အခန်း (၁၀၇-၁၀၈)
Vol. 11 Ch. 107-108
အခန်း (၁၀၇) လက်နက်ဆောင်ကို လွှဲပြောင်းယူခြင်း
ရေခဲကျောက်မြို့နှင့် မိုင်ပေါင်းရာချီ ဝေးကွာသော တောင်တန်းကြီး၏ အနက်ပိုင်းတွင် တောင်ကြားခုနစ်ခု ရှိလေသည်။ ထိုတောင်ကြားတို့သည် ကောင်းကင်ယံမှ နက္ခတ်ခုနစ်လုံး ပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်း တည်ရှိနေကြပြီး မြေကမ္ဘာနှင့် ကောင်းကင်၏ စွမ်းအင်တို့ကို ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်လှပေသည်။
ယင်စွမ်းအင် အနည်းငယ် ပိုမိုထူထပ်သော တောင်ကြားတစ်ခု အတွင်း၌ အေးစက်လှသော ရေကန်ငယ်တစ်ကန် ရှိ၏။ ရေကန်မှာ ကြည်လင်လှပြီး ရေပြင်ထက်တွင် မြူခိုးမြူနွယ်တို့က တရိပ်ရိပ် လွင့်ပျံနေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရေကန်၏ အလယ်ဗဟို၌ ပါးလွှာသော အဝတ်အစားတို့ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျော့ရှင်းသော မိန်းမပျိုတစ်ဦးသည် ကျင့်ကြံလျက် ရှိနေ၏။
ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ လည်ပတ်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေစက်တို့သည် မျက်လုံးတစ်လုံးခန့် အရွယ်အစားရှိသော ရေစက်ကလေးများအဖြစ် စုစည်းလာကြသည်။ ထိုရေစက်တိုင်းသည် ဖန်သားပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး အတွင်း၌ သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တို့ ကိန်းအောင်းနေကြ၏။
မြူဖြူများအကြားတွင် သူမသည် စိတ်ကို စုစည်းကာ ဝိညာဉ်အစီရင်ကို လည်ပတ်နေသည်။ သူမ စုစည်းနိုင်သော ရေစက်များ များပြားလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်လှိုင်းတို့သည်လည်း ပိုမို ပြင်းထန်လာတော့သည်။
ထိုစဉ် လုလီ ရောက်ရှိလာ၏။
သူမသည် စိမ်းဖန့်ဖန့် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အေးစက်သော မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် ရေကန်ကို ကြည့်ကာ ဆိုလေသည်။ "တကယ်တော့ နင့်ရဲ့ ပါရမီက နင့်ညီမထက်တောင် ပိုသာသေးတယ်"
မြူခိုးတို့ လွင့်စင်သွား၏။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ရပ်တန့်သွားသည်နှင့်အမျှ ရေစက်ကလေးများသည် ရေကန်အတွင်းသို့ ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားကြတော့သည်။
လင်ယွီရှီးသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။ သူမ၏ အသွင်မှာ အေးချမ်းလှပြီး ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ စီနီယာအစ်မ"
"ဒါ ဆရာ ပေးခိုင်းလိုက်တဲ့ ဆေးလုံးတွေပဲ" လုလီက ဆေးပုလင်းကို ချပေးရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "ဆေးတွေကို ခိုးဝှက်ပြီး သိမ်းမထားနဲ့တော့။ နောက်တစ်ခါဆိုရင် ငါ ဖုံးကွယ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဆရာ့ကို တိုင်ရလိမ့်မယ်... သူ့ရဲ့ ဒေါသကို နင်သိတယ်မဟုတ်လား"
လင်ယွီရှီးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချကာ ဆိုရှာသည်။ "စိတ်မရှိပါနဲ့ စီနီယာအစ်မရယ်။ ဆရာ ပေးတဲ့ ဆေးလုံးတွေက ကျွန်မအတွက် များလွန်းလို့ပါ။ အလဟဿ ဖြစ်သွားမှာ စိုးလို့ သိမ်းထားတာပါ"
"အလဟဿ ဖြစ်မှာ စိုးလို့ ဟုတ်လား" လုလီက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်၏။ "ဆရာ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့်တွေ ဖြစ်တဲ့ ငါတို့အတွက် ကျင့်ကြံရေး ပစ္စည်းတွေက ပေါနေတာပဲ။ ဒီဆေးတွေကို ပိုသောက်လိုက်လို့လည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ဘာမှ ဒုက္ခမဖြစ်ဘူး"
သူမက ခေတ္တမျှ ရပ်နားလိုက်ပြီးမှ ဆိုလိုက်ပြန်သည်။ "နင် သိမ်းထားတဲ့ ဆေးတွေ ဘယ်ကို ရောက်သွားသလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူးလို့ ထင်နေလား"
လင်ယွီရှီးသည် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်ပြီး စကား ပြန်မပြောတော့ပေ။
"ဟိုကောင် ချင်လဲ့က နင့်ရဲ့ ခြေလှမ်းကို ဘယ်လိုမှ မှီမှာ မဟုတ်ဘူး။ သာမန်အတိုင်းဆိုရင် သူ ဝိညာဉ်ထင်ရှားခြင်း အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ သုသာန်ခုနစ်ပါးတောင်ကြား ဒါမှမဟုတ် အမှောင်အသူရာခန်းမလို နေရာမျိုးကို ဝင်နိုင်ဖို့ အနည်းဆုံး ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီပြီး ကြာလိမ့်မယ်" လုလီက မညှာမတာ ဆက်ပြော၏။ "ဒါကတောင် အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ပြောတာနော်။ တကယ်လို့ သူက တိုက်ပွဲမှာ ဒဏ်ရာရတာမျိုး ဖြစ်ခဲ့ရင် ပိုတောင် ကြာဦးမယ်။ နောက်ပြီး ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်းကနေ ဝိညာဉ်ထင်ရှားခြင်း အဆင့်ကို ကူးပြောင်းဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး။ အချို့လူတွေဆို တစ်သက်လုံး အဲဒီစည်းကို မကျော်နိုင်ကြဘူး"
"နင်က သူ့ကို တစ်သက်လုံး စောင့်နေမှာလား" လုလီက မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ အစ်မ ထင်လို့လဲဟင်" လင်ယွီရှီးက မေးလိုက်၏။ သူမသည် လုလီ၏ စကားများကြောင့် တုန်လှုပ်သွားပုံ မရပေ။
"သူ့ကို မေ့လိုက်စမ်းပါ"
လင်ယင်းရှီက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါယမ်းလိုက်ရင်း ပြန်မေးလိုက်သည်။ "မေ့လို့ မရရင်ရော ဘာလုပ်ရမလဲ"
"ဒါဆိုရင်တော့ သတ်ပစ်လိုက်ရုံပဲ ရှိတာပေါ့" လုလီ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွား၏။ "နင့်ရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် အနာဂတ်က အကန့်အသတ် မရှိဘူး။ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကြောင့် နင့်ရဲ့ စိတ်ကို အနှောင့်အယှက် အဖြစ်မခံပါနဲ့။ ငါသာ နင့်နေရာမှာဆိုရင် သူ့ကို သတ်ပစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းမှာပဲ အာရုံစိုက်မယ်။ ဆရာ့ရဲ့ ခြေရာကို လိုက်နိုင်အောင် ကြိုးစားမယ်"
"ထားလိုက်ပါတော့ အစ်မရယ်၊ ဒီအကြောင်းတွေ ဆက်မပြောကြရအောင်" လင်ယွီရှီးမှာ မှင်သက်သွားရ၏။ သူမ၏ အမြင်တွင် လုလီမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် မည်သည်ကိုမဆို စတေးရဲသည့် ရူးသွပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေပေသည်။ "စီနီယာအစ်မ... မကြာခင်မှာ အစ်မက အာတိတ်တောင်တန်းကို သွားရတော့မှာဆိုတော့ ကျွန်မကို ကူညီပြီး လင်မိသားစု ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ပေးပါဦး။ နောက်ပြီး အဆင်ပြေရင် ချင်လဲ့ကိုလည်း တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါနော်... သူ ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ"
"နင်ကတော့ တကယ်ကို ဆေးမမီတော့ဘူးပဲ" လုလီက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
လင်ယွီရှီးကတော့ ပြုံးလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ လုလီ ထွက်သွားမှ သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒါက စီနီယာအစ်မက ဘယ်ယောကျ်ားကိုမှ မချစ်ဖူးလို့ပါ။ ဒါကြောင့်လည်း အစ်မက နားမလည်နိုင်တာ... အစ်မရဲ့ နှလုံးသားက သံမဏိလို မာကျောနေတာပေါ့..."
မြူတိမ်ဆောင်...
ချင်လဲ့သည် လက်နက်ဆောင်သို့ ဦးတည်လာရင်း ယောင်ထိုက်၏ မီးဖိုကို ငှားပြီး အဖျက်စွမ်းအားပြင်း ဝိညာဉ်ဗုံးအား မည်သို့ သွန်းလုပ်ရမည်ဆိုကြောင်း စဉ်းစားနေမိသည်။
သူသည် လီဈေးဆိုင်တွင် တစ်လကျော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်ဗုံးအတွက် လိုအပ်သော အစီရင်များကို ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားပေါ်၌ အောင်မြင်အောင် ရေးဆွဲနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လီမူကလည်း ရေခဲဝိညာဉ်မြွေဟောက်၏ အမြုတေကို ဆယ်ပိုင်း ခွဲပေးထားပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ယခုဆိုလျှင် တကယ့် ဝိညာဉ်ဗုံးအား သွန်းလုပ်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူ လက်နက်ဆောင်ထဲသို့ မဝင်ရသေးခင်မှာတင် လျိုတင်းရဲ့ ဆူပူသံကို ကြားလိုက်ရ၏။
"ဒါလည်း မလုပ်နိုင်၊ ဟိုဟာလည်း မရဘူးဆိုတော့ ရှင် ဘာလုပ်တတ်သေးလို့လဲ။ မြူတိမ်ဆောင်က ရှင့်ကို ကျွေးထားပြီး ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပေးထားတာ၊ ရှင့်ဆီက ဘာမှ ပြန်မရဘူးလား။ ကျွန်မရဲ့ မှော်ဝင်ကြေးမုံလေးကိုတောင် ပြင်မပေးနိုင်ဘူးဆိုတော့ ရှင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"
"ကျွန်တော့် အဘွားလေးရယ်... ကျွန်တော် ပြောပြီးပြီပဲ။ နင့်ရဲ့ ကြေးမုံက ပါဝင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပဋိပက္ခ ဖြစ်နေတာ။ ဒါကို ဘယ်လိုပဲ ပြင်ပြင် ခဏနေရင် ပြန်ပျက်မှာပဲလေ။ ဒါက တည်ဆောက်ပုံမှာကတည်းက ပြဿနာ ရှိနေတာမို့ ငါလည်း အပြည့်အဝ ပြင်မပေးနိုင်ဘူး" ယောင်ထိုက်၏ အသံမှာ အားနည်းလှ၏။ "နောက်ပြီး ငါ အလုပ်တွေ များလွန်းလို့ နေမကောင်း ဖြစ်နေတာပါ။ ခဏလောက်တော့ ဘာမှ ပြင်မပေးနိုင်သေးဘူး"
"ရှင်က ဘာတွေ ပင်ပန်းနေလို့လဲ။ လက်နက်လေး တစ်ခုပြင်တာနဲ့ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်နေရသလား။ ကျွန်မတို့ဆိုရင် အာတိတ်တောင်တန်းရဲ့ အစွန်အဖျားကနေ အခုမှ ပြန်လာတာ။ အသက်နဲ့ရင်းပြီး ဝိညာဉ်သားရဲတွေနဲ့ တိုက်ခဲ့ရတာလေ။ ရှင်က အဆောင်ထဲမှာ ထိုင်ပြီး လက်နက်ပြင်ပေးရတာကို ဘာတွေ ငြည်းငြူနေတာလဲ" လျိုတင်းက အော်ဟစ်နေတော့သည်။
ချင်လဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နားကို ပိတ်ကာ ဝင်လာခဲ့၏။ ယောင်ထိုက်မှာ မျက်နှာညိုညိုဖြင့် ထိုင်နေပြီး လျိုတင်း၊ ဝေလီနှင့် အခြားလူငယ်များက သူ့ကို ဝန်းရံထားကြသည်။
"တုဟန်"
အနောက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ချင်လဲ့၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွား၏။
"ချင်လဲ့" တုဟန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကလည်း အေးစက်သွားပြီး ချင်လဲ့ကို အသေသတ်တော့မည့် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။
လင်ရွာတွင် ချင်လဲ့က လူအများရှေ့၌ သူ့ကို ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရအောင် လုပ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ထိုအရာကို သူက တစ်သက်လုံး မမေ့နိုင်သည့် အရှက်ကွဲမှုအဖြစ် မှတ်ယူထားခြင်း ဖြစ်၏။ ယခုဆိုလျှင် သူက ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၉ သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ ချင်လဲ့ကို ကလဲ့စားချေဖို့ အခွင့်အရေး စောင့်စားနေသည်။
"စိတ်မလောပါနဲ့ တုဟန်" ဝေရှင်းရဲ့သား ဝေလီက သူ့ကို တားလိုက်ပြီး ချင်လဲ့ကို စောင်းကြည့်ကာ ဆို၏။ "သူက အမှောင်အသူရာခန်းမက မိန်းမတစ်ယောက်ကို မြှူဆွယ်နိုင်လို့ ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့်ကိုတောင် ရောက်နေပြီလေ။ ဆုကြေးမှတ် တစ်သောင်းတောင် ရထားတာဆိုတော့ ငါတို့နဲ့ ဘယ်ယှဉ်လို့ ရပါ့မလဲ"
"ဟုတ်ပါရဲ့၊ သူက အဲဒီဘက်မှာတော့ တကယ်တော်တာပဲ။ လင်ရွာမှာတုန်းကလည်း သူတို့ သခင်မလေးနဲ့ စေ့စပ်နိုင်အောင် လုပ်ခဲ့သေးတယ်မဟုတ်လား။ နောက်မှ သူ့အကြံတွေ ပေါ်သွားလို့ စေ့စပ်ပွဲ ပျက်သွားမှ တုကျဲဆီ ကပ်ပြီး မြူတိမ်ဆောင်ကို ရောက်လာတာလေ။ ရောက်ပြီး မကြာဘူး၊ ဟိုဘက်က မိန်းမနဲ့ ထပ်ငြိပြန်ပြီ။ ဒီပညာမျိုးကိုတော့ ငါတို့ တကယ် လေးစားရတယ်ကွာ"
"ချင်လဲ့... မင်းတစ်ယောက်တည်း မြူတိမ်ဆောင်ကို စောစော ရောက်နိုင်တယ်လို့ မထင်နဲ့" တုဟန်က မျက်နှာပျက်လျက် ဆို၏။ "ငါလည်း အာတိတ်တောင်တန်းမှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရခဲ့လို့ အခု မြူတိမ်ဆောင်ရဲ့ အမာခံအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လာပြီ။ ငါတို့ကြားက အငြိုးအတေးကိုတော့ ဒီမှာပဲ အပြတ်ရှင်းကြတာပေါ့"
"အောင်မြင်မှု ရခဲ့တယ် ဟုတ်လား" ချင်လဲ့က ခပ်အေးအေး ပြုံးလိုက်၏။ "မင်းရဲ့ ဦးလေးအတု... မင်းရဲ့ အဖေအရင်းက မင်းကို ကူညီဖို့ လူဘယ်နှစ်ယောက် လွှတ်ပေးလိုက်လို့လဲ။ မင်း ဒီထဲကို ခိုးဝင်နိုင်အောင် သူက အမှတ်တွေ ဘယ်လောက်တောင် အတုလုပ်ပေးထားလို့လဲ"
တုဟန်၏ ဒေါသတကြီး မျက်နှာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ချင်လဲ့က ဝေလီဘက် လှည့်ကာ အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ "ကိုယ့်အဖေ အရှိန်အဝါနဲ့ ရှင်သန်နေရတဲ့ အမှိုက်တစ်သိုက်က ငါ့ကို လာလှောင်နေတာလား။ မင်းတို့ အဖေတွေသာ မရှိရင် မြူတိမ်ဆောင်မှာ တစ်နှစ်တောင် ခံမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ရော သိရဲ့လား"
သူ ပြောလိုက်သည့်အချိန်၌ပင် ချင်လဲ့၏ မျက်လုံးထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာ၏။
ဝေလီသည် ချင်လဲ့၏ အကြည့်နှင့် ဆုံလိုက်ရသည့်အခါ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားပြီး လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် အလှီးခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် မျက်နှာဖျော့တော့သွားပြီး နောက်ကို အလိုအလျောက် ဆုတ်မိသွားတော့၏။
"မင်းတို့လို အမှိုက်တွေက ငါ့ကို လှောင်ချင်သေးတာလား" ချင်လဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။
သူ၏ စိတ်အာရုံစွမ်းအားက အဆင့်နိမ့်သော ကျင့်ကြံသူများကို ဤမျှ ဖိနှိပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူကိုယ်တိုင်လည်း မထင်ထားခဲ့ပေ။
"နင် ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့်ကို ရောက်နေရုံနဲ့ မြူတိမ်ဆောင်မှာ ထင်ရာစိုင်းလို့ ရမယ် မထင်နဲ့" လျိုတင်းက ဝင်ပြော၏။ "အာတိတ်တောင်တန်းက ကိစ္စတွေ ပြီးရင် ငါ့အဖေက အဆောင်သခင်အသစ် ဖြစ်လာတော့မှာ။ တုဟန်ရဲ့ဦးလေး တုဟိုင်ထျန်ကလည်း ဒုတိယအဆောင်သခင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် နင်တို့ ဘယ်လောက်အထိ ခံမလဲဆိုတာ ငါ စောင့်ကြည့်နေမယ်"
"သွားကြစို့" လျိုတင်းက ဦးဆောင်ကာ ထွက်သွားတော့၏။
တုဟန် တစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူက အံကြိတ်လျက် ဆိုသည်။ "ချင်လဲ့... မင်းရော၊ လင်မိသားစု တစ်စုလုံးရော သေရမယ်"
"လင်မိသားစု ဟုတ်လား" ချင်လဲ့က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။ "လင်ယွီရှီးနဲ့ လင်ရွှမ်းရွှမ်းတို့က သုသာန်ခုနစ်ပါးတောင်ကြားကို ရောက်နေပြီလေ။ မင်းက သူတို့ကို ရန်ပြုချင်သေးတယ်ဆိုတော့ တကယ်ပဲ သေချင်နေတာလား"
"ကြည့်ကြသေးတာပေါ့" တုဟန်က အငြိုးတကြီး ပြောဆိုကာ ထွက်သွားတော့သည်။
ချင်လဲ့သည် လင်ဖုန်း၊ လင်ယင်းနှင့် အခြားသူများအတွက် စိတ်ပူသွားမိသည်။ တုဟန်၏ စကားအရဆိုလျှင် တုဟိုင်ထျန်က လင်မိသားစုကို တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ကြံစည်နေပုံ ရပေသည်။
"သူတို့ ရွာကနေ ထွက်သွားတာ ကြာပြီပဲ၊ ဘေးကင်းဖို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပေါ့" သူက တွေးလိုက်မိ၏။
"မင်း မလာတာ ကြာပြီပဲ" ယောင်ထိုက်က အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကြားထဲမှာ လက်နက်တွေ ပြင်ပေးရတာနဲ့ ငါ တကယ်ပဲ ပင်ပန်းနေပြီ။ ခဏလောက်တော့ ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
သူက ချင်လဲ့ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။ "ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့်ကို ရောက်သွားတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွာ။ အခုမှပဲ ငါ သဘောပေါက်တော့တယ်။ ပန်းပဲပညာကလည်း ကိုယ့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ဆိုင်တာပဲ။ ငါ့အဆင့်သာ မြင့်မယ်ဆိုရင် လက်နက်ပြင်ရင်းနဲ့ ဒီလောက်အထိ ပင်ပန်းမှာ မဟုတ်ဘူး"
ဤရက်ပိုင်းတွင် ဝိညာဉ်သားရဲများနှင့် တိုက်ပွဲများ ရှိနေသောကြောင့် မြူတိမ်ဆောင်က လူများသည် သူတို့၏ လက်နက်များကို ပြုပြင်ရန် ယောင်ထိုက်ဆီ အမြဲလာနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆောင်သခင် တုမိုကလည်း ယောင်ထိုက်ကို အစွမ်းကုန် ကူညီပေးဖို့ အမိန့်ပေးထားသောကြောင်း သူက နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။
ချင်လဲ့သည် လက်နက်ဆောင်၏ မီးဖိုကို မည်သို့ ငှားရမှန်း တွေးနေလေရာ ယခုလို အခြေအနေအား ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာကြီး တကယ်ပဲ ပင်ပန်းနေပါပြီ။ ဆရာကြီး အိမ်ပြန်ပြီး ရက်နည်းနည်းလောက် နားလိုက်ပါလား။ ကျွန်တော် ဒီမှာ ဆရာကြီးကိုယ်စား စောင့်ပေးပါ့မယ်။ ဘာမှ ပြဿနာ မရှိစေရဘူးလို့ အာမခံပါတယ်"
"ကောင်းပြီလေ... ငါလည်း ခဏလောက် နားရမှာပဲ" ယောင်ထိုက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
"စိတ်ချပါ ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော် အားလုံးကို တာဝန်ယူပါတယ်" ချင်လဲ့က ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ကတိပေးလိုက်တော့သည်။
အခန်း (၁၀၈) အားထုတ်မှုနှင့် ရင်းနှီးမှု
ယောင်ထိုက်သည် ကျန်းမာရေး ချို့ယွင်းလာသဖြင့် အနားယူရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ သူသည် ဝိညာဉ်လက်နက်များကို ပြုပြင်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။
ချင်လဲ့သည် ထိုသတင်းကို ကြေညာချက်အဖြစ် ရေးသားကာ လက်နက်ဆောင်၏ ပင်မတံခါးဝရှိ မီးဖိုကြီးတွင် ကပ်ထားလိုက်ပြီးနောက် အဆောင်၏ တံခါးမကြီးကို ပိတ်လိုက်တော့၏။
လက်နက်ဆောင်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ ထည့်သွင်းထားသော စင်များစွာ ရှိပြီး အမျိုးအမည်စုံလင်လှသော ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။ သူ သွန်းလုပ်မည့် အဖျက်စွမ်းအားပြင်း ဝိညာဉ်ဗုံးအတွက် လိုအပ်သော အရန်ပစ္စည်း အများစုကို ထိုနေရာတွင် ရှာဖွေနိုင်သော်လည်း ချင်လဲ့သည် ယောင်ထိုက်၏ ပစ္စည်းများကိုဖြစ်စေ မီးကျောက်များကိုဖြစ်စေ အလကား သုံးစွဲရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ သူသည် လက်နက်သွန်းလုပ်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် မီးဖိုကြီးကိုသာ ခေတ္တငှားရမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ဦးစွာ ဂိုဒေါင်သို့ သွားရောက်ကာ မိမိပိုင်ဆိုင်သော ဆုကြေးမှတ်များကို အသုံးပြု၍ ဝိညာဉ်ဗုံးအတွက် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများအား ဝယ်ယူခဲ့၏။ ထို့နောက် မိမိစုဆောင်းထားသော မီးကျောက်များကို လက်နက်ဆောင်အတွင်းသို့ တစ်တုံးပြီးတစ်တုံး သယ်ယူလာခဲ့တော့သည်။
တစ်နေ့တာလုံး ပြင်ဆင်ပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် ဝိညာဉ်ဗုံးအတွက် လိုအပ်သော အရန်ပစ္စည်းအားလုံးကို စုစည်းနိုင်ခဲ့ပြီး မီးဖို၏ အောက်ခြေတွင်လည်း မီးကျောက်များအား ဖြည့်သွင်းထားပြီး ဖြစ်လေသည်။
မီးဖိုကို ကြည့်ရင်း ချင်လဲ့၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ကြည်လေးနက်လာ၏။ သူ၏ ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ မရှိသေးပေ။
ယောင်ထိုက်၏ နောက်တွင် နှစ်ဝက်ခန့် လိုက်ပါခဲ့ဖူးသဖြင့် လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို သူ ကောင်းစွာ နားလည်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ၏ ဂုဏ်သတ္တိများကိုလည်း အလွတ်ရနေပေပြီ။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ သွန်းလုပ်ဖူးခြင်း မရှိသေးသဖြင့် အတွေ့အကြုံမှာမူ လုံးဝမရှိသေးချေ။
သူသည် မီးဖိုကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အဓိက ပစ္စည်းများကို ချက်ချင်း အသုံးမပြုလိုသေးသဖြင့် ရေခဲဝိညာဉ်မြွေဟောက်၏ အမြုတေ အပိုင်းအစများအား ခေတ္တ ဖယ်ရှားထားလိုက်၏။ အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး တွေဝေနေခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်တော့သည်။
“ပစ္စည်းတွေကို ပြင်ဆင်မယ်။ အရည်ဖျော်မယ်။ ပေါင်းစပ်မယ်။ ပြီးရင် လက်နက်အဖြစ် ပုံဖော်မယ်...”
သူသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း မီးကျောက်များကို စတင် မီးရှို့လိုက်ရာ မီးလျှံများကြောင့် မီးဖိုကြီးမှာ နီရဲလာတော့၏။
မီးမရှို့မီကပင် မီးဖိုအတွင်း၌ သူပြင်ဆင်ထားသော စက်လုံးပုံစံ ပုံစံခွက်ကို ထည့်သွင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် မီးလျှံများကို စောင့်ကြည့်နေပြီး မီးဖိုကြီး တစ်ခုလုံး ရဲရဲနီလာသည့် အခါတွင်မှ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို တဖြည်းဖြည်း စတင် ထည့်သွင်းလေသည်။
“ရှဲ...”
ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ မီးဖိုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့်အမျှ ထူထဲသော မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးကျွမ်းနံ့ တစ်ခုကလည်း ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာတော့၏။
“စောသွားပြီ”
ချင်လဲ့က ရေရွတ်လိုက်ရင်း ပစ္စည်းများ အေးသွားစေရန်နှင့် မီးဖို၏ အပူချိန် အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားစေရန် လျှို့ဝှက် အအေးဓာတ် ကျောက်စိမ်းကို အလျင်အမြန် ထည့်သွင်းလိုက်ရသည်။ သူသည် မီးဖိုကို စိတ်အာရုံ အပြည့်အဝ စုစည်းကာ စောင့်ကြည့်နေမိ၏။ ယောင်ထိုက် လက်နက်သွန်းလုပ်စဉ်က အသုံးပြုခဲ့သော အဆင့်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရကာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု စမ်းသပ်ကြည့်နေတော့သည်။
“ဒုက္ခပဲ၊ တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားလို့ မြေကျောက်စိမ်း တစ်တုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားပြီ”
“သွားပြီ၊ အပူချိန်က မလောက်တော့လို့ ပစ္စည်းတွေက ချက်ချင်း အရည်မပျော်ဘဲ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပဋိပက္ခ ဖြစ်ကုန်ပြီ”
“ရှုံးနိမ့်သွားပြန်ပြီ”
အလွန်အမင်း ပူပြင်းလှသော လက်နက်ဆောင်အတွင်း၌ ချင်လဲ့မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး မျက်မှောင်ကို တင်းတင်းကြုတ်လျက် လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း အဆင့်ဆင့်အား ဂရုတစိုက် ဆောင်ရွက်နေပေသည်။
သူသည် လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း၏ ခက်ခဲမှုကို လျှော့တွက်ခဲ့မိသည်။ အတွေ့အကြုံ မရှိခြင်းကြောင့် သူသည် အမှားများကို အထပ်ထပ် ပြုလုပ်မိပြီး ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများစွာကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးမိခဲ့၏။ ပစ္စည်းအားလုံးကို တစ်ကြိမ်မျှပင် အောင်မြင်အောင် မပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
နှစ်ရက်မျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူသည် ဝိညာဉ်ဗုံးအတွက် လိုအပ်သော အရန်ပစ္စည်းအားလုံးကို ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်မိပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် အခြားနည်းလမ်းမရှိသဖြင့် ဂိုဒေါင်သို့ တစ်ဖန် သွားရောက်ကာ ဆုကြေးမှတ် တစ်ထောင်ငါးရာကို အသုံးပြု၍ ယခင်ကထက် ငါးဆခန့် ပိုများသော ပစ္စည်းများအား ဝယ်ယူခဲ့ပြန်သည်။ သူသည် ဆက်လက်၍ ရှုံးနိမ့်ဦးမည်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။
ထို့နောက်တွင် သူသည် လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း ဟူသော ကြီးမားသော လုပ်ငန်းစဉ်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် စတင်ခဲ့တော့၏။
ဆယ်ရက် ကြာပြီးနောက်တွင် ဆုကြေးမှတ် နှစ်ထောင်ဖိုးရှိသော ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများမှာ လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အတွေ့အကြုံမှာမူ အနည်းငယ်မျှသာ တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း အမှားပြုလုပ်မိသည့် အကြိမ်အရေအတွက်မှာမူ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာခဲ့ပေပြီ။ သို့သော် သူသည် ကုန်ချောပစ္စည်း တစ်ခုကိုမူ မထုတ်လုပ်နိုင်သေးချေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် နောက်ထပ် ဆုကြေးမှတ် နှစ်ထောင်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများကို ထပ်မံ ဝယ်ယူခဲ့ပြန်သည်။ သူသည် ဇွဲမလျှော့ဘဲ ဆက်လက် ကြိုးစားနေခဲ့၏။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပစ္စည်းများ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းလာခဲ့သည်။ မီးဖိုကြီးမှာ နီရဲနေပြီး မီးကျောက်များကလည်း အပူချိန်ကို ထိန်းညှိပေးထား၏။ သူသည် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို ထည့်သွင်းရာတွင်လည်းကောင်း ပမာဏကို ချိန်ဆရာတွင်လည်းကောင်း ပိုမို၍ ကျွမ်းကျင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပစ္စည်းများကို အဆက်မပြတ် ဖြုန်းတီးရင်း မိမိ၏ အတွေ့အကြုံကို တစတစ တည်ဆောက်နေခဲ့၏။
ခုနစ်ရက် ကြာပြီးနောက်...
သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီး၊ သူ၏ နီမြန်းနေသော မျက်ဝန်းများသည် မီးဖိုအတွင်းမှ မီးလျှံများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထူးခြားသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေ၏။
“မြေကျောက်စိမ်း”
သူသည် မီးဖိုကို ကြည့်နေရင်းမှာပင် အညိုရင့်ရောင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို တိကျစွာ လှမ်းယူလိုက်ပြီး မီးလျှံများ အရှိန်ပြင်းလာသည့် အခိုက်တွင် မီးဖိုအတွင်းသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ မီးဖိုအတွင်းမှ ပေါက်ကွဲသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူသည် ဆယ်စက္ကန့်ခန့် စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် မည်သည့်အသံမျှ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်မလာတော့သည့်အခါတွင်မှ သူ၏ မျက်နှာတွင် ပြုံးရိပ်တစ်ခု ထင်ဟပ်လာတော့သည်။
“နောက်တစ်ဆင့် တိုးတက်သွားပြီ” သူသည် ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းမြောက်နေမိ၏။
နောက်ထပ် သုံးရက် ကုန်ဆုံးသွားပြန်သည်။
ယနေ့ နံနက်စောစောတွင် ချင်လဲ့သည် သွေးတက်နေသကဲ့သို့ နီမြန်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မီးဖိုကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ မီးဖိုအောက်ရှိ မီးကျောက်များမှာ ငြိမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး မီးဖိုအတွင်းမှ အပူချိန်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ စမ်းသပ်ရန် လုံလောက်သော ပစ္စည်းများ မရှိတော့ချေ။
“အောင်မြင်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ နောက်ထပ် ပစ္စည်းတွေ ထပ်ဝယ်ရဦးမယ်”
ချင်လဲ့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေမိသည်။ မီးဖိုအတွင်းမှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အပူငွေ့များ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အခါတွင်မှ သူသည် မီးဖိုအတွင်းရှိ ပုံစံခွက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။
ထိုပုံစံခွက်အတွင်း၌ သစ်ကြားသီးခန့် အရွယ်အစားရှိသော အစိမ်းရင့်ရောင် စက်လုံးကလေး တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစက်လုံးကလေး၏ မျက်နှာပြင်မှာ ကြမ်းတမ်းလှပြီး ဆန်စေ့ခန့် အရွယ်အစားရှိသော အဖုအထစ်ကလေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။ ၎င်းတွင် မည်သည့် အလှအပမျှ မရှိသကဲ့သို့ တောက်ပခြင်းလည်း မရှိချေ။ သာမန် သံလုံးကလေး တစ်လုံးနှင့်သာ တူလှပေသည်။
သို့သော် ချင်လဲ့မှာမူ အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် အော်ဟစ်မိတော့သည်။ “နောက်ဆုံးတော့ စက်လုံးပုံစံ ဖြစ်သွားပြီဟေ့”
သူသည် ထိုစိမ်းဖန့်ဖန့် စက်လုံးကလေးကို ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ထုတ်ယူလိုက်၏။ ၎င်းမှာ အနည်းငယ် ပူနွေးနေသေးပေသည်။ သူသည် မျက်လုံးများအား မှေးကာ စိတ်အာရုံကို ထိုစက်လုံးအတွင်းသို့ ထည့်သွင်း၍ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ၏ ပေါင်းစပ်မှုအား စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။
“အင်း... ပစ္စည်းတွေက သိပ်ပြီးတော့ တသားတည်း မဖြစ်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့... ဒါက ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး ကုန်ချောပစ္စည်းပဲ” ခဏအကြာတွင် ချင်လဲ့သည် ပြုံးပျော်သွားတော့၏။ “နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး စမ်းကြည့်ဦးမယ်။ တကယ်လို့ စက်လုံးပုံစံကို သေချာအောင် လုပ်နိုင်ပြီဆိုရင်တော့ ရေခဲဝိညာဉ်မြွေဟောက်ရဲ့ အမြုတေကို အဓိက ပစ္စည်းအဖြစ် ထည့်ပြီးတော့ တကယ်သွန်းလုပ်တော့မယ်”
ထို့ကြောင့် သူသည် ဝိညာဉ်ပစ္စည်း သိုလှောင်ခန်းသို့ တစ်ဖန် ရောက်ရှိလာပြန်သည်။
“မင်းမှာ ဆုကြေးမှတ် လေးထောင်သုံးရာပဲ ကျန်တော့တယ်နော်” ဟန်ဟု အမည်ရသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆို၏။ “ချင်လဲ့... မင်းရဲ့ ဆုကြေးမှတ်တွေကို သုံးတာ မြန်လွန်းလှတယ်။ အမှတ်တစ်သောင်းထဲက ငါးထောင်ကျော် ကုန်သွားပြီ။ အခု မင်းတောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေအတွက် နောက်ထပ် နှစ်ထောင်သုံးရာ ပေးရဦးမှာဆိုတော့ မင်းမှာ နှစ်ထောင်ပဲ ကျန်တော့မယ်...”
ထိုသူမှာ ဟန်ချင်းယွီ၏ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်ပေသည်။ ဟန်ချင်းယွီက ချင်လဲ့ကို သဘောကျသည်အား သိရှိထားသဖြင့် ချင်လဲ့အနေဖြင့် မိမိ၏ ဆုကြေးမှတ်များ မသိမသာ ကုန်ဆုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သတိပေးခြင်း ဖြစ်လေသည်။
“နှစ်ထောင်ပဲ ကျန်တော့တာလား...” ချင်လဲ့က ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် သိပါပြီခင်ဗျာ။ ပစ္စည်းတွေ လဲပေးပါ။ သတိပေးတာကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟ
ပန်းပဲပညာရပ်သည် ငွေကြေးကို မီးရှို့ပစ်ရသည်နှင့် တူကြောင်းအား သူ ယခုမှ အမှန်တကယ် နားလည်လိုက်တော့သည်။ သူ ရရှိထားသော ဆုကြေးမှတ် တစ်သောင်းအနက် ထက်ဝက်ကျော်မှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တိုင် အောင်မြင်သော ကုန်ချောတစ်ခုကိုပင် မထုတ်လုပ်နိုင်သေးချေ။ အကယ်၍သာ မကြာသေးခင်က မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်ကို မတွေ့ခဲ့ရပါက သူသည် ဤလုပ်ငန်းတွင် ဆက်လက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် တွေဝေနေမိမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။
“ကောင်းပြီလေ၊ မင်းတောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံး ဒီမှာပဲ။ သေချာ သုံးစွဲပါ” ထိုသူက အားမလို အားမရဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
ချင်လဲ့သည် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကာ ဝိညာဉ်ပစ္စည်း အိတ် ငါးအိတ်ကို သယ်ဆောင်၍ လက်နက်ဆောင်အတွင်း၌ တစ်ဖန် ပြန်လည် အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။
ခုနစ်ရက် ကြာပြီးနောက်...
သူ၏ လက်ဖဝါးအလယ်တွင် စက်လုံးကလေး တစ်လုံး ရှိနေ၏။ ထိုစက်လုံးမှာ လုံးဝန်းပြီး အစိမ်းရင့်ရောင် ရှိကာ အနည်းငယ် တောက်ပနေပေသည်။ ၎င်းသည် သစ်ကြားသီးခန့်သာ ရှိပြီး ကိုင်တွယ်ကြည့်ပါက အေးစိမ့်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေ၏။
“ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေရဲ့ ပေါင်းစပ်မှုက အဆင်ပြေသွားပြီ။ ရေခဲဝိညာဉ်မြွေဟောက်ရဲ့ အမြုတေကို အဓိက ပစ္စည်းအဖြစ် သုံးပေမယ့် အရန်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပဋိပက္ခ ဖြစ်တာမျိုးလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဒါဟာ တကယ့် ကုန်ချောပစ္စည်း တစ်ခုပဲ။ အခုကျန်တာကတော့ ဒီထဲမှာ ပေါင်းစပ်ဝိညာဉ်အစီရင်ကို ထည့်သွင်းဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။ ဒါဆိုရင် အောင်မြင်ပြီလို့ ပြောလို့ရပြီ”
ချင်လဲ့၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသည် ဝိညာဉ်အစီရင်ကို ချက်ချင်း မရေးဆွဲသေးဘဲ ကျန်ရှိနေသော ပစ္စည်းများကို အသုံးပြု၍ နောက်ထပ် ကုန်ချောငါးလုံးကိုပါ သွန်းလုပ်လိုက်တော့သည်။
ပထမဆုံး အကြိမ် အောင်မြင်ခဲ့သော အတွေ့အကြုံကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင်မူ လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းမှာ အင်မတန် ချောမွေ့သွားခဲ့၏။ သူသည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ပစ္စည်းများဖြင့် လက်နက် ငါးခုကို အောင်မြင်စွာ ထပ်မံ သွန်းလုပ်နိုင်ခဲ့ပေပြီ။
“နောက်ဆုံးအဆင့်ကတော့ ဝိညာဉ်အစီရင်တွေကို ရေးဆွဲဖို့ပဲ။ အဲဒီအဆင့် အောင်မြင်ရင်တော့ အဖျက်စွမ်းအားပြင်း ဝိညာဉ်ဗုံး သွန်းလုပ်ခြင်းက ပြီးမြောက်သွားပြီ” ချင်လဲ့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်ရေရွတ်လိုက်သည်။ “အဖျက်စွမ်းအားပြင်း ဝိညာဉ်ဗုံး... နာမည်ကတော့ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။ ပေါက်ကွဲအားကလည်း ငါ့ကို အံ့သြသွားအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ” ဟ
သူသည် ခေတ္တမျှ အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီးမှ နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်သော ဝိညာဉ်အစီရင် ရေးထိုးခြင်းအား ဆောင်ရွက်မည် ဖြစ်သည်။ ဤနောက်ဆုံးအဆင့်မှာ အလွန် အရေးကြီးလှသဖြင့် သူသည် မိမိ၏ အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင်မှ ရင်ဆိုင်လိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“မင်း ဒီလောက်ကြာအောင် အလုပ်လုပ်နေတာ၊ ဒါလေးတွေ လုပ်နေတာလား” ယောင်ထိုက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူသည် တိုင်တစ်တိုင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေပြီး အဖျက်စွမ်းအားပြင်း ဝိညာဉ်ဗုံးများကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပေသည်။ “ဒါက ဘယ်လို ဝိညာဉ်လက်နက်မျိုးလဲ”
ချင်လဲ့မှာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ဟန်ကိုယ်ဖို့ ရယ်မောလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။ “ပျော်လို့ လုပ်ကြည့်တာပါ ဆရာကြီး”
ယောင်ထိုက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်အစီရင် မရေးထိုးရသေးသော ဝိညာဉ်ဗုံးတစ်လုံးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ “ငါ့ကို သေချာ ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး”
ချင်လဲ့က ပြုံးလျက် တစ်လုံးကို လှမ်းပေးလိုက်၏။ “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ဆရာကြီးရယ်၊ ကျွန်တော် စမ်းကြည့်တာပါ။ ဒီက ပစ္စည်းတွေကိုလည်း မသုံးပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆုကြေးမှတ်တွေနဲ့ ဝယ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ပဲ လုပ်ထားတာပါ။ ဆရာကြီး စိတ်မရှိပါနဲ့နော်”
“မင်း ရှင်းပြနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါ နားလည်ပါတယ်” ယောင်ထိုက်သည် အစိမ်းရင့်ရောင် စက်လုံးကလေးကို ယူကာ လက်ထဲတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေ၏။ သူသည် အတွင်း၌ ပါဝင်သော ပစ္စည်းများကို အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်နေပေသည်။
ခဏအကြာတွင် သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြန်သည်။ “သွန်းလုပ်ထားတာ တကယ်မဆိုးဘူး။ ပစ္စည်းတွေ ပေါင်းစပ်မှုကလည်း လက်ခံနိုင်တဲ့ အဆင့်မှာ ရှိတယ်။ မင်း ငါ့ဆီမှာ သင်ယူခဲ့တာ အများဆုံး ရှိလှမှ နှစ်ဝက်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ငါကလည်း မင်းကို ဘာမှ မသင်ပေးခဲ့ရသေးဘူး။ ဒီအဆင့်အထိ ရောက်လာတာကို ကြည့်ရင် မင်းရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ” သူသည် ချင်လဲ့ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းစရာကတော့ ဒါက အသုံးမဝင်သေးဘူး။ ဝိညာဉ်အစီရင် မရှိဘဲနဲ့တော့ ဒါက သံလုံးကလေး တစ်လုံးပဲ။ တကယ့် ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခု ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးလေ”
ချင်လဲ့သည်လည်း ထိုအချက်ကို နားလည်ပြီး ဖြစ်သဖြင့် ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် သိပါတယ် ဆရာကြီး”
ယောင်ထိုက်သည် စက်လုံးကလေးကို ပွတ်သပ်နေရင်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ဆိုပြန်သည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်ကတည်းက ငါ နေပြန်ကောင်းနေပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဟိုလူတွေရဲ့ လက်နက်တွေကို မပြင်ပေးချင်တာနဲ့ ငါ မလာခဲ့တာ။ မင်း မီးဖိုငှားပြီး လက်နက်သွန်းလုပ်နေတာကိုလည်း ငါ သိပါတယ်။ ငါ့ပစ္စည်းတွေကို မသုံးတာဆိုတော့ ငါ့မှာ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိပါဘူး။ မင်း ဘယ်လောက်အထိ လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာကိုလည်း ငါ ကြည့်ချင်သေးတာကိုး...”
သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။ “ငါ ဝန်ခံပါတယ်၊ လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း ပါရမီမှာတော့ မင်းက ငါ့နောက်လိုက်တွေ အားလုံးထက် ပိုသာသလို ကြိုးစားအားထုတ်မှုမှာလည်း မင်းက ထိပ်ဆုံးမှာပဲ”
ချင်လဲ့၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်လျက် ရှိပြီး ဆိုသည်။ “ဆရာကြီး ချီးကျူးတာ များသွားပါပြီ”
“ဝိညာဉ်အစီရင်တွေကို လေ့လာရတာက မင်းထင်သလောက် မလွယ်ကူဘူး။ တကယ်တော့ ငါ တတ်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်အစီရင်တွေက အင်မတန် အဆင့်နိမ့်တဲ့ အရာတွေမို့ မင်းကို သင်ပေးစရာ သိပ်မရှိဘူး...” ယောင်ထိုက်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆို၏။ သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ပုံရပြီးမှ ပြောသည်။ “မင်း တကယ် သင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ နောက်ထပ် တစ်နှစ်လောက် ငါ့ဆီမှာ လက်ထောက်အဖြစ် လုပ်ပေးဦး။ တစ်နှစ် ပြည့်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ငါ တတ်ထားတဲ့ အခြေခံ ဝိညာဉ်အစီရင် အချို့ကို မင်းကို သင်ပေးမယ်”
ချင်လဲ့မှာ မှင်သက်သွားရ၏။
“မင်း ဒီစက်လုံးထဲမှာ ဘယ်လို ဝိညာဉ်အစီရင်မျိုးကို ရေးထိုးချင်တာလဲ။ ငါ ကူညီပေးမယ်” ယောင်ထိုက်က မေးလိုက်သည်။
“ရ... ရပါတယ် ဆရာကြီးရယ်။ ကျွန်တော် ပျော်လို့ စမ်းလုပ်ကြည့်တာပါ။ ဆရာကြီး ပင်ပန်းခံနေစရာ မလိုပါဘူး” ချင်လဲ့သည် အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ့ကို အလျင်အမြန် တားလိုက်၏။ “ဆရာကြီး ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ဆက်စောင့်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။ ဒီရက်ပိုင်း ကျွန်တော် တကယ် ပင်ပန်းနေတာမို့ အနားယူဖို့ ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်”
သူသည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ယောင်ထိုက်၏ လက်ထဲမှ စက်လုံးကလေးကို ယူကာ ပြုံးလျက် လက်နက်ဆောင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။
“ဒီကောင်စုတ်လေး” သူ အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ယောင်ထိုက်က စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ဆဲရေးလိုက်တော့သည်။ “ငါ တကယ် စိတ်ပါလက်ပါနဲ့ တပည့်လက်ခံဖို့ လုပ်မှပဲ ဒီလို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင်နဲ့ တိုးရတယ်။ ငါက သူ့ကို ဝိညာဉ်အစီရင်တွေ သင်ပေးဖို့တောင် ပြင်ဆင်ထားတာကို၊ သူက ဘာမှတောင် ပြန်မပြောဘဲ ထွက်ပြေးသွားတယ်။ ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ၊ ငါ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို လူအမျိုးအစားနဲ့ လာတိုးနေရတာလဲ”