အခန်း (၂၇၃-၂၇၄)

အပိုင်း (၂၇၃) - တစ္ဆေမြို့တော် ကို ဝိုင်းရံခြင်း

ယဲ့ကျင်းလန် ဘာကြောင့် စာရင်းစာအုပ်များကို စစ်ဆေးနေသလဲဆိုတာ ကူမော့ သိပါသည်။နောက်ကွယ်က လူနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စတွေကို ရှာဖို့ ပင် ဖြစ်သည်။ စီးပွားရေး အကျိုးအမြတ်တွေ ပေါ်လာတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားပါစေ၊ ရှောင်လွှဲလို့ မရတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိပါတယ် ။အဲဒါကတော့ ငွေ ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

နောက်ကွယ်ကလူက ပိုက်ဆံမလိုချင်ဘူးဆိုရင်တော့ သဲလွန်စရှာဖို့ တော်တော်ခက် မည်ဖြစ်ပြီး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကသာ ပိုက်ဆံကို မက်တယ်ဆိုရင်တော့ စာရင်းတွေထဲမှာ သဲလွန်စက အမြဲကျန်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။"

သို့သော်လည်း တရားသူကြီး ချွေ့ နှင့် တုန်းကွာ တို့ နှစ်ဦးစလုံး အသတ်ခံလိုက်ရသဖြင့်၊ ယဲ့ကျင်းလန် က စာရင်းစာအုပ်များကို ဘယ်လို စုံစမ်းစစ်ဆေးမလဲ ဆိုတာကို ကူမော့ မသိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

"အစ်ကိုယဲ့... တစ္ဆေလေပြင်း တောင်ကြား က စာရင်းစာအုပ်တွေကို မင်း ဘယ်လို ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ..."

ယဲ့ကျင်းလန် က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ပြောကြားသည်

"အစ်ကိုကူ... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး၊ ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင် နည်းလမ်း ရှိပါတယ်!"

ကူမော့မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏။

သို့သော်လည်း သူ၏ သံသယများကို လျင်မြန်စွာ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်၊

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယဲ့ကျင်းလန် က မြန်ဆန်ပြီး ရိုးရှင်းသော နည်းလမ်း တစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည် ။ သတ်ဖြတ်ခြင်း!

အလုပ်သမားများ အပြင်၊ တစ္ဆေလေပြင်း တောင်ကြား တွင် တရားသူကြီး ချွေ့ ၏ လက်ပါးစေ အများအပြားလည်း ရှိနေသေးသည်။

ယဲ့ကျင်းလန် ၏ ဓားအောက်တွင် ခေါင်းများ ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ မကြာမီ လူအချို့ ထိတ်လန့်သွားကာ ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံကြတော့၏။

တရားသူကြီး ချွေ့ တွင် လက်အောက်ငယ်သား လေးဦး ရှိသည် - ချွန်းကွာ၊ ရှကွာ၊ ချိုးကွာ နှင့် တုန်းကွာ တို့ ဖြစ်ကြသည်။ တုန်းကွာ မှာ တရားသူကြီး ချွေ့ ၏ လက်အောက်ငယ်သားရော အမျိုးသမီးပါ ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်စား စီးပွားရေး ကိစ္စများကို ညှိနှိုင်းပေးရန် တာဝန်ရှိသည်။

ရှကွာ နှင့် ချိုးကွာ တို့မှာ အဓိကအားဖြင့် ကုန်ပစ္စည်းများ ပို့ဆောင်ရန် တာဝန်ရှိပြီး တစ္ဆေလေပြင်း တောင်ကြား တွင် မရှိကြချေ။ ချွန်းကွာ မှာမူ စာရေးရုံးကို တာဝန်ယူရသော စာရင်းကိုင်ချုပ် ပင် ဖြစ်လေသည်။

မကြာမီ...

ယဲ့ကျင်းလန် သည် သူ၏ ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် စာရေးရုံးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဖရုံသီး လေးလုံးအနက်မှ တစ်လုံးဖြစ်သော ချွန်းကွာ ကို တွေ့လိုက်ရ၏။သူသည် ရှည်လျားသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန် ယဉ်ကျေးသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ယဲ့ကျင်းလန် နှင့် ကူမော့တို့ စာရေးရုံးသို့ ပြေးဝင်လာသောအခါ၊ ချွန်းကွာ မှာ အပြင်ဘက်တွင် ဘာတွေဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို သတိမထားမိပုံ ရပြီး၊ အေးအေးဆေးဆေး လက်ဖက်ရည် သောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယဲ့ကျင်းလန် မှာ တစ်ခဏမျှ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်

"မင်းက တရားသူကြီး ချွေ့ ရဲ့ စာရင်းကိုင်ချုပ် ချွန်းကွာ ပဲ!"

"ကျွန်တော်ပါပဲ..."

ချွန်းကွာ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

တစ်ခဏမျှ ယဲ့ကျင်းလန် သည် မြေအောက် နန်းတော်ထဲက ထိပ်ပြောင် အမျိုးသားလိုပဲ ဒီလူဟာလည်း နောက်ထပ် အတုအယောင် တစ်ယောက်များ ဖြစ်နေမလားဟု တွေးတောလာမိ၏။

ချွန်းကွာ က သူ၏ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်ပြီး ပြောကြားသည်

"ယဲ့ကျင်းလန်၊ သခင်ယဲ့... မင်း စိတ်ချလို့ ရပါတယ်၊ ကျွန်တော်က ချွန်းကွာ အစစ်ပါ... ဘာလို့ မထွက်ပြေးတာလဲ ဆိုတာကို တွေးနေမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထွက်ပြေးစရာ မလိုလို့ပါပဲ..."

"ကျွန်တော်က သာမန် ပညာရှင် တစ်ယောက်ပါ၊ သိုင်းပညာ ဘာမှ မသိပါဘူး... သေချာတာပေါ့၊ သိရင်တောင်မှ 'ဓားဧကရာဇ် လို့ ခေါ်ခံရတဲ့... အင်း... အခုဆိုရင် သိုင်းလောကက လူတော်တော်များများက မင်းကို 'ဓားအရာရှိ လို့ ခေါ်ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ခေါင်းစဉ်ကို မင်း လက်ခံနိုင်မလား ဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး!"

ယဲ့ကျင်းလန် နန်းတွင်းသို့ အရာရှိ တစ်ဦးအဖြစ် ဝင်ရောက်သွားကြောင်း သတင်းများ ပြန့်နှံ့သွားကတည်းက၊ သိုင်းလောကမှ လူအများအပြားသည် နန်းတွင်း၏ လက်ပါးစေ တစ်ဦး ဖြစ်လာကြောင့် သူ့ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြ၏။

အခြေခံအားဖြင့် သိုင်းလောကတွင် ဂုဏ်သတင်း ကြီးမားသူ မည်သူမဆို အစိုးရ အသိုင်းအဝိုင်းသို့ ဝင်ရောက်ပါက သိုင်းလောက အသိုင်းအဝိုင်း၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံရမည် ဖြစ်သည်။

အရာရှိ ဖြစ်လာပြီးနောက် ယဲ့ကျင်းလန် သည် "ဓားဧကရာဇ်" ဟူသော ခေါင်းစဉ်ကို အသိအမှတ်ပြုတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိုင်းလောကသို့ ကြေညာခဲ့သည်။

ဤဖြစ်ရပ်အပြီးတွင် သိုင်းလောက၏ လှောင်ပြောင် မှုများမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။ ယဲ့ကျင်းလန် ကို လှောင်ပြောင်ရန်အတွက် အချို့က သူ့ကို "ဓားအရာရှိ “ ဟူသော ခေါင်းစဉ် ပေးခဲ့ပြီး၊ "အရာရှိ" ဆိုသည်မှာ ယဲ့ကျင်းလန် သည် ဧကရာဇ်မင်း၏ လက်ပါးစေ ဖြစ်လာကြောင်းကို ခနနဲ့ပြီး ရည်ညွှန်းထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း ယဲ့ကျင်းလန် က အစိုးရ ရာထူးကို လက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကတည်းက သူ၏ သိုင်းလောကသားများထံမှ လှောင်ပြောင်မှုများ ခံရမည်ကို သူ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ရာ၊ "ဓားအရာရှိ" ဟူသော လှောင်ပြောင်သည့် ခေါင်းစဉ်ကို သူ လက်ခံခဲ့လေသည်။

ကူမော့နှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဆိုရာတွင် တစ်နေ့တွင် "ဓားအရာရှိ" ဟူသော ခေါင်းစဉ်သည် "ဓားဧကရာဇ်" ဟူသော ခေါင်းစဉ်ထက် ပိုမိုအောင်မြင်လာလိမ့်မည်ဟုပင် သူ မှတ်ချက်ချခဲ့သေး၏။

"'ဓားအရာရှိ' ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်က အတော်လေး ကောင်းပါတယ်..."

ဟု ယဲ့ကျင်းလန် က ပြောလိုက်သည်။

ချွန်းကွာ က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ဆိုသည်

"ကျွန်တော့် နေရာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဓားသမား တစ်ယောက်နဲ့ ယွင်ကျိုးက မဟာသူရဲကောင်း ကို ကျွန်တော် မယှဉ်နိုင်ပါဘူး... ထွက်ပြေးဖို့ကလည်း မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီမှာပဲ စောင့်နေတာပါ... ကျွန်တော် အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပါ့မယ်၊

မင်း လိုချင်တာ မှန်သမျှ ပေးပါ့မယ်... ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်ရင် ကျေးဇူးပြုပြီး မြန်မြန် သတ်ပေးပါ... မသတ်ဘူး ဆိုရင်တော့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ့... ကျွန်တော် မင်းကို ပေးတဲ့ အရာကတော့ အန္တရာယ် မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် အဲဒါကို ယူသွားလို့ မရပါဘူး!"

ယဲ့ကျင်းလန် က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်

"အစ်ကိုကူ နဲ့ ငါ ပူး ပေါင်းရင် ဒီ တစ္ဆေမြို့တော် လေးက ငါတို့ကို တားထားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ချွန်းကွာ က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"တကယ်လို့ တရားသူကြီး ချွေ့ ကို သတ်ဖို့ သက်သက်ဆိုရင်တော့၊ မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ လွတ်မြောက်ဖို့ မခက်ခဲပါဘူး... ဒါပေမဲ့မ င်း နှစ်ယောက် ဒီမှာ ရှိနေတာနဲ့ဆိုရင် အခြေအနေက ကွာသွားပြီ..."

ယဲ့ကျင်းလန် က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

"မင်း ဆိုလိုတာက မင်းကို သတ်တာက တရားသူကြီး ချွေ့ ကို သတ်တာထက် ပိုကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှု ရှိတယ်လို့လား..."

"မဟုတ်ပါဘူး..."

ချွန်းကွာ က ခေါင်းယမ်းလျက်

"ကျွန်တော်က အရေးမပါတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ... အရေးကြီးတာက ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိနေတဲ့ အရာပါ... တရားသူကြီး ချွေ့ ကလည်း အရေးမကြီးပါဘူး၊ ပြုံးနေသော ဗုဒ္ဓ ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေမျက်နှာ ကွမ်ရင် တို့လည်း အရေးမကြီးပါဘူး!"

ထိုသို့ပြောရင်း ချွန်းကွာ က စားပွဲပေါ်ရှိ စာရင်းစာအုပ် အချို့ကို ဖွဖွလေး ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်

"အရေးကြီးတာက ဒီစာရင်းစာအုပ်တွေပဲ... အင်း... သခင်ယဲ့ နဲ့ သူရဲကောင်းကူ တို့က စာရင်းတွေကို စစ်ဆေးဖို့ လာတာ ဖြစ်ရမယ် ..."

ယဲ့ကျင်းလန် က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ၎င်းတို့ကို လှမ်းယူလိုက်၏။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချွန်းကွာ က သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်

"သခင်ယဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး သေချာ ပြန်စဉ်းစားပါဦး!"

ယဲ့ကျင်းလန် က လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

ချွန်းကွာ က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် တရားသူကြီး ချွေ့ ကို သတ်လိုက်တုန်းက သူ့မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ နောက်ခံတွေ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့သင့်တယ်... ဖြစ်နိုင်တာက သူက အရမ်း ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေပြီး သေသေချာချာ မရှင်းပြခဲ့တာ ဖြစ်မယ်... သီအိုရီ အရဆိုရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက် သူ့ကို မသတ်သင့်ဘူးလေ..."

ယဲ့ကျင်းလန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ကူမော့ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်

"အစ်ကိုကူ... ဒီလူက အချိန်ဆွဲနေတာလား..."

ကူမော့က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်

"ကျွန်တော် ဘာချုံခိုတိုက်ခိုက်မှု ကိုမှ အာရုံမခံမိဘူး၊ ထောင်ချောက်တွေရဲ့ အသံ လှုပ်ရှားမှုတွေလည်း မကြားရဘူး၊ အဆိပ် လည်း မရှိဘူး... သူ အချိန်ဆွဲနေပုံ မပေါ်ပါဘူး..."

ကူမော့၏ အဖြေကြောင့် ယဲ့ကျင်းလန် က ချွန်းကွာ ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်

"အသေးစိတ် ထပ်သိချင်သေးတယ်..."

ချွန်းကွာ က ဆိုသည်

"အသေးစိတ် အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး၊ ရိုးရှင်းတဲ့ သဘောတရား တစ်ခုပါပဲ - ..."

"သခင်ယဲ့... တစ္ဆေမြို့တော် က နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး တည်ရှိနေခဲ့တာပါ... ဘာလို့ ဆက်ပြီး တည်ရှိနေတာလဲ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက တရားဝင်လို့ပဲလေ!"

ယဲ့ကျင်းလန် က မေးလိုက်သည်

"အဲဒါက စာရင်းစာအုပ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

ချွန်းကွာ က စာရင်းစာအုပ်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်လျက် ပြောကြားသည်

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ္ဆေမြို့တော် မှာ သူဌေးကြီး တစ်ယောက် ရှိတယ်... သူ့ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို ကျွန်တော် မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေမြို့တော် ထဲက အင်အားစုကြီးတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ အားလုံးက သူ့ကို နာခံကြတယ်..."

"သခင်ယဲ့... စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ တစ္ဆေမြို့တော် က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လို့လား... နန်းတွင်းက နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး ဆိုတာ တကယ်လား... စုန့်ဇီချူ တစ်ယောက်တည်းက တစ္ဆေမြို့တော် ကို နီးပါး မြေပုံဆွဲနိုင်ခဲ့တယ်လေ..."

"မြေပုံက ပြီးသွားပြီလား... ဓာတ်ပုံ မှတ်ဉာဏ်... ဟား! ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ် အတွင်း ဒီနိုင်ငံမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက် ရှိခဲ့လဲ... လူတစ်သိန်းမှာ တစ်ယောက်လောက်ပဲ ဓာတ်ပုံရိုက်ထားသလို မှတ်ဉာဏ်မျိုး ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် နန်းတွင်းက လူအများကြီး ရှာတွေ့နိုင်သေးတယ်လေ..."

"ဓာတ်ပုံ မှတ်ဉာဏ်ကို ဖယ်ထားလိုက်၊ သာမန် မှတ်ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူးဆိုရင်တောင် လူတစ်ရာ ဒါမှမဟုတ် တစ်ထောင်လောက် နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်မယ် ဆိုရင်၊ တစ္ဆေမြို့တော် ရဲ့ အသေးစိတ် မြေပုံကို တကယ်ပဲ မဆွဲနိုင်ဘူးလား... ဒါပေမဲ့ နန်းတွင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် အကူအညီမဲ့နေရတာလဲ..."

"သခင်ယဲ့... မင်း နဲ့ ဆရာကြီးကူ တို့က တရားသူကြီး ချွေ့ ကို အလွယ်တကူ သတ်နိုင်တယ်... နန်းတွင်းမှာ သိုင်းဆရာကြီး ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲ... စစ်တပ် အကြောင်းကိုတောင် မပြောပါနဲ့ဦး၊ ညဌာန၊ အင်ပါယာ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့၊ တရားစီရင်ရေး ပြန်လည်သုံးသပ်ရေး တရားရုံး၊ တော်ဝင် မိသားစု တရားရုံး၊ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ တွေကိုပဲ ကြည့်ပါ... သူတို့ဆီမှာ ဘယ်နေရာကများ ကျွမ်းကျင်သူတွေ မရှိနေလို့လဲ... တစ္ဆေမြို့တော် ဆိုတာ ဘာလဲ... လူဆိုးဆယ်ဦး ဆိုတာ ဘာလဲ..."

"ဒါပေမဲ့ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီ ကြာပြီးတဲ့နောက် တစ္ဆေမြို့တော် က ရှိနေတုန်းပဲ... အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... အဲဒီ သူဌေးကြီး က တကယ် ဘယ်သူလဲ... ဘာလို့ အပြင်မှာ သတင်း တစ်လုံးမှ မထွက်ရတာလဲ... မင်းက တစ္ဆေမြို့တော် ထဲက သူဌေးကြီး အကြောင်း သေချာပေါက် မကြားဖူးဘူး မဟုတ်လား...

သူဌေးကြီး က သေချာပေါက် လူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘယ်သူမှ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး အသက်မရှင်နိုင်ဘူးလေ... အဲဒီ သူဌေးကြီး က ဘာကို ကိုယ်စားပြုတာလဲ... သခင်ယဲ့... မင်း သေချာ စဉ်းစားကြည့်သင့်တယ်နော်!"

ယဲ့ကျင်းလန် ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။

ချွန်းကွာ က ဆက်ပြောသည်

"ဟူး... သခင်ယဲ့... နန်းတွင်းထဲ ဝင်ပြီး အရာရှိ ဖြစ်လာတဲ့ သူတွေ အားလုံးက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ လူတွေချည်းပါပဲ၊ အရူးတွေ ရှိရင်တောင် အရမ်းကို ရှားပါတယ်... ဒါကြောင့် တစ္ဆေမြို့တော် ရဲ့ တည်ရှိမှုမှာ ကြီးမားတဲ့ ဟာကွက်တွေ ရှိနေပါတယ်... အဲဒါတွေကို ဘယ်သူကမှ မမြင်နိုင်ဘဲ နေပါ့မလား... တစ္ဆေမြို့တော် ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတယ် ဆိုတာကို ဘယ်သူကမှ မခန့်မှန်းမိဘဲ နေပါ့မလား..."

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ မစုံစမ်းကြဘူး... အင်း... မဟုတ်ဘူး၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ညဌာန တပ်မှူး 'လှေထိုးသား' က လူ့မျက်နှာ မိစ္ဆာသားရဲ ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူက ရှာမတွေ့ဘူးလို့ ပြောပြီး အဲဒါနဲ့တင် ပြီးသွားတာပဲ... အဲဒါ အလျှို့ဝှက်ဆုံး ညဌာန က အလျှို့ဝှက်ဆုံး လှေထိုးသား လေ! သူက လူ့မျက်နှာ မိစ္ဆာသားရဲ နဲ့ တိုက်ခိုက်နေရင်းနဲ့တောင် အဲဒါကို မခြေရာခံနိုင်ခဲ့ဘူး... အဲဒါက... အဲဒါရဲ့ တည်ရှိမှုဟာ ယုတ္တိရှိတယ် လို့ပဲ ပြောလို့ ရတယ်..."

"နန်းတွင်းက လူတွေက တစ္ဆေမြို့တော် ရဲ့ အင်အားစု တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးပြီး စာရင်းစာအုပ်ကို ရလိုက်တာနဲ့၊ အဲဒီနောက်ကွယ်က လူကို ရှာဖို့ သဲလွန်စတွေကို လိုက်နာနိုင်တယ်ဆိုတာကို သူတို့ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လို့လား... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဘယ်သူကမှ အဲဒါကို မပြောကြတာလဲ... ဒါကြောင့် သခင်ယဲ့... စာရင်းစာအုပ်က ဒီမှာ ရှိတယ်... မင်း တကယ်ပဲ လိုချင်သေးတာလား..."

အခန်းထဲမှာ အလွန် လေးလံပြီး ဖိနှိပ်မှု ရှိနေလေသည်။

ယဲ့ကျင်းလန် က ချွန်းကွာ ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်

"ဒါကြောင့်မို့လို့ အစ်ကိုကူ နဲ့ ကျွန်တော် ပေါင်းလုပ်ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

ချွန်းကွာ က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"တရားသူကြီး ချွေ့ ကို သတ်လိုက်တာက တစ္ဆေမြို့တော် ထဲက လူဆိုးတွေ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို ပစ်မှတ်ထားလာစေရုံပဲ ရှိမှာပါ၊

အသေအကြေ တိုက်ခိုက်တဲ့အထိတော့ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ မင်းက စာရင်းစာအုပ်တွေကို ယူသွားမယ်ဆိုရင်၊ သူတို့ နောက်ကွယ်က သူဌေးကြီး က မင်းတို့ကို အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားခွင့် ပြုမှာ မဟုတ်သလို၊ မင်းတို့ကလည်း အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!"

ယဲ့ကျင်းလန် က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ စာရင်းစာအုပ်များကို တိုက်ရိုက် ကောက်ယူကာ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး၊ အုပ်အနည်းငယ်ကို လျင်မြန်စွာ လှန်လှောကြည့်လိုက်၏။

သူသည် စာရင်းစာအုပ်များကို သိပ်နားမလည်သော်လည်း အစစ်အမှန်ဟု ခံစားရသဖြင့် အားလုံးကို ယူလိုက်လေသည်။

ချွန်းကွာ က အနည်းငယ် အံ့သြစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"သခင်ယဲ့ က တကယ်ကို သတ္တိရှိတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ယဲ့ကျင်းလန် က လှောင်ပြုံးပြလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဓားဖြင့် ချွန်းကွာ ၏ ရင်ဘတ်ကို ရုတ်တရက် ထိုးစိုက်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်

"အစ်ကိုကူ နဲ့ ငါ အတူတကွ မထွက်သွားနိုင်တဲ့ နေရာမျိုး ဒီလောကမှာ ရှိတယ်ဆိုတာ မယုံဘူး... အင်း... မင်းနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ တစ္ဆေမြို့တော် မှာ နေတဲ့ သူတိုင်းက သေဖို့ ကောင်းတာပဲဆိုတော့ မင်းလည်း သေလိုက်‌ ‌တော့ !"

ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ချွန်းကွာ ၏ ရင်ဘတ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီးချက်ချင်း မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့၏။

ယဲ့ကျင်းလန် ပြေးထွက်သွားပြီး စာရင်းကိုင် အများအပြားကို ဖမ်းဆွဲကာ တစ်ယောက်ချင်းစီ စစ်ဆေးမေးမြန်းလေသည်။ ချွန်းကွာ ပေးခဲ့သော စာရင်းစာအုပ်များမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်၊ သူက အဝတ်တစ်စဖြင့် ထုပ်ကာ ကျောပိုးထားလိုက်၏။

"အစ်ကိုကူ... ခုနက ချွန်းကွာ ပြောသွားတာတွေကို ကြည့်ရင်၊ ဒီနေ့ ငါတို့ ပြဿနာ အကြီးကြီး တက်နေပြီ ထင်တယ်..."

ယဲ့ကျင်းလန် က သူ၏ ဓားကို ကိုင်လျက် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး!"

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်

"အစ်ကိုယဲ့... သွားပြီး သတ်လိုက်! လက်နက်ပုန်း တွေ အားလုံးကို မင်းအတွက် ကျွန်တော် တားပေးမယ်၊ နည်းနည်းလေးတောင် မထိခိုက်စေရဘူးလို့ အာမခံပါတယ်..."

ယဲ့ကျင်းလန် ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်ပြလိုက်သည်၊ ကူမော့၏ ကာကွယ်ရေး စွမ်းရည်များကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ကူမော့၏ စကားများကို သူ သံသယ မရှိခဲ့ချေ။

မကြာသေးမီက တုန်းကွာ ကို လှည့်စားရန် သရုပ်ဆောင်ခဲ့စဉ်က သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး သဲနွံထဲသို့ ကျသွားခဲ့သည်။ သူတို့ ပိတ်မိသွားပြီးနောက်၊ ကူမော့က မွေးရာပါချီ ကို အသက်သွင်းကာ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။

ကူမော့သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဲနွံများကိုပင် ကာကွယ်နိုင်ပါက၊ တိုက်ခိုက်မှု အားလုံးမှ သူ့ကို အကာအကွယ် ပေးနိုင်မည်ဟု ယဲ့ကျင်းလန် ယုံကြည်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူတို့ နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားကြ၏။

ယဲ့ကျင်းလန် က အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်ရန် လှေထိုးသား တစ်ဦးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ ဒီက်ုလာ တုန်းက ကူမော့သည် လမ်းရှာဖွေရန် အနံ့ပါသော ဆေးမှုန့် ဖြန်းထားခဲ့သည်။

ရေကြောင်း ခရီးစဉ်မှာ မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မျှ မရှိဘဲ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့၏။

သူတို့ နှစ်ဦး ရေပိုက်များ တစ်လျှောက် သွားနေကြစဉ်၊လမ်းခွဲတစ်ခုသို့ ရောက်ချိန်မှာပင် စိုစွတ်နေသော လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်းမှ အေးစက်သော "ချောက်" ဟူသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာ၏။

သူတို့ လာခဲ့သော ရေပိုက်၏ ကျောက်နံရံမှာ အက်ကွဲသွားပြီး၊ ကျောက်စရစ်ခဲများနှင့် ရောနှောနေသော ရွှံ့များ ကျဆင်းလာသည်။ ထို့နောက် ကျောက်နံရံ တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားပြီး၊ ဧရာမ သားရဲကြီး တစ်ကောင်၏ အစွယ်များအလား မြေကြီးတုံးကြီးများ ပြိုကျလာကာ သူတို့၏ လမ်းကြောင်းကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သားရဲကြီး တစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ခုက အခြား ရေပိုက် သုံးခု၏ အနက်ပိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

မှောင်မိုက်နေသော ရေပိုက် အပေါက်မှ မီးတောက်တစ်ခု ပစ်ထွက်လာပြီး၊ ထို့နောက်တွင် း လှိုဏ်ခေါင်းအ ပြည့် ဧရာမ ကျောက်လုံးကြီး သုံးလုံး လိမ့်ထွက်သည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပြင်များကို ရေနံဆီ စိမ်ထားသော လျှော်စ များဖြင့် ပတ်ထားလေသည်။

ကျောက်တုံးကြီးများ လိမ့်သွားရာ နေရာတိုင်းတွင် မြေကြီးမှာ အက်ကွဲသွားပြီး၊ ကန့် အနံ့နှင့် ယမ်းမှုန့်၏ ပြင်းထန်သော အနံ့က လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

"အစ်ကိုကူ... ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပါ!"

ယဲ့ကျင်းလန် ၏ အော်ဟစ်သံမှာ လိမ့်လာသော ကျောက်တုံးကြီးများကို ကြေမွသွားလေသည်။

ကူမော့ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်ပြီး လက်မောင်းများကို ဖြန့်လိုက်ရာ၊ မွေးရာပါချီ က သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် အလင်းဒိုင်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယဲ့ကျင်းလန် သည် လျှပ်စီးအလား မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဓားရှည်မှာ အေးစက်သော အလင်းတန်း တစ်ခုဖြင့် ဓားအိမ်မှ ထွက်လာကာ၊ ကျောက်တုံးကြီးဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

"ဘုန်း!"

ဓားက ကျောက်တုံးကြီးကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အတွင်း၌ ဝှက်ထားသော ယမ်းမှုန့်များက နားစည်ကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသွားပြီး၊ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် အပျက်အစီးများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားတော့၏။

ပေါက်ကွဲမှု လှိုင်းကြောင့် အနောက်ရှိ ကျောက်တုံးကြီး နှစ်လုံးမှာ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားကြရာ ရေပိုက် တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားစေသည်။

ကျောက်တုံးကြီးများ မြေကြီးကို ပွတ်တိုက်သံများနှင့် ယမ်းမှုန့် ပေါက်ကွဲသံများ ရောနှောနေ၏။ ရေပိုက်များမှာ ဆွေးမြေ့နေသော သစ်သားများအလား ကျိုးပဲ့သွားပြီး၊ စေးကပ်သည့် ရွှံ့များက အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ကျလာတော့သည်။

အပျက်အစီးများ ရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် ကူမော့၏ မွေးရာပါချီ မှာ လှိုင်းထသွားပြီး၊ ယဲ့ကျင်းလန် သည် တုန်ခါနေသော သူ၏ ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူ၏ ခြေအောက်ရှိ မြေကြီးမှာ အရှိန်ဖြင့် နစ်မြုပ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"အစ်ကိုကူ... အပေါ်ကို ပျံတက်ဖို့ ပြင်ထား!"

စကားမဆုံးမီမှာပင် ယဲ့ကျင်းလန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ဓားရှည်မှာ ချက်ချင်းပင် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးထွားလာပြီး၊ ဓားသွားပေါ်တွင် ချီလင် ပုံစံ ပေါ်လာကာ ဓားအလင်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ခွဲခြမ်းမည့်အလား ကောင်းကင်သို့ တည့်တည့် ပြေးထွက်သွားတော့၏။

ပြိုကျနေသော အပျက်အစီးများ အတွင်း၊ နတ်ဘုရားဓား က လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းရှိကျောက်တုံးကြီးများ ကြေမွသွားကာ ကျောက်နံရံများကို အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်သွားစေသည်။

သူတို့ မြေကြီးကို ဖောက်ထွက်လာစဉ် လေထဲတွင် ဓားအလင်း တစ်ခု ထွက်လာပြီး ဖုန်မှုန့်များနှင့် အပျက်အစီးများကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်၏။ သူတို့ နှစ်ဦးသည် ပြိုကျနေသော တောင်စောင်း တစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ကူမော့နှင့် ယဲ့ကျင်းလန် တို့သည် တဟုန်ထိုး စီးဆင်းနေသော မြေအောက် မြစ်တစ်စင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျတော့မည် ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကူမော့သည် ယဲ့ကျင်းလန် ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ရေကို ထိတော့မည့် အချိန်မှာပင်၊ ကူမော့၏ ခြေထောက်မှ စစ်မှန်သောချီ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေပြင်းအလား မြစ်မျက်နှာပြင်ကို မွှေနှောက်လိုက်လေသည်။ သူတို့ နှစ်ဦး ချက်ချင်း လွင့်မျောသွားပြီး လျှိုမြောင်အတွင်းရှိ ဂူတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

"အစ်ကိုကူ... အရမ်းကို ပြောင်မြောက်တဲ့ ကိုယ်ဖျော့ပညာပဲ!"

ယဲ့ကျင်းလန် က မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

"အစ်ကိုယဲ့... ခုနက လူနဲ့ ဓား တစ်သားတည်း ဖြစ်မှုကို သုံးသွားတာ၊ ဓားအနှစ်သာရ ရဲ့ စွမ်းအားက ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါပဲ..."

ကူမော့က ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်း မရှိဘဲ ရိုးသားစွာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

ယဲ့ကျင်းလန် ၏ ဓားချက်မှ ဓားအနှစ်သာရ မှာ ချင်းကျိုးတွင် ဆရာကြီး တင်းချန်း ကို သတ်ရန် သူ အသုံးပြုခဲ့သော ကောင်းကင်မေးခွန်း ဓားဆယ့်သုံးကွက်ထက် များစွာ သာလွန်လေသည်။ ဆယ့်လေးကွက်မြောက် ဓားချက်ကိုပင် ဖန်တီးလိုက်ပြီဟု သူ သံသယဝင်မိ၏။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်မှာ သူတို့ နှစ်ဦး သိုင်းပညာ အကြောင်း ဆွေးနွေးရမည့် အချိန် မဟုတ်သောကြောင့် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြလေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့၏ လမ်းကြောင်းမှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် လူတစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာရန်သာ ကြိုးစားနိုင်တော့သည်။

ရေပိုက်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူတို့သည် မြစ်ကမ်းဘေး သို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေပြီးနောက် သစ်သားပြား တစ်ချပ်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ ၎င်းပေါ်သို့ တက်ကာ မြစ်တစ်လျှောက် သွားကြလေသည်။ သို့သော် နှစ်မိုင် မပြည့်မီမှာပင် မြစ်ကြမ်းပြင် တွင် တစ်ခုခု စုဝေးနေသည်ကို သူတို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် မိကျောင်းများ ပေါ်လာတော့၏။

ကူမော့နှင့် ယဲ့ကျင်းလန် တို့ နှစ်ဦးစလုံး အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး ဓားများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့တွင် သစ်သားပြား တစ်ချပ်တည်းသာ ရှိသည်။၎င်းကို အဖျက်စီးမခံနိုင်သလို၊ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာလည်း ရေအောက် တိုက်ခိုက်ရေးတွင် မကျွမ်းကျင်ကြချေ။

...

တစ္ဆေမြို့တော် ရှိ ဝင်းငယ်လေး တစ်ခုတွင်၊ မြို့တော်၏ နာမည်အဆိုးဆုံး လူဆိုး ဆယ်ဦးအနက် သုံးဦး စုဝေးနေကြပြီး၊ ၎င်းတို့အနက် တစ်ဦးမှာ ယဲ့ကျင်းလန် သတ်ရန် သတ်မှတ်ထားသော လူကုန်ကူးသူ ပြုံးနေသော ဗုဒ္ဓ ပင် ဖြစ်လေသည်။

ပြုံးနေသော ဗုဒ္ဓ သည် အဆီတုံး ခေါင်းနှင့် နားရွက်ကြီးများ ရှိသော ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ပါးဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း ပြုံးနေသော မျက်နှာ ရှိသဖြင့် သိုင်းလောကတွင် သူ၏ နာမည်ပြောင်ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပြုံးနေသော ဗုဒ္ဓ သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ပွင့်ဟနေကာ ရင်သားများမှာ အမျိုးသမီး အများစုထက်ပင် ပိုကြီးနေလေသည်။ လည်ပင်းတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ပုတီးစေ့များ ဆွဲထားပြီး လက်ထဲတွင် တောင်ဝှေး တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်

"လူကြီးမင်းတို့... သူဌေးကြီး က အမိန့် ပေးထားတယ် ။ ကူမော့နဲ့ ယဲ့ကျင်းလန် ကို သတ်ရမယ် တဲ့... ဟီးဟီး... ဒီဘုန်းတော်ကြီးအို က အသက်ကြီးနေပြီလေ၊ ငါက မင်းတို့ လူငယ် နှစ်ယောက်ကိုပဲ အဓိက အားကိုးရမှာပါ!"

ပြုံးနေသော ဗုဒ္ဓ ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် အမျိုးသား တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ထိုင်နေကြသည်။ အမျိုးသားမှာ အနီရဲရဲ ပြဇာတ် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာကို မိတ်ကပ် အထူကြီး လိမ်းထားသဖြင့် သူ၏ အသက်ကို ခန့်မှန်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် ထိုသူမှာ တစ္ဆေမြို့တော် ၏ လူဆိုးဆယ်ဦး အနက် တစ်ဦးဖြစ်သော မျက်နှာတစ်ထောင် မင်းသား ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်စေသည်။

အခြား တစ်ယောက်မှာ ရုပ်ဆိုးသော မျက်နှာရှိသည့် ခါးကုန်း အမျိုးသမီး တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ အဆိပ်သွေးများ စိမ့်ထွက်နေသည်။ ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နေသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သေးငယ်သော ပင့်ကူလေးများ သွားနေပြီး ခြေထောက် တစ်ဖက်စီတွင် ခြေချောင်း ခြောက်ချောင်းစီ ပါရှိလေသည်။

ဤသူမှာ လူဆိုးဆယ်ဦး အနက် တစ်ဦးဖြစ်သော ပင့်ကူအဘွားအို ဖြစ်ပြီး၊ ပင့်ကူ မျိုးစိတ် မရေမတွက်နိုင်အောင် မွေးမြူထားသော နာမည်ကျော် အဆိပ်ဆရာမ တစ်ဦး ပင် ဖြစ်သည်။

အပိုင်း (၂၇၄) - တစ္ဆေမြို့တော် ကို ဝိုင်းရံခြင်း (အပိုင်း ၂ )

မျက်နှာတစ်ထောင် မင်းသား နှင့် ပင့်ကူအဘွားအို နှစ်ဦးစလုံးမှာ လူဆိုးဆယ်ဦး အနက် အစွမ်းအထက်ဆုံးသူများ မဟုတ်သော်လည်း သူတို့တွင် လက်အောက်ငယ်သား အများဆုံး ရှိကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် တစ္ဆေမြို့တော် ရှိ စီးပွားရေးကို ထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် နယ်မြေဒေသ အလိုက် နေသည်။ ပြုံးနေသော ဗုဒ္ဓ နှင့် တရားသူကြီး ချွေ့ ကဲ့သို့ ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်သူများမှာမူ လက်အောက်ငယ်သား များစွာ နည်းပါးလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပြုံးနေသော ဗုဒ္ဓ ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ပင့်ကူအဘွားအို က စကားပြောလိုက်ရာ၊ သူမ၏ အသံမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် သာယာပြီး ညငှက်လေး တစ်ကောင်အလား ကြည်လင်နေလေသည်

"ဗုဒ္ဓ... ရှင် မှားနေပြီ... မျက်နှာတစ်ထောင် နဲ့ ကျွန်မက မသမာတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးတဲ့ လူစားမျိုးဆိုတာ လူတိုင်း သိကြပါတယ်... တကယ်လို့ တိုက်ပွဲတစ်ခု တကယ် ဖြစ်လာရင် ကျွန်မတို့ ဆယ်ယောက် ပေါင်းရင်တောင် ရှင်နဲ့ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

မျက်နှာတစ်ထောင် မင်းသား ကလည်း ပြုံးလျက် ဆိုသည်

"ဗုဒ္ဓ... သူဌေး က ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ကို ဒီအလုပ် လုပ်ဖို့ စေလွှတ်လိုက်တယ် ဆိုကတည်းက သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ရှင်းပါတယ်... ပင့်ကူ နဲ့ ကျွန်တော်က လူအင်အား ထောက်ပံ့ပေးမယ်၊ မင်းက နောက်ကွယ်ကနေ ကူညီပေးမယ်... ပြုံးနေသော ဗုဒ္ဓ ရဲ့ စိန်သံမဏိ ဆယ်ပါး က ခွန်အားကြီးတယ် ဆိုတာ လူတိုင်း သိကြတယ်လေ!"

ပြုံးနေသော ဗုဒ္ဓ က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်

"ကောင်းပါပြီ၊ တာဝန်ကို မလွှဲချကြပါနဲ့... တကယ်လို့ ကူမော့နဲ့ ယဲ့ကျင်းလန် က ငါတို့ဆီ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ တကယ် ရောက်လာမယ်ဆိုရင်၊ ငါတို့ အားလုံး ပေါင်းရင်တောင် အနိုင်ယူဖို့ မလုံလောက်ဘူး ဆိုတာ အားလုံး သိကြပါတယ်!"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး"

ဟု ပင့်ကူအဘွားအို က ဆိုသည်

"ဗုဒ္ဓ... ရှင့်ရဲ့ သိုင်းပညာ စွမ်းရည်တွေက သိုင်းလောကမှာသာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် ရှင့်ကို မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက် သေချာပေါက် ဖြစ်စေမှာပါ... ကူမော့နဲ့ ယဲ့ကျင်းလန် တို့က အစွမ်းထက်ပေမဲ့ အဲဒီလောက် အတိုင်းအတာထိတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

ပြုံးနေသော ဗုဒ္ဓ က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ဆိုသည်

"အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေ ရပ်လိုက်တော့... ငါ အခုမှ ရောက်တာ... အခြေအနေ ဘယ်လို ရှိလဲဆိုတာ မင်းတို့ နှစ်ယောက် ငါ့ကို ပြောပြသင့်တယ်... လမ်းမှာတင် အဲဒီနှစ်ယောက်ကို ငါတို့ သတ်ပစ်နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ..."

ပင့်ကူအဘွားအို က ခေါင်းယမ်းလျက် ဆိုသည်

"အဲဒါက နည်းနည်း ခက်မယ် ထင်တယ်... ကူမော့နဲ့ ယဲ့ကျင်းလန် တို့ ပေါင်းလိုက်ရင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်တယ်... ပေါက်ကွဲရေး ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပြင်ဆင်ထားလို့ တောင်တစ်ဝက်လောက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး အမြင့်ကနေ ကျောက်တုံးတွေ လိမ့်ကျလာတာတောင် အဲဒီနှစ်ယောက်က အထိအခိုက်မရှိ လွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ်..."

မျက်နှာတစ်ထောင် မင်းသား ကလည်း ပြောသည်

"ရှင်းဟယ် မြစ် မှာ ကြမ်းတမ်းတဲ့ မိကျောင်း အကောင်တစ်ရာ ကျော်ကို ကျွန်တော် စီစဉ်ထားခဲ့ပြီး မြစ်လှိုဏ်ဂူတွေကိုတောင် ပြိုကျအောင် လုပ်ခဲ့တာတောင် သူတို့ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး..."

ထို့နောက် သူတို့ နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ စီစဉ်ထားမှုများကို ရှင်းပြလေတော့၏။

နားထောင်ပြီးနောက် ပြုံးနေသော ဗုဒ္ဓ ၏ မျက်နှာမှာ ခဲသွား၏။ သူက တံတွေးကို အားပြင်းပြင်း မြိုချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်

"မြေအောက် မြစ်တွေ၊ ကျောက်တုံးတွေ၊ ပေါက်ကွဲရေး ပစ္စည်းတွေ၊ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုတွေ... မင်းတို့က မင်းတို့ လက်လှမ်းမီသမျှ နည်းလမ်း အကုန်လုံးကို သုံးခဲ့ပြီးပြီပေါ့... လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု ဆယ်ကြိမ်နီးပါး အားလုံး ကျရှုံးခဲ့တယ်၊ လုံးဝ အသုံးမဝင်သလောက်ပဲ!"

ပင့်ကူအဘွားအို နှင့် မျက်နှာတစ်ထောင် မင်းသား တို့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် မျက်နှာတစ်ထောင် မင်းသား က ပြောသည်

"ဒါပေမဲ့ လုံးဝ အသုံးမဝင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီနှစ်ယောက်က မသေမျိုးတွေ ဖြစ်နေရင်တောင် အခုဆိုရင် အတော်လေး ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ... သူတို့ကို အလောင်းပိုးအိမ် ဂူ ဆီ လမ်းပြသွားရင်...

ဗုဒ္ဓ... မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ အလောင်းပိုးအိမ် ဂူ ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ တွင်းနက်ကြီး တစ်ခု ရှိတယ်လေ... မျှော်လင့်မထားတာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင် အဲဒီ တွင်းနက်ကနေတစ်ဆင့် ငါတို့ ထွက်ပြေးလို့ ရတယ်... ကူမော့နဲ့ ယဲ့ကျင်းလန် တို့က အဲဒီထဲအထိ လိုက်ဝင်ရဲမယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး..."

ပြုံးနေသော ဗုဒ္ဓ က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ဆိုသည်

"လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး၊ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး... ကူမော့နဲ့ ယဲ့ကျင်းလန် တို့ အလောင်းပိုးအိမ် ဂူ ကို ရောက်လာတဲ့ အချိန်ကျရင်၊ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး နောက်ဆုံး ထွက်သက် ရောက်နေလောက်ပြီ... သူတို့က ပြဿနာ ဘယ်လောက် ပေးနိုင်မှာလဲ... ငါ့ရဲ့ စိန်သံမဏိ စစ်သူကြီး ဆယ်ယောက်စလုံးကို ခေါ်လာခဲ့တယ်... မင်းတို့ဘက်မှာလည်း လူတော်တော်များများ ရှိသင့်တယ် မဟုတ်လား..."

မျက်နှာတစ်ထောင် မင်းသား က ပြောသည်

"ငါတို့ တစ်ယောက်ကို လူနှစ်ရာစီ စီစဉ်ထားတယ်... ပြီးတော့..." "မြို့ထဲမှာ သူတောင်းစားတွေနဲ့ အလုပ်သမား တစ်ထောင်နီးပါး ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ကုန်းတွင်းပိုင်းကနေ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုဖို့ လာတဲ့ ကုန်သည်တွေနဲ့ သာမန် ပြည်သူတွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်...

ကူမော့နဲ့ ယဲ့ကျင်းလန် တို့က တရားမျှတမှုကို စောင့်ထိန်းတဲ့ သိုင်းဆရာကြီး တွေလေ၊ အဲဒီလူတွေကို ဓားစာခံအဖြစ် အသုံးချလို့ ရတယ်! ဒါပေမဲ့ ကူမော့နဲ့ ယဲ့ကျင်းလန် တို့က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ကူမော့မှာ နတ်လက်နက် လို့ အသိအမှတ်ပြုခံထားရတဲ့ ကောချန်မိစ္ဆာဓား ရှိနေတော့ သူတို့ဆီမှာ ဝှက် ဖဲတွေ မရှိဘူးလို့ အာမခံဖို့ ခက်တယ်... ဒါကြောင့် ငါတို့က မင်းကိုပဲ အားကိုးရမှာပါ ဗုဒ္ဓ!"

ပြုံးနေသော ဗုဒ္ဓ က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"တကယ်ပါပဲ၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က တစ္ဆေမြို့တော် မှာ ရန်စဖို့ အန္တရာယ် အများဆုံး လူတွေပဲ... မင်းတို့ရဲ့ လက်အောက်မှာ လူစား မျိုးစုံ ရှိတယ်၊ မင်းတို့က တစ္ဆေမြို့တော် မှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေပဲ... တကယ်လို့ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က လူတစ်ယောက်ကို သတ်ချင်ရင် တစ္ဆေမြို့တော် ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တကယ်ပဲ အကောင်းဆုံး အသုံးချနိုင်တာပဲ!"

"ဗုဒ္ဓ... ကျေးဇူးပြုပြီး ချဲ့ကားမပြောပါနဲ့တော့"

ပင့်ကူအဘွားအို က သက်ပြင်းချလိုက်သည်

"ငါတို့သာ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်ရင် အရေအတွက်ကို အားကိုးနေဖို့ လိုသေးလို့လား... လူဆိုးဆယ်ဦး ရဲ့ အောက်ခြေမှာ ရှိနေဦးမှာလား..."

ပြုံးနေသော ဗုဒ္ဓ က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ဆိုသည်

"အချိန်တန်ပြီ... ငါတို့ အလောင်းပိုးအိမ် ဂူ ကို ထွက်သွားသင့်ပြီ... ကူမော့နဲ့ ယဲ့ကျင်းလန် တို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီတော့ ငါတို့ မသတ်နိုင်ပေမဲ့၊ ယွင်ကျိုးရဲ့ သူရဲကောင်း နဲ့ ဓားအရာရှိ ကို ဝိုင်းရံ သတ်ဖြတ်နိုင်မယ်လို့ တွေးလိုက်ရုံနဲ့တင်... တောက်... အဲဒါက သိုင်းလောကမှာ ငါတို့ကို နာမည်ကြီးသွားစေမှာ သေချာတယ်!"

မျက်နှာတစ်ထောင် မင်းသား က ပြောလိုက်သည်

"တကယ်လို့ ငါတို့ အဲဒါကို အောင်မြင်နိုင်ရင်၊ အဲဒါက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေ တစ်ခု ဖြစ်လာမှာဖြစ်ပြီး ငါတို့ တစ်သက်လုံး ကြွားလုံးထုတ်လို့ ရမယ့် အရာတစ်ခုပဲ!"

အမှောင်ထုထဲတွင် ပုပ်စော်နံပြီး စိုစွတ်သော ရေစီးသံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။ မှောင်မိုက်နေသော မြစ်ထဲတွင် သစ်လုံးကြီး တစ်လုံး မျောပါနေပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ပုံရိပ်နှစ်ခု ရှိနေသည် ။တစ်ယောက်က မတ်တတ်ရပ်နေပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်က တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေလေသည်။

မတ်တတ်ရပ်နေသူမှာ ကူမော့ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ခြေအောက်တွင် ရေစီးကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေကာ သစ်လုံးကို ရေဆန်သို့ တွန်းပို့ပေးနေ၏။ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသူမှာ ယဲ့ကျင်းလန် ဖြစ်ပြီး၊ သူသည် အားအင်များ ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးရန် သူ၏ အတွင်းအားကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်နေလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး သစ်လုံးကို အကာအကွယ်ယူကာ ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် သွားနေသည် ။အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ၊ အရှေ့ဘက်တွင် အလင်းရောင် တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာသည်။ ယဲ့ကျင်းလန် ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ သူက

"အစ်ကိုကူ... ရှေ့မှာ အလင်းရောင် ရှိတယ်... ငါတို့ ဈေးမြို့လေး တစ်မြို့ကို ရောက်လာတာ ဖြစ်ရမယ်... ငါတို့ကို မြေပြင်ပေါ် ခေါ်သွားပေးမယ့် လှေထိုးသား တစ်ယောက် သေချာပေါက် ရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ..."

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကူမော့က တိုးညင်းစွာ ပြန်ပြောသည်

"ဒါပေမဲ့ အရှေ့မှာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ စောင့်နေတဲ့ လူတွေ ပိုများတယ်..."

ယဲ့ကျင်းလန် ၏ နှလုံးသားမှာ လေးလံသွား၏။ သူတို့၏ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ထောင်ချောက် မျိုးစုံနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်သူများမှာ ဤတစ္ဆေမြို့တော် ကို အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပြီး၊ တိုက်ခိုက်ရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အပြည့်အဝ အသုံးချခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ထောင်ချောက် ဆယ်ခုထက်မနည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

ယဲ့ကျင်းလန် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ ကူမော့၏ ကာကွယ်ရေး နည်းလမ်းများမှာ တကယ်ကို အစွမ်းထက်လှပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ယနေ့ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေခဲ့လျှင် ယခုအချိန်တွင် သေချာပေါက် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင် သူတို့သည် ဈေးမြို့လေး သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဈေးမြို့လေး ရှိနေခြင်းက သူတို့ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းစတစ်ခု ရှာတွေ့နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသော်လည်း၊ ကူမော့ ပြောသကဲ့သို့ပင် ပိုမို ကြီးမားသော ထောင်ချောက်တစ်ခုက သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"အစ်ကိုကူ... မင်းဆီမှာ အတွင်းအား ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ..."

ယဲ့ကျင်းလန် က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သိပ်မဆိုးပါဘူး..."

ဟု ကူမော့က ပြန်ဖြေသည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် ယဲ့ကျင်းလန် ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွား၏။ သူသည် အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စွမ်းအင်ဗဟိုချက် အတွင်းရှိ စစ်မှန်သောချီ များမှာ လုံးဝ ကုန်ခမ်းနေပြီဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားမှာလည်း လျော့ကျနေလေသည်။

သူ့အမြင်အရဆိုလျှင် ကူမော့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောနေသော်လည်း ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံး စစ်မှန်သောချီ များကို အဆက်မပြတ် အသုံးပြုနေခဲ့ရပြီး သူ့ထက် ဆယ်ဆမက ပိုမို ကုန်ခမ်းနေမည် ဖြစ်သည်။ အတွင်းအား မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦးပင်လျှင် ထိုကဲ့သို့သော ကုန်ခမ်းမှုကို ခံနိုင်ရည် မရှိနိုင်ချေ။ ကူမော့၏ အတွင်းအားမှာလည်း ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရမည်။

ယဲ့ကျင်းလန် က သွားကို ကြိတ်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တုံ့ဆိုင်းမှုများနှင့် ပဋိပက္ခများ ပြည့်နှက်နေ၏။နောက်ဆုံး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မီးတောက်တစ်ခု လက်သွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်

"အစ်ကိုကူ... ကျွန်တော့်မှာ နောက်ထပ် ဝှက်ဖဲ တစ်ခု ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သုံးလို့ မရဘူး... ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ တကယ်လို့ လုံးဝ လိုအပ်လာရင် ကျွန်တော် သုံးပါ့မယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းကို ဒီကနေ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ခေါ်ထုတ်သွားမှာပါ!"

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ယဲ့ကျင်းလန် ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် တောင့်မခံနိုင်တော့ရင် ပြောပြပါ့မယ်... အဲဒီအခါကျရင် အသက်ရှင်မလား၊ သေမလား ဆိုတာကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်!"

"ကောင်းပြီ!"

ယဲ့ကျင်းလန် က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းကို ဒီမှာ သေခွင့် လုံးဝ မပေးပါဘူး... တကယ်လို့ မခံနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် မင်းကို ဒီကနေ သေချာပေါက် ခေါ်ထုတ်သွားမှာပါ..."

ကူမော့ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပိုမို အစွမ်းထက်သော အတွင်းအားများ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဤအတွင်းအားများ၏ တွန်းအားကြောင့် သစ်လုံးမှာ မြစ်ရေပြင်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားလေသည်။

မကြာမီ သူတို့သည် ဈေးမြို့လေး အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး မျက်နှာဖုံးများ တပ်ဆင်ကာ ဈေးမြို့လေး ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

ဤဈေးမြို့လေးမှာ သူတို့ ဝင်လာခဲ့စဉ်က တစ္ဆေလက် သုံး ကို ဖမ်းမိခဲ့သော ချန်ရှား ကူးတို့ဆိပ် ထက် များစွာ ပိုမို စည်ကားလေသည်။ သို့သော်လည်း ဤဈေးမြို့လေးမှာ လမ်းတစ်လမ်းတည်းသာ ရှိသဖြင့် အလွန် ကျပ်သိပ်နေပုံ ရလေသည်။

လမ်းမကြီးမှာ လင်းထိန်နေပြီး လူများဖြင့် စည်ကားနေ၏။

ကူမော့နှင့် ယဲ့ကျင်းလန် တို့ မြို့ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ ယဲ့ကျင်းလန် သည် လမ်းမကြီးကို ခဏမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ကူမော့ကို ခေါက်ဆွဲဆိုင်ငယ်လေး တစ်ဆိုင်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

တစ္ဆေလေပြင်း တောင်ကြား မှ သူတို့ ထွက်လာကတည်းက ဘာမှ မစားရသေးဘဲ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် မြေအောက် အချိန်မည်မှျကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မခံစားနိုင်သော်လည်း၊ အနည်းဆုံး တစ်ရက်နှင့် တစ်ည ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်လေသည်။

ကူမော့ အတွက်ကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ သူသည် အစာမစားဘဲ နေနိုင်သည့် အဆင့်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းအားကြောင့် သက်ရောက်မှု မရှိဘဲ သုံးရက်မှ ငါးရက်အထိ အစာမစားဘဲ နေနိုင်လေသည်။ အရင်က ကောင်းကင်ပိုးအိမ် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုပြီးနောက် ခုနစ်ရက်၊ ခုနစ်ည တိုင်တိုင် အစာမစား၊ ရေမသောက်ဘဲပင် နေနိုင်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ယဲ့ကျင်းလန် မှာ မတူညီချေ။ သူသည် အတွင်းအား ကျင့်ကြံမှုတွင် သူ မဟုတ်ဘဲ၊ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားကို ထိန်းသိမ်းထားရသဖြင့် သူ၏ အတွင်းအားများ ကုန်ခမ်းသွားရုံသာမက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားများလည်း လုံးဝနီးပါး ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် အလွန်အမင်း ဗိုက်ဆာနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

"သူဌေး... ခေါက်ဆွဲ လေးပွဲ၊ မြန်မြန်လေးနော်!"

ယဲ့ကျင်းလန် ဝင်ဝင်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူက ဤခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို ရွေးချယ်ရခြင်းမှာ တိတ်ဆိတ်ပြီး စောင့်ရန် မလိုသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ!"

အလွန် ရိုးသားပုံရသော ခေါက်ဆွဲဆိုင် ပိုင်ရှင် အမျိုးသား ဧရာမ အိုးကြီး တစ်လုံးဘေးတွင် ရပ်နေ၏။ ယဲ့ကျင်းလန် ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူက အလျင်အမြန် ခေါက်ဆွဲများကို အိုးထဲသို့ စတင် ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။

ခေါက်ဆွဲဆိုင်များတွင် အမြဲတမ်း ရေနွေးဆူဆူ အဆင်သင့် ရှိသည်။ ဖောက်သည် တစ်ဦး ခေါက်ဆွဲ လာစားသောအခါ ခေါက်ဆွဲများကို အိုးထဲ ပစ်ထည့်၊ ရေစစ်၊ ပြီးလျှင် ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် အခြား ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို ထည့်လိုက်ရုံဖြင့် ချက်ပြုတ်ရန် အလွန် မြန်ဆန်လှပေသည်။

အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် ဆိုင်ရှင်က ခေါက်ဆွဲ လေးပွဲကို စားပွဲပေါ်သို့ ချပေးလိုက်၏။

ဤဆိုင်ရှင်မှာ အတော်လေး ရိုးသားသည်၊ ပန်းကန် လေးလုံးစလုံး ပြည့်နေလေသည်။

သို့သော် ကူမော့သည် ခေါက်ဆွဲများကို သိပ်မကြိုက်သဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"အစ်ကိုယဲ့... ကျွန်တော် ပန်းကန် နှစ်ပွဲ မစားနိုင်ဘူး..."

"အော်၊ ဆောရီး"

ယဲ့ကျင်းလန် က ပြောသည်

"မင်းအတွက် မှာပေးဖို့ မေ့သွားတယ်... သူဌေး၊ နောက်ထပ် တစ်ပွဲ!"

ကူမော့ - "..."

ယဲ့ကျင်းလန် သည် ခေါက်ဆွဲများကို မြင်သည်နှင့် စားရန် သူ၏ တူများကို ကောက်ကိုင်လိုက်၏။ထိုစဉ် ကူမော့က အသံလှိုင်းဖြင့် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်

"အစ်ကိုယဲ့... ခေါက်ဆွဲထဲမှာ အဆိပ်ပါတယ်။"

"ဟင်?"

ယဲ့ကျင်းလန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို သေချာစွာ ကြည့်လိုက်၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် သိုင်း မဟာဆရာကြီး တစ်ဦးဖြစ်ပြီး စူးရှသော အမြင်အာရုံ ရှိလေသည်။ သူသည် ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်သော်လည်း အဖြေရှာရန် ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ခေါက်ဆွဲများ၌ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း လျင်မြန်စွာ သတိထားမိလိုက်သည်။

သူ နေရခက်သွားသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ အလွန် ဗိုက်ဆာနေသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

"တကယ်တော့ အစ်ကိုယဲ့ လည်း စားလို့ ရပါတယ်... အဆိပ်က သိပ်မပြင်းပါဘူး...မင်းရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် အူတွေ မပေါက်ကွဲခင် အနည်းဆုံး တစ်နာရီလောက်တော့ တောင့်ခံထားနိုင်မှာပါ... ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိနေမှတော့ မင်း ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်လို့ ရပါတယ်... ကယ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်ပါတယ်..."

ဟု ကူမော့က ဆိုသည်။

ယဲ့ကျင်းလန် ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွား၏။

"အစ်ကိုကူ... ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် လူကောင်း တစ်ယောက်လို့ မသတ်မှတ်ထားပေမဲ့၊မင်းက ကျွန်တော့်ကို တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်လို ဆက်ဆံလို့ မရဘူးလေ!"

ထို့နောက်...

ယဲ့ကျင်းလန် သည် ဆိုင်ရှင်ကို လက်ယပ်ခေါ်ကာ ပြောလိုက်သည်

"သူဌေး... ခဏလောက် ဒီကို လာပါဦး..."

ဆိုင်ရှင်က အလျင်အမြန် လာပြီး မေးလိုက်သည်

"သခင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ယဲ့ကျင်းလန် က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်

"ပြောစမ်း၊ ဒီခေါက်ဆွဲတွေကို မင်း ဘယ်လို ချက်ထားတာလဲ... ... ဒါက ဝက်စားဖို့လား... လာပါ၊ အနည်းငယ် စမ်းစားကြည့်... ဒီလောက် ကျွမ်းကျင်မှုလေးနဲ့များ မင်းက ဆိုင်ဖွင့်ပြီး စီးပွားရေး လုပ်ရဲသေးတယ်ပေါ့..."

ထိုသို့ပြောရင်း ယဲ့ကျင်းလန် သည် ဆိုင်ရှင်၏ ကော်လာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခေါက်ဆွဲများကို ဆိုင်ရှင်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ဆိုင်ရှင်၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ဓားတိုတစ်လက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အရှိန်ဖြင့် ယဲ့ကျင်းလန် ဆီသို့ ထိုးစိုက်လာကာ၊ ဓားမှာ လူသတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများ သယ်ဆောင်လာပြီး ယဲ့ကျင်းလန် ၏ မျက်နှာဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်လာလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကြွေပန်းကန်လုံးမှာ အပိုင်းအစလေးများ အဖြစ် ကြေမွသွား၏။ ယဲ့ကျင်းလန် ၏ လက်ချောင်းများက မြွေတစ်ကောင်အလား လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ထက်မြက်သော အပိုင်းအစကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်၏ လည်ပင်းမှ သွေးမျဉ်းလေး တစ်ကြောင်းသာ စိမ့်ထွက်လာပြီး ကျောက်ပြားများပေါ်သို့ သွေးများ ပန်းထွက်သွားချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်သည် သူ၏ လည်ချောင်းကို ဖမ်းဆုပ်လျက် နောက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားကာ သြရှရှ အသံတစ်ခု သူ၏ လည်ချောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူ၏ ထိတ်လန့်နေပြီး သွေးအိုင်ထဲသို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားကာ သွေးများက ကြမ်းပြင် တစ်ဝက်ကို စွန်းထင်းသွားစေတော့၏။

သွေးနံ့များက ခေါက်ဆွဲဆိုင် တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဖောက်သည်များ အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေကြသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ အားလုံးက လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်လာကြပြီး သူတို့ နှစ်ဦးဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြလေသည်။

ကူမော့သည် သစ်သား ခွေးခြေခုံကို ပျင်းရိစွာ မှီနေ၏။သူ၏ လက်ဆစ်များက စားပွဲကို ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် တူများ ထည့်ထားသော မြေအိုးလေးမှာ ပျံထွက်သွားလေသည်။ အိုးလေး မှောက်ကျသွားစဉ် ဝါးတူ ဆယ်ချောင်းကျော်ကျလာပြီး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ များ၏ လည်ချောင်းနှင့် နှလုံးတို့ကို တိတိကျကျ ဖောက်ထွင်းသွားတော့၏။

"အစ်ကိုယဲ့... အိုးနဲ့ ခေါက်ဆွဲတွေက အဆိပ်မပါဘူး... ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် တွေကို မထိနဲ့... မင်းကိုယ်တိုင် ခေါက်ဆွဲ နည်းနည်းလောက် ပြုတ်ကြည့်လို့ ရတယ်..."

ကူမော့က သူ၏ အဝတ်အစားများကို ခါလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လမ်းမရှည်ကြီးတလျှောက် ဓားသမား အများအပြားက ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုအလား တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြ၏။ သူတို့၏ ခြေသံများကြောင့် လွင့်စင်လာသော ဖုန်မှုန့်များမှာ တံခါးခုံအထိ ရောက်လာသော်လည်း၊ ကူမော့က ဂရုမစိုက်ဘဲ သူတို့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်တော် သူတို့ကို တားထားမယ်... မင်း အေးအေးဆေးဆေး ခေါက်ဆွဲစားလို့ ရပြီ!"

ယဲ့ကျင်းလန် က စကားများများ မပြောတော့ဘဲ ခေါက်ဆွဲ ပြုတ်ရန် မီးဖိုဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလေသည်။ သူ အလျင်လိုနေရခြင်းမှာ ကူမော့ကို ဖိအားတွေ လျော့ကျသွားအောင် မဟုတ်ဘဲ၊ သူ တကယ် ဗိုက်ဆာနေသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကူ... ဖြည်းဖြည်း လုပ်ပါ... ကျွန်တော် အရင် ပြန်ကောင်းလာအောင် တစ်ခုခု စားပါရစေ..."

ယဲ့ကျင်းလန် သည် ကူမော့အတွက် ချက်ပြုတ်ပေးရန် မမေ့ခဲ့ဘဲ ခေါက်ဆွဲ တစ်စည်းလုံးကို အိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်ကာ ထင်းများကို အလျင်အမြန် ထည့်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင်...

မြို့လေးမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မီးရောင်အောက်ရှိ မြင်ကွင်းမှာ သိပ်မရှင်းလင်းဘဲ၊ အတူတကွ လမ်းလျှောက်လာသော ဓားသမားများစွာမှာ အမည်းရောင် အရိပ်ကြီး တစ်ခုနှင့် တူနေစ်သည်။

မိတ်ကပ် အထူကြီး လိမ်းထားသော အနီရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသား တစ်ဦး ပေါ်လာပြီး ကူမော့ကို ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်တော်က မင်းသား တစ်ယောက်ပါ၊ ဆရာကြီးကူ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ကူမော့က ထိုင်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ လမ်းမရှည်ကြီးဘက်သို့ အနည်းငယ် လှည့်ကာ သူ၏ ခြေထောက်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချိတ်ထားလိုက်ပြီး ဆိုသည်

"မင်းသား ဟုတ်လား... လူဆိုးဆယ်ဦး ထဲက မျက်နှာတစ်ထောင် မင်းသား ပေါ့လေ..."

မျက်နှာတစ်ထောင် မင်းသား က ပြောသည်

"ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဟုတ်ပါတယ်... မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ သူရဲကောင်းတွေ၊ ထူးချွန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပါ... နေရောင်ခြည်ကိုတောင် မမြင်ရတဲ့ ကျွန်တော်တို့လို အဆင့်နိမ့်တဲ့ လူတွေကို ဘာလို့ အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေရတာလဲ။

ဆရာကြီးကူ နဲ့ သခင်ယဲ့ ကို အကြံပေးဖို့ ကျွန်တော် ဒီကို လာခဲ့တာပါ..."

"ဆရာကြီးကူ... စာရင်းစာအုပ်ကို ပေးလိုက်တာနဲ့မ င်းတို့ နှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော်တို့ လုံးဝ တားဆီးတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းတို့ကို ကျွန်တော်တို့ ကလေးလေးစားစား ပို့ဆောင်ပေးမှာဖြစ်ပြီး လစဉ် အခွန်ငွေ အနည်းဆုံး ငွေစ သုံးထောင် ကိုလည်း ရရှိမှာပါ...

ပွဲတော်တွေ၊ မွေးနေ့တွေနဲ့ တခြား အခါသမယ တွေအတွက်လည်း သင့်တော်တဲ့ လက်ဆောင်တွေကို ကျွန်တော်တို့ ပေးပါ့မယ်... တကယ်လို့ မင်း အကူအညီ လိုအပ်ရင်လည်း အားမနာဘဲ တောင်းဆိုလို့ ရပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ကြရအောင်၊ ဘယ်လိုလဲ..."

မျက်နှာတစ်ထောင် မင်းသား က စကားတွေ အများကြီး ပြောနေသော်လည်း၊

ကူမော့က လုံးဝ နားမထောင်ခဲ့ချေ။ ထိုအစား သူသည် စနစ်အတွင်းမှ မျက်နှာတစ်ထောင် မင်းသား ၏ ဝရမ်းပြေး ပိုစတာကို ရှာ နေသည် -

[ဝရမ်းပြေး ပစ်မှတ် - မျက်နှာတစ်ထောင် မင်းသား]

[တာဝန်အဆင့် - ကြယ်သုံးပွင့်]

[တာဝန်ဆုလာဘ် - အမြင့်ဆုံးအဆင့် ယိကျင်းကျင့်

...

ရှောင်လင် တွင် ကြီးမြတ်သော သိုင်းပညာ နှစ်ခု ရှိသည်၊ တစ်ခုမှာ ယိကျင်းကျင့် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ ရှီးဆွေ့ကျင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအတွင်းအား ကျင့်ကြံမှု နည်းလမ်းကို ကျွမ်းကျင်သွားသောအခါ အတွင်းအားများက ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားစေပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို သန်မာစေသည်။

၎င်းက "အရွတ်များကို ပြောင်းလဲစေပြီး အရိုးများကို ခိုင်မာစေသည်"၊ ဆိုလိုသည်မှာ သွေးကြော တည်ဆောက်ပုံကို ပြန်လည် ပုံဖော်ပေးပြီး မွေးရာပါ အရည်အချင်းကို မြှင့်တင်ပေးခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ထို အတွင်းအားမှာ မာကျောခြင်းနှင့် နူးညံ့ခြင်းတို့ကြား ပြီးပြည့်စုံသော ဟန်ချက်ညီမှုကို ထိန်းထားပြီး အလွန်အမင်း သိပ်သည်းကျစ်လျစ်သော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ၎င်းသည် မည်သည့်ဂုဏ်သတ္တိမျိုးဖြင့်မဆို ပေါင်းစပ်နိုင်သည့် အခြေခံအတွင်းအားမျိုး ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်သိုင်းပညာရပ်ကိုမဆို အဆပေါင်းများစွာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

ထို့ပြင် ထိုအတွင်းအားကို စိတ်တိုင်းကျ ထိန်းချုပ်နိုင်မှုမှာ အပြစ်အနာအဆာကင်းသည့် ကာကွယ်ရေးအလွှာတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးရုံသာမက ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ 'မိမိကိုယ်ကိုယ်နှင့် တစ်ပါးသူကို သိမြင်နားလည်ခြင်း' ဟူသော နယ်ပယ်ကိုပင် ကျော်လွန်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိစေနိုင်လေသည်။"

အကယ်၍ ထိုက်ရွှမ် ကျမ်းစာ သာ မရှိခဲ့ပါက၊ ကူမော့၏ မူလသို့ပြန်ရောက်ခြင်းချီ သည် ဤ ယိကျင်းကျင့် ကို ဉာဏ်အလင်း မြင့်တင်ခြင်းနည်းစနစ် အဖြစ် ရွေးချယ်နိုင်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် ထိုက်ရွှမ် ကျမ်းစာ နှင့် ဆင်တူမှုများစွာ ရှိသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကူမော့၏ လက်ရှိ သိုင်းပညာ အဆင့်အရဆိုလျှင်၊ ယိကျင်းကျင့် သည် သူ့အတွက် အကျိုးကျေးဇူး အများကြီး ပေးစွမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော်လည်း အရိုးခိုင်မာစေသည့် စွမ်းရည်က သူ့ကို အလွန် စိတ်ဝင်စားစေသည်။

တကယ်တမ်းကျတော့ အတွင်းအား ကျင့်ကြံမှု နည်းလမ်း များသည် အရည်အချင်းကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည့် စွမ်းရည်များ ပိုင်ဆိုင်ထားကြ၏။ သူ၏ လက်ရှိ အရည်အချင်းနှင့်ဆိုလျှင် စနစ် မပါဘဲနှင့်ပင် သူသည် သိုင်းပညာ ပါရမီရှင် တစ်ဦး၊ ရာစုနှစ် တစ်ခုတွင် တစ်ယောက်သာ ရှိနိုင်သော အရည်အချင်းရှိသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း မည်သူကမျှ သူတို့၏ အရည်အချင်းကို ပိုမို မြှင့်တင်ရန် ငြင်းဆန်မည် မဟုတ်ပေ၊ သိုင်းပညာ၏ နယ်ပယ်မှာ အဆုံးအစမရှိသောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်!