အခန်း (၁၈၉-၁၉၀)

အခန်း ၁၈၉ - လင်းဖုန်း နှင့် ကလေးလေး

"ဂိုဏ်းတူညီငယ်... နတ်ဆိုး ထွက်ပြေးသွားတဲ့ နေရာကို ငါ ဆက်ပြီး ခြေရာခံဖို့ လိုတယ်... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မင်း ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေတယ်... သေမျိုးနယ်ပယ်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ဖိနှိပ်မှုက အရမ်း ပြင်းထန်လွန်းလို့ မင်း အသားမကျ ဖြစ်နေတာလား... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ကြိုးကြာဝါပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အရက်ကို အေးအေးဆေးဆေး သောက်နေသော လင်းဖုန်းက အခြား ကြိုးကြာဝါ တစ်ကောင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော ချန်ချန်ရှန်းကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

ကြိုးကြာဝါပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချန်ချန်ရှန်းက လင်းဖုန်း၏ စကားများကို မကြားသည့်အလား ဖြစ်နေလေ၏။ လင်းဖုန်းက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ခေါ်လိုက်ချိန်မှသာ သူက သူ၏ ခေါင်းကို တောင့်တင်းစွာ မော့လာပြီး အတင်းအကျပ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို လင်းရဲ့ ဂရုစိုက်မှု အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျွန်တော် နည်းနည်း ပင်ပန်းနေပုံ ရတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သေမျိုးနယ်ပယ်က ငါတို့လို ကျင့်ကြံသူတွေ အတွက် နေရာကောင်း တစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဒါဆိုရင် မင်း အရင် ပြန်သွားပါလား... ဒါက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် မရှိတဲ့ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် သက်သက်ပဲလေ... အဲဒါကို ငါ ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်..." လင်းဖုန်းက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းက အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း... ဒီကိစ္စကို ဂိုဏ်းချုပ်ဆီ သတင်းပို့ဖို့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းကို ကျွန်တော် အရင် ပြန်သွားလိုက်ပါ့မယ်... စီနီယာအစ်ကို လင်း အောင်မြင်ဖို့ ချန်ချန်ရှန်း ကြိုတင် ဆုတောင်းပေးပါတယ်..."

လင်းဖုန်းက ဤတစ်ကြိမ်တွင် သေမျိုးနယ်ပယ်သို့ သွားရန် ချန်ချန်ရှန်းကို တက်ကြွစွာ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။ လင်းဖုန်းက သူ့ကို အလိုလိုက်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံ ရသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လင်းဖုန်းက သူ့ကို ယိမ်းယိုင်သွားစေရန် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော သီအိုရီများကို ရိုက်သွင်းပေးခြင်းမှလွဲ၍ ချန်ချန်ရှန်းကို သံသယ ဖြစ်စေမည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ခဲ့ချေ။

အကယ်၍ သံသယ ဖြစ်စရာ တစ်ခုခု ရှိခဲ့ပါက လင်းဖုန်း၏ လုပ်ရပ်များထက် ပို၍ပင် လွန်ကဲသော ချန်ချန်ရှန်း၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ရှာဖွေခြင်း တားမြစ်ပညာရပ်ကို အသုံးပြုမှု ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ချန်ချန်ရှန်းက သူ ယခုလေးတင် ရရှိထားသော ဇူယွမ်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်တွင်သာ လုံးဝ အာရုံစိုက်နေလေ၏။ အိုးယန်က အလွန် ရက်စက်လွန်းခဲ့ပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ပြုပြင်၍မရနိုင်အောင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။

ဤနှစ်ရက်အတွင်း ချန်ချန်ရှန်းက ဇူယွမ်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေရုံသာမက မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် အခြေတည်စဝိညာဉ်ကို ဖြတ်တောက်ခြင်း ပါဝင်သော သူ၏ ဆရာ ဟူယန်၏ တာအို နည်းလမ်းကိုပါ တွက်ချက်နေခဲ့ရသည်။

သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအင် ကိုးဆယ့်ကိုး ရာခိုင်နှုန်းကို ဤကိစ္စ နှစ်ခု အတွက် အသုံးပြုနေရသဖြင့် သူက ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေပုံ ပေါ်ခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

လင်းဖုန်းက ပြုံးကာ လက်အုပ်ချီလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းတူညီငယ်... ဒီအထိ လိုက်ပို့ပေးတဲ့ အတွက် အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ငါတို့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်တဲ့ အခါ အတူတူ သောက်ကြတာပေါ့..."

ချန်ချန်ရှန်းက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကြိုးကြာဝါကို လှည့်ကာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းဘက်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေ၏။

လင်းဖုန်းက သူ၏ အရက်ဗူးကို ကိုင်ကာ ဆက်လက် သောက်နေလေ၏။ ရုတ်တရက် လင်းဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အေးခဲသွားပြီး ချန်ချန်ရှန်းက နေရာလပ်မကျန် အရာအားလုံးကို စီစဉ်ထားသည်ဟု သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လှောင်ပြောင် တွေးတောလိုက်လေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းက သူ့ကို စောင့်ကြည့်ရန် အရန် အစီအစဉ် တစ်ခုတောင် ထားခဲ့သေးကြောင်းကို ဆက်တွေးလိုက်သည်။

လင်းဖုန်းက ချန်ချန်ရှန်း ချန်ထားခဲ့သော အရန် အစီအစဉ်ကို သတိမထားမိသည့်အလား ဟန်ဆောင်ကာ အဝေးသို့ တည့်မတ်စွာ ပျံသန်းသွားလေ၏။

မည်မျှကြာအောင် ပျံသန်းခဲ့မှန်း မသိပြီးနောက် အောက်ဘက်တွင် မြို့ တစ်မြို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤမြို့က အလွန် သေးငယ်ပြီး တော်ဝင်မြို့တော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ရန် မဆိုထားနှင့် မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့ ပင်လျှင် အဆတစ်ရာကျော် ပိုမို ကြီးမားလေ၏။

မြို့ရိုးအနိမ့်များက ခြေထောက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် ကျော်ဖြတ်နိုင်မည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

မြို့ တစ်မြို့ထက်စာလျှင် မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့နှင့် ပိုတူလေ၏။

လင်းဖုန်းက ကြိုးကြာဝါပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ သတိမထားမိနိုင်သော နေရာ တစ်ခုတွင် ဆင်းသက်လိုက်ပြီး မြို့ထဲသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလေ၏။

ဤ မြို့ငယ်လေးက အနည်းငယ် အဆင့်နိမ့်ပုံ ပေါ်လေ၏။ လမ်းပေါ်ရှိ လမ်းသွားလမ်းလာ အများစုမှာ ဖာထေးထားသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဆင်းရဲသားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့ အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရိုးသားသော အပြုံးများ ရှိနေကြသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ ပရမ်းပတာ အခြေအနေများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤနေရာက နိဗ္ဗာန်ဘုံ တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။

ခမ်းနားသော တာအို ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လင်းဖုန်းက သဘာဝကျကျပင် အာရုံစိုက်မှု အများအပြားကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ သာမန်မဟုတ်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် လင်းဖုန်း၏ ချောမောသော အသွင်အပြင်တို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကြက်အုပ်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့် ကြိုးကြာဖြူ တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပင်မ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် သူ့ကို ထင်ရှားနေစေခဲ့လေ၏။

လင်းဖုန်းက ပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက် လျှောက်သွားလေ၏။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်း အတွင်းတွင် သူ့ကို လူတိုင်းနီးပါး သံသယ ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူက ဤမျှ လွတ်လပ်စွာ ပြုမူနေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

သေမျိုးများကြားတွင် ဆိုလျှင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ချေ။ လင်းဖုန်းက သေမျိုးနယ်ပယ်မှ သေမျိုးများကို ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ ကြည့်နေလေ၏။

လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကိုယ့်တံခါးဝက ပုရွက်ဆိတ်များကို စိတ်ဝင်စားလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ တွေးလိုက်မိလေ၏။

ရုတ်တရက် လင်းဖုန်း၏ အင်္ကျီလက်ကို လက်သေးသေးလေး တစ်ဖက်က ဆွဲကိုင်လိုက်လေ၏။ လင်းဖုန်း ရပ်တန့်ကာ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။

ညစ်ပတ်နေသော ကလေးလေး တစ်ယောက်က လင်းဖုန်းကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် သေမျိုးနယ်ပယ်မှ ဆေးဘက်ဝင်အပင် အနည်းငယ် ပါရှိသော ဝါးခြင်းတောင်း တစ်လုံးကို ကိုင်ထားလေ၏။

"သခင်လေး... ကျွန်တော့်ဆီမှာ အရမ်း ကောင်းတဲ့ ပန်းတိန်းဂျင်ဆင်း တွေ ရှိတယ်... နည်းနည်း ယူမလား..."

ကလေးလေးက သူ၏ အရှေ့ရှိ ခမ်းနားသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မွန်မြတ်သော သခင်လေးကို ကြည့်ကာ စကားထစ်လျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

သို့သော် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို ရောင်းချလိုသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒက ကလေးလေးအား လင်းဖုန်းကို ဆွဲကိုင်ကာ မေးမြန်းရန် ရဲစွမ်းသတ္တိကို ပေးစွမ်းခဲ့ဆဲ ဖြစ်ပေတယ်။

လင်းဖုန်းက ကလေးလေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာ ကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးလေး တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ သူက လက်ဆန့်တန်းကာ ကလေးလေး၏ ညစ်ပတ်နေသော ပါးပြင်ကို ညှစ်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်လဲ..."

"ကြေးပြား... ကြေးပြား နှစ်ပြားပါ..." ကလေးလေးက အနေခက်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

လင်းဖုန်းက သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ရွှေစေ့ တစ်စေ့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤရွှေစေ့မှာ လင်းဖုန်းက ရွှေသတ္တုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းခြင်း ကို အသုံးပြုကာ ဖန်တီးထားသောအရာ သက်သက်သာ ဖြစ်လေ၏။

လင်းဖုန်းက ညစ်ပတ်နေသော လက်သေးသေးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရွှေစေ့ကို ကလေးလေး၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီ ရွှေစေ့က မင်းရဲ့ ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေ လဝက်စာဖိုးပါ... ဒီမြို့မှာ ငါ့ရဲ့ ခြံဝင်းငယ်လေး တစ်ခု ရှိတယ်... နေ့တိုင်း တစ်နေ့တစ်ခါ လာပို့ပေးလို့ ရမလား..."

ကလေးလေးက လင်းဖုန်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူက ကျေးဇူးရှင် တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရပုံ ပေါ်လေ၏။

အလွန် မွန်မြတ်ပုံ ရသော ဤသခင်လေးက သူ့ကို မဆူပူဘဲ ထွက်သွားရန် မပြောသည့်အပြင် ဤမျှလည်း ရက်ရောသေး၏။

ကလေးလေးက ခေါင်းကို အားရပါးရ ညိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ သခင်လေး... ကျွန်တော် လာပို့ပါ့မယ်..."

လင်းဖုန်းက ကလေးလေး၏ လက်ကို ကိုင်ကာ မြို့ထဲသို့ လျှောက်သွားလေ၏။

ကလေးလေးက သာမန်မဟုတ်သော မိသားစုမှ လာသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည့် ဤသခင်လေး၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိခဲ့သည်ကို မြင်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများသည်လည်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

သို့သော် လူသေ တစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသည့်အလား လင်းဖုန်း၏ ဂရုမစိုက်သော အကြည့်က သူတို့အပေါ် ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် မူလက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေခဲ့သူများက ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကြလေ၏။

လင်းဖုန်းက ကလေးလေး၏ လက်ကို ကိုင်ကာ မြို့ထဲသို့ လျှောက်သွားပြီး မြို့ထဲရှိ အခမ်းနားဆုံး အိမ်၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ကလေးလေးက သူ၏ အရှေ့ရှိ အိမ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်လေ၏။ သေးငယ်သော်လည်း မြို့ထဲတွင် ပတ်ပြေးရင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသဖြင့် ဤနေရာက မည်ကဲ့သို့သော နေရာမျိုး ဖြစ်သည်ကို သူ သိလေ၏။

"သခင်လေး... ဒါက မြို့စားအိမ်တော်လေ... အထဲက ခွေးကြီးတွေက အရမ်း ကိုက်တတ်တယ်..."

ကလေးလေးက လင်းဖုန်း၏ လက်ကို ဆွဲကာ အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကလေးလေးက သူ့ကိုယ်သူ အကိုက်ခံရမည်ကို မစိုးရိမ်ဘဲ ဤသခင်လေးက ခွေးကြီးများကို ကြောက်သွားမည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်လေ၏။

လင်းဖုန်းက ကလေးလေး၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟုတ်လား... အခုကစပြီး ဒီမှာ ခွေးတွေ မရှိတော့ဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ငါ နေမယ့် နေရာ ဖြစ်သွားပြီလေ..."

ကလေးလေး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ အရှေ့ရှိ သခင်လေးက မြို့စားနှင့် အဆက်အသွယ် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ထိုအရာက မြို့စားဖြစ်ပြီး သူက မြို့စားကို အကြိမ်အနည်းငယ်သာ မြင်ဖူးလေ၏။ မြို့စားက သူ သတ်ချင်သည့် အချိန်တိုင်း သူတို့ကို သတ်နိုင်ကြောင်း လူကြီးများ ပြောသည်ကို သူ ကြားဖူးခဲ့ကြောင်း တွေးတောမိလေ၏။

ကလေးလေးက ဤအလုပ်ကို သူ လက်ခံသင့်၊ မသင့် တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း သူ ကြိုးစားပမ်းစား တူးဖော်ထားသော ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို သူ၏ အရှေ့ရှိ သခင်လေးက ဝယ်ယူရန် ဆန္ဒရှိနေသရွေ့ သူက ဆက်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို ရောင်းချခြင်းဖြင့်သာ သူ၏ မိခင်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး အချို့ ခွဲဝေပေးရန် သူ ကူညီနိုင်မည် ဖြစ်လေ၏။

ကလေးလေးက သူ၏ မိခင်ကို တွေးလိုက်ပြီး လင်းဖုန်းကို ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"သခင်လေးက ဒီမှာ နေမယ် ဆိုမှတော့ နေ့လယ်တိုင်း သခင်လေးဆီကို ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေ ကျွန်တော် လာပို့ပေးပါ့မယ်..."

လင်းဖုန်းက ကလေးလေး၏ လက်ကို လွှတ်ပေးကာ ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပင်မ တံခါးဆီသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်သွားကာ အနီရင့်ရောင် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားလေ၏။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အိမ်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည့်အလား အလွန် သက်တောင့်သက်သာနှင့် အေးဆေးစွာ ဖြစ်နေလေ၏။

ပင်မ တံခါး ပိတ်သွားချိန်မှသာ အိပ်မက်မှ နိုးလာသည့်အလား ကလေးလေးက သူ၏ လက်ထဲရှိ ရွှေစေ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ရွှေစေ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မြို့၏ အနောက်ဘက်သို့ ပြေးသွားလေတော့၏။

---

အခန်း ၁၉၀ - လင်းဖုန်း ၏ အစီအစဉ်

နောက်နေ့ နေ့လယ်တွင် ကလေးလေးက ကတိအတိုင်း မြို့စားအိမ်တော် တံခါးသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး တံခါးကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါက်လိုက်လေ၏။

လင်းဖုန်း တံခါးကို ဖွင့်ကာ ပြုံးပြီး ကလေးလေးကို လက်ယပ်ခေါ်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဝင်လာခဲ့..."

ကလေးလေးက စိုးရိမ်နေသော်လည်း သူ၏ ခြင်းတောင်းလေးကို သယ်ကာ လင်းဖုန်း၏ နောက်မှ မြို့စားအိမ်တော်ထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားလေ၏။

သူ၏ အရှေ့ရှိ လက်ရာမြောက်သော ခြံဝင်းက ကလေးလေး တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော မြင်ကွင်း ဖြစ်လေ၏။ ရေကန် တစ်ခု၊ ပန်းခြံ တစ်ခု၊ ကျောက်တုံး မဏ္ဍပ် တစ်ခုနှင့် စီးဆင်းနေသော ရေများ ရှိနေသည်။

သို့သော် ကလေးလေးကို ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရစေသောအရာမှာ ဤမျှ ကြီးမားသော ခြံဝင်းထဲတွင် အခြား မည်သူမျှ မရှိဘဲ သူ၏ အရှေ့ရှိ သခင်လေးသာ ရှိနေခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

လင်းဖုန်းက ခြံဝင်းထဲရှိ ကျောက်တုံးခုံ တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ဘေးရှိ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် သစ်သား ထမင်းချိုင့် တစ်လုံး ရှိနေ၏။

ကလေးလေးက အနည်းငယ် အနေခက်စွာဖြင့် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝါးခြင်းတောင်းကို လင်းဖုန်း၏ အရှေ့တွင် ချထားလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"သခင်လေး... ဒီမနက် အစောကြီး ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေ သွားတူးတာ တစ်ပင်ပဲ ရခဲ့တယ်... စိတ်မပူပါနဲ့... ခဏနေရင် တောင်ပေါ်သွားပြီး ထပ်တူးပေးပါ့မယ်..."

လင်းဖုန်း ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စားပွဲပေါ်ရှိ ထမင်းချိုင့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါကို ပြန်ယူသွား... အဲဒီထဲမှာ မင်းရဲ့ အမေ လိုအပ်တဲ့ ဆေးစွပ်ပြုတ် ပါတယ်..."

ကလေးလေးက ကျောက်စားပွဲပေါ်ရှိ ထမင်းချိုင့်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဤသခင်လေးက မနေ့က သူ့အကြောင်း စုံစမ်းခဲ့ရမည် ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားလေ၏။

သူ၏ အရှေ့ရှိ ထမင်းချိုင့်ကို ကြည့်ရင်း ကလေးလေးက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သခင်လေး... သခင်လေးသာ ကျွန်တော့် အမေကို ကယ်တင်နိုင်မယ် ဆိုရင် ကျွန်တော် ကျောက်တုံးက သခင်လေးကို တစ်သက်လုံး သခင် အဖြစ် အစေခံဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

ဤကဲ့သို့ ကြင်နာတတ်သော သခင်လေး၏ နောက်သို့ လိုက်ခွင့်ရခြင်းသည် တစ်သက်လုံး အစေခံ တစ်ယောက် ဖြစ်ရမည် ဆိုလျှင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ အစားအသောက် အတွက် သူ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ကြောင်း သူ တွေးတောမိလေ၏။

သို့သော် လင်းဖုန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မင်းနဲ့ ငါ အကြားမှာ ကံကြမ္မာ မရှိပါဘူး... ငါ ဒီမှာ နှစ်ရက်ပဲ နေမှာ... မင်း အမေရဲ့ ရောဂါက မပြင်းထန်ဘူး... မင်း အမေကို ဒီ ဆေးစွပ်ပြုတ် သောက်ခိုင်းလိုက်ရင် သူ သဘာဝကျကျ ပြန်ကောင်းလာလိမ့်မယ်..."

လင်းဖုန်း၏ ငြင်းဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကလေးလေး၏ မျက်နှာပေါ်၌ စိတ်ပျက်မှုများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤသခင်လေး အတွက် အစေခံ တစ်ယောက် ဖြစ်ခွင့်ရမည့် ကံကောင်းမှုမျိုး သူ့တွင် အမှန်တကယ် မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် ဤသခင်လေး ပြောသကဲ့သို့ ဆေးစွပ်ပြုတ်က သူ၏ မိခင်၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည် ဆိုပါက သူ့အတွက် သခင်လေးက သူ၏ ကြီးမြတ်သော ကျေးဇူးရှင် ပင် ဖြစ်လေ၏။

ကလေးလေးက လင်းဖုန်းကို ဦးချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ လေးနက်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ဒီနေ့ကစပြီး သခင်လေးက ကျောက်တုံးရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပဲ... ကျောက်တုံးကို ဘာပဲ လုပ်ခိုင်းလုပ်ခိုင်း ကျောက်တုံးက တုံ့ဆိုင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လင်းဖုန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကလေးလေး၏ စကားများကို အာရုံမစိုက်ဘဲ အဓိပ္ပာယ် နက်ရှိုင်းစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မင်း အမေရဲ့ အသက်ကို ကယ်ဖို့ မြန်မြန် ယူသွားလိုက်..."

ကလေးလေးက အားရပါးရ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ထမင်းချိုင့်ကို ယူကာ လေကဲ့သို့ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေ၏။

လင်းဖုန်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လေထဲသို့ ပျံတက်သွားကာ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော ကြိုးကြာဝါပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားလေ၏။

လင်းဖုန်း ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် မြို့စားအိမ်တော်၏ ဧည့်ခန်း အတွင်း နေရာအနှံ့ လဲကျနေသော သတိလစ်နေသည့် လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည်လည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သတိပြန်လည်လာကြသည်။

ထိုနေ့တွင် မြို့စားအိမ်တော် တစ်ခုလုံးက အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီးနောက် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူတို့ မသိကြသော်လည်း ယခုအခါ မြို့စား၏ လက်မောင်း အတွင်းတွင် ရွှေတုံးများ ပါရှိသော သေတ္တာငယ် တစ်လုံး ရှိနေသောကြောင့် ပင်။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသော ကလေးလေးက ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော သူ၏ မိခင်အား ဆေးစွပ်ပြုတ် တိုက်ကျွေးနေပြီး သူ တွေ့ခဲ့ရသော သခင်လေး မည်မျှ ကောင်းမွန်ကြောင်းကို ပြောပြနေလေ၏။ သူ၏ မိခင်ကမူ သူမ၏ အရှေ့ရှိ ကလေးလေးကို ပြုံးပြနေရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။

ဆေးစွပ်ပြုတ် ကုန်သွားချိန်မှသာ သားအမိ နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားစေသောအရာမှာ အမျိုးသမီး၏ ရောဂါက လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဤသည်မှာ မြို့တွင်းရှိ ဆရာဝန်များပင် ရောဂါရှာဖွေထားသော ကုသ၍မရသည့် ရောဂါ တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ထိုအရာကို ဆေးစွပ်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်ဖြင့် ကုသနိုင်ခဲ့၏။

အမျိုးသမီးက ရှိုက်ငိုလျက် သူမ၏ သားကို ဖက်ကာ သူတို့၏ နတ်ဘုရား ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု အတွက် အင်မော်တယ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်နေခဲ့လေ၏။

သို့သော် ဖက်ထားခံရသော ကလေးလေးက ပုံမှန်မဟုတ်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏ မူလ ရှင်းလင်းနေသော မျက်လုံးများမှာ မြူခိုး တစ်လွှာ ဖုံးလွှမ်းသွားပုံ ရလေ၏။

ညဘက်တွင် ပြင်းထန်သော ရောဂါမှ ယခုလေးတင် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာသော အမျိုးသမီးက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားခဲ့သော ကလေးလေးက မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ထိုင်လိုက်လေ၏။

ကလေးလေး၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်မှုနှင့် မောက်မာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူက သူ၏ လက်များကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အသက် တစ်ချောင်း အတွက် အသက် တစ်ချောင်း... တရားပါတယ်..."

နောက်နေ့သည် အခြားနေ့များနည်းတူ ပင် ဖြစ်လေ၏။ ကလေးလေးက တောင်ပေါ်သို့ သွား၍ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ တူးဖော်ပြီးနောက် မြို့ထဲတွင် ရောင်းချခဲ့သော်လည်း မြို့စားအိမ်တော်သို့ သူ ဘယ်တော့မှ ထပ်မသွားတော့ချေ။

ကလေးလေးက အလွန် သာမန် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကိုသာ တူးဖော်ခဲ့ပြီး တစ်နေ့လုံး ရောင်းချရန် ကြိုးစားပြီးနောက် ထိုအရာများကို မရောင်းရသေးချေ။ ခြင်းတောင်း ထဲရှိ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ၏ အရွက်များက လိပ်ဝင်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။

ကလေးလေးက သူတောင်းစား တစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်အထိ ပင် ဖြစ်လေ၏။ ကလေးလေးက လျှောက်သွားကာ ခြင်းတောင်းကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ချထားလိုက်ပြီး သူတောင်းစား၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ လမ်းသွားလမ်းလာများကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်နေလေ၏။ ရုတ်တရက် ကလေးလေး စကားပြောလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ တွေ့ကြပြီပေါ့... မင်းကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ... လင်းဖုန်းလား... ဇူယွမ်လား... ဒါမှမဟုတ် ရှဲ့ရှင်းကျစ်လား..."

ညစ်ပတ်ပြီး နံစော်နေသော သူတောင်းစားက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အလွန် ပင်ပန်းနေသည့်အလား ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"နာမည် တစ်ခုက အရေးကြီးလို့လား... ငါက အင်မော်တယ်နဲ့ ချိန်းထားတာကို လာစောင့်တာပါ..."

ကလေးလေးက ရွှေစေ့ကို ထုတ်ယူကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ချထားလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်က အရမ်း တန်ဖိုးရှိတယ်... ငါတောင် သုံးကြိမ်ပဲ သုံးနိုင်တယ်... မင်း ငါ့ကို မြင်ဖူးတယ် ဆိုမှတော့ မင်း စိတ်သက်သာရာ ရသင့်တယ် မဟုတ်လား... ငါ အခု မိစ္ဆာတစ်သောင်း နိုင်ငံ ကို သွားတော့မယ်... မင်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေဖို့ပဲ လိုတယ်..."

"ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပေါင်းစပ်ခြင်း အဆင့် က မဟာ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်ပါ့မလား..." သူတောင်းစားက မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ကလေးလေးက ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ကလေး တစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်သင့်သော အပြစ်ကင်းစင်မှုမျိုး မရှိချေ။ သူ၏ ကြီးကောင်မဝင်မီ အသံက စူးရှနေပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ခန္ဓာကိုယ် ပေါင်းစပ်ခြင်း အဆင့် က မြွေ နတ်ဆိုး တစ်ကောင်ကိုတောင် ငါတို့ မသတ်နိုင်ဘူး ဆိုရင် ငါတို့ ဘာတွေ စီစဉ်နေတာလဲ..."

သူတောင်းစားက မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး ထပ်မပြောတော့ချေ။ သူ၏ အမူအရာမှာ နာကျင်နေပုံ ရလေ၏။

....

ကြိုးကြာဝါပေါ်တွင် စီးနင်းနေသော လင်းဖုန်းက မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့၏ အထက် တည့်တည့်တွင် ရှိနေ၏။ တင်းကြပ်စွာ စောင့်ကြပ်ထားသော်လည်း စနစ်တကျ ရှိသော အောက်ဘက်ရှိ မြို့ကို လင်းဖုန်း၏ စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေလေ၏။

ကနဦး လူသားဧကရာဇ်၏ ချီက ဤမြို့ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဝန်းရံလာပြီ ဖြစ်လေ၏။

ထန်နိုင်ငံ အတွင်း လက်ရှိ လူသားဧကရာဇ်၏ ချီ ရှိသော တစ်ခုတည်းသော မြို့များမှာ တော်ဝင်မြို့တော်နှင့် သူ၏ အရှေ့ရှိ မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ချန်ချန်ရှန်းသာ ရှာဖွေပါက သူလည်း ထိုအရာကို ရှာတွေ့နိုင်၏။

ထို့ကြောင့် ဖုံးကွယ်ထားခြင်းက အသုံးမဝင်ချေ။ အကြံအစည် တစ်ခုကိုဆက်လက် အကောင်အထည် ဖော်ခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။

ကြိုးကြာဝါပေါ်ရှိ လင်းဖုန်းက ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ သူ ပြန်ပေါ်လာချိန်တွင် သူက မြို့စားအိမ်တော်၏ စာကြည့်ခန်း အတွင်းတွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ရှဲ့ရှင်းကျစ်၏ ဖခင် ရှဲ့ချုံးယန်က စားပွဲတွင် မတ်မတ် ထိုင်နေပြီး စာရွက်စာတမ်းများကို သေချာစွာ ရေးသားနေကာ လင်းဖုန်း ရောက်လာသည်ကို သတိမထားမိပုံ ရလေ၏။

လင်းဖုန်းက သူ၏ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ သူ၏ အရှေ့ရှိ ရှဲ့ချုံးယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရှဲ့ရှင်းကျစ်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဖခင်ကို ဒိုင်းကာ အဖြစ် အသုံးပြုကာ ဤမျှ အထိ လုပ်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ လင်းဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျှ မရှိဘဲ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"မင်း ဘယ်လို သေချင်လဲ..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် စားပွဲ၌ ထိုင်နေသော ရှဲ့ချုံးယန်က သူ၏ စုတ်တံကို ရပ်တန့်လိုက်၏။ သူက သူ၏ အရှေ့ရှိ လင်းဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ မင်း ငါ့ကို ရှာတွေ့သွားတာပဲ..."

လင်းဖုန်းက စကားများကို ဖြုန်းတီးမနေဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ ရှဲ့ချုံးယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်လေ၏။ ရှဲ့ချုံးယန် သေဆုံးသွားချိန်တွင် သူက လင်းဖုန်း၏ အပေါ်တွင် ရှဲ့ရှင်းကျစ်၏ အရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပုံ ရလေ၏။ ရှဲ့ချုံးယန်က သူ့သားကို ထိုမျှသာ ကူညီပေးနိုင်တော့သည့်အပေါ် အနည်းငယ် နောင်တရစွာဖြင့် တိတ်တဆိတ် တွေးတောရင်း သေဆုံးသွားခဲ့လေ၏။

ရှဲ့ချုံးယန်၏ သက်မဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ရုတ်တရက် ပျံသန်းထွက်လာပြီး အပြင်သို့ ပျံထွက်သွားရန် ရည်ရွယ်လေ၏။

စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ပေါ်ခြင်း အဆင့်မှ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် လင်းဖုန်း၏ မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဥ်စင်မြင့် ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော စိတ်ကူးယဉ် ပုံရိပ်က လက်ညှိုး တစ်ချောင်းကို မြှောက်လိုက်ရာ မမြင်ရသော စွမ်းအား တစ်ခုက ရွှေရောင် အလင်းတန်းကို ရိုက်ခတ်သွားလေ၏။

ရွှေရောင် အလင်းတန်းက သနားစရာကောင်းသော စူးရှသည့် အော်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြာ အဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားတော့လေ၏။

ရှဲ့ချုံးယန်က ဤကမ္ဘာမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး လင်းဖုန်းကလည်း သူ၏ အစီအစဉ်၏ ပထမ တစ်ဝက်ကို ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းဖုန်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လှည့်ကာ အခန်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ကြိုးကြာဝါပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာသော လင်းဖုန်းက သူ၏ အရက်ဗူးမှ အားပါးတရ သောက်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းတူညီငယ်... မင်း ကြည့်နေတုန်းပဲလား..."

တောင်ထိပ်ငယ်လေးရှိ လျှို့ဝှက်ခန်း အတွင်း အဝေးတစ်နေရာတွင် ရှိနေသော ချန်ချန်ရှန်းက လန့်ဖြတ်သွားပြီးနောက် ခါးသီးစွာ ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။

လင်းဖုန်း ထိုင်နေသော ကြိုးကြာဝါက ရုတ်တရက် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ပျံသန်းထွက်လာခဲ့သည်။ ချန်ချန်ရှန်းက လင်းဖုန်း၏ အရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လက်အုပ်ချီလျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို လင်း... ခင်ဗျားရဲ့ နှလုံးသားနတ်ဆိုးကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့တဲ့ အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်... အခုကစပြီး ခင်ဗျားရဲ့ တာအို နှလုံးသားက ဖြူစင်သွားပါပြီ..."

လင်းဖုန်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ရာ ရယ်မောမှုကြောင့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။ သူက ချန်ချန်ရှန်းကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဂိုဏ်းတူညီငယ်... မင်း ယုံလား... တကယ်တော့ ငါတို့ နှစ်ယောက်က စိတ်တူကိုယ်တူတွေ ပဲ..."

Book 19 end.