အခန်း (၁၃၅-၁၃၆)

အခန်း(၁၃၅)

မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်၏ ပြင်ပတွင် ဖြစ်ချေသည်။

တောင်တစ်လုံးပမာ ကြီးမားလှသော နတ်ဆိုးသားရဲကြီးတစ်ကောင်သည် ၎င်း၏ သွေးအလိမ်းလိမ်းပေကျံနေသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟထားလေသည်။

ထိုသို့ဟလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်လှသော စုပ်ယူမှုအားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရှေ့တွင်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူများကို တစ်လုတ်တည်း ဝါးမြိုပစ်တော့မည့်အလား ခြိမ်းခြောက်နေတော့သည်။

ဤကဲ့သို့ အသက်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော အရေးကြုံချိန်တွင် နေမင်းပမာ တောက်ပလှသော ခြင်္သေ့ရုပ်စက္ကူဖိတုံး တစ်ခုသည် ကြယ်တံခွန်တစ်ခုအလား ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

ဝုန်းကနဲ မြည်ဟည်းသွားသော အသံနှင့်အတူ ထိုနတ်ဆိုးသားရဲကြီးမှာ နေရာတင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားရလေတော့သည်။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာခဲ့ချေသည်။

အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသော ကျင့်ကြံသူများသည် ကျူးရွှမ်းကျိကို မှတ်မိသွားကြသဖြင့် ချက်ချင်းပင် မြေမှာဝပ်စင်း၍ အဆုံးမရှိသော ကျေးဇူးတရားများကို ဖော်ပြကြလေသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိက ၎င်းတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်ဘက်သို့ မျှော်ကြည့်ကာ “အခုလိုအချိန်မျိုးမှာ မသေမျိုးမြို့တော်နဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေကြတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ သွားကြတော့” ဟု ဆိုလေသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိ၏ တင်းမာလှသော မျက်နှာပေးကို မြင်ရသောအခါ ကျင့်ကြံသူများသည် အနားသို့ မကပ်ရဲကြတော့ဘဲ ရိုသေသမှုဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။

၎င်းတို့ထဲမှ အချို့မှာ ကျူးရွှမ်းကျိ၏ အကြံပေးချက်ကို နာယူကြသော်လည်း အချို့မှာမူ အရေးကြီးကိစ္စများ ရှိနေသဖြင့် မသေမျိုးမြို့တော်သို့ ပြန်သွားကြလေသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် ထိုလှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

၎င်းသည် ထပ်မံ၍ တိုက်တွန်းပြောဆိုခြင်း မပြုတော့ဘဲ စိတ်မကောင်းခြင်းများစွာဖြင့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ချေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင် ဤသည်မှာ မုန့်ခွေက တိတ်တဆိတ် လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ၎င်း အတပ်သိလိုက်ရသည်။

မုန့်ခွေသည် တောင်ပေါ်မှ ကြည့်ရှုခြင်း နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ ၎င်းကိုယ်တိုင် ဗဟိုပြုသည့် ကံကြမ္မာနယ်ပယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုကံကြမ္မာနယ်ပယ်သည် ချော်ရည်နန်းတော်နှင့် မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော် အပါအဝင် မီးလျှံတောင်တန်း တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားလေသည်။

ထို့အပြင် ထိုကံကြမ္မာနယ်ပယ်၏ အတိုင်းအတာမှာလည်း ဆက်လက်ကျယ်ပြန့်လာနေသဖြင့် ကျူးရွှမ်းကျိမှာ ထပ်တလဲလဲ ဆုတ်ခွာပေးနေရသည်။

ထိုနယ်ပယ်အတွင်းရှိ နတ်ဆိုးသားရဲများသည်လည်း ပိုမို၍ ဒေါသထွက်လွယ်ကာ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပြင်းပြလာကြပြီး အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် သွေးထွက်သံယို ပဋိပက္ခများစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် မြင်ရသမျှ မြင်ကွင်းများကြောင့် စိတ်နှလုံး ပိုမိုအေးစက်လာရချေသည်။

“မုန့်ခွေ...”

မုန့်ခွေသည် မြူထုများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ထိုင်နေရင်း ပြင်ပလောက၏ ဆူပူသောင်းကျန်းမှုများကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

၎င်း၏ အဓိက အာရုံစိုက်မှုမှာ ချော်ရည်နန်းတော်တွင်သာ ရှိနေဆဲပင်။

မီးလျှံတောင်တန်း၏ အထွတ်အထိပ်၌ ဖြစ်ပွားနေသော တိုက်ပွဲမှာ ရက်အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နီရဲသော မီးလျှံနတ်ဆိုးသားရဲ အမျိုးမျိုးတို့သည် နန်းတော်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြပြီး နန်းတော်၏ မြောက်မြားစွာသော စက်မှုပစ္စည်းများသည် ခိုင်မာသော ခံစစ်စည်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားလေသည်။

မုန့်ခွေ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ဝင်းလက်သွားသည်။

နန်းတော်ခံစစ်စည်း၏ အစွန်းဘက်တွင် လူရိပ်တစ်ခုသည် ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်ထွက်လာပြီး နန်းတော်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားနေသည်။

အနီးအနားရှိ နတ်ဆိုးသားရဲများက သတိပြုမိသွားကာ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော လူရိပ်ကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ထိုလူရိပ်ထံမှ ရွှေအမြုတေအဆင့် စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပြင်းထန်လှသော အအေးဓာတ်ချီများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ နတ်ဆိုးသားရဲ အမြောက်အမြားမှာ ခဲသွားပြီး သေဆုံးကုန်ကြသဖြင့် နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့လေသည်။

နန်းတော်အတွင်းရှိ စက်မှုပစ္စည်း အမျိုးမျိုးတို့သည် ထိုလူရိပ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် အလိုမရှိကြောင်း ပြသနေကြသည်။

“အင်း... နှင်းနှလုံးသားကျင့်စဉ်ပါလား... နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူပဲ” ဟု မုန့်ခွေက ခွဲခြားသိမြင်လိုက်သည်။

ကျိုးမျိုးနွယ်စုနှင့် ကျန်းမျိုးနွယ်စုမှ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ လေးဦးမှာ အစီအရင်အတွင်း၌ တိုက်ပွဲဝင်နေကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် နင်းမျိုးနွယ်စု၏ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဘိုးဘေးမှာ အခွင့်ကောင်းယူ၍ နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မုန့်ခွေက “နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူက စက်မှုပညာရပ်တွေကို တတ်မြောက်ထားလို့ နန်းတော်ထဲ ဝင်နိုင်တာပဲ။ ဒါကို အရင်က မသိခဲ့ရဘူး” ဟု အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်လေသည်။

“နင်းမျိုးနွယ်စု ပြောတာအရဆိုရင် သူတို့က ဒီနှစ်ကျမှ ချော်ရည်နန်းတော်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာတဲ့”

“ဒါက တကယ်ပဲလား”

နင်းမျိုးနွယ်စု၏ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဘိုးဘေးသည် ဤနှစ်အတွင်း၌ စက်မှုပညာရပ်များကို တိုးတက်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ဝင်ရောက်နိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့မဟုတ်လျှင်လည်း ၎င်းသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်များစွာကတည်းက နန်းတော်အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး နင်းမျိုးနွယ်စု၏ လူသိရှင်ကြား ထုတ်ပြန်ချက်များမှာ မျက်စိလည်အောင် ပြုလုပ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“အဲဒီလူက အရိပ်နက် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေနိုင်မလား” ဟု မုန့်ခွေသည် ၎င်း၏ လက်ထဲရှိ သစ်ကြားသီးနှစ်လုံးကို လှည့်ကစားရင်း တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။

သစ်ကြားသီးများသည် ၎င်း၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပွတ်တိုက်လှည့်ပတ်နေကြသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုသစ်ကြားသီးများ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ ရှုပ်ထွေးလှသော အင်းကွက်တစ်ခု ဝင်းလက်သွားတတ်လေသည်။

သတင်းအသစ်တစ်ခုသည် နင်းကျော့၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“မီးလျှံတောင် ပြင်ပမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က နတ်ဆိုးသားရဲတွေရဲ့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်တာကို ခံရပြီး ကျူးရွှမ်းကျိရဲ့ ကယ်တင်တာကို ခံလိုက်ရတယ် ဟုတ်လား”

“ကျူးရွှမ်းကျိက မြို့ပြင်မှာ ရောက်နေတာလား”

နင်းကျော့၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားရသည်။

ဤသတင်းအချက်အလက်သည် ၎င်း၏ ယခင်ယူဆချက်များကို များစွာ ရိုက်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။

၎င်းသည် မူလက စွန်းလင်ထုံကို ဖမ်းဆီးထားသူမှာ ကျူးရွှမ်းကျိ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျူးရွှမ်းကျိသည် ယခင်က စွန်းလင်ထုံကို လူသိရှင်ကြား စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့ဖူးပြီး စွန်းလင်ထုံ၏ ကလေးဆန်သော ဂျောက်ဂျက်မှုများကြောင့်သာ ယာယီ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“တကယ်တော့ ဒါက ကျူးရွှမ်းကျိရဲ့ လုပ်ရပ်နဲ့ မကိုက်ညီဘူးပဲ”

“တကယ်လို့ အဲဒါ သူသာမဟုတ်ဘူးဆိုရင် အကြီးအကဲစွန်းကို ဘယ်သူကများ ဒီလောက် ဒုက္ခပေးနိုင်မှာလဲ”

နင်းကျော့သည် ဤနေရာတွင် ဆယ့်ခြောက်နှစ်တိုင် နေထိုင်ခဲ့သဖြင့် မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်အတွင်းရှိ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် အင်အားစုများကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

စွန်းလင်ထုံသည် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင် ရှိနေပြီး မှောင်ခိုဈေးကွက်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

၎င်းကို ဤကဲ့သို့ ကိုင်တွယ်နိုင်မည့် ပုဂ္ဂိုလ် သို့မဟုတ် အင်အားစုမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။

“ဟန်မင်လား”

ဤသို့တွေးလိုက်မိသည်နှင့် နင်းကျော့သည် ၎င်းဖမ်းဆီးထားခဲ့သော အမျိုးသမီး မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကို ပြန်လည်သတိရသွားသည်။

ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်ပင်။

နင်းကျော့သည် ၎င်း၏ အင်အားအချို့ကို လူသိရှင်ကြား ပြသခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

သုံးမျိုးနွယ် စမ်းသပ်မှုအပြီးတွင် ၎င်းသည် ဟန်မင်ကို ထပ်မံ၍ မတွေ့ရတော့ပေ။

ယွမ်တာရှန့်၏ ဝိညာဉ်ကို အားဖြည့်ပေးခဲ့စဉ်ကပင် ၎င်းသည် ရွှေသွေးတိုက်ပွဲဝင်မျောက် - တာရှန့်မှတစ်ဆင့် အဝေးမှသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ ကိုယ်ပိုင်အကျဉ်းထောင်ထဲကနေ ဟန်မင်ရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေကို တကယ်ပဲ ကြားခဲ့ရတာပဲ...”

နင်းကျော့သည် ယခုအခါတွင်လည်း အလားတူ ကန့်သတ်ချက်များရှိနေသလို ခံစားနေရသည်။

“ငါ ယွမ်တာရှန့်ကို လွှတ်ပြီး သွားကြည့်ခိုင်းသင့်လား”

နင်းကျော့သည် ထိုအကြံကို ချက်ချင်းပင် လက်လွှတ်လိုက်သည်။

ပေါင်ချိုးနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းများမှာ ကျယ်ပြန့်စွာ ပျံ့နှံ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအဖွဲ့သည် မကြာမီ လှုပ်ရှားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် နင်းကျော့သာ ယွမ်တာရှန့်ကို အဝေးသို့ ပို့လိုက်ပါက ယွမ်အာကို ကာကွယ်ရန် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ရလျှင် မည်သို့ ဖြစ်မည်နည်း။

“ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုလို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ တစ်ခုပဲ ရှိတာပါ”

နင်းကျော့က တည်ငြိမ်စွာ ဝေဖန်ဆန်းစစ်လိုက်သည်မှာ “တကယ်လို့ ဟန်မင်က တကယ်ပဲ ကယ်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး အကြီးအကဲစွန်းကို ဒုက္ခပေးနေတာဆိုရင် သူတို့ ကိုယ်ပိုင်အကျဉ်းထောင်မှာ တစ်ခုခု ပြင်ဆင်ထားမှာပဲ”

“တကယ်လို့ ငါ ယွမ်တာရှန့်ကို လွှတ်လိုက်ရင် ဒါက သူတို့ကို သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

“ဒါက စောင့်ဆိုင်းလို့ ရတဲ့ကိစ္စပဲ”

နင်းကျော့သည် ယွမ်တာရှန့်ကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်ရင်း အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ပေါင်ချိုးနှင့် ၎င်း၏အဖွဲ့သည် နင်းကျော့ ခန့်မှန်းထားသည်ထက် ပို၍ စောစီးစွာ လှုပ်ရှားလာခဲ့ကြသည်။

ညဉ့်မှောင်လာပြီး လနှင့် ကြယ်များမှာလည်း ကျဲပါးနေလေသည်။

ပုန်းကွယ်နေသော ယွမ်တာရှန့်မှတစ်ဆင့် နင်းကျော့သည် ပေါင်ချိုးနှင့် ၎င်း၏အဖွဲ့ မျောက်ခေါင်းဂိုဏ်း ဌာနချုပ်အတွင်း လှုပ်ရှားနေသည်ကို လျင်မြန်စွာ သိရှိလိုက်ရသည်။

ယွမ်အာသည် ဂိုဏ်းဌာနချုပ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကောင်းစွာ နေထိုင်နေသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်း၏ အနီးအနားရှိ ကာကွယ်ရေးများနှင့် အစောင့်အကြပ်များကို သစ္စာမရှိသော အကြီးအကဲများက အမြဲမပြတ် ဖယ်ရှားပေးနေသဖြင့် ဟာကွက်များစွာ ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။

ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း ပေါင်ချိုးနှင့် ၎င်း၏အဖွဲ့သည် အစောင့်များကို သတိမပြုမိစေဘဲ ယွမ်အာ၏ အိမ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြတင်းပေါက်မှ ကျော်တက်လိုက်ပြီး အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထိမိကာ ပညာရပ်တစ်ခုကို အသက်ဝင်စေလိုက်သည့် အချိန်ကျမှသာ ယွမ်အာသည် ဘာဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရတော့သည်။

“ကယ်ကြပါဦး။ ကယ်ကြပါဦး။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေ။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေ” ဟု ယွမ်အာက အိမ်အတွင်းရှိ အစီအရင်ကို အသည်းအသန် အသက်သွင်းရင်း အော်ဟစ်လေတော့သည်။

ထိုအစီအရင်မှာ ခဏတာမျှသာ ခံပြီးနောက် ပေါင်ချိုနှင့် ၎င်း၏အဖွဲ့က ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကြသည်။

သိသာသည်မှာ သစ္စာဖောက်များ၏ ဩဇာမှာ အရေးကြီးဆုံး နေရာများအထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

“အဖေ၊ အမေ... ဒီနေ့ သား သူတို့ကို ကလဲ့စားချေပေးတော့မယ်” ဟု ပေါင်ချိုးက သိရှိခံရသည်နှင့် အထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

၎င်းနောက်တွင် ပါလာသော သူများမှာလည်း ထပ်တူပင် ပြတ်သားနေကြပြီး ၎င်း၏ နောက်မှ ချက်ချင်း လိုက်ပါလာကြသည်။

ယွမ်အာတွင် ၎င်း၏အနီး၌ အစေခံများနှင့် အလုပ်အကျွေးအချို့ ရှိနေသဖြင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများကို ကာကွယ်ရန် ခံစစ်စည်းတစ်ခု တည်ဆောက်လိုက်သည်။

ပေါင်ချိုး၏အဖွဲ့သည် သေချာစွာ ပြင်ဆင်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ခဏတာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ခံစစ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ကာ ယွမ်အာဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

ယွမ်အာသည် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားရင်း ပြန်လည်ခုခံနေလေသည်။

“သူရဲဘောကြောင်လိုက်တာ” ဟု နင်းကျော့က အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။

ယွမ်အာသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး တည်ငြိမ်မှု ပျောက်ဆုံးနေရချေသည်။

ဤကဲ့သို့ ထွက်ပြေးခြင်းသည် ၎င်းတို့၏ ကာကွယ်ရေး အစီအစဉ်များကို လုံးဝ ပျက်စီးစေပြီး အလုပ်အကျွေးများ၏ ယုံကြည်မှုနှင့် စိတ်ဓာတ်ကို ပိုမို လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။

ယွမ်တာရှန့်မှာ လှုပ်ရှားရန် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့က “သွားတော့” ဟု တိုးညင်းစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သစ်သားစစ်သည် တိုက်ပွဲဝင်မျောက် - တာရှန့်သည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ပေါင်ချိုးကို တားဆီးရန် ခုန်ထွက်လိုက်လေသည်။

ယွမ်အာ၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး “ဦးလေးမျောက်” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ယွမ်တာရှန့်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ ထူးခြားလှပေရာ အနည်းငယ် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်တွင် ပေါင်ချိုမှာ တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်သွားရတော့သည်။

ကလဲ့စားချေလိုသော ကျင့်ကြံသူ အချို့မှာ ယွမ်တာရှန့်ကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ၎င်း၏ တားဆီးသတ်ဖြတ်ခြင်းကိုသာ ခံလိုက်ရလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဂိုဏ်းသားများ ရောက်ရှိလာချိန်၌ ယွမ်တာရှန့်သည် တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ သေဆုံးသွားကြသော်လည်း ပေါင်ချိုးမှာမူ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများဖြင့် အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ယွမ်အာသည် ခေါင်းကို မော့ကာ ပေါင်ချိုး၏အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

ပေါင်ချိုးမှာမူ ၎င်း၏ လက်မောင်းများကို ဂိုဏ်းသားများက အတင်းအကျပ် ချုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် ဒူးထောက်နေရရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

“မင်းအဖေက ငါ့အဖေကို မကျော်လွှားနိုင်လို့ အသတ်ခံလိုက်ရတာ”

“အခုလည်း မင်းက ငါ့ကို မကျော်လွှားနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် အသတ်ခံရမှာက သဘာဝပဲ”

“ဟဲဟဲ... မင်းက ငါ့ကို သတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူကများ မင်းကို အားပေးလိုက်တာလဲ”

ယွမ်အာသည် တစ်ဖန် ပြန်လည်၍ ယုံကြည်မှု ရှိလာခဲ့သည်။

ဤယုံကြည်မှုမှာ ၎င်း၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော သစ်သားစစ်သည် တိုက်ပွဲဝင်မျောက် - တာရှန့်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲရှိ လူအများစုမှာ ယွမ်တာရှန့်ကို တစ်ချက်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

မကြာသေးမီက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားမှုတွင် ယွမ်တာရှန့်သည် ၎င်း၏ အင်အားနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိကို အပြည့်အဝ ပြသခဲ့သည်။ လက်နက်အပြည့်အစုံဖြင့် ပေါင်ချိုနှင့် ၎င်း၏အဖွဲ့မှာ အသာစီးမရနိုင်ဘဲ ယွမ်တာရှန့်၏ နှိမ်နင်းခြင်းကိုသာ ခံခဲ့ရသည်။

ပေါင်ချိုသည် ၎င်း၏ သွေးများပေကျံနေသော မျက်နှာကို မော့လိုက်ပြီး နာကျည်းမှုများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ထွီ” ဟု ၎င်းက တံတွေးဖြင့် ထွေးလိုက်သော်လည်း အစောင့်များက ကာကွယ်ထားသဖြင့် မထိပေ။

ယွမ်အာမှာ သတိကြီးစွာဖြင့် အစောင့်များ၏ နောက်ကွယ်မှ ရပ်နေပြီး ပေါင်ချိုးကို ဘေးကင်းရာ အကွာအဝေးမှနေ၍ လှောင်ပြောင်နေလေသည်။

နင်းကျော့သည်လည်း ကျေနပ်နေမိသည်။

ဤတိုက်ပွဲတွင် ၎င်းနှင့် ယွမ်တာရှန့်တို့၏ ဆက်သွယ်မှုမှာ အနည်းဆုံး တစ်ဝက်ခန့် ပိုမို ရှင်းလင်းလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“နောက်ထပ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု တစ်ခုသာဆိုရင် ဒီလျှို့ဝှက်အန္တရာယ်ကို လုံးဝ ဖယ်ရှားနိုင်လောက်ပြီ”

သို့သော်လည်း ပေါင်ချိုသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာပေးမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ၎င်းက “အခုမဟုတ်ရင် ဘယ်တော့လဲ” ဟု ပြင်းထန်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

လူတိုင်းမှာ ထူးဆန်းသွားကြသည်။

ထိုအခါ ယွမ်အာနှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော ဂိုဏ်းအစောင့်သည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ လှည့်လိုက်ရာ ဓားသွားမှာ နှင်းပမာ ဝင်းလက်သွားပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်လှချေသည်။

ယွမ်အာ၏ ခေါင်းမှာ နေရာတင် ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။

ယွမ်အာ၏ ခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။ ၎င်း၏ နောက်ဆုံး အချိန်တွင် သစ်သားစစ်သည် တိုက်ပွဲဝင်မျောက် - တာရှန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

ဦးလေးမျောက်က ဘာလို့ သူ့ကို မကယ်တာလဲဟု ယွမ်အာ တွေးနေမိသည်။

၎င်း မေ့နေခဲ့သည်မှာ ၎င်း၏ ဦးလေးမျောက်သည် အသွေးအသားရှိသော သတ္တဝါ မဟုတ်တော့ဘဲ စက်မှုပစ္စည်းတစ်ခု၊ ဝိညာဉ်မဲ့သော စက်မှုပစ္စည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဤသည်မှာ အသက်အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် ယွမ်တာရှန့်က အချိန်မီ တုံ့ပြန်နိုင်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်နိုင်ခဲ့သည့် ယခင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ပေ။

အစောင့်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ မြန်လွန်းလှသည်။

ယွမ်တာရှန့်၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရမှာ လှုံ့ဆော်မှု ဖြစ်စဉ်တစ်ခု လိုအပ်သော်လည်း တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။

နင်းကျော့က “မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတယ်” ဟု သိလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက ဖြစ်သဖြင့် ခေါင်းပြတ်သွားလျှင်ပင် အသက်မရှင်နိုင်ဟု မဆိုလိုပေ။

သို့သော်လည်း ၎င်းက ယွမ်တာရှန့်ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်၍ ယွမ်အာ၏ ခေါင်းကို ပြန်လည်ရယူကာ ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည့် အချိန်တွင် ယွမ်တာရှန့်မှာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ထိန်းချုပ်မှု တစ်ဖန် ပျောက်ဆုံးသွားပြန်သည်။

ခြင်္သေ့ သို့မဟုတ် ကျားတစ်ကောင်အလား ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်သူထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

အစောင့်သည် ၎င်း၏ ဓားဖြင့် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လက်နက်နှင့်အတူ ယွမ်တာရှန့်၏ လက်သီးဖြင့် အသေ ထုချေခံလိုက်ရလေသည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဂိုဏ်းသားများသည် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။

ပေါင်ချိုးသည် လွတ်မြောက်သွားသဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် ယွမ်တာရှန့်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြန်သည်။

“မလုပ်ပါနဲ့၊ ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့”

ဝုန်း။

တိုးညင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယွမ်တာရှန့်က ၎င်း၏ ခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ချေမှုန်းပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

သို့သော် ထိုမျှနှင့် မလုံလောက်သေးပေ။

ထို့နောက်တွင် ယွမ်တာရှန့်သည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ၏ အလောင်းများကို ဆက်လက်၍ ရက်စက်စွာ ထုနှက်နေလေသည်။

၎င်းတို့ကို အသားစများ ဖြစ်သွားအောင် ထုချေပြီးနောက်တွင်မှ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

“ဒုက္ခပဲ” ဟု နင်းကျော့က ကြီးစွာသော ပြဿနာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

စက်မှုရုပ်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းမှာ လျင်မြန်စွာ မှိန်ဖျော့သွားပြီး ယွမ်တာရှန့်သည် အရိုးအကြွင်းအကျန်များနှင့် အသားစပုံများ ကြားတွင် ပခုံးများ တွဲကျလျက် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတော့သည်။

နင်းကျော့က မည်သို့ပင် အာရုံခံရန် ကြိုးစားပါစေ ၎င်း၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို မခံစားရတော့ပေ။

ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ပို၍ တိကျစွာ ဆိုရလျှင် ထိုဝိညာဉ်အနှစ်သာရမှာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

အခန်း (၁၃၆) - လူမှန်နောက်ကို လိုက်မိခြင်း

ခက်ခဲလှသော သားရဲတိုက်ပွဲတစ်ခု ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကြားလေးထဲတွင် လူငယ်လေး ယွမ်ယီနှင့် မျောက်ငယ်လေး ယွမ်တာရှန့်တို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

ယွမ်တာရှန့်၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းတိုင်း ဒဏ်ရာများက နာကျင်လှသဖြင့် မျက်နှာကလေး ရှုံ့မဲ့နေရှာသည်။

ယွမ်ယီသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထား၏။ ထိုအိတ်ထဲတွင် သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သည့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်ဝက် သုံးတုံးသာ ရှိလေသည်။

သူသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပြီးနောက် "တာရှန့်... မင်း ဒီမှာပဲ ခဏစောင့်နေဦး၊ ငါ ဟိုဘက်က ဆေးဆိုင်ကိုသွားပြီး မင်းအတွက် လိမ်းဆေးလေးဖြစ်ဖြစ် ရအောင် သွားဝယ်ပေးမယ်" ဟု ပြောဆိုကာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ယွမ်ယီ ထွက်သွားပြီးနောက် ယွမ်တာရှန့်မှာမူ ယိုင်ထိုးကာ အေးစက်လှသော နံရံကို မှီ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရ၏။

ထိုင်လိုက်သော အရှိန်ကြောင့်ပင် ဒဏ်ရာများမှာ ပိုမို နာကျင်လာရသဖြင့် နှလုံးခုန်သံများပင် မြန်လာရသည်။ လမ်းကြားလေးထဲတွင် လူသူကင်းမဲ့လျက် အလင်းရောင်မှာလည်း မှေးမှိန်နေသဖြင့် ဤလောကကြီးထဲတွင် သူတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရရှာသည်။

ထိုစဉ် ဗျောက်ခေါင်းလောင်းသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယွမ်တာရှန့်သည် ဗီဇအရပင် ခေါင်းမော့ကြည့်မိရာ ထိုအသံသည် တစ်ဖက်ခြံစည်းရိုး နံရံဆီမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။

၎င်းနောက် ဗုံသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျယ်လောင်စွာ ကြွေးကြော်လိုက်သည်မှာ "နောက်ထပ် တင်ဆက်မှုအနေနဲ့ မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲအတွက် ပါရဂူအဆင့် မုန့်ယာယောင်က 'ချင်းလီ စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ခွာခြင်း' လို့ အမည်ရတဲ့ ရုပ်သေးပြဇာတ်ကို တင်ဆက်ကပြပေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စင်မြင့်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ မြင့်တက်လာပြီး ထူးခြားဆန်းပြားသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ရုပ်သေးရုပ်လေးများက စတင် ကပြကြလေတော့သည်။ ယွမ်တာရှန့်သည် သစ်ပင်အကြားမှ ဟာကွက်လေးများမှတစ်ဆင့် အထက်သို့ မော့ကြည့်နေမိသည်။

ထိုရုပ်သေးရုပ်လေးများသည် လူသားများကဲ့သို့ပင် စကားပြောနိုင်၊ လှုပ်ရှားနိုင်ကြသဖြင့် မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေ၏။ လီလိုင်ဖုန်း၏ ရုပ်သေးပညာရပ်မှာ အလွန်ပင် ထူးကဲလှပေရာ ဗုံသံ၊ မောင်းသံ၊ စောင်းသံများအကြားတွင် ယွမ်တာရှန့်မှာ သူ၏ နာကျင်မှုများကိုပင် မေ့လျော့ကာ ပြဇာတ်ထဲသို့ အာရုံနစ်ဝင်သွားလေတော့သည်။

ပြဇာတ်မှာ တဖြည်းဖြည်း အရှိန်မြင့်လာပြီး အမြင့်ဆုံး အခန်းကဏ္ဍသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လူယုတ်မာတစ်ဦးက ထောင်ချောက်ဆင်ကာ ချင်းလီသည် စစ်သည်များ စုဆောင်း၍ ပုန်ကန်ရန် ကြံစည်နေသည်ဟု မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲလေသည်။

လူငယ်အရှင်သခင်သည်လည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို အမိန့်တော် သုံးရပ် ထုတ်ပြန်ကာ ချင်းလီအနေဖြင့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိထားသော်လည်း စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် အတင်းအကျပ် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

စစ်သေနာပတိ ချင်းလီသည် နောက်ကျောတွင် စစ်အလံ သုံးခုကို လွယ်လျက် ခက်ခဲစွာ မတ်တတ်ရပ်ကာ လှံရှည်ကို ကိုင်စွဲပြီး ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာသို့ လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။

သူသည် ဤသို့ သီဆိုလေသည် -

"အရင်အရှင်သခင်ရဲ့ မေတ္တာက ကောင်းကင်ထက် မြင့်မားလှပါတယ်၊ အဲဒီ ကျေးဇူးတရားတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးလို ကမ္ပည်းတင်ထားပါတယ်။ သစ္စာရှိဖို့နဲ့ တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ဖို့ သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး ရဲစွမ်းသတ္တိနဲ့ ဉာဏ်ပညာကိုလည်း ပေးသနားခဲ့ပါသေးတယ်"

"အရင်အရှင်သခင်ရဲ့ ကရုဏာက ဖခင်လို၊ အစ်ကိုလိုပါပဲ၊ ကျွန်တော် ကြီးပြင်းလာအောင် ကူညီပေးခဲ့ပြီး သစ္စာတရားနဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို သင်ကြားပေးခဲ့တယ်၊ ဉာဏ်ပညာနဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိတွေကိုလည်း ပေးသနားခဲ့တယ်..."

မောင်းသံမှာ မှန်မှန်နှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထွက်ပေါ်နေပြီး ဤတိုက်ပွဲ၏ လေးနက်မှုနှင့် သူရဲကောင်းဆန်မှုကို ကြေညာနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

သူက ထပ်မံ သီဆိုပြန်သည် -

"လူငယ်အရှင်သခင်က နုပျိုသေးပေမဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ဖခင်လို၊ အစ်ကိုလိုပဲ အစွမ်းကုန် ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ပါတယ်။ ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့ခြင်း ခံရပေမဲ့လည်း ရန်ငြိုးမထားပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည် အစဉ်အမြဲ ခိုင်ခံ့ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းရုံသာ ရှိပါတော့တယ်"

"လူငယ်အရှင်သခင်က ကလေးငယ်လေးပဲ ရှိသေးတယ်၊ သင် နန်းတက်နိုင်အောင် ကျွန်တော် ကူညီပေးခဲ့တယ်၊ ပျိုးပင်လေး ကြီးထွားလာဖို့ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သလိုပါပဲ။ သံသယဝင်ခြင်း ခံရပေမဲ့လည်း ကျွန်တော် စိတ်မဆိုးပါဘူး၊ တိုင်းပြည်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြန်လည် ထူထောင်နိုင်ပါစေ..."

တူရိယာသံများက စူးရှကြည်လင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် နှလုံးသားကို ဆွဲကိုင်ထားသကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းလှသလို၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း ချင်းလီ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ဖော်ပြသည့်အလား သာယာနာပျော်ဖွယ် ရှိလှသည်။

စစ်သေနာပတိ ချင်းလီသည် စစ်မြေပြင်တွင် ခြင်္သေ့ဟောက်သကဲ့သို့ ရန်သူများကို မရပ်မနား သုတ်သင်ပစ်ရာ ရန်သူ့တပ်သားများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။

သူက ထပ်မံ သီဆိုပြန်သည် -

"အသက်ကြီးသွားပေမဲ့ စိတ်ဓာတ်ကတော့ အမြဲ နုပျိုနေဆဲပါ၊ တိုင်းပြည်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့ ကျွန်တော့်သွေးကို မြေခစေပါ့မယ်။ အရင်အရှင်သခင်ရဲ့ ဝိညာဉ်က ကောင်းကင်ဘုံကနေ ပြုံးကြည့်နေမှာပါ၊ စစ်မြေပြင်မှာ အသက်ပေးရတာကို ကျွန်တော် လုံးဝ နောင်တမရပါဘူး"

ဗုံသံများက တလိမ့်လိမ့် ထွက်ပေါ်လာပြီး စစ်မြေပြင်ရှိ စစ်မြင်းများ ပြေးလွှားနေသကဲ့သို့ အားတက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ယွမ်တာရှန့်မှာ ကြည့်ရှုရင်း သွေးများ ဆူပွက်လာရသည်။

ချင်းလီသည် မဆုတ်မနစ် တိုက်ပွဲဝင်နေခဲ့သော်လည်း ဒဏ်ရာများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာကာ ခွန်အားများ ကုန်ခမ်းသွားရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရန်သူ့တပ်များကို မဖောက်ထွက်နိုင်တော့ဘဲ စစ်မြေပြင်တွင် လဲကျသွားရှာသည်။

သူ သေဆုံးတော့မည်ကို သိရှိလိုက်သောအခါ ချင်းလီသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ကာ သီဆိုလိုက်သည်မှာ -

"အရင်အရှင်သခင်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ထာဝစဉ် အောက်မေ့နေပါ့မယ်၊ လူငယ်အရှင်သခင်... ကျွန်တော့်နှလုံးသားက တိုင်းပြည်ကို ပြန်လည် ထူထောင်စေချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေနဲ့ ပြည့်နေပါတယ်။ စစ်မြေပြင်မှာ သွေးမြေခရတာဟာ အချည်းနှီး မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ အရင်အရှင်သခင်ကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"

"ရန်သူကို ဘာကြောင့် ကြောက်ရမှာလဲ။ စစ်သည် သောင်းချီလည်း ငါ မမှုဘူး"

"ငါ သေဆုံးရတာဟာ ကျော်ကြားမှုနဲ့ စည်းစိမ်အတွက် မဟုတ်ဘူး၊ စင်ကြယ်လှတဲ့ သစ္စာတရားကြောင့်ပဲ ဖြစ်တယ်"

"အရင်အရှင်သခင်ရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ကျေးဇူးတရားတွေကို သတိရမိတယ်၊ တိုင်းပြည် အန္တရာယ်ကြုံနေချိန်မှာ ငါ ဘယ်လို ဆုတ်နှစ်ပါ့မလဲ"

"လူငယ်အရှင်သခင်... သစ္စာရှိတဲ့ အမတ်တွေဟာ အသက်ကို လိုလိုလားလား ပေးဆပ်ကြတယ်ဆိုတာကို သိစေချင်ပါတယ်။ ငါ သေပြီးတဲ့နောက်မှာ သစ္စာရှိတဲ့ နှလုံးသားက ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေကို ကာကွယ်ပေးထားတယ်ဆိုတာကို နားလည်စေချင်ပါတယ်"

မောင်းသံနှင့် ဗုံသံတို့မှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တိုက်ပွဲ၏ တင်းမာမှုနှင့် ခွဲခွာရခြင်း၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် ဂုဏ်ယူမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ...

ချင်းလီသည် ရန်သူ့သေနာပတိနှင့်အတူ အသက်ပေးသွားခဲ့လေတော့သည်။ သူ၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် မြို့တော်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လျက် ဂါရဝပြုလိုက်သည်မှာ - "အရှင်မင်းကြီး... အစေခံ ကျွန်ုပ် ထွက်ခွာသွားပါပြီ" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဟိန်းထွက်လာသော ဗုံသံက စင်မြင့်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ပုလွေသံက စူးရှဝမ်းနည်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက်ကာ ယွမ်တာရှန့်၏ နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

ပုလွေသံမှာ ခဏတာ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေပြီးနောက် နောက်ထပ် သံစဉ်တစ်ခုနှင့် ပေါင်းစည်းသွားသည်။ ထိုအသံမှာ ကြည်လင်သာယာလှပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အကွေ့အကောက်များစွာဖြင့် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိုအသံမှာ ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်သည် ပြာလွင်သော ကောင်းကင်ယံထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးညှင်းသွားလေတော့သည်။

ယွမ်တာရှန့်သည် ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။ ဤသည်မှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ရုပ်သေးပြဇာတ် ကြည့်ဖူးခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် လူသားများ၏ စကားကို နားလည်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ စိတ်နှင့် ခန္ဓာနှစ်ပါးလုံးမှာ အလွန်ပင် ခံစားသွားရသည်။

"တာရှန့်... တာရှန့်" ယွမ်ယီမှာ လက်ထဲတွင် လိမ်းဆေးဘူးများ ကိုင်လျက် ပြေးလာသည်။ သူက ရယ်မောရင်း "ငါတို့ ကံကောင်းတယ်၊ ဆေးဆိုင်က ပစ္စည်းတွေ အကုန်လျှော့ရောင်းနေလို့ အများကြီးကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ရခဲ့တယ်၊ ဒီမှာ ကြည့်စမ်း လိမ်းဆေးတွေ အပိုတောင် ပါသေးတယ်"

"လာ... ငါ ဆေးလိမ်းပေးမယ်"

ယွမ်တာရှန့်မှာ ယွမ်ယီကို သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ဆေးလိမ်းခွင့် ပေးထားသည်။ သူသည် ယွမ်ယီကို တစ်လှည့်၊ စင်မြင့်ထက်က ရုပ်သေးရုပ်များကို တစ်လှည့် ကြည့်နေမိသည်။

ဆီမီးအိမ်မှ အလင်းရောင်မှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မီးတောက်ကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်နေပြီး နံရံတစ်ဖက်ခြံဆီမှ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲနှင့် လက်ခုပ်သံများမှာ သူ၏ နားထဲတွင် မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ထတော့... ဘာလို့ အဲဒီမှာ ထိုင်နေတာလဲ" ယွမ်ယီသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ ယွမ်တာရှန့်က လက်လှမ်းကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မြင့်မားသော စင်မြင့်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ယွမ်ယီက လှည့်ကြည့်ကာ အရေးမစိုက်သကဲ့သို့ "ဪ... ရုပ်သေးပြဇာတ်ပဲဟာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ယီက တစ်ချက် ထပ်ကြည့်ပြီး "ဒါက 'ချင်းလီ စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ခွာခြင်း' ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းပဲ၊ အင်မတန် နာမည်ကြီးတဲ့ ပြဇာတ်ပေါ့"

"နှမြောစရာပဲ၊ သူဟာ မှားယွင်းတဲ့ လူနောက်ကို လိုက်မိသွားတာကိုး"

ယွမ်ယီက ရှေ့မှ ထွက်ခွာသွားပြီး ယွမ်တာရှန့်က နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။ လမ်းကြားလေးထဲမှ ထွက်ခွာခါနီးတွင် သူသည် စက်မှုစင်မြင့်ဆီသို့ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

စင်မြင့်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နိမ့်ဆင်းသွားနေပြီး ချင်းလီအဖြစ် သရုပ်ဆောင်သော ရုပ်သေးရုပ်မှာမူ ဒူးထောက်လျက် အနေအထားအတိုင်း ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယွမ်တာရှန့်သည် ယွမ်ယီ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် အသံအချို့ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ယွမ်ယီက ယွမ်တာရှန့်ကို နားမလည်သကဲ့သို့ ကြည့်ကာ သူ ဘာပြောချင်သလဲဆိုတာကို စဉ်းစားမရဖြစ်နေသည်။

ထို့နောက် လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ "ကဲ... သွားကြစို့၊ အိမ်ပြန်ပြီး ဗိုက်ဝအောင်စား၊ စောစောအိပ်ရအောင်" ဟုသာ ပြောလိုက်တော့သည်။

...

အပြန်အလှန် အမှီသဟဲပြုခြင်း၊ သားရဲတိုက်ပွဲများ၊ မျောက်ခေါင်းဂိုဏ်း။

...

"ကြည့်စမ်း တာရှန့်... ဒါ ငါ့ရဲ့ ကလေးလေးပဲ၊ ငါ့ကလေးလေး" ယွမ်ယီက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ငါ့မှာ ကလေးရှိပြီ၊ ဒီလောကကြီးမှာ ငါ့ရဲ့ မျိုးဆက် ရှိသွားပြီ"