အခန်း (၇၄၉-၇၅၀)

အခန်း (၇၄၉) စိုးရိမ်ပူပန်နေသော သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်

ပန်းစုဆောင်းခြင်းဂိုဏ်း တွင် နှစ်ရက်ကြာ နေထိုင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကုအန်က စွန်း နှင့်အတူ ဝူရှီ သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး နယ်မြေ အစွန်းရှိ တောအုပ်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေ၏။ စွန်း က ကုအန်၏ ဘေးတွင် ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် လိုက်ပါလာသည်။

“ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ ပန်းပေါင်းစုံဂိုဏ်း ကို ဘယ်တော့ ပြန်သွားကြမှာလဲ...” စွန်း က တက်ကြွစွာ မေးလိုက်၏။

လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ် တစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက စွန်း က ပို၍ သက်ကြွလာသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းက နိဗ္ဗာန် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အမတ ကျင့်ကြံရေး လမ်းစဉ်ပေါ်သို့ တရားဝင် လျှောက်လှမ်းနေပြီ ဖြစ်၏။ နတ်မိမယ် ယောင်ရွှမ် က သူ့အတွက် စွမ်းအား အချို့ကို ချန်ထားပေးခဲ့ပြီး မဟာတာအို ၏ အကြောင်းအကျိုး ပြန်လည် ရိုက်ခတ်မှုများမှ ကာကွယ်ရန် ၎င်းကို ကုအန်က ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့သည်။

“ဘာလို့လဲ... မင်း သဘောကျတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ယောက် တွေ့ခဲ့လို့လား...”

ကုအန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်၏။ ကျန်းချုံး ၏ စီစဉ်ပေးမှုများ မပါဘဲနှင့်ပင် စွန်း က နှစ်ရက်တည်းနှင့် ပန်းပေါင်းစုံဂိုဏ်း ၏ အမျိုးသမီး တပည့်များစွာနှင့် လျင်မြန်စွာ မိတ်ဆွေဖွဲ့နိုင်ခဲ့သည်။ အဓိကအားဖြင့် သူက ချောမောပြီး ငယ်ရွယ်သဖြင့် သွားလေရာ နေရာတိုင်းတွင် အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သူက ရှက်တတ်သူ မဟုတ်ဘဲ မည်သူနှင့်မဆို စကားပြောနိုင်လေသည်။

စွန်း က ခေါင်းစောင်း၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အဲဒီ ညီမလေး တွေက တကယ်ကို ချစ်စရာ ကောင်းပြီး သူတို့နဲ့ စကားပြောရတာ ပျော်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့နဲ့ ယှဉ်ရင် ပန်းပေါင်းစုံဂိုဏ်း မှာ စူးစမ်းလေ့လာဖို့ တန်တဲ့ နေရာတွေ၊ လူတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်လို့ ထင်တယ်...”

သူက ရင့်ကျက်မှု မရှိသူ တစ်ဦး မဟုတ်ချေ။ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံစံနှင့် အသားကျနေသဖြင့် ဤအသွင်အပြင်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားခြင်းသာ ဖြစ်၏။ သူ၏ စိတ်က အဆက်မပြတ် ကြီးထွားနေပြီး အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး ကြားရှိ ခံစားချက်များကို နားလည်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုးကို သူ စိတ်မဝင်စားပေ။

ကုအန်က သူ၏ အတွေးများကို ကြားနိုင်လေသည်။ ဤကလေးက ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားချင်နေရုံ သက်သက် ဖြစ်လေသည်။

“ဒါဆို မင်း ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံဖို့ လိုတယ်... မင်း သေချာ ကြိုးစားရင် နောက်ကျ အဲဒီကို ထပ်ခေါ်သွားပေးမယ်...” ကုအန်က ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဆရာက အကောင်းဆုံးပဲ...”

စွန်း က ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်သွားပြီး ကုအန်၏ လက်မောင်းကို ဖက်ကာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောပြနေတော့သည်။

ခဏတာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် စွန်း က ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

ဒဏ်ရာရနေပြီး သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်ကို မှီကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကုသရန် စွမ်းအင်များကို ကျင့်ကြံနေသည့် အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦး ဖြစ်၏။

ကုအန်နှင့် စွန်းတို့၏ စကားပြောသံနှင့် ရယ်မောသံများကို ကြားသောအခါ သူမက မျက်လုံးများ ဖွင့်၍ သတိထားကြည့်နေသည်။

ကုအန်က သူမကို မမြင်ဟန်ဆောင်ကာ ရှေ့ဆက်သွား၏။ သူတို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အမျိုးသမီးငယ်မှာ ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်လာသည်။

စွန်း ကလည်း စကားပြော ရပ်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးငယ်ကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ ကုအန်က သူမကို ကျော်သွားမှသာ သူမက တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။

ကုအန်က ဘာမှ မပြောသည်ကို မြင်သောအခါ စွန်း ကလည်း ထပ်မမေးတော့ချေ။

သူတို့ နှစ်ယောက် တောအုပ်၏ အဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် အမျိုးသမီးငယ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို လုံးဝ ဖယ်ရှားလိုက်နိုင်၏။

“နေဦး... ဒီနေရာက တားမြစ်နယ်မြေ လေ... သူတို့က ဝူရှီ က လူတွေများလား...”

အမျိုးသမီးငယ် က တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။ သူတို့နောက်သို့ လိုက်ရန် ရုတ်တရက် ဆန္ဒတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ သူမက လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခံနေရပြီး ဤနေရာသို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဝူရှီ ထံမှ အကူအညီ ရနိုင်ပါက ဤအကျပ်အတည်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်ကောင်း လွတ်မြောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဤအတွေး ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှင်းပြမရနိုင်သော အကြောက်တရား တစ်ခုက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မြင့်တက်လာပြီး ထိုအကြံကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လိုက်စေ၏။

အခြား တစ်ဖက်တွင် ကုအန်နှင့် စွန်းတို့ကနယ်မြေ၏ နယ်နိမိတ် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

စွန်း ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က မမြင့်မားသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ရုတ်တရက် တိုးပွားလာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်၏။

“ဆရာ... စောစောက လူက ဒဏ်ရာရထားပုံပေါ်တယ်... ချမ့်ခွန်းဂိုဏ်း မှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား...” စွန်း က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

သူက ယခင်က ချမ့်ခွန်းဂိုဏ်း သို့ သွားခဲ့ဖူးသော်လည်း ဂိုဏ်း၏ အတွင်းရေး ပဋိပက္ခများကို အာရုံမခံမိခဲ့ချေ။

ကုအန်က အရှေ့သို့ ငေးကြည့်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “ချမ့်ခွန်းဂိုဏ်း က ဖျက်သိမ်းတော့မှာ... အနာဂတ်မှာ ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေက ပိုကြီးလာလိမ့်မယ်... မင်း ပျော်လား...”

“ပိုကြီးလာတာနဲ့ပဲ ဘာကို ပျော်ရမှာလဲ... ဆရာ... ဒီတိုက်ကြီးပေါ်မှာ လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ... ဆရာက သူတို့ကို မောင်းထုတ်တော့မလို့လား...” အပြစ် က ဆက်မေးလိုက်၏။

“ဒါဆို ငါကို ဘယ်လိုလုပ်စေချင်လဲ...”

“သူတို့ကို ဆက်နေခွင့် ပေးစေချင်တယ်... ဒီလိုဆိုရင် ဝူရှီ က ပိုပြီး စည်ကားလာမှာပေါ့... ဒါပေမယ့် ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြံဉာဏ် သက်သက်ပါ... တကယ်လို့ ဆရာက ကျင့်ကြံတဲ့ နေရာမှာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာကို ကြောက်ရင် သူတို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်ပါ...” စွန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် သူ၏ ဆရာက အရေးအကြီးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့ ဆရာ၏ စကားကိုသာ သူ နားထောင်မည်ဖြစ်ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့ ကောင်းကင်သင်္ချိုင်း တွင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ရှည်လျားပြီး ပျင်းစရာကောင်းသည့် နှစ်များကို သူ ဘယ်တော့မှ မေ့မည် မဟုတ်ချေ။

“ဒီလိုဆိုမှတော့ မင်း ဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်း သူတို့ကို တိုက်ကြီးပေါ်မှာ ဆက်နေခွင့် ပေးလိုက်မယ်...”

ကုအန်က စွန်း ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်၍ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်၏။ သူက စွန်း ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ထက် သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ပို၍ ဂရုစိုက်လေသည်။

ကရုဏာ တရား မရှိပါက လူတစ်ယောက်က နောက်ဆုံးတွင် အစွန်းရောက်သော လမ်းကြောင်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွားမည် ဖြစ်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စွန်း က ပို၍ ပျော်ရွှင်သွားသော်လည်း ကုအန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ကို ဆက်နေခွင့် ပေးတာ ပြဿနာ မရှိပေမဲ့ အနာဂတ်မှာ သူတို့ကို မင်း အနိုင်မကျင့်ရဘူးနော်... သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ တခြားသူတွေကို အမြဲတမ်း လေးစားရမယ်... နားလည်လား...”

“စိတ်မပူပါနဲ့ ဆရာ... ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်...” အပြစ် က ပြောလိုက်၏။

သူတို့ နှစ်ယောက်က စကားပြောရင်း အရှေ့ရှိ တောအုပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။ ဝူရှီ သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ ၏ တောင်တန်းများနှင့် တောအုပ်များက ကျယ်ပြောပြီး အဆုံးအစမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ဝိညာဉ်ကိုးပါး တိုက်ကြီး တွင် ၎င်းက အစိတ်အပိုင်း သေးသေးလေး တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

လောကကြီး၏ ကိစ္စများက များသောအားဖြင့် ဆင်တူကြသည်။ ချမ့်ခွန်းဂိုဏ်း က ကြီးမားသော ကပ်ဘေးတစ်ခုကို ကြုံတွေ့နေရ၏။ လူအများအပြားက ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာပြီဟု ခံစားနေကြသော်လည်း သူတို့၏ ကောင်းကင်က လောကကြီး၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အစီအစဉ်တွင် အရေးမပါသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

…

မဟာတာအို လမ်းစဉ် တစ်လျှောက်ရှိ ဥက္ကာပျံ တစ်ခုပေါ်တွင်။

သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်၊ ဖန်းရွှမ် နှင့် အခြား ကျင့်ကြံသူ ငါးယောက်တို့ အတူတကွ ထိုင်နေကြပြီး လေထုက လေးလံနေ၏။

အမျိုးသား ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် ကို ကြည့်၍ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ “ဒုတိယ အစ်ကို... မင်း တကယ် ပြန်သွားရမှာလား... ငါတို့ ညီအစ်ကို ခုနစ်ယောက် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေလာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား...”

အခြားသူများကလည်း သူ့ကို ဆက်လက် တိုက်တွန်းကြ၏။ အကြောင်းရင်းမှာ သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် က မဟာတာအို လမ်းစဉ် မှ ထွက်ခွာ၍ သူ၏ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို သူတို့ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ စီးတော်ယာဉ် လုပ်ရတာက တကယ်ပဲ ဒီလောက် ကောင်းနေလို့လား...

ယခုအခါ သူတို့ ခုနစ်ယောက်က မဟာတာအို လမ်းစဉ် ကို လှည့်လည်သွားလာနေကြ၏။ သူတို့က တာအိုဧကရာဇ် တစ်ပါးနှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင်ပင် ခုနစ်ယောက် ပေါင်းပါက လွတ်မြောက်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။ ထိုပြင်သူတို့က နာမည်ကောင်း တစ်ခု ရရှိထားပြီး သူတို့၏ အနာဂတ်က တောက်ပနေလေသည်။

ဖန်းရွှမ် က ကုအန်၏ စွမ်းအားကို နားလည်သည်။ သူ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် ၏ ရွေးချယ်မှုက မှန်ကန်ကြောင်း သူ သိ၏။ သူက တိုက်တွန်းခြင်း သို့မဟုတ် သဘောတူခြင်း မရှိဘဲသာ နေလိုက်နိုင်သည်။

သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် က စိုက်ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ပါးစပ်ပိတ်ထား... ငါ့ဆရာက အစွမ်းအထက်ဆုံး တည်ရှိမှုပဲ... မင်းတို့ သူ့ကို စော်ကားလို့ မရဘူး... ထပ်ပြောရရင် ငါ ပြန်သွားတာက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုဖြစ်ပြီး မင်းတို့အတွက်လည်း ရှင်သန်နိုင်မယ့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ချန်ထားပေးခဲ့တာပဲ...”

“ရှင်သန်နိုင်မယ့် လမ်းကြောင်း ဟုတ်လား... ဘာလို့လဲ...” နောက်ထပ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက မေးလိုက်၏။

သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် က နှာမှုတ်လိုက်သည်။ “မဟာတာအိုက အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောတယ်... မင်းတို့ တစ်ချိန်ချိန်ကျရင် ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာနဲ့ သေချာပေါက် ကြုံရမှာပဲ... အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ့ကို လာရှာပေါ့...ငါက ငါ့ဆရာကို ကူညီခိုင်းလို့ ရတယ်...”

ဤစကားများက လူတိုင်းကို အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ကြည့်သွားစေပြီး မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိအောင် ဖြစ်သွားစေ၏။

“တကယ်တော့ မင်း နေခဲ့လို့ ရပါတယ်...” အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် က ပြန်လည် ချေပရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကုအန်နှင့် စွန်း တို့က သူတို့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဆရာ...”

သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် က ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

အခြားသူများကလည်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ကြပြီး ကုအန်နှင့် စွန်း တို့ကို စပ်စုချင်စိတ်၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ဖြင့် အကဲခတ်နေကြ၏။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ ကို တိုက်ခိုက်ရန် စစ်ခုံရုံး ၏ နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ရသော အိပ်မက်ဆိုးကို ပြန်လည် သတိရလိုက်သောအခါ ဖန်းရွှမ် ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများ ပြန်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

စွန်း က ကုအန်၏ အနောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး သူတို့ ခုနစ်ယောက်ကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေ၏။

ကုအန်က သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် ထံသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားကာ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်၍ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း သေချာ စဉ်းစားနိုင်ပါတယ်...တကယ်လို့ မင်းက အပြင်မှာပဲ နေချင်ရင် မင်းကို ပြန်လာဖို့ ငါ အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး... ငါတို့ရဲ့ သံယောဇဉ်က ရှိနေဆဲပါပဲလေ”

သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် သည် သူ၏ စီးတော်ယာဉ် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း ကုအန်က နေ့စဉ်ဘဝတွင် စီးတော်ယာဉ် မလိုအပ်သဖြင့် အမှန်တကယ် သူက တပည့်တစ်ယောက်နှင့် မကွာခြားလှချေ။

အချိန်အကြာကြီး အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် ကုအန်က သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် အပေါ် အလွန် သံယောဇဉ် တွယ်လာခဲ့ပြီး သူ့ကို သူလူ တစ်ယောက်လို သဘောထား၏။

“မဖြစ်နိုင်တာ... ကျွန်တော်က ဆရာ့ရဲ့ တစ်သက်တာ စီးတော်ယာဉ် ဖြစ်ရမယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီးပြီပဲ... ဆရာ ကျွန်တော့်ကို မောင်းမထုတ်သရွေ့ ဆရာ့ဆီကနေ ကျွန်တော် ထွက်မသွားနိုင်ဘူး...” သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်ရာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကသောင်းကနင်း ဖြစ်နေ၏။

ငါ မရှိတဲ့ အချိန် ဆရာက စီးတော်ယာဉ် အသစ်များ ရသွားပြီလား...

ထျန်းချင် လား၊ ထျန်းပိုင် လား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား မိစ္ဆာမ တစ်ကောင်ကောင်လား...

ချီးး..

ကုအန်က သူ၏ အတွေးများကို ကြားလိုက်ရပြီး အကူအညီမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘာလို့ အမြဲတမ်း မိစ္ဆာမ တွေ ဖြစ်နေရတာလဲ...

ကုအန်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ... ဒါဆို ထတော့... ပြီးရင် ငါနဲ့ ပြန်လိုက်ခဲ့...”

သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် က ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်ပြီး ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။

သူက ကုအန်၏ ရှေ့တွင် အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးဖြီးဖြီး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်းရွှမ် နှင့် အခြား ငါးယောက်မှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် ဤမျှ ဖားတတ်သည်ကို သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။

ဖန်းရွှမ် က ကုအန်၏ ထောက်ထားကို သိထားသဖြင့် အနည်းငယ် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း အခြား ငါးယောက်မှာ ကုအန်၏ ဇာစ်မြစ်ကို သိချင်နေကြပြီး စပ်စုချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြ၏။

“ဆရာ... ဒီကို ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ... ကျွန်တော့်ကို လာခေါ်ဖို့ သက်သက် လာတာလား... ဆရာ့ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေနဲ့ဆို လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ခေါ်သွားလို့ ရနေတာပဲကို...” သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ သူ၏ စကားများက သူ၏ သွေးသောက် ညီအစ်ကို ငါးယောက်ကို တိတ်တဆိတ် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ကုအန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “မင်းကို လာခေါ်တာ မှန်ပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ပြဿနာ တစ်ခုကို ကူညီဖြေရှင်းပေးဖို့လည်းပါတာပဲ”

ပြဿနာ ဟုတ်လား။

သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် နှင့် အခြားသူများမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြ၏။

ဖန်းရွှမ် က သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။ “ဓား... စီနီယာ... ကျွန်တော်တို့မှာ ဘာပြဿနာ ရှိနေလို့လဲ...”

ကုအန်က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ဖန်းရွှမ် မှာ ကြောက်ရွံ့စွာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်သွားပြီး အလွန် မသက်မသာ ဖြစ်သွား၏။ ဤသည်က အခြား ငါးယောက်ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

ဘာလို့ အစ်ကိုကြီးက ဒုတိယ အစ်ကိုရဲ့ ဆရာကို ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေရတာလဲ...

ကုအန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “မင်းတို့က လှုပ်ရှားမှုတွေမှာ အရမ်း ရဲတင်းလွန်းတယ်..မင်းတို့ တာအိုဧကရာဇ် တစ်ပါးကို စော်ကားထားတယ်မလား...သူရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အဝါရောင်ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း ဂိုဏ်း ရှိတယ်... ဒီဟင်းလင်းပြင်က ချိတ်ပိတ်ခံလိုက်ရပြီ... မင်းတို့ ထွက်ပြေးဖို့ နေရာမရှိတော့ဘူး...”

အခန်း (၇၅၀) အဝါရောင် ကောင်းကင် ရွှေမိုး

အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း

ဤအမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်၊ ဖန်းရွှမ် နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာ အမူအရာများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွား၏။ မဟာတာအို လမ်းစဉ် တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သဖြင့် အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း ၏ ဂုဏ်သတင်းကို သူတို့ သဘာဝကျကျ သိထားကြသည်။ ၎င်းမှာ အလွန် ရှေးကျသော စကြဝဠာ ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကာ အစွမ်းထက်ပေသည်။

သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် က အခြားသူများကို လှည့်ကြည့်၍ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။ "ဘယ်သူကများ အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း နဲ့ ရန်ငြိုး ရှိနေလို့လဲ..."

လူတိုင်းက အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အဝါရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် တစ်ဦးက သတိထား၍ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း ကို မစော်ကားခဲ့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အရင်က အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း က ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်နဲ့ ကြုံခဲ့ဖူးတယ်... သူက မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် ကို အရမ်း စိတ်ဝင်စားနေလို့ ငါတို့ စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်..."

သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။ "ဒါဆို မင်းက ငါတို့အကြောင်းကိုပါ သူ့ကို ပြောပြလိုက်တာပေါ့..."

အဝါရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့်သူက ဝမ်းနည်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒုတိယ အစ်ကို... မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် ကို ပိုပြီး မြှင့်တင်ပေးသင့်တယ်လို့ မင်းနဲ့ အစ်ကိုကြီးတို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် ရဲ့ ကံကြမ္မာက ပိုအားကောင်းလေလေ၊ ငါတို့ ရတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးက ပိုများလေလေပဲလေ..."

သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် မှာ စကားလမ်းကြောင်း ပိတ်သွားပြီး သူ့ကို ဒေါသတကြီးသာ ကြည့်နေလိုက်တော့၏။

ဖန်းရွှမ် ကတော့ စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်း မရှိချေ။ အကြောင်းမှာ ကုအန် ကိုယ်တိုင် ရောက်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း က နာမည်ကြီးသော်လည်း စစ်ခုံရုံး ကို ကုအန် တစ်ယောက်တည်း ဖိနှိပ်ခဲ့သော မြင်ကွင်းကို သူ ဘယ်သောအခါမှ မေ့နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ထိုမှတ်ဉာဏ်က သူ့ကို ထာဝရ ခြောက်လှန့်နေမည်သယ ဖြစ်၏။

"ဆရာ... အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း ကို သင်ခန်းစာ ပေးဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပေးမှာလား..." သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် က ကုအန်ကို ကြည့်၍ မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ ကုအန် လှုပ်ရှားပါက သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကို များစွာ မြင့်တက်လာစေမည် ဖြစ်၏။ သူ၏ ဆရာ မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်း သူ၏ ညီအစ်ကိုများကို မကြာခဏ ကြွားဝါလေ့ ရှိသော်လည်း မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ရမှသာ ယုံကြည်နိုင်မှာဖြစ်ကြရာ သူ၏ ဆရာ၏ စွမ်းအားကို သူ၏ ညီအစ်ကိုများအား ပြသလိုပေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဆရာက သူ့အတွက် လှုပ်ရှားပေးခြင်းက နောက်လိုက်ရန် မှန်ကန်သော လူကို သူ ရွေးချယ်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားသူများကလည်း ကုအန်ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။ သူ မည်မျှ အစွမ်းထက်သည်ကို သူတို့ မသိသော်လည်း ဤရှည်လျားသော နှစ်များအတွင်း ဝူရှီ အရှင်သခင် ၏ စွမ်းအားကို သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် ကြွားဝါသည်ကို မကြာခဏ ကြားခဲ့ရသဖြင့် သူတို့၏ စပ်စုချင်စိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။

ထို့ပြင် အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း က ဤဟင်းလင်းပြင်ကို ဝိုင်းရံထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ကုအန်က မသိမသာ ခိုးဝင်လာနိုင်သဖြင့် အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း ကို ရင်ဆိုင်ရန် သူ၏ ယုံကြည်မှုကို ညွှန်ပြနေပေသည်။

ကုအန်က သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် ကို ပြန်မဖြေဘဲ စွန်း ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

"သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင်... ခင်ဗျားအကြောင်း ဆရာနဲ့ စီနီယာအစ်မတွေ ပြောပြတာ မကြာခဏ ကြားဖူးတယ်..."

စွန်း က လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ ပြောလိုက်ရာ သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် ကို ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်သွားစေပြီး အားရပါးရ ရယ်မော၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပုံစံဖမ်းထားသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ စပ်စုချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ဒီကလေးက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ...

ဆရာက ဒီကို ခေါ်လာပေးတယ်ဆိုတော့ သူ့မှာ ထူးခြားတဲ့ နောက်ခံ တစ်ခုခု ရှိရမယ်...

ကုအန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ အရင် ထိုင်ကြဦး... အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း က အရင် စလှုပ်ရှားလာမယ့် အချိန်ကို စောင့်ရအောင်..."

သူက ကံကြမ္မာ စုတ်တံ ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ယခုအခါ ၎င်းကို သူက ပြန်လည် ပုံသွင်းထားပြီး ရတနာ ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ရှည်လျားကာ ၎င်း၏ အမွေးများက အဖြူရောင် ကြိုးမျှင် သုံးထောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အမတ အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များက ကံကြမ္မာ စုတ်တံ ဆီသို့ ဆွဲငင်ခံလိုက်ရပြီး ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရချိန်မှာပင် ၎င်းကို အမတ ရတနာ တစ်ခုအဖြစ် ခံစားလိုက်ရ၏။

"ဆရာက ပြောပြီးပြီ ဆိုမှတော့ အားလုံး ထိုင်ပြီး ပွဲကို ကြည့်ကြတာပေါ့..."

သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် က ပြောလိုက်ပြီး စွန်း ကို သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ရန် ခေါ်လိုက်၏။ စွန်း ကို မေးစရာ မေးခွန်းများစွာ သူ့တွင် ရှိနေသည်။

ကုအန်က သူတို့ကို ကျောခိုင်း၍ ကံကြမ္မာ စုတ်တံ ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှည့်ကစားနေ၏။

ယခုအချိန်တွင် အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း ကို သူ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော်လည်း ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် ၏ စွမ်းအားကို အခြားသူများကို ပြသလိုပေသည်။

တကယ်တော့ သူက အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း နှင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးတစ်ခု ရှိနေ၏။ ပိုမို တိကျစွာ ပြောရလျှင် အတိတ်ဘဝမှ ရန်ငြိုး တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

လုံရှင်း ကို သတ်ခဲ့သူမှာ အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း မှ ပကတိအတွေး ဧကရာဇ် ပင် ဖြစ်၏။

၎င်းက တိတ်ဆိတ် ဖျက်ဆီးခြင်း နတ်ဘုရား ဧကရာဇ် ပင်လျှင် မယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော တည်ရှိမှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ ကုအန်အတွက် ပကတိအတွေး ဧကရာဇ် မှာ ဘာမှ မဟုတ်တော့ချေ။ အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း အတွင်းရှိ အစွမ်းအထက်ဆုံး သူများမှာ ကောင်းကင်ဖွင့် တာလော့အမတ အဆင့်တွင်သာ ရှိပြီး သုံးယောက်သာ ရှိ၏။

သေချာသည်က ကောင်းကင်ဖွင့် တာလော့အမတ သုံးပါးက အထောက်အပံ့ အဖြစ် ရှိနေခြင်းက အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း ကို ထူးခြားစွာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းစေသည်။ တာလော့အမတ များ အပြင် အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း တွင် ရွှေအမတ ၁၀၀၀၀၀ ကျော် ရှိ၏။

မဟာကမ္ဘာ ကို စောင့်ကြပ်နေသော ကောင်းကင်နတ်ဘုရား အများစုမှာ မူလဘူတရွှေအမတ အဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိနိုင်ကြောင်းကို သိထားရမည်ဖြစ်သည်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည် ဆိုပါက အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်က မည်မျှ ကြောက်စရာ ကောင်းသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် က အပြစ် နှင့် စကားပြောနေပြီး ဖန်းရွှမ် နှင့် အခြား ခြောက်ယောက် ထိုင်နေကြသော်လည်း စကားမပြောဝံ့ကြချေ။ မကြာမီမှာပင် အပြစ် ၏ စကားများကြောင့် သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုက ဆွဲငင်ခံလိုက်ရ၏။ သူက ဝူရှီ ၏ လက်ရှိ အခြေအနေများကို ပြောပြနေသဖြင့် သူတို့၏ စပ်စုချင်စိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွား၏။

တစ်နာရီ ကြာပြီးနောက် သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် က ကုအန်ဘက်သို့ လှည့်၍ အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း က ဘယ်မှာလဲဟု မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ဟင်းလင်းပြင်၏ အထွတ်အထိပ်ရှိ အမှောင်ထုထဲမှ မည်းမှောင်သော အဝါရောင် အလင်းစခရင် တစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။ ၎င်းက အလွန် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလာသဖြင့် သူတို့ ရှိနေသော ဟင်းလင်းပြင်ကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွား၏။ သူတို့၏ ခြေအောက်ရှိ ဥက္ကာပျံက အလင်းမျက်​နာပြင်အတွင်းရှိ သဲပွင့်လေး တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ သေးငယ်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာ အမူအရာများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မတ်တတ်ထရပ်ကာ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။

မည်းမှောင်သော အဝါရောင် အလင်းမျက်နာပြင် အတွင်း၌ စကြဝဠာ၏ အထွတ်အထိပ်မှနေ၍ ရွှေရောင် မိုးများ ကျဆင်းလာသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ၄င်းက ပို၍ပင် သည်းထန်လာခဲ့သည်။ ဥက္ကာပျံပေါ်သို့ ကျရောက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ရွှေရောင် မိုးများက မြူခိုးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လျင်မြန်စွာ လွင့်ပျောက်သွား၏။

"အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း ရဲ့ အဝါရောင် ကောင်းကင် ရွှေမိုး ပဲ... ဒီမိုးက အရမ်း ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်စားနိုင်စွမ်း ရှိပြီး သက်ရှိ တစ်ဦးရဲ့ ဝိညာဉ်ရော၊ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်... တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အဲဒါက အချိန်နဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖမ်းဆီးထားနိုင်ပြီး အကြောင်းအကျိုးကိုပါ ချိတ်ပိတ်ထားနိုင်လို့ ရန်သူတွေကို လွတ်မြောက်လို့ မရအောင် လုပ်နိုင်တယ်..."

ဖန်းရွှမ် က လေးလံသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တင်းမာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

သူက ကုအန်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားသော်လည်း ဒဏ္ဍာရီလာ အဝါရောင် ကောင်းကင် ရွှေမိုး ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ မသက်မသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။ ၎င်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကို တုံ့ပြန်သည့် မူလ သဘာဝ တုံ့ပြန်မှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရွှေရောင် မြူခိုးများ ပြန့်နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ စကြဝဠာက လင်းထိန်လာသော်လည်း ဥက္ကာပျံ၏ ပတ်လည်ရှိ ဧရိယာမှာ မှုန်ဝါးပြီး ထူးဆန်းနေ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ထွက်ပေါက် မတွေ့ရချေ။

အဝါရောင် ကောင်းကင် ရွှေမိုး ကျဆင်းလာသည့် အရှိန်က အံ့မခန်း မြန်ဆန်လှသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်များ အပေါ် ဖိနှိပ်လာသော အလေးချိန်ကို သူတို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မြင်ရလုမတတ် ဧရာမ တောင်ကြီး တစ်လုံးက သူတို့ကို ဖိချေနေသကဲ့သို့ အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာစေ၏။

သို့သော်လည်း စွန်း ကတော့ စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်း မရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် လေ့လာနေသည်။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့ ကောင်းကင်သင်္ချိုင်း မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည့်တိုင် တိုက်ပွဲများနှင့် သတ်ဖြတ်မှုများကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ ဆရာ တိုက်ခိုက်သည်ကိုတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ ၎င်းက သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေ၏။

"မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် နှစ်ပါး... ဒီနေ့ ငါလာတာ မင်းတို့ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ကျယ်ပြောပြီး အမိန့်ပေးသံ ပါသော အသံကြီး တစ်ခုက စကြဝဠာ တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဥက္ကာပျံကို ဝိုင်းရံထားသော ရွှေရောင် မြူခိုးများ အတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နဂါးနှင့် ဖီးနစ် ပုံရိပ်များအပြင် ချီလင် များနှင့် ရွှမ်နီ များနှင့် တူသော အခြား ပုံရိပ်များက ဝဲပျံနေကြ၏။

ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပုံရိပ်တစ်ခုက သူတို့၏ ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး အပြင်ဘက် ကောင်းကင်ဘုံ မှ သတ္တဝါ အားလုံးကို ကြီးကြပ်နေသော ဖန်ဆင်းရှင် နတ်ဘုရား တစ်ပါးကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသဖြင့် လူများကို အလိုအလျောက် ဒူးထောက်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် မှာ တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွား၏။ မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူက ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတ များကိုပင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ သူက ပြိုင်ဘက် မဟုတ်လျှင်တောင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရချေ။

ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပုံရိပ်က သူ့ကို အနိုင်ယူ၍ မရနိုင်သော ခံစားချက် တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေ၏။

ဤအငွေ့အသက်က စစ်ခုံရုံး တွင် ကုအန်ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရစဉ်ကထက် ပိုမို အစွမ်းထက်နေသည်။

ဖန်းရွှမ် သည်လည်း ဤအငွေ့အသက်ကို ကုအန်၏ ယခင် ပြသမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်ရာ ကုအန်အတွက် ချွေးစေးများ ပျံလာတော့၏။

လာတဲ့သူက အရမ်း အစွမ်းထက်တာပဲ...

ရွှေရောင် မြူခိုးများ အတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံရိပ်များ ဝဲပျံနေကြပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပုံရိပ်က မွေးမြူထားသည့် အိမ်မွေး တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ပင် မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှကာ ကုအန်နှင့် အခြားသူများ ရှိနေသော ဥက္ကာပျံကို ဝိုင်းရံထားပြီး အရပ်မျက်နှာ အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထား၏။

ကုအန်က တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သွေးကျဉ်းထောင် သူတော်စင် က အော်ပြောလိုက်သည်။ "အဝါရောင် ကောင်းကင် တက်လှမ်းခြင်း ဂိုဏ်း က စီနီယာ... ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားတို့ကို တခါမှ မစော်ကားခဲ့ပါဘူးနော်..."

သူက ရိုသေလေးစားသော စကားလုံးများကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး သူ၏ အတွင်းစိတ်က တင်းမာမှုကို ပြသနေ၏။

သူက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို မကြောက်ပေမဲ့ အဲဒါက အခြေအနေနဲ့ ပြိုင်ဘက် အပေါ် မူတည်ပါသေးတယ်...

သူ့ရှေ့ရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုံရိပ်က သူ ဤနှစ်များတစ်လျှောက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှတွင် အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံး အငွေ့အသက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ မူလဘူတ တာအိုဧကရာဇ် တစ်ပါး အနေဖြင့်ပင် သူ့တွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မရှိတော့ချေ။