အခန်း (၁၈၅-၁၈၆)

အခန်း ၁၈၅ - လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိကြတယ်

"စီနီယာအစ်ကို လင်း... ကျွန်တော်တို့ တော်ဝင်မြို့တော်ထဲကို ဒီတိုင်း ဝင်သွားပြီး ဧကရီကို တိုက်ရိုက် သွားမေးကြမလို့လား..."

ဂိုဏ်းတူညီငယ် ချန်ချန်ရှန်းက အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

ကြိုးကြာဝါပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လင်းဖုန်းက ချန်ချန်ရှန်းကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ကာ စကားဆိုလေ၏။

"ဒါက ဂိုဏ်းတူညီငယ်နဲ့ မတူဘူးနော်... အဲဒီတုန်းက နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ခုတ်ပိုင်းပစ်ခဲ့တုန်းက မင်းက အရမ်း ပြတ်သားခဲ့တာလေ... အခုကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေရတာလဲ..."

လင်းဖုန်း၏ အမေးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်ချန်ရှန်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ စတင် သံသယဝင်လာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ချေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်ကို ဖော်ပြခြင်းကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုအရာက သူ့ကို အနည်းငယ် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့သွားစေခဲ့ပေသည်။

လင်းဖုန်းသည် တော်ဝင်မြို့တော်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထူးဆန်းနေပြီး စကားဆိုလေ၏။

"ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေဟာ စိတ်အလိုကျ လုပ်ဆောင်သင့်ပြီး ငါတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ တာအို နှလုံးသားကို ရင်ဆိုင်သင့်တယ်... ဒီလောက်တောင် တုံ့ဆိုင်းနေတာက ကိုယ့်ရဲ့ တာအိုကို ရှာဖွေရာမှာ ဘာအကျိုးမှ မရှိဘူး..."

လင်းဖုန်း၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ချန်ချန်ရှန်းသည် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်၏ တပည့်ရင်း တစ်ယောက် ပီပီ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စကားများသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းမှ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ထွက်ကျလာလေ၏။ စီနီယာအစ်ကို လင်းသည် သူ၏ နှလုံးသားနတ်ဆိုး ဆိုသူကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီးနောက် ပြီးပြည့်စုံသော စီနီယာအစ်ကို တစ်ယောက်၏ ဇာတ်ကောင် စရိုက်ကို အပြည့်အဝ ပိုင်ဆိုင်သွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

လင်းဖုန်းသည် ချန်ချန်ရှန်း၏ အတွေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တော်ဝင်မြို့တော် ရှိရာ အရပ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေ၏။ သူသည် ရှဲ့ရှင်းကျစ် ဆိုသူနှင့် ပူးပေါင်းကာ ပြဇာတ် တစ်ပုဒ်ကို ယခုလေးတင် တင်ဆက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်း၏ အရှေ့တွင် သူသည် အပြစ် အားလုံးကို တော်ဝင်မြို့တော်ဘက်သို့ လုံးဝ လွှဲချခဲ့လေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တော်ဝင်မြို့တော်တွင် ဂိုဏ်းတူညီငယ် ချန်ချန်ရှန်းအား ပေးအပ်ရန် ကြီးမားသော လက်ဆောင် တစ်ခု သူ့တွင် ရှိနေသောကြောင့် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအရူးကောင် လင်းဖုန်းသည် အကြိမ်ကြိမ် ပူးကပ်ခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း ရှဲ့ရှင်းကျစ် အပေါ် လင်းဖုန်း၏ သက်ရောက်မှုမှာ မပြောပလောက်အောင် နည်းပါးလှပေသည်။ တကယ်တော့ လွှမ်းမိုးထားသော အတွေးအခေါ် လမ်းကြောင်းမှာ ထိုသေမျိုး ရှဲ့ရှင်းကျစ်၏ လမ်းကြောင်း သက်သက်သာ အမြဲတမ်း ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

သေမျိုး တစ်ယောက်က ပူးကပ်ခြင်း ပြုလုပ်နေစဉ်အတွင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို မည်သို့ ဖိနှိပ်ထားနိုင်မည်နည်း။ ထိုကိစ္စမှာ တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းလှပေသည်။

အကယ်၍ လင်းဖုန်းသာ နတ်ဆိုးသူတော်စင် ဇူယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရင် မသိမ်းပိုက်ခဲ့ဘဲ ဇူယွမ်၏ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အတင်းအကျပ် မရယူခဲ့ပါက သူ ရှဲ့ရှင်းကျစ်ကို ပူးကပ်ရန် ကြိုးစားချိန်တွင် ရှဲ့ရှင်းကျစ်၏ တိုက်ရိုက် ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရနိုင်ပေသည်။

ထိုအရူးကောင် လင်းဖုန်းသည် သူ ယခုလေးတင် ရရှိထားသော နတ်ဆိုးသူတော်စင် ဇူယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်တာကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် သေမျိုး တစ်ယောက်ကို ပူးကပ်ရန် ကြိုးစားသောအခါတွင်လည်း ထိုသေမျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာပင် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြန်လေ၏။

သူ့ကိုယ်သူ ဆဲဆိုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း လင်းဖုန်းသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ဆဲဆိုလိုက်သေးပေသည်။

"တကယ် အသုံးမကျတဲ့ ကောင်..."

တကယ်တမ်းတွင် ဤကမ္ဘာကြီး၌ ပါရမီရှင်များ မည်သည့်အခါမျှ မရှားပါးခဲ့ချေ။ ဤ သာမန် လူ့နယ်ပယ်တွင်ပင် ဤမျှ အံ့မခန်း ပါရမီ ရှိသော ပါရမီရှင်များ ရှိနိုင်ပေသည်။

ရှဲ့ရှင်းကျစ်သည် လွှမ်းမိုးသော အနေအထားတွင် ရှိနေသော်လည်း လင်းဖုန်းသည် သူနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီ ဖြစ်လေ၏။ ယခုအခါ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော လင်းဖုန်းသည် ရှဲ့ရှင်းကျစ်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရှဲ့ရှင်းကျစ်ကိုလည်း နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် တစ်ဝက်ဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

ရှဲ့ရှင်းကျစ် ဆန္ဒမရှိလျှင်တောင်မှ ယခုအခါ သူနှင့် လင်းဖုန်းသည် ကြိုးတစ်ချောင်းတည်းတွင် ချည်နှောင်ခံထားရသော ကျိုင်းကောင်များ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။

လင်းဖုန်းက သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် သတင်းစကားကို ရှဲ့ရှင်းကျစ်ထံသို့ ပို့လွှတ်ပြီးနောက် ရှဲ့ရှင်းကျစ်သည် လင်းဖုန်းနှင့် ပူးပေါင်းရန် သဘောမတူမီ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားခဲ့ပေသည်။

သူတို့သည် အတူတကွ ချန်ချန်ရှန်း အတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပြဇာတ် တစ်ပုဒ်ကို တင်ဆက်ခဲ့ကြပြီး ဤပြဇာတ်၏ နောက်ဆုံး ရလဒ်မှာ လင်းဖုန်းက ချန်ချန်ရှန်းအား လက်ဆောင် တစ်ခု ပေးအပ်ရန် ပင် ဖြစ်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဖော်ထုတ်ခံရလျှင်တောင်မှ အရာအားလုံးသည် ရှဲ့ရှင်းကျစ် ဆိုသော ထိုသေမျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် သိမ်းပိုက်ခဲ့သည့် သူ၏ နှလုံးသားနတ်ဆိုးက လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။ လင်းဖုန်းနှင့် မည်သို့ သက်ဆိုင်ပါမည်နည်း။

ကြိုးကြာဝါပေါ်တွင် စီးနင်းနေသော လင်းဖုန်းသည် ရုတ်တရက် အရက်ဗူး တစ်ဘူးကို ထုတ်ယူကာ အရသာရှိသော အရက်ကို အားပါးတရ မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ အရက်ဗူးကို ချန်ချန်ရှန်းထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေ၏။

သူ၏ အနောက်မှ ချန်ချန်ရှန်း၏ ကျေးဇူးတင်စကားကို နားထောင်ရင်း လင်းဖုန်းသည် အလွန် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် တွေးလိုက်ပေသည်။

"ဂိုဏ်းတူညီငယ်... ဒီ ကြီးမားတဲ့ လက်ဆောင်ကြီးကို ငါ မင်းဆီ ပေးအပ်တဲ့ အခါ မင်း ဘယ်လို ရွေးချယ်မှုမျိုး လုပ်မလဲ..."

ထိုအချိန်တွင် မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့၌ ရှဲ့ရှင်းကျစ်သည် သူ၏ အရှေ့ရှိ မြေပုံကြီးကို ကြည့်နေလေ၏။ ဤမြေပုံသည် ထန်နိုင်ငံ အတွင်းရှိ တော်လှန်ရေး တပ်ဖွဲ့ အသီးသီး၏ တိုက်ခိုက်ရေး လမ်းကြောင်းများကို ပြသနေပေသည်။ ရှဲ့ရှင်းကျစ်သည် ဤ ဧရာမ မြေပုံကြီး၏ အရှေ့တွင် အတွေးထဲ နစ်မျောနေလေ၏။

မူလက သာမန် အင်ပါယာ အာဏာ လွှဲပြောင်းမှု ပြဇာတ် တစ်ပုဒ် သက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့သောအရာသည် ယခုအခါ ကျင့်ကြံသူများ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကြောင့် အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အိုးယန် ချန်ရစ်ခဲ့သော စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးသည် မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့ အတွက် ရှန်းထျန်းအဆင့် မဟာဆရာသခင် တစ်ရာကို ဖန်တီးပေးခဲ့ပြီး အင်ပါယာ မင်းဆက်ကို ဖြုတ်ချရန် အရင်းအနှီးကို သူတို့အား ပေးအပ်ခဲ့လေ၏။

ထို့ပြင် ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ရွှမ်အာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ကာ ဧကရီ အဖြစ် တက်လှမ်းလာချိန်တွင် ရှဲ့ မိသားစု၏ အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရှဲ့ရှင်းကျစ် သိလိုက်လေ၏။

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် နန်းတွင်းကို ချက်ချင်း တည်ငြိမ်အောင် ကူညီရန် မရေမတွက်နိုင်သော ကြိုတင်စီမံမှုများကို ချန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း တော်ဝင်မြို့တော်၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ထိုအရာသည် အာဏာသိမ်းယူသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး သက်သက်သာ ဖြစ်လေ၏။

ဤအချက်က ရှဲ့ မိသားစုအား ပုန်ကန်ရန် ပြီးပြည့်စုံသော အခွင့်အရေးကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ကြွေးကြော်သံများမှာလည်း အသင့်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"လူဆိုးတွေကို ရှင်းလင်းပြီး တော်ဝင် မိသားစုကို ပြန်လည် တည်ထောင်ကြ..."

ဤ ကြွေးကြော်သံကို ဟစ်အော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှဲ့ မိသားစု၏ နောက်ကွယ်မှ ခြယ်လှယ်မှု အောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော မြို့များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု တုံ့ပြန်လာကြပြီး ထန်နိုင်ငံ တစ်ခုလုံးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း စစ်မီးများ တောက်လောင်သွားစေခဲ့လေသည်။

ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပုန်ကန်ထကြွလာပြီး မျက်လုံး အားလုံးသည် တော်လှန်ရေး စစ်သားများအပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ပေသည်။ ပုန်ကန်မှု၏ အစတွင်ပင် ရှဲ့ရှင်းကျစ်သည် တော်ဝင်မြို့တော်ကို ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်ရန် မဟာမိတ်များ ဖွဲ့စည်းကာ ပါတီ အများအပြားနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။

တော်ဝင်မြို့တော်ထဲရှိ သူမသည် နိုင်ငံရေး ကစားကွက်များတွင် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း စစ်ရေး ဗျူဟာတွင်မူ ကျွမ်းကျင်မှု မရှိချေ။ တော်ဝင်မြို့တော်၏ တော်ဝင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့များ သည် မီးသတ် တပ်ဖွဲ့ တစ်ခုကဲ့သို့ ပုန်ကန်မှု ဖြစ်ပွားရာ နေရာတိုင်းသို့ ပြေးလွှားနေရသဖြင့် အမြဲတမ်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပေသည်။

ရေယိုနေသော ပုံးတစ်လုံးက ပုံးသစ် တစ်လုံး လဲရန် မစဉ်းစားဘဲ အပေါက်များကိုသာ လိုက်ဖာရန် ကြိုးစားနေလျှင် အပေါက်များ အားလုံးကို ဖာပြီးလျှင်တောင်မှ ရေ မယိုတော့ကြောင်း အာမခံရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

တော်ဝင်မြို့တော်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်က တခြား မြို့များထက် အများကြီး သာလွန်နေလျှင်တောင်မှ ဘာဖြစ်မည်နည်း။

ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကြောင့် မျက်လုံးများ စိမ်းနေသော ခွေးအ တစ်အုပ်က အထီးကျန် ဝံပုလွေ တစ်ကောင်ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ ထိုအထီးကျန် ဝံပုလွေသည် အစောပိုင်း သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် ခွေးအများ၏ သွေးစုပ်ခြင်းကို ခံရတော့မည်သာ ဖြစ်လေ၏။

နောက်ဆုံး အောင်နိုင်သူသည် သေဆုံးသွားသော အထီးကျန် ဝံပုလွေ၏ သားမွေးကို ဝတ်ဆင်ပြီး အထီးကျန် ဝံပုလွေ အသစ် ဖြစ်လာမည့် သည်းအခံနိုင်ဆုံး ခွေးအသာ ဖြစ်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ရှင်းကျစ် အမြဲတမ်း လုပ်ဆောင်နေခဲ့သောအရာမှာ တော်ဝင်မြို့တော်၏ ခွန်အားကို ဖြုန်းတီးရန် အခြား မြို့များ၏ ခွန်အားကို အသုံးပြုခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။ ဤ ဖြုန်းတီးခြင်းသည် အချိန် အကုန်ဆုံး ဖြစ်သော်လည်း အလုံခြုံဆုံးသော နည်းလမ်း လည်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ပြင် မရေမတွက်နိုင်သော စစ်ပွဲများတွင် သေဆုံးသူ အရေအတွက်သည် တိုးပွားလာခဲ့လေ၏။

တိုးပွားလာမှု အောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော သေဆုံးသွားသည့် ဝိညာဉ်များနှင့် သွေးချီများသည် ရှဲ့ရှင်းကျစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ လင်းဖုန်း အလိုအပ်ဆုံး အရာများ ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

လင်းဖုန်းသည် သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို သွေးချီများနှင့် သေဆုံးသွားသည့် ဝိညာဉ်များဖြင့် အဆက်မပြတ် အာဟာရ ဖြည့်တင်းနေပြီး ထိုအရာများကို လင်းဖုန်းနှင့် ရှဲ့ရှင်းကျစ်ထံသို့ ပြန်လည် ကျွေးမွေးရန် သန့်စင်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးနေလေ၏။

ဤအရာက သေမျိုး တစ်ဦး အနေဖြင့် ရှဲ့ရှင်းကျစ်၏ ဝိညာဉ်ကို အဆက်မပြတ် ပိုမို သန်မာလာစေရုံသာမက သူ၏ အရိုးဖွဲ့စည်းပုံကိုပါ အခြေခံကျကျ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့ပေသည်။

လူ့နယ်ပယ်မှ သေမျိုးများတွင် အရိုးဖွဲ့စည်းပုံ မရှိသော်လည်း လက်ရှိ ရှဲ့ရှင်းကျစ်မှာ သေမျိုး တစ်ဦး မဟုတ်တော့ချေ။

ရှဲ့ရှင်းကျစ်သည် လှည့်ကာ ကုလားထိုင် တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများသည် သူ၏ လက်မပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်း လက်စွပ်ကို အဆက်မပြတ် ပွတ်သပ်နေလေ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသော ဤ ကျင့်ကြံသူသည် အနည်းငယ် အရူးဆန်လွန်းပုံ ရပြီး အာဏာနှင့် အမုန်းတရားကြောင့် မျက်ကန်း ဖြစ်နေသော အရူး တစ်ယောက် သက်သက်သာ ဖြစ်လေ၏။

အကယ်၍ သူ့တွင် ကြီးမားသော ဖြောင့်မတ်သည့် ချီများ မရှိခဲ့လျှင်၊ ထို့နောက် လူသားဧကရာဇ် ချီ ၏ ကောင်းချီးကို စတင် မရရှိခဲ့လျှင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဤ ကျင့်ကြံသူ၏ သိမ်းပိုက်ခြင်း ခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပေမည်။

လင်းဖုန်း ဟုခေါ်သော ထိုကျင့်ကြံသူ ပင်လျှင် သူနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေစဉ် အတွင်းမှာပင် မောက်မာသော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်လေ၏။

သေမျိုးလောကကို ဤကျင့်ကြံသူများက ဝက်များ၊ ခွေးများလို ဆက်ဆံသင့်ပါသလော... သဘောကျ ခေါ်ယူပြီး သဘောကျ နှင်ထုတ်ရမည်လောဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ရှဲ့ရှင်းကျစ်၏ ပုံမှန်အားဖြင့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတတ်သော မျက်နှာပေါ်တွင် ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ သန့်စင်ပြီး ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များ လှိုင်းထန်လာခဲ့ပေသည်။

ဘာလို့လဲ... နောက်ခံ ကောင်းတစ်ခု ရှိရုံနဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ အသက်တွေကို ထင်သလို နင်းခြေလို့ ရပြီလား... ဒါဆိုရင် ငါ ရှဲ့ရှင်းကျစ်က ပထမဆုံး သဘောမတူတဲ့သူ ဖြစ်လိမ့်မယ် ဟု သူ စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူသည် တော်ဝင်မြို့တော်၏ ခွန်အားကို ဖြုန်းတီးပစ်ပြီးနောက် တော်ဝင်မြို့တော်ထဲသို့ အောင်မြင်စွာ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ကာ ဧကရာဇ်အိုကြီးကို သူ ပူးကပ်ခြင်း လုပ်ပြီးနောက် သတ်ပစ်နိုင်သရွေ့ သူသည် ကောင်းကင်ယံရှိ ငှက် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လွတ်လပ်သွားမည် ဖြစ်လေ၏။

ဒီကိစ္စကြောင့် လူဘယ်နှယောက် ပျက်စီးသွားမလဲ... သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေ ဘယ်လောက် ကွဲကွာသွားမလဲ ဆိုတာက ဘာအရေးကြီးလို့လဲ... စစ်သူကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ အရိုး တစ်သောင်း အပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာပဲ... အဆင့်မြင့် ရာထူးတွေမှာ ရှိနေတဲ့ သူတွေ အားလုံးရဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အရိုးဖြူတွေ အပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာပဲ ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ခံရရင်တောင်မှ မကောင်းဆိုးဝါး လုပ်ရပ်တွေ အားလုံးကို သူ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက လင်းဖုန်းက လုပ်ခဲ့တာလေ... ဒါက ငါ ရှဲ့ရှင်းကျစ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ဟု သူ ဆက်တွေးလိုက်သည်။

လင်းဖုန်းနှင့် ချန်ချန်ရှန်းတို့သည် ထန်နိုင်ငံ၏ တော်ဝင်မြို့တော် အထက်ရှိ တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် ရပ်နေကြလေ၏။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ပုံမှန်အားဖြင့် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော တော်ဝင်မြို့တော်သည် ယခုအခါ လုံးဝ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပေသည်။

မြို့ရိုးများပင် ကျုံ့သွားသည့်အလား မြို့ တစ်ခုလုံး အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေကြလေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ၏ ချီ-အာရုံခံ စွမ်းရည်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ တော်ဝင်မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟို တည့်တည့်တွင် လှိုင်းထန်နေသော လူသားဧကရာဇ် ချီ များ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။ ထိုအရာသည် အင်ပါယာနန်းတော်၏ ဦးတည်ချက် ပင် ဖြစ်လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို လင်း... လူသားဧကရာဇ် ချီ က ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေကို အရမ်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိနှိပ်ထားတယ်... ငါတို့ စွတ်ရွတ် သွားမယ် ဆိုရင် အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်..."

ချန်ချန်ရှန်းက စကားဆိုလိုက်လေ၏။

လင်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ခေါင်းခါကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"အဲဒီလောက်လည်း ပြဿနာ မရှိပါဘူး... ဒီမြို့မှာ သွေးယဇ်ပူဇော်ခြင်း ဝင်္ကပါ တစ်ခု ဆင်ထားပုံ ရတယ်... သေစေနိုင်တဲ့ သွေးချီတွေက လူသားဧကရာဇ် ချီ ကို အနှောင့်အယှက် ပေးနေတယ်... ငါတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းတွေ ဖိနှိပ်ခံရမယ် ဆိုရင်တောင် ဘေးကင်းကင်းနဲ့ လွတ်မြောက်ဖို့က ပြဿနာ မရှိပါဘူး..."

လင်းဖုန်း ဖြစ်စေ၊ ချန်ချန်ရှန်း ဖြစ်စေ ဤ သေမျိုးနယ်ပယ်ကို သိပ်ပြီး အလေးအနက် မထားကြချေ။ သေမျိုးနယ်ပယ်သည် သေမျိုးများ နေထိုင်ရန် နေရာ တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူများအတွက် သူတို့၏ တာအို နှလုံးသားကို ပုံသွင်းခြင်းမှလွဲ၍ အခြား အကျိုးကျေးဇူး မရှိပေ။

ချန်ချန်ရှန်းနှင့် လင်းဖုန်းတို့သည် တိမ်တိုက်များပေါ်မှ ဆင်းသက်လာပြီး အင်ပါယာနန်းတော်၏ ပင်မခန်းမပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လိုက်ကြလေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အင်ပါယာနန်းတော်ကို တင်းကြပ်စွာ စောင့်ကြပ်ထားပေသည်။ ထိုနှစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းက အင်ပါယာနန်းတော်တွင် ချက်ချင်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့လေသည်။

အမည်းရောင် သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထားသော တော်ဝင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့များ အများအပြားသည် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး အင်ပါယာနန်းတော် အတွင်းရှိ အကြီးဆုံး နန်းဆောင်၏ အရှေ့တွင် နဂါး ဝတ်ရုံ ကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေး တစ်ဦး ထွက်လာခဲ့ပေသည်။

သူမ၏ ဘေးတွင် တော်ဝင်တပ်မတော်ကို ကွပ်ကဲသော စစ်သူကြီး ရှိနေလေ၏။

"အင်မော်တယ် လား..."

နဂါး ဝတ်ရုံ နှင့် ဤမိန်းကလေးသည် ရွှမ်အာ သို့မဟုတ် ဧကရာဇ်အိုကြီး ပင် ဖြစ်လေ၏။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် တော်ဝင်မြို့တော်ကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်ထားပြီ ဖြစ်လေ၏။ သွေးချောင်းစီးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော်လည်း သူမ ဘေးရှိ ဤ သစ္စာရှိ ခွေး၏ စစ်ရေး အင်အား အောက်တွင် အင်ပါယာ အာဏာ အကူးအပြောင်းသည် အန္တရာယ် ကင်းစွာဖြင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပေသည်။

အချစ်တစ်ခုတည်းသာ ပြည့်နှက်နေသော ဤ အရူးလေးသည် ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ အလွန် ကောက်ကျစ်သော လက်ထဲတွင် ကစားခံနေရပြီ ဖြစ်လေ၏။

သူ အလွန် ချစ်ရသော အမျိုးသမီးသည် တကယ်တော့ အဘိုးကြီး တစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သူ သေသည်အထိ သိမည် မဟုတ်ချေ။

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ... ဧကရီရဲ့ အရှိန်အဝါက ထူးဆန်းနေတယ်..."

နတ်ဘုရားဝိညာဉ်များနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန် ကျွမ်းကျင်သော ချန်ချန်ရှန်းသည် နဂါး ဝတ်ရုံ နှင့် မိန်းကလေးတွင် ထူးဆန်းသောအရာ တစ်ခု ရှိနေကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်လေ၏။

သူမကို ဧကရီဟု ခေါ်သော်လည်း ချန်ချန်ရှန်းသည် ဤ မိန်းကလေးထံမှ မည်သည့် လူသားဧကရာဇ် ချီ ကိုမျှ မခံစားရချေ။

ဤ မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဝိညာဉ် နှစ်ခု ရှိနေပြီး ရောယှက်နေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က အတင်းအကျပ် ခွဲခြားထားသော ဝိညာဉ် နှစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။ ထိုအရာမှာ တကယ်ကို ထူးဆန်းလှပေသည်။

ဤ ရိုင်းစိုင်းသော နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ပူးကပ်ခြင်း နည်းလမ်းကို သေချာပေါက် ဇူယွမ် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။

ထို့ပြင် ချန်ချန်ရှန်း ရင်းနှီးနေသော မိန်းကလေးတွင် စွမ်းအား တစ်ခု ရှိနေသေးသည်... ထိုအရာမှာ ဓားစိတ်ဆန္ဒ ပင် ဖြစ်လေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းသည် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး သူ၏ အရှေ့ရှိ နဂါး ဝတ်ရုံ နှင့် မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သေချာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီ မိန်းကလေးရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဝိညာဉ်မှာ ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ ဓားစိတ်ဆန္ဒ အကြွင်းအကျန်တွေ ရှိနေတယ်..."

---

အခန်း ၁၈၆ - ထန်နိုင်ငံ ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ အချစ်စစ်နတ်ဘုရား မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားခြင်း

ဓားကျင့်ကြံသူ တိုင်း၏ ဓားစိတ်ဆန္ဒသည် ကွဲပြားလေ၏။ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားတာအိုများ ရှိပြီး ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဓားကျင့်ကြံသူ အားလုံးသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသော ဓားစိတ်ဆန္ဒကို ပိုင်ဆိုင်ကြပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းသည် ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း ဤ အခြေခံ အချက်အလက်များကို သူ သိထားဆဲ ဖြစ်လေ၏။

ထို့ပြင် နဂါး ဝတ်ရုံ နှင့် မိန်းကလေးထံမှ ချန်ချန်ရှန်း ခံစားလိုက်ရသော ဓားစိတ်ဆန္ဒမှာ သူ အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော အရာ ပင် ဖြစ်လေ၏။

ကျန်ရစ်နေသော ဓားစိတ်ဆန္ဒမှာ သူ၏ ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကို၏ ဓားစိတ်ဆန္ဒ အတိအကျ ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုနှင့် ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကိုတို့သည် ဤတစ်ကြိမ် သေမျိုးနယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် သူ၏ အရှေ့ရှိ ဤ မိန်းကလေးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဂိုဏ်းတူညီငယ်... နဂါး ဝတ်ရုံ နဲ့ မိန်းကလေးက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ် ဆိုတာကို မင်းလည်း သတိထားမိတယ် မဟုတ်လား..."

သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော လင်းဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒီ မိန်းကလေးရဲ့ ဝိညာဉ်မှာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်... ပြီးတော့ အဲဒီအပေါ်မှာ စီနီယာအစ်ကို လန်ရဲ့ ဓားစိတ်ဆန္ဒ ရှိနေတယ်..."

ချန်ချန်ရှန်းသည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဘာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စကားဆိုလေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ မြင်နိုင်သောအရာသည် အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော လင်းဖုန်း အတွက် လုံးဝ ရှင်းလင်းနေမည် ဖြစ်ပေသည်။

လင်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အတွေးထဲ နစ်မျောနေဟန် ဆောင်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အိုးယန်နဲ့ လန်ချင်းဆုန်းတို့ ဒီကို ရောက်လာပြီးနောက် ဒီ မိန်းကလေးရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သဘာဝကို ရှာတွေ့ပြီးတော့ သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာများလား..."

သို့ရာတွင် ချန်ချန်ရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဖြစ်နိုင်ချေ မရှိဘူး... စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကိုသာ တကယ် ဝင်ပါခဲ့မယ် ဆိုရင် သူတို့က ဒီလောက်နဲ့တင် သေချာပေါက် ရပ်တန့်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီလို ဝိညာဉ် အခြေအနေ မျိုးက ဒီ မိန်းကလေး အတွက် အလွန် ပြင်းထန်တဲ့ နှိပ်စက်မှု တစ်ခုပဲ..."

ထိုနှစ်ဦးသည် တော်ဝင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့များ သောင်းချီ၍ ဝိုင်းရံထားခြင်း ခံရသော်လည်း အနီးနားတွင် မည်သူမျှ မရှိသည့်အလား စကားပြောနေကြပြီး တော်ဝင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့များ သောင်းချီ၍ကမူ ပြင်းထန်သော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်နေရသည့်အလား သူတို့ နှစ်ဦးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြလေ၏။

တော်ဝင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့များ အားလုံးသည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော လူနှစ်ဦးမှာ သေချာပေါက် သာမန် လူများ မဟုတ်ကြောင်းကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိထားကြလေ၏။ သူတို့သည် လွန်ခဲ့သော အချိန် အနည်းငယ်က တော်ဝင်မြို့တော်တွင် ပြဿနာ ဖန်တီးခဲ့သော အင်မော်တယ်များ မဟုတ်လျှင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ ရှန်းထျန်းအဆင့် မဟာဆရာသခင် နှစ်ဦး ဖြစ်ပေမည်။

ရှန်းထျန်းအဆင့် မဟာဆရာသခင် များသာလျှင် လေထဲတွင် ခဏတာ နေနိုင်သော နည်းလမ်းများကို ပိုင်ဆိုင်ကြပေသည်။

ယခုအခါ တော်ဝင်မြို့တော်သည် ရှင်သန်ရေး အတွက် အရေးကြီးသော အချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ရှိနေပြီး အင်မော်တယ် နှစ်ဦး ထပ်မံ ပေါ်လာခြင်းက သူတို့၏ အာရုံကြောများကို သေချာပေါက် ဆွပေးနေပေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ... ငါ့ရဲ့ ထန်နိုင်ငံရဲ့ တော်ဝင်မြို့တော် ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရဲတယ်..."

မိန်းကလေး၏ ဘေးရှိ စစ်သူကြီးက ကျယ်လောင်စွာ စကားဆိုလေ၏။

ဤ စစ်သူကြီးသည် အချစ်ရူး အနက်ရောင်သံချပ်ကာဝတ်စစ်သူကြီး ပင် ဖြစ်လေ၏။

စစ်သူကြီးသည် စကားပြောနေစဉ် သူ၏ အနောက်ရှိ မိန်းကလေးကို သိမ်မွေ့စွာ ကာကွယ်ပေးလိုက်ပေသည်။ သူ၏ အနောက်ရှိ သူ ချစ်ရသော သူကို သူ ပို၍ပို၍ စွဲလမ်းလာပြီး သူမကို နောက်ထပ် အထိအခိုက် ခံတော့မည် မဟုတ်ချေ။

လင်းဖုန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မော့ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ချန်ချန်ရှန်းကို မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ဂိုဏ်းတူညီငယ်... ဒီ သေမျိုးတွေက အရမ်း ဆူညံလွန်းတယ်... ငါ လှုပ်ရှားရမလား... မင်း လှုပ်ရှားမလား..."

သို့ရာတွင် ချန်ချန်ရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အထက်တွင် ရပ်နေသော နဂါး ဝတ်ရုံ နှင့် မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန် နည်းနည်းက ဒီကို လာခဲ့တဲ့ အင်မော်တယ် နှစ်ပါးကို မင်း တွေ့ခဲ့လား..."

ချန်ချန်ရှန်း၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စစ်သူကြီး၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း မှေးကျဉ်းသွားခဲ့လေ၏။ သူသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်ကာ သူတို့ နှစ်ဦးကို အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

"ပစ်..."

ဝိုင်းရံထားမှု၏ အပြင်ဘက်ဆုံး အဝန်းအဝိုင်းတွင် နေရာယူထားပြီး အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော လေးသမား ထောင်ပေါင်းများစွာသည် သူတို့၏ လေးများကို ချက်ချင်း ဆွဲတင်ကာ ချန်ချန်ရှန်းနှင့် လင်းဖုန်း တို့ထံသို့ သူတို့၏ မြှားများကို ပစ်ခတ်လိုက်ကြလေ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော မြှားများသည် ချန်ချန်ရှန်းနှင့် လင်းဖုန်း တို့ထံသို့ ပျံသန်းလာခဲ့ပေသည်။

ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...

လေကို ဆုတ်ဖြဲသွားသော မြှားများ၏ အသံသည် အင်ပါယာနန်းတော် တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏。

ချန်ချန်ရှန်းနှင့် လင်းဖုန်းတို့သည် မရေမတွက်နိုင်သော မြှားများ အောက်တွင် ချက်ချင်း နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပေသည်။

သို့ရာတွင် စစ်သူကြီးက ရပ်တန့်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ ဆက်လက်၍ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"သုံးချက်ဆက် ပစ်ခတ်ခြင်း အတွက် ပြင်... ပစ်..."

လေးသမား ထောင်ပေါင်းများစွာသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားကာ မြှား သုံးစင်းကို တစ်ဆက်တည်း ပစ်ခတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မြင့်မားသော အရည်အသွေးကို ပြသကာ သူတို့သည် သေချာပေါက် လက်ရွေးစင် တပ်ဖွဲ့များ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်ကြလေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းနှင့် လင်းဖုန်းတို့ ရပ်နေခဲ့သော နေရာသည် မြှားများဖြင့် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေ၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အမည်းရောင် မြှား အစုအဝေးကြီးကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ထိုနေရာတွင် လူနှစ်ယောက် ရပ်နေခဲ့ဖူးကြောင်းကိုပင် ပြောရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

သို့ရာတွင် စစ်သူကြီးက အမိန့်များ ဆက်လက် ပေးနေလေ၏။

"မီးမြှားတွေ ထွန်း..."

လေးသမား ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ဆီ စိမ်ထားသော မြှားများကို သူတို့၏ မြှားကျည်တောက်များ ထဲမှ ထုတ်ယူကာ မီးညှိလိုက်ပြီး သူတို့၏ လေးများကို အဆုံးအထိ ဆွဲတင်ကာ စစ်သူကြီး၏ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြပေသည်။

"ပစ်..."

အော်ဟစ်မှုကြောင့် အသံဝင်နေသော စူးရှသည့် အမိန့် တစ်ခုသည် အင်ပါယာနန်းတော် တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော မီးမြှားများ သည် ချန်ချန်ရှန်းနှင့် လင်းဖုန်း တို့ ရှိနေခဲ့သော နေရာကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေ၏။

ရင်ပြင် တစ်ခုလုံးသည် မီးပင်လယ် ထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့လေသည်။

"ဒိုင်းတွေ မြှောက်... ဓားတွေ ဆွဲ..." စစ်သူကြီးက အမိန့်များကို စနစ်တကျ ပေးလိုက်လေ၏။

အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော တော်ဝင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့များ သည် သူတို့၏ ဒိုင်းများကို တူညီစွာ မြှောက်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ခါးမှ ဓားရှည်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပေသည်။

ဤ စစ်သူကြီးသည် အချစ်ရူး ဖြစ်သော်လည်း တပ်မတော် တစ်ခုကို လေ့ကျင့်ပေးရာတွင် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်ကြောင်း ပြောရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သူ ထုတ်ပြန်ခဲ့သော အမိန့် အများအပြားကို လူသောင်းချီ၍ ချက်ချင်း ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လုံးဝနီးပါး ထပ်တူကျနေပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော တပ်မတော်ကို ကွပ်ကဲသည့် နည်းလမ်းမျိုးကို ထန်နိုင်ငံတွင် ကြားပင် မကြားဖူးသလောက် ဖြစ်လေ၏။

လွန်ခဲ့သော အချိန် အနည်းငယ်က တော်ဝင်မြို့တော်တွင် ပေါ်လာခဲ့သော အင်မော်တယ် နှစ်ဦး အကြောင်း ချန်ချန်ရှန်း မေးမြန်းလိုက်ချိန်တွင် ဤလူနှစ်ဦးသည် ထိုနှစ်ဦးနှင့် မဟာမိတ်များ ဖြစ်ရမည်ကို စစ်သူကြီး သိလိုက်လေ၏။

အနည်းဆုံးတော့ သူတို့သည် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် သေဆုံးသွားသော နန်းတွင်းဆရာနှင့် မဟာမိတ်များ မဟုတ်ကြချေ... အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နန်းတွင်းဆရာသည် အရမ်းကို ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး အသားစင်း အဖြစ်သို့ပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သောကြောင့် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဒီလို တိုက်ခိုက်မှု အောက်မှာ အင်မော်တယ် တစ်ပါး တောင်မှ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဤ အင်မော်တယ် နှစ်ဦးကို ဖုန်မှုန့် အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်အထိ လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် နောက်ထပ် အမိန့် တစ်ခုကို စစ်သူကြီး ပေးတော့မည့်ဆဲဆဲတွင်...

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ လျင်မြန်သော လုပ်ရပ်များ အတွက် သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးနေမိသေးလေ၏။ ထိုလုပ်ရပ်များက အင်မော်တယ် နှစ်ဦးကို အငိုက်မိသွားစေပြီး မီးပင်လယ် ထဲတွင် တိုက်ရိုက် နစ်မြုပ်သွားစေခဲ့ပေသည်။

ရှန်းထျန်းအဆင့် မဟာဆရာသခင် တစ်ဦးတောင်မှ ဒီလို တိုက်ခိုက်မှု မျိုးကနေ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ စစ်သူကြီး ယုံကြည်နေခဲ့သည်။

စစ်သူကြီး တိတ်တဆိတ် ကျေနပ်နေစဉ်မှာပင် ဓားရှည် တစ်လက် သူ၏ လည်ချောင်းတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

လင်းဖုန်းသည် သူ၏ အရှေ့ရှိ အနက်ရောင်သံချပ်ကာဝတ်စစ်သူကြီး ကို ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ အထင်သေးစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"သေမျိုး သက်သက်တွေက ကျင့်ကြံသူတွေကို သတ်ဖို့ တကယ် ကြိုးစားနေတာလား... တကယ်ကို ရယ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ..."

သူ၏ လည်ချောင်းကို ဓားရှည်ဖြင့် ထောက်ခံထားရသော စစ်သူကြီးသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အန္တရာယ်ကို အရင် မတုံ့ပြန်ခဲ့ချေ... ထိုအစား သူသည် ခေါင်းကို လှည့်ကာ သူ၏ အနောက်ရှိ သူ ချစ်ရသော သူကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်လေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းသည် ရွှမ်အာ၏ မေးစေ့ကို ကိုင်ကာ ငုံ့ပြီး နမ်းမည့်အလား ပြင်ဆင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း စစ်သူကြီး၏ မျက်လုံးများ ဒေါသဖြင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပေသည်။

သူ၏ လည်ပင်းရှိ လင်းဖုန်း၏ ဓားရှည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စစ်သူကြီးသည် ချန်ချန်ရှန်းထံသို့ ရဲရင့်စွာ ခုန်ဝင်သွားလေ၏။

သို့ရာတွင် ကြီးမားသော ခွန်အား တစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားစေခဲ့ပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု တစ်ခု သူ၏ ကျောပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပေသည်။

သွေးများဖြင့် နီရဲနေပြီဖြစ်သော ဓားရှည် တစ်လက်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့လေ၏။ လင်းဖုန်းသည် စစ်သူကြီး၏ ကျောပြင်ကို နင်းထားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို မြှောက်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးစိုက်လိုက်ပေသည်။

ဓားရှည်ဖြင့် ရင်ဘတ် ဖောက်ထွင်းခံထားရသော စစ်သူကြီးသည် ချန်ချန်ရှန်းထံသို့ ယိမ်းယိုင်ကာ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားဆဲ ဖြစ်လေ၏။ သေရင်တောင်မှ သူချစ်ရသူကို အင်မော်တယ် တစ်ပါးရဲ့ ကစားခံရတာကို သူ ကြည့်မနေနိုင်ဘူး ဟု တွေးတောမိသည်။

"ဒုက္ခကနေ ကယ်တင်ပေးတဲ့ အတွက် အင်မော်တယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒီ နှိမ့်ချတဲ့ မိန်းကလေးမှာ ကျေးဇူးဆပ်စရာ နည်းလမ်း မရှိပါဘူး... ဒါတွေ အားလုံးက စစ်သူကြီးက ကျွန်မကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့တာပါ..."

သနားစရာကောင်းသော အသံတစ်ခု စစ်သူကြီး၏ နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ရွှမ်အာသည် သူ အရင်းနှီးဆုံး အသံကို အသုံးပြုကာ သူမကို ထီးနန်း တက်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေပြီး နန်းတွင်းကို ထိန်းချုပ်ခဲ့သည့် မကောင်းဆိုးဝါး လုပ်ရပ်များဖြင့် သူ့ကို စွပ်စွဲလိုက်ပေသည်။

ဟုတ်တယ်... ဒီလို ပြောမှသာ ရွှမ်အာက ဒီ အင်မော်တယ် နှစ်ပါးရဲ့ လက်ထဲကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ ဟု စစ်သူကြီးသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဤသို့ တွေးလိုက်လေ၏။

"ဒီ လူယုတ်မာက ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ယူခဲ့ရုံတင် မကဘူး... ကျွန်မကို ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခု ဖြစ်အောင်လည်း လုပ်ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက အရမ်းကို ရက်စက်တယ်... အင်မော်တယ်သာ မရှိခဲ့ရင် ကျွန်မ သိပ်ကြာကြာ ခံနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်..."

ရွှမ်အာ၏ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

သက်သာရာရသွားသော အရိပ်အယောင် တစ်ခုက စစ်သူကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်... ဟုတ်တယ်... သူမ သူ့ကို ပိုပြီး သိက္ခာချလေလေ... ရွှမ်အာ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများလေလေပဲ ဟု တွေးလိုက်သည်။

"ဒီ နှိမ့်ချတဲ့ မိန်းကလေးမှာ ကျေးဇူးဆပ်စရာ နည်းလမ်း မရှိပါဘူး... အင်မော်တယ်သာ စိတ်မရှိဘူး ဆိုရင် ကျွန်မက အစေခံ အဖြစ် လုပ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်... ပြီးတော့ ဒီဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ ဒုတိယ အတွေးမျိုး ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

သူ အရင်းနှီးဆုံး အသံသည် နောက်ဆုံးတွင် စစ်သူကြီးကို လုံးဝ ကြေမွသွားစေသော စကားများကို ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

အချစ်ရူးလေးသည် သူ၏ ဘဝ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ နှလုံးသားကို ကြေကွဲသွားစေသော စကားများကို နောက်ဆုံးတွင် ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လဲကျသွားတော့လေ၏။

ထန်နိုင်ငံ ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ အချစ်စစ်နတ်ဘုရား ဟာ နာမည်မရှိဘဲ ခွေးတစ်ကောင်လို မြေပြင်ပေါ် လဲကျ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။