အခန်း (၆၆၁-၆၆၃)

အခန်း (၆၆၁) ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားသွားဝိညာဉ်ဖြင့် ရွှမ်းမင်နတ်ဆေးလုံးကို ဖောက်ထွင်းခြင်း။ (၁)

"အဲဒါ ဘာကြီးလဲ။ ငါ့ဝိညာဉ်က... စုပ်ယူခံနေရသလိုပဲ။"

ဟွမ်ချွမ်ဂိုဏ်းမှ သိုင်းသမားများစွာမှာ ရွှမ်းမင်အရှင်၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနက်ရောင်ဆေးလုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဝေးမှပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ထိုဆေးလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် သူတို့၏ စိတ်အာရုံများမှာ ဝေဝါးသွားပြီး ဝိညာဉ်များမှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုသေးငယ်သော ဆေးလုံးလေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် အရှိန်အဝါမှာ လူကို တုန်လှုပ်စေပြီး ဒူးထောက်ကိုးကွယ်လိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ဒါက ရွှယ်အန်းဂိုဏ်းရဲ့ အထွက်အထိပ် ရွှမ်းမင်လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာလား။ 'ရွှမ်းမင်နတ်ဆေးလုံး' ... တကယ်ကို မှတ်သားလောက်ပါပေတယ်။"

ကောင်းကင်နတ်ဆိုး အဖိုးအိုသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးမိသည်။ မိစ္ဆာလောက၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးဖြစ်သည့်အတိုင်း အဖိုးအိုသည် အဓိကဂိုဏ်းကြီးများ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းကျင့်စဉ်များနှင့် အထွတ်အထိပ်ကျင့်စဉ်တစ်ပိုင်းများ အကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်းဂိုဏ်း၏ 'ရွှမ်းမင်လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာ' မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းကျင့်စဉ် အဆင့်သို့ မရောက်သေးသော အထွက်အထိပ် ရောက်လုနီးနီးကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ လွန်စွာ နက်နဲလှသည်။ ၎င်းကို တည်ထောင်သူမှလွဲ၍ အပြင်လူများအနေဖြင့် အထွက်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်အောင်ကျင့်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးသည် ရွှမ်းမင်လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကို အထွက်အထိပ်အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ပါက သူတို့သည် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ပိုင်းကို ပိုင်ဆိုင်လာမည်ဖြစ်ပြီး 'ရွှမ်းမင်နတ်ဆေးလုံး' တစ်လုံးကို ဖန်တီးနိုင်မည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုဆေးလုံးမှာ အဆုံးမဲ့သော နက်နဲမှုများ ရှိပြီး ချီစွမ်းအင်များကို သန့်စင်ပေးနိုင်ကာ ပြင်ပမှ အင်အားများကိုလည်း မိမိအတွက် အသုံးချနိုင်ရန် ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည်။

ရွှယ်အန်းဂိုဏ်း၏ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးသာလျှင် ရွှမ်းမင်နတ်ဘုရားဆေးလုံးကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် ထိုဆေးလုံးကို အားကိုး၍ သူ့ခေတ်သူ့အခါတွင် လွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့ပြီး သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် အဆင့်အောက်တွင် သူသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။

"တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှင်ပါလား... နောက်မျိုးဆက်တွေက ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ။" ကောင်းကင်နတ်ဆိုး အဖိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ရွှမ်းမင်အရှင်မှာ ရွှယ်အန်းဂိုဏ်းတွင် ရွှမ်းမင်နတ်ဆေးလုံးကို ဒုတိယမြောက် ဖန်တီးနိုင်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ဒါက ရွှမ်းမင်အရှင်ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ပိုင်းလား"

စူးချန်ခုန်းသည် ဆံပင်အနက်ရောင်များနှင့် ရွှမ်းမင်အရှင်ကို ကြည့်ကာ အံ့သြမိသည်။ ဤသည်မှာ သူ မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် သိုင်းပညာကို နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တု အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်သော ပထမဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ပင် ဖြစ်သည်။

"သေပေတော့"

ရွှမ်းမင်အရှင်သည် ရွှမ်းမင်နတ်ဘုရားဆေးလုံး၏ အစွမ်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သူသည် အောက်ခြေမှ ရေလှိုင်းများကို နင်းကာ အသံထက်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်စေလျက် စူးချန်ခုန်းရှိရာသို့ ခဏချင်းအတွင်း ရောက်ရှိလာသည်။

မျောက်ဝံနတ်ဆိုး လေဟာပြင် ဖမ်းဆုပ်ခြင်း။

စူးချန်ခုန်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဧရာမမျောက်ဝံကြီးမှာ သဘာဝဝိညာဉ်စွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို ဆွဲယူလိုက်ရာ မြူခိုးများသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မျောက်ဝံကြီး၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ရွှမ်းမင်အရှင်ကို ပြင်းထန်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

"ဂျောက် ဂျောက် ဂျောက်"

ရွှမ်းမင်အရှင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေဟာပြင်မှာ သူ့ကို မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ချုပ်နှောင်ထားသကဲ့သို့ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

"ဝုန်း"

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ရွှမ်းမင်အရှင်၏ ရွှမ်းမင်နတ်ဘုရားဆေးလုံးမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် အဖြူနှင့်အမဲ ရောယှက်နေသော ချီစွမ်းအင်များမှာ သူ၏ ချွေးပေါက်တိုင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ ၎င်းမှာ မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှပြီး လေဟာနယ်ကိုပါ တုန်ခါသွားစေသည်။ မျောက်ဝံကြီး၏ လက်နှစ်ဖက်ပင်လျှင် ဘေးသို့ တွန်းထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး လက်ချောင်းငါးချောင်းလုံး ပြတ်ထွက်တော့မည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

ရွှမ်းမင်နတ်ဘုရားဆေးလုံးမှာ စစ်မှန်သောစွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို သိုလှောင်ထားနိုင်ပြီး ဒုတိယ စွမ်းအင်သိုလှောင်ရာ တစ်ခုကဲ့သို့ပင် လုပ်ဆောင်ပေးသည်။ ၎င်းမှာ သိုင်းသမားတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်ထားသော စွမ်းအင်ထက် ဆယ်ဆမှ အဆပေါင်းများစွာအထိ ပိုမိုသိုလှောင်နိုင်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရွှမ်းမင်အရှင်သည် ၎င်းကို မိမိ၏ စွမ်းအင်များဖြင့် ဖြည့်တင်းထားပြီး အရေးကြီးသော အချိန်များတွင် ထိုစွမ်းအင်များကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ ကန့်သတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်သော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နိုင်သည်။

"အေးစိမ့်စိမ့် လူသတ်လက်ဝါး။"

ရွှမ်းမင်အရှင်သည် မျောက်ဝံနတ်ဆိုး လေဟာပြင် ဖမ်းဆုပ်ခြင်း၏ လွှမ်းမိုးမှုမှ လွတ်မြောက်လာသည်။ သူ၏ ညာလက်ဝါးမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး ဝိညာဉ်ကိုပင် ခဲသွားစေနိုင်သော အေးစိမ့်မှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်သောအခါ စူးရှသော လေအေးများမှာ လူကို ရေခဲဂူထဲသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

"ဝှစ်... ဝှစ်"

ထိုလေအေးများကြားတွင် ရှေ့ရှိ ကျောက်ခဲအကျိုးအပဲ့များမှာ ဆီးနှင်းဖြူရောင် ရေခဲများအတွင်း ခဲသွားတော့သည်။ ကြည့်နေသူများမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားလေ၏။

သို့သော် ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်မှာ လွဲချော်သွားခဲ့သည်။ စူးချန်ခုန်းသည် သမင်ပြကွက်ကို အသုံးပြု၍ ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ရွှမ်းမင်အရှင်၏ လက်ဝါးချက်ကို ရှောင်တိမ်းပြီးနောက် သူသည် ရွှမ်းမင်အရှင်၏ နောက်ကျောသို့ ရောက်ရှိသွားကာ ညာလက်သီးဖြင့် သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

"ဒုတ်"

သူ၏ လက်သီးမှာ ရွှမ်းမင်အရှင်၏ ဦးခေါင်းကို ထိမှန်သွားသောအခါ စူးချန်ခုန်းသည် ရွှမ်းမင်အရှင်၏ စွမ်းအားသိုလှောင်ရာထဲမှ စုပ်ယူအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအားက သူ၏ လက်သီးမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများကို စုပ်ယူကာ ချေဖျက်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှုး"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရွှမ်းမင်အရှင်သည် လှည့်ကြည့်ကာ သူ၏ ဘယ်လက်ဝါးဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ထိုလက်ဝါးတွင် သံမဏိကိုပင် အရည်ပျော်စေနိုင်သော ပူပြင်းသည့် မီးတောက်များ ပါဝင်နေသဖြင့် စူးချန်ခုန်းမှာ တိုက်ရိုက် မရင်ဆိုင်ဘဲ နောက်သို့ အမြန်ဆုတ်ခွာလိုက်ရသည်။

"ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း"

ရွှမ်းမင်အရှင်၏ စွမ်းအားသိုလှောင်ရာထဲရှိ အဆုံးမဲ့ ချီစွမ်းအင်များမှာ မခမ်းခြောက်နိုင်မည့်ပုံပင်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ အလွန်အစွမ်းထက်လှသဖြင့် စူးချန်ခုန်းမှာ သမင်ပြကွက်၏ လျင်မြန်မှုကို အသုံးပြု၍ အမြဲတမ်း ရှောင်တိမ်းကာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေရသည်။ သို့သော် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ပင်လယ်ထဲသို့ ရေစက်ကလေးများ ကျသွားသည့်နှယ် ရွှမ်းမင်အရှင်ကို မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မပေးနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

"ဒါက... တကယ်ကို စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းတယ်"

စူးချန်ခုန်းမှာ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို မွေးမြူနိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသည့် မည်သည့်သိုင်းပညာမဆို လွန်စွာနက်နဲလှသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ ဝူချင်းရှီကျင့်စဉ်ကဲ့သို့ပင် ၎င်းမှာ ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားခြင်းနှင့် ပျံသန်းခြင်းတို့တွင် ပြည့်စုံလှသည်။ သို့သော် ဝူချင်းရှီကျင့်စဉ်မှာ အခြေခံအားဖြင့် 'ကျန်းမာရေးလက်သီး' သာ ဖြစ်သဖြင့် တူညီသော အဆင့်ရှိသူချင်း တိုက်ခိုက်ရာတွင် တိုက်ခိုက်ရေးသက်သက် ကျင့်စဉ်များလောက် အစွမ်းမထက်သည်မှာ သဘာဝကျပါသည်။

၎င်းမှာ လူ၏ သက်တမ်းကိုလည်း တိုးစေနိုင်ရာ အရာအားလုံးတွင် ပြည့်စုံနေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အမှန်တကယ်တွင်မူ စူးချန်ခုန်းသည် ဝူချင်းရှီကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြု၍ ရွှမ်းမင်အရှင်ကို ကောင်းစွာ ရင်ဆိုင်နိုင်နေပြီး ထွက်ပြေးလိုပါကလည်း မခက်ခဲပေ။ သို့သော် အနားတွင် ခန့်မှန်းရခက်သော ကောင်းကင်နတ်ဆိုး အဖိုးအို ရှိနေသည်။ ထိုသူမှာ ဘေးမှကြည့်နေပုံရသော်လည်း အကယ်၍ သူသာ အားနည်းချက်ပြ၍ ဆုတ်ခွာမည်ဆိုပါက ကောင်းကင်နတ်ဆိုး အဖိုးအိုက သူ့ကို တားဆီးရန် ဝင်ရောက်လာနိုင်ခြေ ရှိသည်။ ထိုအဖိုးကြီးမှာ ရွှမ်းမင်အရှင်အတွက် သူ့အား ရှာပေးရုံသက်သက်နှင့် လွယ်လွယ်ကူကူ ပြန်လွှတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု စူးချန်ခုန်း မယုံပါပေ။

ထို့အပြင် စူးချန်ခုန်းသည် ရွှမ်းမင်အရှင်၏ အစွမ်းကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် သူ့ကို အန္တရာယ်ကြီးသော ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။ သူတို့မှာ မပြေလည်နိုင်သော ရန်သူများ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ရာ ရွှမ်းမင်အရှင်ကို ဤနေရာတွင်ပင် အဆုံးသတ်ပစ်ရန်မှာ စူးချန်ခုန်း၏ ပင်ကိုယ်ဗီဇပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့... ငါ့ရဲ့ ဓားသွားဝိညာဉ်ကို စမ်းကြည့်ရမှာပဲ။"

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစိမ့်သော အရိပ်အယောင်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ အကယ်၍ ဝူချင်းရှီကျင့်စဉ်က ရွှမ်းမင်အရှင်ကို မခြိမ်းခြောက်နိုင်ဘူးဆိုလျှင် သူ၏ ဓားသွားဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုရန်မှလွဲ၍ အခြားမရှိတော့ပေ။

ဝိညာဉ်တစ်သောင်းဂူသင်္ချိုင်းတွင် သူသည် သူ၏ဓားသိုင်းကို ဓားဝိညာဉ်အဆင့်မှ ဓားသွားဝိညာဉ်နယ်ပယ်သို့ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအရာက ရန်သူအပေါ်တွင် မည်မျှ အစွမ်းထက်မည်နည်းဆိုသည်ကို သူ စမ်းသပ်ကြည့်တော့မည် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၆၆၂) ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားသွားဝိညာဉ်ဖြင့် ရွှမ်းမင်နတ်ဆေးလုံးကို ဖောက်ထွင်းခြင်း။ (၂)

"ချောကျိကျိနဲ့ ငါးလိုကောင်.. သေပေတော့။ သမုဒ္ဒရာကျယ်ကြီးကို ထိန်းချုပ်ခြင်း"

ရွှမ်းမင်အရှင်သည် သူ၏ နတ်ဆေးလုံး ရွှမ်းမင်ကို အသုံးချကာ အင်အားများကို အဆုံးအစမရှိ စီးဆင်းစေလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ အတော်လေး ဒေါသထွက်နေသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးချကာ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲအောင် ပြုလုပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒေါသအရှိန်ဖြင့် ရွှမ်းမင်သည် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် စွမ်းအင်ဝဲဂယက်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဟင်းလင်းပြင်တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှုအားကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ရွှမ်းမင်လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာသည် သူတစ်ပါး၏ စွမ်းအင်များကို မိမိအတွက် စုပ်ယူအသုံးပြုနိုင်ပြီး ရွှမ်းမင်၏ အဆင့်တွင်မူ အဝေးမှပင် တစ်ဖက်လူ၏ အတွင်းအားကို စုပ်ယူနိုင်သည်။ သူသည် စူးချန်ခုန်း၏ အတွင်းအားများကို အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ယူရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် နောက်ဆုတ်မသွားဘဲ ရွှမ်းမင်ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လာလေ၏။

"သေလိုက်တော့"

ပြင်းထန်သော အတွင်းအားများမှာ ရွှမ်းမင်၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် စုစည်းသွားပြီး သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ကုတ်ခြစ်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာ ပေါ်ပေါက်နေပြီး စူးချန်းခုန်းကို ဖမ်းဆီးကာ အတွင်းအားများကို စုပ်ယူပြီး အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် ရွှမ်းမင်၏ မျက်ခွံများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ရှိသည့် ခံစားချက်က သူ၏ နှလုံးသားကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

"ချွင်"

စူးချန်ခုန်း၏ လက်သည် သူ၏ ခါးရှိ ဓားရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးနှင့် ဓား ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သာမန်သံဖြတ်ဓားသည် ဝိညာဉ်ဝင်ပူးသွားသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်ကြည်လင်သော ဓားသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဤအသံသည် အစစ်အမှန်မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်အတွင်းမှလာကာ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော်လည်း နားကွဲလုမတတ် ကျယ်လောင်လှသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ထိုအချိန်တွင် ရွှမ်းမင်သည် ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မမြင်ရသော လှိုင်းလုံးတစ်ခု ပြန့်ကျဲသွားသည်ကို သူမြင်လိုက်ရချိန်တွင် အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။ အေးစက်သော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဓားအိမ်အတွင်းမှ လွတ်မြောက်လာပြီး နှေးကွေးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အာရုံခံစားမှုများကို ရှုပ်ထွေးသွားစေလောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။

အေးစက်သော ဓားအလင်းတန်းသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော်လည်း အစစ်အမှန်ဖြစ်နေပြီး ရိုးရှင်းသော်လည်း ခန့်ညားလှသည်။ ၎င်းသည် လေဟာပြင်ကို စက္ကူကဲ့သို့ အလွယ်ကူ စုတ်ဖြဲကာ အဝေးမှ တိုးဝင်လာသည်။ အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိသော ရွှမ်းမင်အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်သော်လည်း အနည်းငယ် နောက်ကျသွားခဲ့လေပြီ။

"ဒုတ်"

ဓားအလင်းတန်းသည် ရွှမ်းမင် လှမ်းထုတ်ထားသော လက်ပေါ်သို့ ဖြတ်သွားသည်။ ပြဲထွက်သွားသော အသံနှင့်အတူ သူ၏ လက်ဖဝါးကို ကာကွယ်ထားသော ထူထပ်လှသည့် အတွင်းအား အကာအကွယ်မှာ လွယ်ကူစွာပင် ပျက်စီးသွားသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းနှင့်အတူ လက်တစ်ဝက်မှာ ပြတ်တောက်ကာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

"ငါ့... ငါ့လက်"

ရွှမ်းမင်သည် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး ဝိညာဉ်ကို ထိုးဖောက်သွားသည့် နာကျင်မှုဒဏ်ကြောင့် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လက်ပြတ်သွားသော နေရာမှ နာကျင်မှုသည် ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ ရောက်ရှိသွားပြီး ဝိညာဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှာ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရကာ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။

"သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ဖို့ ဒီလောက်တောင် လွယ်တာလား။"

စူးချန်ခုန်း ကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ ယခင်က သူအသုံးပြုခဲ့သော 'ကျားဖြူဟိန်းသံဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း' နှင့် အခြားသော အစွမ်းထက်သည့် နည်းလမ်းများသည် ရွှမ်းမင်၏ အရေးကြီးသော ဦးခေါင်းပိုင်းကို ထိမှန်ခဲ့သော်လည်း ဒဏ်ရာ အနည်းငယ်မျှပင် မရရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခု ဓားသွားဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုလိုက်ချိန်တွင်မူ တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဪ... ဒီလိုကိုး။ ရွှမ်းမင်ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်အတုတွေက ဘယ်လိုတိုက်ခိုက်မှုကိုမဆို စုပ်ယူပြီး ပယ်ဖျက်နိုင်ပေမယ့် ဓားသွားဝိညာဉ်တော့ မပါဘူးပဲ။ အဲဒါက ဝိညာဉ်ရဲ့ စွမ်းအားဆိုတော့ လုံးဝကို ကွဲပြားတဲ့ စွမ်းအားတစ်မျိုးပဲ။" စူးချန်ခုန်း နားလည်သွားလေပြီ။

သူ၏ ဝူချင်းရှီသည် သဘာဝ၏ စွမ်းအင်များကို အသုံးချကာ ပြင်းထန်သော တိုက်ကွက်များကို ထုတ်ဖော်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ရွှမ်းမင်က စုပ်ယူနိုင်သည်။ သို့သော် ဓားသိုင်းပညာသည် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဓားသွားဝိညာဉ်အဖြစ် ဖြစ်တည်လာချိန်တွင်မူ ဝိညာဉ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော စွမ်းအား ဖြစ်သွားသည်။ ၎င်းသည် သဘာဝစွမ်းအင် သို့မဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်မှ ကျင့်ကြံထားသော အတွင်းအားများနှင့် မတူညီပေ။ ထို့ကြောင့် ရွှမ်းမင်လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တုဖြင့်ပင် ၎င်းကို မတားဆီးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒါက ဘယ်လို နတ်ဘုရားလက်နက်မျိုးလဲ။ ငါ့ရဲ့ ရွှမ်းမင်အတွင်းအားကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ထိုးဖောက်နိုင်ရတာလဲ။"

ရွှမ်းမင်၏ ပြတ်တောက်သွားသော လက်မှ သွေးများ ပန်းထွက်နေပြီး နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ တုန်ခါနေသည်။ စူးချန်ခုန်းက ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သူ့ကို အလွယ်တကူ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်သည်ကို သူ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ဤဓားသည် လောကတွင် ရှားပါးလှသော နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ရမည်ဟု သူထင်နေမိသည်။

အမှန်တကယ်တွင် စူးချန်ခုန်း ကိုင်ဆောင်ထားသော သံဖြတ်ဓားက သာမန်ဓားတစ်လက်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ဓားဝိညာဉ်နှင့် ပေါင်းစည်းသွားချိန်တွင်မူ မည်သည့် နတ်ဘုရားလက်နက်ထက်မဆို သာလွန်သွားလေသည်။

"သတ်"

စူးချန်ခုန်းသည် ရွှမ်းမင်ကို အသက်ရှူချိန်ပင် မပေးဘဲ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ တုန်ခါနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်သည့် ထက်ရှမှုများ ထွက်ပေါ်နေလျက်။ ခြေတစ်လှမ်း တိုးကာ သံဖြတ်ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြဲမြံစွာ ကိုင်ရင်း အားကုန် လွှဲရိုက်လိုက်သည်။ ဤရိုးရှင်းသော ဓားချက်သည် သဘာဝကျကျ ပြီးပြည့်စုံနေပြီး ဟင်းလင်းပြင်တွင် သေးငယ်သော အက်ကြောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ဖြတ်တောက်၍မရသော အရာဟူ၍ မရှိတော့ပေ။

"ရွှမ်းမင်နတ်ဆေးလုံး"

ရွှမ်းမင်သည် အကြောက်အလန့်တကြီးဖြင့် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ရွှမ်းမင်နတ်ဆေးလုံးမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဆယ်ပေခန့်ရှိသော အနက်ရောင် စက်လုံးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထူထပ်လှသော အတွင်းအားများသည် အနီးအနားရှိ အရာအားလုံးကို ကြိတ်ခြေပစ်နိုင်သည့် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ဤဝိညာဉ်ကို ခွဲပစ်နိုင်သော ဓားချက်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း ရွှမ်းမင်သည် ရှောင်တိမ်းရန် ခက်ခဲသဖြင့် သူနှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သော နတ်ဆေးလုံးဖြင့် ခုခံလိုက်ရသည်။

"ရှူး"

သံဖြတ်ဓားသည် ဝိညာဉ်မှ လာသော စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်လျက် ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာလေ၏။ ပြဲထွက်သွားသော အသံနှင့်အတူ ဆယ်ပေခန့်ရှိသော နတ်ဆေးလုံးကြီးမှာ ဓားချက်ကြောင့် အက်ကြောင်းကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဘုန်း"

နဂိုက အကောင်းအတိုင်းရှိနေသော နတ်ဆေးလုံးမှာ အက်ကွဲသွားသည်နှင့် ပေါက်ထွက်သွားသော ပူဖောင်းတစ်လုံးကဲ့သို့ အတွင်းရှိ အမြောက်အမြားသော အတွင်းအားများမှာ ရူးသွပ်စွာ ပန်းထွက်လာသည်။ ရွှမ်းမင်က နှစ်ပေါင်းတစ်ရာနီးပါးအတွင်း သိုင်းပညာရှင်ပေါင်းများစွာထံမှ စုပ်ယူကျင့်ကြံထားသော ဤအတွင်းအားများသည် အငွေ့ပျံရာမှ အရည်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပန်းထွက်သွားကာ တစ်မိုင်ပတ်လည်အတွင်း အနက်ရောင် မိုးရေစက်များ ရွာသွန်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်စေတော့သည်။

အခန်း (၆၆၃) ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားသွားဝိညာဉ်ဖြင့် ရွှမ်းမင်နတ်ဆေးလုံးကို ဖောက်ထွင်းခြင်း။ (၃)

"အား... ငါ့ရဲ့... ငါ့ရဲ့ ရွှမ်းမင်နတ်ဆေးလုံး"

ရွှမ်းမင်အရှင်၏ မျက်နှာသည် မယုံကြည်နိုင်မှုများနှင့်အတူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများကြောင့် ရှုံ့တွနေလျက်။ သူ၏ သက်စောင့်အားများ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ယုတ်သွားသည်နှင့်အမျှ နှလုံးကြေကွဲဖွယ်ရာ ငြင်းဆန်အော်ဟစ်သံကြီးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ခဏချင်းတွင်ပင် သူသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ ပေါ်ပေါက်လာကာ အနက်ရောင် ဆံပင်များမှာလည်း ဆီးနှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသွားတော့သည်။

ရွှမ်းမင်နတ်ဆေးလုံး ပျက်စီးသွားခြင်းနှင့်အတူ သူသည် ပြန်လည်ကုစား၍မရနိုင်သော ပြင်းထန်သည့် ဒဏ်ရာကို ရရှိသွားခဲ့သည်။ ရွှမ်းမင်သည် သူ၏ ထူးကဲသော သိုင်းပညာပါရမီနှင့် အခွင့်အရေးများကို အသုံးချကာ ရွှမ်းမင်လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကို သူ၏ ဘိုးဘေးများနည်းတူ ပြီးပြည့်စုံသည့် အဆင့်သို့ ရောက်အောင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားပြီး ဘိုးဘေးများကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဤရွှေခေတ်တွင် ထွန်းတောက်၍ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချထားသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ သူ၏ ဂုဏ်ယူဝါကြွားရာ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည့် ရွှမ်းမင်နတ်ဆေးလုံးမှာ စူးချန်ခုန်း၏ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ပျက်စီးသွားခဲ့လေပြီ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခက်ခဲစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သမျှမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားရလေပြီ။ ရွှမ်းမင်အနေဖြင့် ဤအခြေအနေကို မည်သို့ လက်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။

"ရွှမ်းမင်အရှင်... ရှုံးသွားပြီလား။ အဲဒါက... စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ပဲ။ တာ့ဝူဖုန်းက ဓားသွားဝိညာဉ်ကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်ထားတာပဲ။"

အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော ကောင်းကင်နတ်ဆိုး အဖိုးအို၏ ခြောက်ကပ်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အံ့အားသင့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပေါ်လာသည်။ သိုင်းပညာနှင့် နည်းစနစ်အများစုမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံမှုနှင့် ခွန်အားထိန်းချုပ်မှုအပေါ်တွင်သာ အခြေခံကြသည်။ အလွန်မြင့်မားသော နယ်ပယ်များသို့ ရောက်ရှိမှသာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တု သို့မဟုတ် စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို ကျင့်ကြံနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သိုင်းပညာ၏ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်သည်လည်း အလားတူ အရေးကြီးလှသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျင့်ကြံခြင်းမဟုတ်ဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်နှင့် သိစိတ်ပင်လယ်ကို ကျင့်ကြံခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်သွေးကြော ဆယ့်နှစ်သွယ်ကို ဖွင့်လှစ်သကဲ့သို့ပင် စိတ်ဝိညာဉ်သိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံရန်အတွက် မူလဓာတ်ငါးပါးကို သိစိတ်ပင်လယ်သို့ ဦးတည်စေရမည်။ ဤအဆင့်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များ၏ ကိုးဆယ်ကိုးရာခိုင်နှုန်းမှာ ဖယ်ထုတ်ခြင်း ခံရလေ့ရှိသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်သိုင်းပညာကို ပိုမိုတိုးတက်အောင် ပြုလုပ်ခြင်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကိုယ်တိုင်နှင့် သက်ဆိုင်လာပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို အဆင့်မြင့်တင်ပြီး အသွင်ပြောင်းလဲစေသည်။ ၎င်းသည် ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရပ်တစ်ခုကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ကျင့်ကြံခြင်းထက်ပင် ပိုမိုခက်ခဲနက်နဲသော နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သိုင်းပညာရှင် အများအပြားသည် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုအဆင့်အထိ ရောက်အောင် လေ့ကျင့်နိုင်ကြသော်လည်း ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ထိုအရေးကြီးသော ခြေလှမ်းသစ်ကို မလှမ်းနိုင်ကြပေ။

ခန္ဓာကိုယ်သည် လှေတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်သည် လှော်တက်ကို ကိုင်ဆောင်သူနှင့် တူသည်။ နှစ်ခုစလုံးမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အထောက်အကူပြုလျက်ရှိပြီး အလွန်အရေးကြီးလှသည်။ စစ်မှန်သော သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်ပင် သိစိတ်ပင်လယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ် နှစ်ခုစလုံးကို အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။

လူသိနည်းလှသော ဤတာ့ဝူဖုန်းသည် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ပိုင်းကို ကျင့်ကြံထားရုံသာမက ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းကိုပါ ပြုလုပ်နိုင်ကာ ဓားသွားဝိညာဉ်ကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်တဲ့လား။

"သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါအရ ကြည့်မယ်ဆိုရင် သူက အရမ်းငယ်သေးတယ်။ အသက်ငါးဆယ်တောင် မကျော်သေးဘူး။ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ပိုင်းနဲ့ ဓားဝိညာဉ်ကို ကျင့်ကြံနိုင်တယ်ဆိုရင် သူက... မွေးရာပါ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်ပဲ။ တာ့ဝူဖုန်းက သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်တစ်ပါး ပြန်လည်ဝင်စားလာတာများလား။" ကောင်းကင်နတ်ဆိုး အဖိုးအို ရင်ထိတ်သွားသည်။

သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်လာခဲ့သူဖြစ်ရာ သူ၏ စိတ်နှလုံးကို လှုပ်ခတ်နိုင်သည့်အရာမှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ ဤ 'တာ့ဝူဖုန်း' သည် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်တစ်ပါး ပြန်လည်ဝင်စားလာခြင်း သို့မဟုတ် သွေးမျိုးဆက်အလွန်မြင့်မားသော နတ်ဘုရားသားတော်တစ်ပါး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ဤမျှ ထူးခြားဆန်းပြားသော ပါရမီကို ရှင်းပြရန် ခက်ခဲလှသည်။

"အလောင်းအိုကြီး... စီနီယာ ကောင်းကင်နတ်ဆိုး..ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး။ ကယ်ပါဦး။"

ထိုအချိန်တွင် အဝေးမှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရွှမ်းမင်က ရေနစ်ခါနီး လူတစ်ယောက်က ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို ဆွဲကိုင်သကဲ့သို့ အကူအညီတောင်းနေခြင်းပင်။ နတ်ဆေးလုံး ပျက်စီးသွားသဖြင့် ရွှမ်းမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းအိုမင်းကာ အားနည်းသွားခဲ့သည်။ သူ၏ သက်စောင့်အားများမှာ ထိုးဆင်းသွားပြီး စူးချန်ခုန်းကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ သို့သော် သူသည် ကောင်းကင်နတ်ဆိုး အဖိုးအိုကို သတိရသွားသည်။ ထိုအဖိုးအိုသည် မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အတိုင်းအဆမရှိ အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်သည်။ ရွှမ်းမင်အသက်ရှင်ရန် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ အဖိုးအိုက ဝင်ရောက်ကူညီပေးရန်သာ ရှိတော့သည်။ ထို့ကြောင့် ရွှမ်းမင်သည် သူ၏ သိက္ခာကို ဘေးဖယ်ကာ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးလေး ရလိုရငြား အသံကုန်ဟစ်၍ အကူအညီတောင်းခံနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တုကို ကျင့်ကြံထားပြီး ထိပ်ဆုံးနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန် ရည်မှန်းချက်ရှိသူဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် မသေလိုသေးပေ။

ကောင်းကင်နတ်ဆိုး အဖိုးအိုမှာမူ မျက်နှာသေနှင့် ထိုနေရာတွင်ပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေဆဲပင်။ ရွှမ်းမင်မှာ သေဘေးသို့ ဆိုက်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး သူကူညီချင်လျှင်ပင် အချိန်နှောင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်ပါသည်။

"မလုပ်နဲ့..."

ရွှမ်းမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားပြီး နောက်ထပ်စကားတစ်လုံးမျှ မပြောနိုင်ခင်မှာပင် အေးစက်သော ဓားအလင်းတန်းမှာ သူ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားကာ သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မကျေနပ်မှုများမှာ ယခုတိုင် ရှိနေဆဲပင်။

ရွှမ်းမင်၏ ပြတ်တောက်သွားသော လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ကျရောက်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း လဲကျသွားတော့သည်။ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ပိုင်းကို ကျင့်ကြံထားကာ မဟာသိုင်းပညာရှင်ကြီးဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော ဤပညာရှင်သည် ရှေးယခင်ခေတ်များတွင် ဆိုပါက ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူ၏ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာမှ ပြန်ထွက်လာပြီးနောက် ပထမဆုံးသော တိုက်ပွဲသည်ပင် သူ၏ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင်ပင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့လေပြီ။

"ဟူး"

စူးချန်ခုန်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ရွှမ်းမင်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ပိုင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ ဓားသွားဝိညာဉ်မှာ အရာအားလုံးကို ဖောက်ထွက်နိုင်စွမ်းရှိပြီး မည်သူမျှ မခုခံနိုင်ပေ။ ရွှမ်းမင်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တုမှာ ဓားသွားဝိညာဉ်ရှေ့တွင် မယှဉ်နိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် သေမင်းဆီသို့ လည်ဆင်းပေးလိုက်ရသည်။

"ခင်ဗျားရော ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားချက်ကို မြည်းကြည့်ချင်သေးလား။"

ရွှမ်းမင်ကို သတ်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် သူ့ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေသော ကောင်းကင်နတ်ဆိုး အဖိုးအိုကို အေးဆေးစွာ ကြည့်ရင်း ခပ်အေးအေးပင် မေးလိုက်သည်။ ဤအဖိုးအိုကို လျှော့တွက်၍မရပေ။ သူသည် ရွှမ်းမင်ကဲ့သို့ပင် အစွမ်းထက်ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ပိုင်းကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်ထားသူ ဖြစ်နိုင်သည်။ စူးချန်ခုန်း၏ အာရုံခံစားမှုအရ ဤအဖိုးအိုသည် အရှင်ရွှမ်းမင်ထက်ပင် ပိုမို အန္တရာယ်ရှိနေသည်။