွံ့ဖြိုးမှုအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ”

“အဝကစားရမှသာ သူတို့ဟာ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ၊ သူတို့ အများကြီး ကစားပြီးတဲ့အခါ မြက်ပင်လေး ဒါမှမဟုတ် ခဲတံလေးတွေဟာ သူတို့အတွက် ဆွဲဆောင်မှု ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒါဟာ သူတို့အတွက် တကယ့်ကို လိုအပ်တဲ့ ကြီးထွားမှုပဲ”

အနီးအနားတွင် ပုန်းအောင်းနေသော စွန်းလင်ထုံသည် ထိုစကားများကို အသေအချာ နားထောင်နေလေသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ သူသည် စီယိုဥယျာဉ်တွင် မည်သည့်ပစ္စည်းကိုမျှ ထပ်မံ မခိုးယူတော့ပေ။

စွန်းလင်ထုံသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နင်းကျော့ကို သွားရှာလေသည်။

“မင်း ငါနဲ့ တွေ့တာ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ” သူ၏ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် နင်းကျော့မှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရ၏။

“လာ... ငါ မင်းကို အပြင်လိုက်ပို့ပြီး ကစားပေးမယ်”

အသက်ခုနစ်နှစ်အရွယ် နင်းကျော့မှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားပြီး မျက်ဝန်းများမှာ ဝမ်းသာအားရ အရောင်တောက်သွားကာ “တကယ်လား... တကယ်လား” ဟု မေးရှာသည်။

“တကယ်ပေါ့” စွန်းလင်ထုံက ခေါင်းမော့ကာ နင်းကျော့၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလျက် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

မှောင်မည်းနေသော လမ်းကြားလေးများအတွင်း၌။

စွန်းလင်ထုံက နင်းကျော့ကို မြှောက်ပင့်ပေးလိုက်သည်။

“ဟိုက ရုပ်ဆိုးဆိုး လူကို မြင်လား၊ ငါ အခု သင်ပေးထားတဲ့အတိုင်း သူ့ဆီကနေ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ကစားစရာအနေနဲ့ ခိုးကြည့်လိုက်စမ်း”

နင်းကျော့က တွန့်ဆုတ်နေလျက် “လူတွေဆီက ပစ္စည်းခိုးတာ မကောင်းဘူး မဟုတ်လား” ဟု မေးသည်။

“မင်းက ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ၊ မင်းရဲ့ အစ်ကိုစွန်းကို ယုံစမ်းပါ၊ ငါ မင်းကို လမ်းမှားအောင် မပို့ပါဘူး” စွန်းလင်ထုံက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လျက် စိတ်အားထက်သန်စွာ တိုက်တွန်းလေသည်။

“ဒါက တကယ်ကို ရင်ခုန်စရာ ကောင်းတာ၊ အထူးသဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ခိုးတဲ့အခါ မင်း တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားရလိမ့်မယ်”

သူ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် နင်းကျော့သည် လူမိုက်တစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ကာ သူ၏ ငွေအိတ်ကို ခိုးယူလိုက်လေသည်။

ထိုလူမိုက်မှာ ငွေအိတ် ပျောက်သွားသဖြင့် အသည်းအသန် ရှာဖွေနေပြီး အဝတ်အစားများပင် ချွတ်၍ ရှာမတတ် ဖြစ်နေရှာသည်။

နင်းကျော့မှာ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကာ အားရပါးရ ရယ်မောနေတော့သည်။

သူ မထွက်ခွာမီ ထိုလူမိုက်၏ ခြေရင်းသို့ ငွေအိတ်ကို ပြန်ပစ်ပေးလိုက်ပုံရ၏။

စွန်းလင်ထုံက နင်းကျော့၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ “ဘယ်လိုလဲ၊ ရင်ခုန်ဖို့ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား” ဟု မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းတာပဲ” ဟု နင်းကျော့က ပြန်ပြောသည်။

စွန်းလင်ထုံက သက်ပြင်းချလျက် “တစ်ခါတစ်ရံမှာ ငါ စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်တဲ့အခါ လမ်းတွေပေါ်မှာ လျှောက်သွားလေ့ရှိတယ်၊ ငါ မကြည်တဲ့လူကို မြင်ရင် သူတို့ဆီက ပစ္စည်းခိုးလိုက်တာပဲ”

“ဟားဟားဟား၊ ခိုးပြီးတိုင်း ငါ့စိတ်ထဲမှာ အများကြီး ပိုပြီး နေလို့ကောင်းသွားတာပဲ”

နင်းကျော့က တွန့်ဆုတ်လျက် “အစ်ကိုစွန်း... ကျွန်တော်တို့ ဒါမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး ထင်တယ်၊ ကျောင်းက ဆရာတွေက ကျွန်တော်တို့ကို မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ လျှောက်လှမ်းဖို့နဲ့ ကောင်းတာတွေပဲ လုပ်ဖို့ သင်ထားတာ၊ ခိုးတာက မကောင်းတဲ့ အမူအရာပဲ”

စွန်းလင်ထုံက မျက်လုံးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလျက် “ကျောင်းက အကြီးအကဲတွေ သင်တာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို သင်ပေးနေတာကလည်း အခြေခံအားဖြင့်တော့ အတူတူပါပဲ”

နင်းကျော့မှာ နားမလည်နိုင်ဘဲ ကြောင်ကြည့်နေမိ၏။

စွန်းလင်ထုံက “မင်း မကောင်းမှုကို နှိမ်နင်းပြီး ကောင်းမှုကို အားပေးရမယ်ဆိုတဲ့ မူကို မသိဘူးလား၊ ဒီလို လူဆိုးတွေကို ဆုံးမတာဟာ ကောင်းမှုလုပ်တာပဲ၊ ဒါဟာ တရားမျှတတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုပဲ” ဟု ဆိုသည်။

“စောစောက မင်း ဆုံးမလိုက်တဲ့ လူမိုက်ဟာ သာမန် ရိုးသားအေးဆေးတဲ့ လူတွေကို အမြဲ နှိပ်စက်လေ့ရှိတာ၊ မင်းက သူ့ကို တကယ် ထိခိုက်အောင် မလုပ်ဘဲ ခဏလောက် ကြောက်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ ရှိတာ၊ ဒါက သူ့ကို သက်ညှာပေးလိုက်တာပဲ”

နင်းကျော့က မျက်လုံးလေးများ မှေးလိုက်ကာ “ဒါဆို ကျွန်တော် ပြန်သွားပြီး သူ့ဆီကနေ ထပ်ပြီး ခိုးဦးမယ်”

စွန်းလင်ထုံက ခေါင်းငြိမ့်လျက် “ရတာပေါ့၊ ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်”

“ဒီတစ်ခါတော့ ခိုးနည်းအသစ် တစ်မျိုးကို သင်ပေးမယ်၊ အရင်ကနဲ့ ဘယ်လို ကွာခြားလဲဆိုတာ စမ်းကြည့်လိုက်ဦးပေါ့”

အခန်း (၁၃၂) - ငရဲဘုံသို့ ထိုးဖောက်အမြင်

နင်းကျော့၏ ရိုးရှင်းပြီး ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုများပြည့်နှက်နေသော ဘဝသည် တဖြည်းဖြည်း အရောင်အသွေး စုံလင်လာခဲ့ချေပြီ။

ခိုးယူမှုများ ပိုမိုပြုလုပ်လာနိုင်သည်နှင့်အမျှ စွန်းလင်ထုံမှာလည်း နင်းကျော့၏ တိုးတက်မှုအပေါ် များစွာကျေနပ်အားရနေမိသည်။ "ကျော့လေး၊ မင်းက အရာရာကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သင်ယူနိုင်တာပဲ၊ တကယ့်ကို ပါရမီထူးရှိတာပဲကွ။"

"ဒါနဲ့ မင်း ငါနဲ့အတူ ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းထဲကို မဝင်ချင်ဘူးလား။"

နင်းကျော့က အခက်တွေ့နေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် "ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းက အစ်ကိုစွန်းရဲ့ ဂိုဏ်းဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့နာမည်ဂုဏ်သတင်းက သိပ်မကောင်းလှဘူးလေ" ဟု ဆိုသည်။

"ကျွန်တော်က ချမ်းသာတဲ့သူဆီက ခိုးပြီး ဆင်းရဲတဲ့သူတွေကို ပေးချင်တာ၊ မကောင်းတဲ့သူတွေကို အပြစ်ပေးပြီး ကောင်းတဲ့သူတွေကို မြှောက်စားချင်တာပဲ ရှိတာပါ။ တကယ့် သူခိုးတစ်ယောက်တော့ မဖြစ်ချင်ပါဘူး။"

"အာ... ဒါကလေ... အစ်ကိုစွန်း၊ ကျွန်တော်က အစ်ကို့ကို ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး။ အစ်ကိုက တခြားသူတွေနဲ့ မတူပါဘူး၊ တကယ်ပြောတာပါ။"

"ကဲပါ၊ ထားလိုက်ပါတော့။" စွန်းလင်ထုံက လက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရင်း "ငါက ဒီအတိုင်း ပြောကြည့်တာပါ၊ မင်း သဘောမတူရင်လည်း ရပါတယ်။"

"မင်းက ချမ်းသာတဲ့သူဆီက ခိုးပြီး ဆင်းရဲတဲ့သူတွေကို ပေးချင်တယ်ဆိုတော့ ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ကောင်းတာလေးတစ်ခု လုပ်ကြတာပေါ့။ ဟီးဟီး။"

နင်းကျော့က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် "ဘာက ပိုစိတ်လှုပ်ရှားဖို့ကောင်းတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဓားပြတိုက်တာပေါ့။" စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားတော့သည်။

လမ်းကြားတစ်ခုအတွင်း။

နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့သည် ရှေ့နှင့်နောက်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး လူထွားကြီးတစ်ယောက်ကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြသည်။

"ဓားပြတိုက်တာ" ဟု စွန်းလင်ထုံက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အင်းဟင်း။" နင်းကျော့ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ဓားပြတိုက်မှုတွင် အနည်းငယ်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

ထိုလူထွားကြီးသည် ဦးစွာ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း နောက်တွင် တဟားဟား ရယ်မောတော့သည်။ "မင်းတို့ ကလေးနှစ်ယောက်က ငါ့ကို ဓားပြတိုက်မလို့လား။"

စွန်းလင်ထုံမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး "ငါ့ကို အထင်သေးရဲတယ်ပေါ့လေ၊ ကျော့လေး၊ သူ့ကို ပညာပေးလိုက်စမ်း" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အင်း" နင်းကျော့က ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော်လည်း ပထမအဆင့်မှာသာ ရှိသေးပြီး လူထွားကြီးမှာမူ အတွင်းအားကို ပိုင်နိုင်သည့် ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲမှာ အကြိတ်အနယ် ရှိလှသော်လည်း အခြေအနေ တင်းမာနေစဉ်မှာပင် စွန်းလင်ထုံက အုတ်ခဲတစ်ခဲဖြင့် လူထွားကြီး၏ နောက်စေ့ကို ထုလိုက်ရာ ထိုသူမှာ သတိလစ်လဲကျသွားတော့သည်။

နင်းကျော့မှာ လန့်သွားပြီး "သူ... သူ သေမသွားဘူးမလား" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးမိသည်။

စွန်းလင်ထုံက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ရင်း "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

နင်းကျော့သည် ဓားပြတိုက်မှုကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မနေဘဲ စိတ်မလုံခြုံမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ကြောင့် မကြာခဏ ငေးငိုင်နေတတ်သည်။

စွန်းလင်ထုံက ထိုအခြင်းအရာကို ရိပ်မိသဖြင့် ရယ်မောရင်း သူ၏လက်ကို ဆွဲလိုက်ကာ "လာ၊ ငါတို့ နောက်ကြောင်း ပြန်လှည့်ကြရအောင်" ဟု ခေါ်သွားသည်။

"ဘာလို့ ပြန်သွားတာလဲ။"

စွန်းလင်ထုံသည် နင်းကျော့ကို လာလမ်းအတိုင်း ပြန်ခေါ်သွားပြီး ထိုလူထွားကြီး နိုးလာသည်ကို နင်းကျော့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့စေခဲ့သည်။

ထိုလူထွားကြီးသည် မိမိ၏ ပစ္စည်းများ အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်ပြီး ဆဲဆိုလေတော့သည်။

ထို့နောက် သူ၏ဂိုဏ်းအခြေစိုက်ရာသို့ ပြန်သွားရင်း လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ဈေးသည်ငယ်များထံမှ သူ၏ ဆုံးရှုံးမှုအတွက် ငွေကြေးများကို အဓမ္မတောင်းခံတော့သည်။

နင်းကျော့သည် လမ်းတစ်လျှောက် ထိုသူ့နောက်သို့ လိုက်ပါကြည့်ရှုရင်း ဒေါသတကြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ကာ "သူ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ဓားပြတိုက်ကြရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်လုံးများတွင် စူးရှသော အရောင်တစ်ချက် ဝင်းလက်သွားပြီး "ကျော့လေး၊ မင်း သူ့ကို ဓားပြတိုက်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် သူက တခြားဆင်းရဲတဲ့သူတွေအပေါ် ပိုပြီး ရက်ရက်စက်စက် လက်တုံ့ပြန်လိမ့်မယ်လို့ မင်း မတွေးမိဘူးလား" ဟု ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ဒီထက် ပိုကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းရှိတယ်၊ ငါတို့ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီး ဒီလောကထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။"

နင်းကျော့မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့သွားကာ "သတ်... သတ်ပစ်မယ် ဟုတ်လား။ အဲဒါတော့ မကောင်းဘူး ထင်တယ်" ဟု ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောရှာသည်။

သူသည် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်ရန်ဟူသော အတွေးမျိုး တစ်ခါမျှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။

စွန်းလင်ထုံက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် နင်းကျော့၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ကာ "မင်း မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့။ ငါက အကြံပေးရုံသက်သက်ပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

နင်းကျော့၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေဆဲပင်။ "သူ့ကို သင်ခန်းစာတစ်ခုပဲ ပေးကြတာပေါ့၊ သူ့စိတ်ထဲ စွဲသွားအောင်နဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံရအောင် လုပ်ကြတာပေါ့။"

နင်းကျော့သည် ခိုးယူမှုနှင့် ဓားပြတိုက်မှုများကို ပိုမိုပြုလုပ်လာရသည်နှင့်အမျှ လက်တွေ့အတွေ့အကြုံများ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ မရင့်ကျက်သည့် ပုံစံမျိုး မရှိတော့ပေ။

"မင်းရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက တည်ငြိမ်မှု မရှိသေးဘူး၊ မင်း လေ့ကျင့်ဖို့ လိုတယ်။ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့။" စွန်းလင်ထုံက နင်းကျော့ကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး ၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးပေါ်တွင် အဆောင်လက်ဖွဲ့များ ကပ်လိုက်ရာ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

သူသည် နင်းကျော့ကို သာမန်လူများ ကစားသည့် လောင်းကစားရုံတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် နိုင်လိုက်ရှုံးလိုက်ဖြင့် အကြီးအကျယ် လောင်းကစားကြတော့သည်။

လောင်းကစားရုံ၏ ပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်များက နင်းကျော့ကို အမြင်သစ်များ ရရှိစေခဲ့သည်။

နာရီအနည်းငယ်ကြာ လောင်းကစားပြီးနောက် စွန်းလင်ထုံက နင်းကျော့ကို အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်လာကာ သူ၏ ခံစားချက်ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။

နင်းကျော့က သူ သဘောပေါက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။ "ဒီလူတွေ ဘယ်လိုတွေးလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိသွားပြီ။"

"အစ်ကိုစွန်းက တကယ် တော်တာပဲ၊ အစ်ကို့မှာ တခြားသူရဲ့ စိတ်ကို ဖတ်နိုင်တဲ့ ပညာရပ်များ ရှိနေလားလို့တောင် ထင်ရတယ်။"

"အစ်ကိုက အစ်ကို့ရဲ့ အတွေးတွေကို ကျွန်တော့်ဆီ ပို့ပေးပြီး လောင်းကစားသမားတွေရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို အမြဲတမ်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြနေတာကိုး။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ အပြောင်းအလဲကို ကြည့်ပြီး သူတို့လက်ထဲမှာ ဘာဖဲချပ်တွေ ရှိနေသလဲဆိုတာကို အစ်ကိုက ခန့်မှန်းနိုင်တယ်။ ဒါက မှော်ပညာလိုပဲ တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ။"

စွန်းလင်ထုံက အရေးကြီးသည့် မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။ "မင်း လောင်းကစားရတာကို ဘယ်လို ခံစားရလဲ။"

နင်းကျော့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် လောင်းကစားတာကို မကြိုက်ဘူး။ ကျွန်တော်က အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်ရတာ၊ တစ်ဆင့်ချင်းစီ စုဆောင်းပြီး အောင်မြင်မှု ရယူရတာကိုပဲ ပိုနှစ်သက်ပါတယ်။" ဟု ဖြေသည်။

"လောင်းကစားဝိုင်းထဲကို ဝင်လိုက်ပြီဆိုတာနဲ့ ရှုံးဖို့ အခွင့်အရေးက အမြဲတမ်း ရှိနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက လောင်းကစားရုံကို ထောင်တဲ့သူ ဖြစ်လာရင်တော့ အရှင်သခင်ပဲလေ။ ကျွန်တော်ကတော့ အရှင်သခင် ဖြစ်ရတာကိုပဲ ပိုသဘောကျပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျရင်လည်း လောင်းကစားတာကို ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူးဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် သိပါတယ်"

စွန်းလင်ထုံက သူ၏နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ရင်း "မင်းက လောင်းကစားရတဲ့ ခံစားချက်ကို မကြိုက်ဘူးပေါ့။ မင်းက ငါ့ဆရာနဲ့ အတော်တူတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

စွန်းလင်ထုံမှာမူ လောင်းကစားသည့် အခါတိုင်းတွင် ရှုံးသည်ထက် နိုင်သည်က ပိုများလေသည်။

ရံဖန်ရံခါတွင် သူသည် နင်းကျော့ကို အထက်တန်းကျသော စားသောက်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားပြီး နင်းကျော့၏ ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာစေရန် ကောင်းနိုးရာရာ အစားအသောက်များကို အများအပြား မှာယူကျွေးမွေးတတ်သည်။

"လာပါ ညီလေး၊ ငါ မင်းကို အရက်တစ်ခွက်လောက် တိုက်ပါရစေ။" စွန်းလင်ထုံက အရက်ခွက်ကို နင်းကျော့ဘက်သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ရုပ်ဖျက်အဆောင်လက်ဖွဲ့များကြောင့် လူကြီးအသွင် ပေါက်နေကြသည်။

နင်းကျော့က တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး တဟွတ်ဟွတ် ချောင်းဆိုးတော့သည်။ "သိပ်စပ်တာပဲ၊ သောက်ရတာ ခက်လိုက်တာ။"

စွန်းလင်ထုံက ခေါင်းခါရင်း "မင်းက မသိသေးလို့ပါ၊ အရက်ဆိုတာ တကယ့် အကောင်းစားကြီးကွ" ဟု ပြောသည်။

သူသည် မူလက အရက်သောက်ရသည်ကို မနှစ်သက်သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဂူများထဲသို့ မကြာခဏ ဝင်ရောက်ရင်း သူ၏ဆရာကို အဆုံးမရှိ စောင့်ဆိုင်းနေရသည့်အခါတွင် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အရက်ထဲ၌ အလွမ်းဖြေတတ်လာပြီး ၎င်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကို သိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိပါတယ်။" စွန်းလင်ထုံက အရက်ချိုကို မှာလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ နင်းကျော့မှာ သောက်နိုင်သွားချေပြီ။ ထိုအရက်မှာ ချိုမြိန်ပြီး လည်ချောင်းထဲတွင်လည်း စပ်ခြင်း လုံးဝမရှိပေ။

ထို့နောက်တွင် သူသည် မူးသွားပြီး မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးကာ မျက်နှာမှာလည်း ရဲတက်လာတော့သည်။

စွန်းလင်ထုံက သူ့ကို တွဲပြီး စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် နင်းကျော့သည် သူတို့ကို လှမ်းခေါ်နေသည့် သူတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။

"လူကြီးမင်းတို့ နှစ်ယောက်၊ ဒီကိုလာပြီး အနားယူသွားကြပါဦး။"

သူသည် ယန်ဟုန်မျှော်စင်၏ ဆိုင်းဘုတ်ကို စိတ်ဝင်တစား လက်ညှိုးထိုးပြရင်း "အစ်ကိုစွန်း၊ ဒါက သိပ်ပျော်ဖို့ကောင်းတဲ့ နေရာ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ပြောသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဒီနားက ဖြတ်သွားတိုင်း လူတွေ အဝင်အထွက် အမြဲရှိနေတာပဲ။ နောက်ပြီး အထဲကနေ သီချင်းဆိုတီးမှုတ်သံတွေကိုလည်း ကြားနေရတယ်လေ။"

"ညဘက်ဆိုရင်တော့ အစည်ကားဆုံးပဲ"

"ကျွန်တော်တို့လည်း အထဲဝင်ပြီး ပျော်ကြရအောင်၊ တကယ့်ကို ပျော်စရာကောင်းမှာပဲ။"

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီး "ဟင့်အင်း၊ ငါတို့ မသွားဘူး" ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ဆိုလိုက်သည်။

"ညီလေး၊ မင်းက ငယ်လွန်းပါသေးတယ်။ ဒီနေရာက မင်းအတွက် သိပ်စောပါသေးတယ်။"

"အိမ်ပြန်ကြစို့၊ ငါ မင်းကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်"

...

ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းမှာ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ အိမ်တွင် သူသည် အကျဉ်းသားတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထုတ်ခံထားရပြီး တရားသူကြီး၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။

"ဒီတရားသူကြီးက အကြီးမြတ်ဆုံး သရဲတရားသူကြီး လေးပါးထဲက တစ်ယောက်ပဲ။"

"ငါက ဗလာတံဆိပ်ကို သုံးပြီး နတ်ဘုရားကို ဖိတ်ခေါ်ထားတာ။ ဒါက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပွားတစ်ခုပဲ ဆိုဦးတော့၊ စွန်းလင်ထုံလို အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် ရှိတဲ့သူက ခုခံနိုင်ဖို့ မလွယ်ပါဘူး။"

"ဗုဒ္ဓနှလုံးသားတံဆိပ်က ဘယ်လောက်ပဲ တောင့်တင်းပါစေ၊ ဒီလောက် ပြင်းထန်ပြီး အဆက်မပြတ်တဲ့ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကိုတော့ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

မျက်မမြင် တရားသူကြီး ချီပိုင်မှာ အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ ဝိညာဉ်သည် ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်လှသည့် နာကျင်မှုကို အဆက်မပြတ် ခံစားနေရသော်လည်း ချီပိုင်မှာမူ နာရီဝက်ကြာသည်အထိ မည်သည့်ရလဒ်မှ မရရှိသေးပေ။

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

ချီပိုင်မှာ အံ့သြသွားပြီး နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ သူ၏ ပါရမီထူးကို အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။

ငရဲဘုံသို့ ထိုးဖောက်အမြင်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူသည် ပြန်လည် မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရရှိသွားသည်။

သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ မှောင်မိုက်ပြီး မွဲခြောက်နေသည့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုပင်။

သရဲတစ္ဆေ ဝိညာဉ်များသာလျှင် အစိမ်းရောင်၊ အပြာရောင်နှင့် အခြား ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

ချီပိုင်သည် တရားသူကြီးနှင့် စွန်းလင်ထုံ၏ ဝိညာဉ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

တရားသူကြီး၏ ကိုယ်ပွားသည် တောက်ပသော ကျောက်မျက်ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ အလွန်တည်ငြိမ်သည့် အပြာရောင်အလင်းတန်းကြီးကို ဖြာထွက်စေလျက် ရှိသည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ ဝိညာဉ်မှာမူ ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ တုန်ခါနေသည့် အစိမ်းရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ၎င်းက သူ၏ဝိညာဉ်မှာ ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးနေပြီး သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာလည်း ရှုပ်ထွေးနေကြောင်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လှိုင်းလုံးတစ်ခုမှာ ပေါက်ထွက်တော့မည့်ပုံစံ ဖြစ်လာတိုင်း စွန်းလင်ထုံ၏ ဝိညာဉ်အတွင်းပိုင်း အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ တံဆိပ်တစ်ခု ပေါ်လာတတ်သည်။

ထိုတံဆိပ်မှာ အားနည်းပုံပေါ်သော်လည်း ကြံ့ခိုင်မှုရှိလှသည်။ လှိုင်းလုံးများသည် ထိုတံဆိပ်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ပြိုကွဲပျက်စီးသွားကြရသည်။

ထိုအခြင်းအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချီပိုင်မှာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"တရားသူကြီးရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားက အံ့မခန်းပဲ။ စွန်းလင်ထုံက ဝိညာဉ်ရှာဖွေ စစ်ဆေးတာကို မတားဆီးနိုင်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ရရှိလာသမျှ သတင်းအချက်အလက်တွေ အားလုံးက ဗုဒ္ဓနှလုံးသားတံဆိပ်ကြောင့် ဘာမှမရှိတဲ့ ဗလာတွေပဲ ဖြစ်ကုန်တာပဲ။"

"သာမန် အပြင်စည်းတပည့် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒါမျိုးကို လုံးဝ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။"

"မထင်မှတ်ထားတာက စွန်းလင်ထုံဟာ ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းရဲ့ ပင်မကျင့်စဉ်တွေကို မကျင့်ကြံခဲ့ပေမဲ့ ဂိုဏ်းရဲ့ သဘောတရားတွေကို ဒီလောက်အထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားတာပဲ။"

"သူက လူငယ်ဧကရာဇ် ကျင့်စဉ်အတွက်ပဲ စိတ်နှစ်ထားတာ သိပ်နှမြောဖို့ ကောင်းတာပဲ။ တကယ်လို့သာ သူ ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းရဲ့ ပင်မကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက အံ့မခန်း ဖြစ်မှာပဲ"

ချီပိုင်သည် တစ်ချက်မျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ၏ ပါရမီထူးကို အသုံးပြုခြင်းအား ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ငရဲဘုံသို့ ထိုးဖောက်အမြင် ပါရမီမှာ အလွန်စွမ်းအားကြီးမားသော်လည်း ၎င်းအတွက် ပေးဆပ်ရမှုမှာလည်း ကြီးမားလှသည်။

၎င်းကို အသုံးပြုသည့် အခါတိုင်း သူ၏ အမြင်အာရုံကို လောင်ကျွမ်းစေသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ ဝေဝါးလာရုံသာမက မျက်လုံးများပါ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

ချီပိုင်သည် ထိုပါရမီကို အလွန်အကျွံ အသုံးပြုခဲ့သဖြင့် ကုသရန် မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှိသည့် မျက်စိကွယ်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စွမ်းအားကြီးလှသော ကုသနည်းများစွာသည် သူ၏ အမြင်အာရုံကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေနိုင်သော်လည်း သူ၏ ပါရမီထူးကိုမူ ပျက်စီးစေပေလိမ့်မည်။

မျက်စိနှစ်ဖက်စလုံး ကွယ်သွားသည့်အခါ ငရဲဘုံသို့ ထိုးဖောက်အမြင်ကို အသုံးပြုသည့် အခါတိုင်း သူ၏ ကျန်ရှိနေသော သက်တမ်းကို လျော့နည်းစေပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် အသုံးပြုမှု တစ်ခုချင်းစီတိုင်းမှာ သူ၏ အသက်ကို ပေးဆပ်ရသဖြင့် အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးလှသည်။

"တစ်ကြိမ် အသုံးပြုလိုက်တာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။" ချီပိုင်သည် စွန်းလင်ထုံ၏ ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ချီပိုင်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း "ကဲ၊ စွန်းလင်ထုံ၊ မင်း စိတ်ရှိသလောက်သာ အော်ဟစ်လိုက်ပေတော့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အပြစ်ပေးခြင်းက တစ်ဂိုဏ်းလုံးမှာ တစ်မူထူးခြားတယ်ဆိုတာ မင်း သိစေရမယ်။"

ချီပိုင်သည် ပညာရပ်တစ်ခုကို အသုံးပြုပြီး စွန်းလင်ထုံအပေါ်သို့ တွားသွားတက်ရောက်ကာ သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားမည့် သရဲငယ်အမျိုးမျိုးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ယင်းအလောင်းကောင် စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်။

သူသည် ခေါင်းတလားရိုက်သည့် သံမှိုများကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စွန်းလင်ထုံ၏ လက်များအတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်သွင်းလိုက်တော့သည်။

ဒုန်း... ဒုန်း...။

ပေါ့ပါးသော အသံနှစ်ချက်နှင့်အတူ စွန်းလင်ထုံ၏ လက်များသည် တိုင်တွင် ကပ်လျက်သား အရိုက်ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ငယ်လေးမှာ မြေပြင်မှ ကြွတက်ကာ ခြေထောက်များမှာ လေထဲတွင် တွဲလောင်း ဖြစ်နေတော့သည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်နေပြီး လည်ချောင်းထဲမှ အသံများ ထွက်ပေါ်နေကာ ချီပိုင်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

ချီပိုင်မှာမူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ "မင်း ဘာလို့ မအော်တာလဲ။"

"ဒါက ဖြစ်နိုင်စရာ မရှိဘူး။"

"ငါက မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြန်ထည့်ပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းမှုကို သုံးပြီး မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်အောင် တမင်လုပ်တာ။ မင်းရဲ့ နာကျင်မှုက နှစ်ဆတောင် ရှိရမှာ။"

"ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အပြစ်ပေးမှုအောက်မှာ မင်းက အသံတစ်ချက်တောင် မထွက်ဘူးပေါ့လေ။"

"မင်း နာကျင်မှုကို တားဆီးဖို့ တစ်ခုခုများ လုပ်ထားလား။"

"ဟင့်အင်း၊ ဒါလည်း မဟုတ်သေးဘူး။ တကယ်လို့ မင်းသာ လုပ်ထားမယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ပါရမီထူးက သိမှာပဲ"

ချီပိုင်မှာ သံသယဝင်သွားပြီး အခန်းအတွင်းသို့ တြိဂံပုံမျက်လုံးနှင့် နှာခေါင်းကောက်ကောက်နှင့် ကျင့်ကြံသူတို့ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုနှစ်ဦးစလုံးအပေါ်တွင် ပညာရပ်များကို အသုံးပြုလိုက်ရာ တစ်ဦးမှာ သံမှိုများကြောင့် အော်ဟစ်ငိုယိုနေပြီးနှာခေါင်းကောက်ကောက်နှင့် ကျင့်ကြံသူမှာမူ မျက်လုံးများ လန်တက်သွားကာ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်ပြီး ခဏချင်းမှာပင် သတိလစ်သွားတော့သည်။

"ဒါမှ ဟုတ်မှာပေါ့။" ချီပိုင်မှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီးနောက် စွန်းလင်ထုံဘက်သို့ အေးစက်ပြီး ယုတ်မာသော မျက်နှာထားဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ "ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးထဲမှာ ဒီလောက် တောင့်တင်းတဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး!" ဟု ဆိုသည်။

"ဟဲဟဲ၊ မင်း ဘယ်လောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

စွန်းလင်ထုံ၏ လုပ်ရပ်က ချီပိုင်၏ အနိုင်လိုချင်စိတ်ကို နှိုးဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် စွန်းလင်ထုံကို ပြင်းထန်လှသော နှိပ်စက်မှု အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုကာ စတင် ညှဉ်းပန်းတော့သည်။ စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်ရည်များကို မြင်တွေ့ချင်ပြီး သူ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ငိုယိုသံများကို ကြားချင်လှပြီ ဖြစ်ပေတော့သည်။