အခန်း (၁-၃)

အခန်း (၁) - အကန့်အသတ်မဲ့ ကိုယ်ပွားများ၊ သုညမှ စတင်ခြင်း

ကောင်းကင်ယံ၌ နေမင်းသည် အထက်တည့်တည့်တွင် ရှိနေပြီး ၎င်း၏ တည်နေရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မွန်းတည့်ချိန် ဖြစ်နိုင်ခြေ များပေသည်။

နေရောင်ခြည်သည် တောအုပ်၏ သစ်ရွက်အုပ်များကြားမှ တိုးဝင်ဖြာကျနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အလင်းနှင့် အမှောင် အကွက်အပြောက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ကျောက်ဖေးသည် ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာရခြင်း ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုဒဏ်မှ ပြန်လည်သက်သာလာပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် မိမိနှင့် အရပ်အမောင်း၊ ရုပ်ရည်ချင်း ထပ်တူညီပြီး နာမ်လောကအခြေအနေမှ ရုပ်ဝတ္ထုအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလာနေသော ရှေ့မှ ပုံရိပ်တစ်ခုကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မကြာသေးမီကအထိ ကျောက်ဖေးသည် ဘဝကို အေးအေးလူလူ ဖြတ်သန်းနေသည့် ချမ်းသာသော ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူ့အမေသည် သူမှတ်မိနိုင်သည့် အရွယ်မတိုင်ခင်ကပင် ဖျားနာပြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ချေပြီ

သူ့ဖခင်၏ အလိုလိုက်မှုကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ရရှိခဲ့ပြီး ကလေးဘဝကတည်းက အထိန်းတော် လေးယောက်ထက် မနည်းရှိခဲ့ကာ အလုပ်အကျွေးပြုမှုကိုလည်း အပြည့်အဝ ခံယူခဲ့ရသည်။

တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရပြီးမှသာ သူ့ရည်းစား၏ သင်ကြားပေးမှုကြောင့် ရှူးဖိနပ်ကြိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုယ်တိုင်ချည်တတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းက ကျောက်ဖေး ဘယ်လောက်ထိ အလိုလိုက်ခံခဲ့ရကြောင်း သက်သေပြနေတာပင်

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူ့ဖခင်သည် ကားအက်စီးဒင့်ဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး သူ့အတွက် အိမ်များစွာနှင့် ဘဏ်စုဆောင်းငွေ သန်းပေါင်းများစွာကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပေသည်။

ကျောက်ဖေးသည် အလွန်အမင်း စိတ်ထိခိုက်ခဲ့ပြီး ဘဝကို ပြန်လည်မထူထောင်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ့ဖခင်၏ ကုမ္ပဏီကို ဆွေမျိုးများကသာ ခေတ္တစီမံခန့်ခွဲပေးခဲ့ရချေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဆွေမျိုးများ၏ စဉ်ဆက်မပြတ် ဂရုတစိုက် ဖျောင်းဖျမှုကြောင့် ကျောက်ဖေးသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ဓာတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းရန် ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဘယ်သူသိမှာလဲ... သူနိုးလာသည့်အချိန်တံင်

ထိုသို့ လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုကို ရောက်ရှိနေမည်ဆိုတာကို

ထို့အပြင် ဒီနေရာက ကမ္ဘာမြေ မဟုတ်တော့တာ သေချာသလောက် ရှိနေသည်။

ကောင်းကင်ပေါ်က နေမင်းသည် ကမ္ဘာပေါ်က နေထက် သိသိသာသာ ပိုကြီးနေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က အပင်အချို့သည်လည်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် မရှိသော အပင်တွေ ဖြစ်ပုံရသည်။

ပိုပြီး ထူးဆန်းတာက သူ့ စိတ်ထဲ၌ ပေါ်လာသော စနစ်ပင်

ထိုစနစ်သည် သူ့ကို ကိုယ်ပွါးများအလိုအလျောက် ဖန်တီးခွင့် ပေးထားပြီး ကိုယ်ပွါးများသည် သူ၏ မူလ ခွန်အား၊ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု စသော အရည်အချင်း အားလုံးကို အမွေဆက်ခံထားကြသည်။

ကျောက်ဖေးသည် ဝတ္ထုများကို မရေမတွက်နိုင်အောင် ဖတ်ဖူးခဲ့ပြီး သူသည် ကာယလုပ်အားနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းများကို မကျွမ်းကျင်သည့်တိုင် ဤကဲ့သို့သော သဘောတရားများကို လက်ခံနိုင်စွမ်းမှာမူ အလွန်ပင် အားကောင်းသည်။

သူသည် ထိုစနစ်ကို "ကိုယ်ပွားစနစ်"ဟု အမည်ပေးလိုက်သည်... စုစုပေါင်း တစ်မိနစ်

ခန့် ကြာသွားသည်။

ပထမဆုံး ကိုယ်ပွားကို နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

ကျောက်ဖေးသည် မိမိနှင့် ထပ်တူကျသော ရှေ့မှ ကိုယ်ပွားကို ကြည့်ရင်း ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ခု၊ ဦးနှောက် နှစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဦးနှောက် နှစ်ခုလုံးသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အလုပ်လုပ်နေကြသည်။

ဦးနှောက် နှစ်ခုရှိခြင်းကြောင့် သူ၏ စဉ်းစားတွေးခေါ်နိုင်စွမ်း၊ သတင်းအချက်အလက် စီမံဆောင်ရွက်နိုင်စွမ်း၊ သင်ယူနိုင်စွမ်း၊ မှတ်ဉာဏ်နှင့် အခြားသော စွမ်းရည်အားလုံးသည် နှစ်ဆ တိုးလာကြောင်း သူ လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဒါက တကယ် အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ..."

"ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ခုက ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို နှစ်ဆ တိုးစေတယ်ဆိုရင်၊ ငါ့မှာ ခန္ဓာကိုယ် ဆယ်ခု၊ ရာဂဏန်းရှိရင် ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက ဆယ်ဆ ဒါမှမဟုတ် အဆတစ်ရာ တိုးလာမှာ မဟုတ်ဘူးလား? ထောင်နဲ့ သောင်းနဲ့ ချီတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေ ဆိုရင်ကော?"

ထို့အပြင် ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ ပင်မအသိစိတ်ကို မူလခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကိုယ်ပွားများအကြား ကူးပြောင်းနိုင်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။

ထို့ပြင် ကိုယ်ပွားကို မူလခန္ဓာကိုယ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲတိုးတက်စေနိုင်သည်။

ယင်းက သူ၏ ကိုယ်ပွားများအားလုံး အကုန်အစင် မပျက်စီးသရွေ့ သူသည် ဆက်လက် အသက်ရှင်နေနိုင်မည် ဖြစ်ပြီးအခြေခံအားဖြင့် အင်မော်တယ်အဆင့်ကို ရရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်

အင်မတန် အစွမ်းထက်လှပေသည်

ထို့ပြင် ဦးနှောက် စွမ်းဆောင်ရည်သည်လည်း မြင့်တက်လာသောကြောင့် ကျောက်ဖေးအနေဖြင့် အလုပ်များစွာကို တစ်ပြိုင်နက် လုပ်ဆောင်ရန်သို့မဟုတ် အသိစိတ် ဖိစီးမှုဒဏ် ခံရရန် ပြဿနာ မရှိတော့ပေ။

ကျောက်ဖေးသည် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်းသာသွားသည်။

အကျွမ်းတဝင် မရှိသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုများပင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကမ္ဘာမြေသို့ ပြန်နိုင်မည်လား မသိသော်လည်းဘဝတွင် ဤကဲ့သို့သော ကြုံခဲလှသည့် အတွေ့အကြုံမျိုးကို ရရှိခြင်းကပင် အသက်

ရှင်ရကျိုး နပ်လှချေပြီ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ့မိဘများလည်း မရှိတော့ပေ ။သူ့၏ အကြီးမားဆုံး စိုးရိမ်ပူပန်မှုကလည်း မရှိတော့ပေ

အကယ်၍ သူ ပြန်မသွားနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် သူ့ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ဆွေမျိုးများဆီ ချန်ထားခဲ့ခြင်းက အနည်းဆုံးတော့ အမွေအနှစ်များကို မိသားစုအတွင်းမှာပဲ ရှိနေစေမှာပင်

ကျောက်ဖေး၏ စိတ်အကြံဖြင့် နံပါတ် (၁) ကိုယ်ပွားသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး အနီးနားရှိ သစ်ရွက်များနှင့် နွယ်ပင်များကို စတင် ရှာဖွေတော့သည်။

စနစ်၏ စွမ်းရည်သည် ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်၏

သို့သော်လည်း အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေသည်-ဖန်တီးလိုက်သော ကိုယ်ပွါးများသည် ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်ပြီး ဆံပင်အပြည့်အစုံပါသော်လည်း ကျောက်ဖေး ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစား သို့မဟုတ် အသုံးအဆောင်များကိုမူ ပုံတူမကူးနိုင်ပေ။

ဗိုက်ပူပူလေးဖြင့် မိမိနှင့် ထပ်တူကျသော အခြားဗားရှင်းတစ်ခုသည် ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် မြေပြင်ပေါ်မှ အရာဝတ္ထုများကို လိုက်ကောက်နေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ကျောက်ဖေးအတွက် အတော်လေး မျက်စိစူး စရာ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်လည်း သူ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ပေ။

ကျောက်ဖေးကိုယ်တိုင်သည်လည်း တီရှပ်တစ်ထည်၊ ဘောင်းဘီတိုတစ်ထည်နှင့် ညှပ်ဖိနပ်တစ်စုံသာ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် အဝတ်အစား အပို တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပေးနိုင်ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤနေရာ၏ အပူချိန်သည် သင့်တင့်လျောက်ပတ်ပြီး ကျောက်ဖေး နေထိုင်ရာမြို့၏ နွေဦးရာသီနှင့် ဆင်တူသည်။

အကယ်၍ သူသည် အေးစိမ့်သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားခဲ့လျှင် နွေးထွေးအောင် နေထိုင်ရန်ပင် ပြဿနာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအခါ အရာအားလုံးကို သုညမှ စတင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေးသည် ရှေးဦးလူသားများကို အတုယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပွားအတွက် သစ်ရွက်ခါးဝတ်ကို အရင်ဆုံး ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

နောက်ထပ် တစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ကိုယ်လုံးတီး ကိုယ်ပွား သုံးခုသည် နာမ်လောက ပုံရိပ်များမှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရုပ်လုံးပေါ်လာသည်။

ကျောက်ဖေးသည် နားထင်ကို မနှိပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ တဆစ်ဆစ် နာကျင်မှုနှင့် မူးဝေမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယင်းက ကျောက်ဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

"ကိုယ်ပွား လေးခုက ငါ့ရဲ့ အကန့်အသတ် ဖြစ်နေပြီလား?"

၎င်းသည် သူ့မျှော်လင့်ချက်နှင့် နည်းနည်းတော့ ကွာခြားနေသည်။

အမှန်စင်စစ် တိတိကျကျ ပြောရလျှင်

၎င်းသည် စနစ်၏ အကန့်အသတ် မဟုတ်ပေ

စနစ်သည် ကိုယ်ပွား အရေအတွက်အပေါ် ကန့်သတ်ချက် မရှိပေ။ အနည်းငယ်မျှမကဘဲ ကိုယ်ပွား တစ်ရာ၊ တစ်ထောင်၊ တစ်သောင်း၊ သို့မဟုတ် သန်းပေါင်းများစွာကိုပင် အလွယ်တကူ ဖန်တီးပေးနိုင်၏

ပြဿနာက ကျောက်ဖေး ကိုယ်တိုင်ပင်။ကိုယ်ပွား လေးခုသည် သူ့အကန့်အသတ်ကို ရောက်သွားခဲ့ချေပြီ။

ကျောက်ဖေးသည် ကြိုတင်သိမြင်မှု တစ်ခု ရှိနေသည်- နောက်ထပ် ကိုယ်ပွား တစ်ခု တိုးလိုက်ပါက သူ့၏ ပင်မအသိစိတ်သည် ဝန်ပိပြီး ပြိုလဲသွားနိုင်ပေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ပင်မအသိစိတ်က လုံလောက်အောင် မသန်မာသေးတာလား?"

ကံမကောင်းစွာပင် စနစ်တွင် မည်သည့် အချက်အလက်မျှ ဖော်ပြမထားပေ။

၎င်းကို စနစ်ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ ကျောက်ဖေးသည် ဝတ္ထုများစွာ ဖတ်ဖူးသူဖြစ်၍ နားလည်ရလွယ်ကူစေရန် ရင်းနှီးသော အသုံးအနှုန်းကို အသုံးပြုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အဆိုပါ စနစ်ဆိုသည်မှာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်ဘဲ သူ၏ ပင်မအသိစိတ်နှင့် လုံးဝ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေကာ ခွဲခြား၍မရတော့သည့်အပြင် မွေးရာပါ အရည်အချင်းကဲ့သို့ အသိစိတ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သူ၏ အသိစိတ် ရှိနေသောကြောင့် တည်ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ အသိစိတ် ပျက်စီးပါက ၎င်းလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။

ပင်မခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကိုယ်ပွား လေးခု၊ စုစုပေါင်း ဦးနှောက် ငါးခု အလုပ်လုပ်နေသော်လည်း သူ အဖြေကို မရှာနိုင်သေးပေ။

ကျောက်ဖေးသည် အဖြေရှာရန် ကြိုးစားမှုကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး လက်ရှိ အခက်အခဲကို ဖြေရှင်းရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ဤစိမ်းကားသော နေရာတွင် အခြားကိစ္စများကို မဖြေရှင်းမီ အသက်ရှင်သန်နိုင်ရေးအတွက် အရင်ဆုံး ကြိုးစားရန်မှာ ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။... အစပိုင်းတွင် ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ စွမ်းရည်များကို အလွန်အမင်း အထင်ကြီးခဲ့သည်။

ရှေးဦးလူသားများ သစ်ရွက်ခါးဝတ် ပြုလုပ်နိုင်ခြင်းကို ခေတ်သစ်လူသားတစ်ဦး ဖြစ်သော သူက အထင်သေး၍ရသည်ဟု မဆိုလိုပေ။

အထူးသဖြင့် ကာယလုပ်အားနှင့် အကျွမ်းတဝင် မရှိဘဲ ငယ်စဉ်ကတည်းက အပ်ချုပ်အလုပ်ကိုပင် မထိဖူးသည့် ကျောက်ဖေးကဲ့သို့ "ဘာမှ အသုံးမကျသူ" တစ်ယောက်အတွက်မူ ပို၍ ခက်ခဲသည်။

သစ်ရွက်ပုံကြီးနှင့် နွယ်ပင်အချို့ကို အားစိုက်ထုတ် စုဆောင်းပြီးနောက်၊ နံပါတ် (၁) ကိုယ်ပွား၏ လက်များတွင် အပင်များကြောင့် ရှရာ အသေးစားလေးများစွာ ရနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သစ်ရွက်များကို မည်သို့ ယှက်နွှယ်ရမည်က ကျောက်ဖေးကို အခက်တွေ့စေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျောက်ဖေးသည် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။

ဦးနှောက် ငါးခုသည် စုပေါင်း အလုပ်လုပ်ကြပြီး အမျိုးမျိုးသော စမ်းသပ်မှုများကို လုပ်ဆောင်ကြသည်။

ကိုယ်ပွားအချို့က နွယ်ပင်များကို အမျှင်သေးသေးလေးများဖြစ်အောင် ခွဲရန် ကြိုးစားကြသည်။ အချို့က သစ်ရွက်များကို နွယ်ပင်များဖြင့် သီရန် ကြိုးစားကြပြီး အခြားသူများကမူ ပို၍ ခိုင်ခံ့ပြီး မပျက်လွယ်သော သစ်ရွက်များကို ရှာဖွေကြသည်

ငါးဆ တိုးလာသော ပိုင်းခြားစိတ်ဖြာနိုင်စွမ်းနှင့် သင်ယူနိုင်စွမ်းတို့ဖြင့်

ကျောက်ဖေးသည် သုညမှ စတင်ခဲ့သော်လည်း သစ်ရွက်များကို မည်သို့ ရက်လုပ်ရမည်နည်း ဆိုသည့် အသိပညာ ဗဟုသုတများကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီး အမြဲမပြတ် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။

အမှန်စင်စစ် ဤအရာသည် အလွန်နက်နဲသော အသိပညာ မဟုတ်ပေ။

နာရီဝက်မပြည့်မီမှာပင် မညီမညာဖြစ်နေသော သစ်ရွက်ခါးဝတ်တစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ရွေးချယ်ထားသော သစ်ရွက်များသည် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိပြီး အစိမ်းရင့်ရောင်ချောမွေ့ကာ ပျော့ပြောင်းပေသည်။

အစပိုင်းတွင် သုံးခဲ့သော နွယ်ပင်များကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ကောက်ရိုးမြက်နှင့် ဆင်တူသော ပင်စည်တစ်မျိုးဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွားသည် ပင်စည်များကို သစ်ကိုင်းတစ်ခုဖြင့် ပြားသွားအောင် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ဖြင့် အမျှင်များထွက်အောင် ပွတ်တိုက်ကာ ကြိုးအသေးလေးများဖြစ်အောင် ကျစ်လိုက်သည်။

သစ်ရွက်ခါးဝတ်ကို နံပါတ် (၁) ကိုယ်ပွားတွင် ချည်နှောင်ပေးလိုက်ရာ အလွန်အမင်း လှပမနေသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ မျက်စိစူးစရာ ဖြစ်နေသည့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရရှိပြီးနောက် ကျန်ရှိသောအရာများသည် ပို၍ လွယ်ကူသွားသည်။

ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီး လှပသော သစ်ရွက်ခါးဝတ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြုလုပ်ကာ ကိုယ်ပွားများအားလုံး ဝတ်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ကျောက်ဖေးသည် မူလနွယ်ပင်များကို ကောက်ရိုးမြက်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပွားများ၏ အမြဲမပြတ် စမ်းသပ်လုပ်ဆောင်မှုများအပြီးတွင် နာရီဝက်ခန့် အချိန်ပေးကာ ကြမ်းတမ်းသော ကောက်ရိုးဖိနပ်များကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤအချိန်အတွင်း နံပါတ် (၁) ကိုယ်ပွား၏ ခြေဖဝါးများသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ချွန်ထက်သော ဆူးများနှင့် သစ်ကိုင်းများကြောင့် သွေးထွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သစ်ရွက်ခါးဝတ်များနှင့် ကောက်ရိုးဖိနပ်များ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ကိုယ်ပွားများတွင် ခန္ဓာကိုယ် ကာကွယ်မှု အချို့ ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေး သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားသည်။

နောက်တစ်ဆင့်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလေ့လာရန်နှင့် ရှင်သန်ရပ်တည်ရေး ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေးတွင် တောတွင်းရှင်သန်ရေး အတွေ့အကြုံ မရှိသော်လည်း

သူသည် တောတွင်းရှင်သန်ရေး ဗီဒီယိုများစွာကို ကြည့်ဖူးပြီး နားခိုရာနေရာနှင့် အစားအစာတို့သည် တောတွင်းရှင်သန်ရေးအတွက် အဓိကကျသော အစိတ်အပိုင်း နှစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ နားထင်မှ တဆစ်ဆစ် နာကျင်မှုသည်လည်း သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ပဉ္စမမြောက် ကိုယ်ပွားကို ဖန်တီးရန်မှာမူ သူ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်း အကန့်အသတ်ထက် ကျော်လွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်ခွန်အား တိုးတက်လာပုံရတယ်? ကိုယ်ပွားတွေကို ထိန်းချုပ်နေတဲ့ ဖြစ်စဉ်အတွင်းမှာ ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်ကလည်း လေ့ကျင့်မှု ရနေတာလား?"

ဤဖြစ်နိုင်ခြေကြောင့် ကျောက်ဖေး၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် တက်ကြွသွားသည်။

အသိစိတ်ခွန်အားသည် ပုံသေမဟုတ်သရွေ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် အကန့်အသတ်မဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေများ ရှိနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၂) ကိုယ်ပွား အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း

ကောက်ရိုးဖိနပ်များသည် ကြည့်ရဆိုးလှသော်လည်း ၎င်းတို့ပေးစွမ်းသည့် အကျိုးကျေးဇူးကတော့ လက်တွေ့ကျလှသည်။

ခြေထောက်ကို အကာအကွယ်ရရှိသွားသည်နှင့် ကိုယ်ပွားများသည် ယခင်ကထက် ပို၍သွက်လက်စွာ လမ်းလျှောက်နိုင်ကြပြီး သစ်ကိုင်းခြောက်များ၊ ကျောက်ခဲများနှင့် အခြားအရာများကြောင့် ခြေမထောက်တော့ပေ။

ထို့နောက် ကျောက်ဖေးသည် ဆယ်မီတာခန့်မြင့်သော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အနားသို့ ကိုယ်ပွားများကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

၎င်း၏သစ်ခေါက်မှာ မိုးမခပင်ကဲ့သို့ မီးခိုးဖြူရောင် သန်းနေသော်လည်း ပုံမှန်အပင်များထက် ပို၍ဖြောင့်စင်းပြီး သွယ်လျသောကြောင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေသည်။

ဤအပင်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရှိခဲသော မိုးမခမျိုးစိတ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ကျောက်ဖေး ခန့်မှန်းမိသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင်ပင် မိုးမခမျိုးကွဲများစွာ ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား၊ ယခုသူတို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ကမ္ဘာမြေပင် မဟုတ်တော့သည်မှာ သေချာသလောက်ရှိနေပြီ။

ကိုယ်ပွားတစ်ဦးသည် သစ်ပင်စည်ကို ဖက်တွယ်ကာ လက်နှစ်ဖက်၊ ခြေနှစ်ဖက်ကို အသုံးပြု၍ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် တက်သွားလေသည်။

ကျန်ရှိသော ကိုယ်ပွားများက အောက်မှနေ၍ သူ၏ပေါင်နှင့် တင်ပါးများကို ပင့်မပေးကာ အားဖြည့်ကူညီကြသည်။

မြင့်ရာတက်မှ အဝေးမြင်ရသည်ဟူသော စကားအတိုင်းပင်။

အင်တာနက်မှတစ်ဆင့် ကျောက်ဖေး လေ့လာမှတ်သားထားဖူးသော တောတွင်းရှင်သန်ရေး ဗဟုသုတများအရ အကျွမ်းတဝင်မရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ရောက်ရှိပါက ပထမဆုံးလုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်မှာ အမြင့်ပိုင်းတစ်ခုသို့တက်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ပွားသည် ကျောက်ဖေး၏ ညံ့ဖျင်းလှသော အားကစားစွမ်းရည်ကို အပြည့်အဝ ဆက်ခံထားသည့်အတိုင်း လှုပ်ရှားမှုများသည် အဆင်မပြေလှပေ။ လေးငါးမီတာခန့် တက်ပြီးရုံရှိသေးသော်လည်း မောဟိုက်နေရပြီး ဝတ်ဆင်ထားသော သစ်ရွက်ခါးဝတ်ပင် ကျွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ဆယ်မီတာခန့် အမြင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ခုနစ်မိနစ်၊ ရှစ်မိနစ်ခန့် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။

ကျောက်ဖေးသည် ကိုယ်ပွား၏ အမြင်အာရုံကို မျှဝေခံစားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူသည် အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် အရပ်မျက်နှာများကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်းမရှိသော်လည်း အဝေးတွင် လှိုင်းတွန့်သဏ္ဌာန် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။

သူ၏လက်ရှိ တည်နေရာအရ ရှေ့ဘယ်ဘက် မီတာနှစ်ရာ၊ သုံးရာခန့်တွင် တောအုပ်အဆုံးသတ်ပုံရပြီး သစ်ပင်များ ကျဲပါးသွားကာ အဝေးတွင် မြစ်ငယ်လေးတစ်စင်း ကွေ့ကောက်စီးဆင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

အခြားအရပ်မျက်နှာများမှာမူ ထူထပ်သော တောနက်ကြီးများနှင့် အရွယ်အစားမျိုးစုံရှိသော တောင်တန်းများသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် မည်သည့်ဘက်သို့ သွားရမည်ကို တွေဝေနေစရာ မလိုတော့ပေ။

ကိုယ်ပွားသည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ပြန်ဆင်းလာပြီးနောက် ကျောက်ဖေးသည် ကိုယ်ပွားများကို ဦးဆောင်ကာ မြစ်ငယ်လေးရှိရာ ဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ကိုယ်ပွားလေးဦးသည် ကျောက်ဖေးကို အလယ်တွင်ထား၍ ပတ်ပတ်လည်မှ ဝန်းရံကာကွယ်ပေးထားကြသည်။

ကိုယ်ပွါးတစ်ဦးသည် ရှေ့မှ လမ်းဖောက်ပေးပြီး နှစ်ဦးက ဝဲယာမှ စောင့်ကြပ်ကာ ကျန်တစ်ဦးက နောက်မြီးဆွဲအဖြစ် တာဝန်ယူသည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ်ကျော် ကြာပြီးနောက်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များ စတင်ကျဲပါးလာသည်။

အနီးအနားတွင် မြစ်ရေစီးသံကိုလည်း စတင်ကြားလာရပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် လမ်းခရီးမှာ ပို၍ကြမ်းတမ်းလာသည်။

ထူထပ်သော တောအုပ်၏ အကာအကွယ်မရှိတော့သဖြင့် နေရောင်ခြည်သည် တိုက်ရိုက်ကျရောက်နေသည်။

လုံလောက်သော နေရောင်ခြည်နှင့် ရေဓာတ်တို့ကြောင့် ဤနေရာရှိ ခြုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများသည် ပို၍ သန်စွမ်းဝေဆာနေကြသည်။

ကျောက်ဖေး၏ နဖူးမှ ချွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။

တောတောင်ထဲတွင် ဤမျှကြာအောင် လမ်းလျှောက်ရသဖြင့် ကျောက်ဖေးသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ စတင်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာပြီး ခြေလှမ်းများမှာလည်း လေးလံလာသည်။

ကမ္ဘာပေါ်တွင်ရှိစဉ်က သူသည် သွားလေရာ ကားနှင့်သာဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့ ခက်ခဲပင်ပန်းမှုကို တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

သူ၏ဘေးပတ်လည်ရှိ ကိုယ်ပွါးလေးဦးသည်လည်း ကျောက်ဖေးထက် မသာလှဘဲ ပင်ပန်းနေသည့် လက္ခဏာများ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေသည်။

ကျောက်ဖေးနှင့် တစ်ခုတည်းသော ကွဲပြားချက်မှာ

၎င်းတို့၏ ရည်မှန်းချက် မပြီးမချင်း၊ ပင်မခန္ဓာကိုယ်က သေခိုင်းလျှင်ပင် ကိုယ်ပွားများသည် အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်နေမည်မဟုတ်ခြင်းပင်။

ထိုအချိန်တွင်ပင်

ရုတ်တရက် မီတာအနည်းငယ်အကွာ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှ ကာကွယ်ပေးနေသော ကိုယ်ပွားတစ်ဦးထံမှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျောက်ဖေး လန့်ဖျတ်သွားရသည်။

ပင်မခန္ဓာနှင့် ကိုယ်ပွားကြားတွင် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှု ရှိနေသည်။

ထိုကိုယ်ပွား အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်စဉ် ကျောက်ဖေး မြင်လိုက်ရသည်မှာ အလျားတစ်မီတာခန့်ရှိသော မီးခိုးညိုရောင် မြွေဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ကိုယ်ကိုထောင်မတ်ကာ ကိုယ်ပွားကို "ရှူးရှူး" ဟု အသံပေးရင်း ရန်မူနေသည်။

ကိုယ်ပွား၏ ခြေသလုံးတွင်လည်း သွားရာနှစ်ခု ထင်ကျန်နေပြီး ဒဏ်ရာပတ်ဝန်းကျင်တွင် အပြာရောင်များ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့နေသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသည်။

ကျောက်ဖေး အံ့အားသင့်သွားရသည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုအခါ ကျောက်ဖေးတွင် ဦးနှောက်ငါးလုံးရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေး အနည်းငယ် ကြောင်အသွားသည့်တိုင် ကျန်ရှိသော ဦးနှောက်လေးလုံးသည် ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သာမန်လူထက် အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်သောနှုန်းဖြင့် စဉ်းစားတွေးတောကာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးနောက် ပင်မခန္ဓာကိုယ်က ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုချလိုက်သည်။

မြွေဆိုး... သတ္တဝါ၊ အသား၊ အစာ

အကိုက်ခံရသော ကိုယ်ပွားသည် ဒဏ်ရာမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို အံတုကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်နေသော မြွေဆိုးပေါ်သို့ ဆာလောင်နေသော ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

မြွေဆိုးသည် ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ တိုက်ရိုက် အဖိခံလိုက်ရပြီး အကယ်၍ မြွေများတွင်သာ ဦးနှောက်ရှိကာ စဉ်းစားနိုင်စွမ်းရှိပါက ၎င်းသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် မြွေဆိုးသည်လည်း အလျှော့မပေးဘဲ မိမိကို ဖိထားသော ကိုယ်ပွားကို အတင်းအဓမ္မ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်သည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် ကိုယ်ပွား၏ ကိုယ်အထက်ပိုင်း၌ ဒဏ်ရာအချို့ ထပ်မံရရှိသွားသည်။

သို့သော် မကြောက်မရွံ့ သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ရဲသည့်နေရာတွင် ဤမြွေဆိုးသည် ကိုယ်ပွား၏ ခြေဖျားပင် မမီနိုင်ပေ။

မြွေဆိပ်၏ ဒဏ်ကြောင့် ကိုယ်ပွားသည် ခေါင်းမူးလာပြီး အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာသည်။

သို့တိုင်အောင် သူသည် မြွေ၏ ခုနစ်လက်မနေရာကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။အမှန်တော့ ထိုနေရာသည် မြွေ၏ အချက်အချာ ဟုတ်မဟုတ် ကျောက်ဖေးလည်း သေချာမသိပေ။

ဦးနှောက်အရေအတွက် တိုးလာခြင်းက မသိသေးသော ဗဟုသုတများကို ယူဆောင်လာပေးခြင်း မဟုတ်ပေ။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကိုယ်ပွားသည် ခေါင်းငုံ့ကာ မြွေဆိုး၏ ဦးခေါင်းကို အားရပါးရ ကိုက်ချလိုက်ပြီး မြဲမြံစွာ ခဲထားလိုက်သည်။

အဖြစ်အပျက်များကို ပြောပြရသည်မှာ ကြာနေသော်လည်း အားလုံးသည် ၁၀ စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် ပြီးဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

မြွေဆိုး၏ ရုန်းကန်နေသော အင်အားများ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျောက်ဖေး နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

လေးငါးစက္ကန့်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ကိုယ်ပွား သေဆုံးသွားကြောင်း သတင်းစကား ရောက်ရှိလာသည်။

သေဆုံးသွားသော ကိုယ်ပွား၏ အသားအရေမှာ ခရမ်းပြာရောင်များ လွှမ်းနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

ကျောက်ဖေးသည် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိပေ။

ကျန်ရှိသော ကိုယ်ပွားသုံးဦးမှာလည်း မိမိတို့၏ တည်နေရာများတွင် နိုးနိုးကြားကြား ဆက်ရှိနေပြီး အခြားအန္တရာယ်ရှိသော အရာများ အနားမကပ်နိုင်အောင် ကာကွယ်နေကြသည်။

တစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် မြွေဆိုးသည် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

ကျောက်ဖေးသည် စိတ်ထဲမှ အမိန့်တစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်သည်- ကိုယ်ပွားကို ဖျက်ဆီးစေ

ကိုယ်ပွား၏ အလောင်းသည် ဒြပ်ရှိအရာမှ ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ၎င်းရှိခဲ့သော နေရာတွင် ကောက်ရိုးဖိနပ်တစ်စုံနှင့် သစ်ရွက်ခါးဝတ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်မှ ဒြပ်ရှိအရာသို့ ပြောင်းလဲလာသော ကိုယ်ပွားအသစ် တစ်ဦးသည် ထိုနေရာမှာပင် လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤသည်မှာ စနစ်တွင်ရှိသော နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ပွားတစ်ဦး သေဆုံးသွားပါက ၎င်း၏ ရုပ်အလောင်းကို ဖျက်ဆီးခြင်း ရှိ၊ မရှိကို ကျောက်ဖေး ရွေးချယ်နိုင်သည်။

ထို့အပြင် ကိုယ်ပွား သေဆုံးသည်ဖြစ်စေ၊ မသေဆုံးသည်ဖြစ်စေ ကိုယ်ပွါးအဟောင်းကို ဖျက်ဆီးပြီးမှသာ ကိုယ်ပွားအသစ် တစ်ဦးကို ဖန်တီးနိုင်သည်။

တစ်မိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ကိုယ်ပွားအသစ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ကိုယ်ပွားအသစ်သည် ကျောက်ဖေး လက်ရှိ ရရှိနိုင်သမျှ အမြင့်ဆုံးသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

ထို့နောက် ကျောက်ဖေးသည် နောက်ထပ် တစ်မိနစ်ခန့် အချိန်ယူကာ ပင်ပန်းနေသော ကျန်ကိုယ်ပွား သုံးဦးကိုလည်း တစ်ပြေးညီ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းလုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ကိုယ်ပွားများကို ဖျက်ဆီးပြီး အသစ်ပြန်လည် ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အင်အားအပြည့်ရှိသော ကိုယ်ပွားလေးဦး မိမိကို ကာကွယ်ပေးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျောက်ဖေး၏ ယုံကြည်မှုမှာ ချက်ချင်း မြင့်တက်လာသည်။

တစ်ခုတည်းသော နှမြောစရာမှာ ပင်မခန္ဓာကိုယ်ကိုမူ အချိန်မရွေး အဆင့်မြှင့်တင်၍ မရခြင်းပင်။

ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ ပင်မအသိစိတ်ကို ကိုယ်ပွား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ကူးပြောင်းကာ ၎င်းကိုယ်ပွားကို ပင်မခန္ဓာအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း

ထိုသို့ ပြောင်းလဲရန်အတွက် စနစ်၏ စွမ်းအင် အမြောက်အမြား လိုအပ်သည်။

ပြောင်းလဲမှု ပြီးဆုံးသွားပါက ကျောက်ဖေး ဆင့်ခေါ်နိုင်သော ကိုယ်ပွါးအရေအတွက်သည် နောက်ထပ် ၂၄ နာရီအတွင်း တစ်ဝက်ခန့် လျော့နည်းသွားမည်ဖြစ်သည်။

၂၄ နာရီ ကြာပြီးနောက်မှသာ စနစ်သည် အခြေအနေ အပြည့်အဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ပင်မခန္ဓာကိုယ် ငတ်ပြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ရေငတ်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် ပြန်လည် မကုသနိုင်သော ကိုယ်အင်္ဂါ ဆုံးရှုံးမှုမျိုး ကြုံတွေ့ရသည့် အရေးပေါ် အခြေအနေမျိုးမှလွဲ၍ ကျောက်ဖေးသည် ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ်များပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော တောနက်ထဲတွင် ပင်မခန္ဓာကိုယ်ကို အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်ပေ။

ခေတ္တနားပြီးနောက် ကျောက်ဖေးသည် ကိုယ်ပွားများကို မြွေသေအား သယ်ဆောင်ခိုင်းကာ မြစ်ဆီသို့ ဆက်လက် ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။

မီတာနှစ်ရာထက် မပိုသော အကွာအဝေးသည် တောနက်ထဲထက် ပို၍ အန္တရာယ်များလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

မြစ်ငယ်လေးအနားသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကျောက်ဖေးထံ၌ မြွေအလောင်း နှစ်လောင်း ထပ်တိုးလာသည်။

ပေးဆပ်လိုက်ရသည်မှာ ကိုယ်ပွားတစ်ဦးကို ထပ်မံ အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖေးအတွက်မူ ၎င်းမှာ မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် အချိန်ကြန့်ကြာသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၃) မည်သည့်မင်းဆက်နည်း

သူ့ရှေ့မှောက်တွင် ငါးမီတာကျော်ခန့် ကျယ်ဝန်းသော မြစ်ငယ်လေးတစ်စင်း ရှိနေသည်။

မြစ်ကမ်းပါးတစ်လျှောက်တွင် ကျောက်ခဲကြီးငယ်များ ပြန့်ကျဲနေသော်လည်း ကျောက်ကြားများထဲမှ မြက်ရိုင်းပင်များနှင့် ဆူးချုံနွယ်များသည် တိုးထွက်ပေါက်ရောက်နေကြပြီး မြစ်ကမ်းဘေးတစ်ခွင်ကို သက်ဝင်လှုပ်ရှားစေသည်။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသော အချိန်အခါများတွင် ဤမြစ်ရေသည် လျှံတက်လာပြီး ယခုထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကျယ်ပြောသွားမည့် မြင်ကွင်းကို ကျောက်ဖေးတစ်ယောက် စိတ်ကူးကြည့်မိသည်။

မြစ်ရေသည် အလွန်ပင် ကြည်လင်လှပြီး ရေထဲတွင် ကူးခတ်နေသော ငါးလေးများကို တစ်ချက်တစ်ချက် မြင်တွေ့နေရ၏။

သို့သော်လည်း လက်ရှိတွင် ကျောက်ဖေး၌ ငါးဖမ်းရန် အခွင့်အလမ်း မရှိသေးချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မြစ်ကမ်းဘေးရှိ ချုံပုတ်တစ်ခုထဲတွင် တောသီးအမြောက်အမြားကို သူတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုအသီးလေးများသည် ပဲစေ့ခန့်သာရှိပြီး ဖျော့တော့သော အနီရောင်သန်းနေသည်။

ကျောက်ဖေးသည် ဦးစွာပထမ သူ၏ကိုယ်ပွား ကို ထိုအသီးများအား မြည်းစမ်းကြည့်စေသည်။

ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းကြည့်ရာ ကိုယ်ပွားထံမှ မည်သည့်ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ကိုယ်ပွားကိုပင် ဆက်လက်ခူးဆွတ်ခိုင်းလိုက်တော့သည်။

ပဲစေ့ခန့် အနီရောင်အသီးလေးများသည် ချဉ်ဖန်သော အရသာရှိလှသည်။ မမှည့်သေးသည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်သောကြောင့်လည်း ငှက်နှင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ လာရောက်စားသောက်ခြင်း မရှိကြခြင်း ဖြစ်မည်။

သို့သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေတွင် ကျောက်ဖေးမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

ဤအသီးများသည် စား၍မကောင်းလှသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူ့အတွက် လိုအပ်သော အာဟာရဓာတ်အချို့ကို ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။ အသားစိမ်း ငါးစိမ်း စားရခြင်းထက်စာလျှင် ဤသည်က တော်သေးသည်ဟု ဆိုရမည်။

စိတ်မပါလက်မပါဖြင့် အသီးအချို့ကို စားပြီးနောက် ကိုယ်ပွားကို သစ်ရွက်များဖြင့် ထုပ်ပိုးကာ သယ်ဆောင်စေသည်။

မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းတွင်လည်း အလားတူ ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရ၏

၎င်းက ကျောက်ဖေးကို မြစ်အား ဖြတ်ကူးရန် အကြံအပေါ် ခေတ္တလက်လျှော့စေသည်။

ထို့ကြောင့် နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့်

ကျောက်ဖေးသည် မြစ်ပြင်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူ၏ ဦးနှောက်ငါးလုံးကို အသုံးပြုကာ နောက်ထပ်လုပ်ဆောင်ရမည့် အစီအစဉ်ကို လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် မြစ်ရေစီးကြောင်းအတိုင်း အောက်ဘက်သို့ စုန်ဆင်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး သင့်တော်သော နေရာတစ်ခုတွေ့မှ ကုန်းပေါ်တက်ကာ နားခိုရာစခန်းတစ်ခု တည်ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရေစီးကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါသွားခြင်းမှာ အချိန်နှင့် လူအားကို သက်သာစေရုံသာမက ကုန်းပေါ်ရှိ အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှားများနှင့် မြွေများ၏ ရန်မှလည်း ကင်းဝေးစေမည် ဖြစ်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် နားနေပြီးနောက်

ကျောက်ဖေးနှင့် သူ၏ကိုယ်ပွားများသည် ယခင်အတိုင်း ရှေ့၊ နောက်၊ ဝဲ၊ ယာ ပုံစံဖြင့် ဝိုင်းရံကာ အလယ်ရှိ ပသ်မကိုယ်ခန္ဓာကို အကာအကွယ်ပေးရင်း ရေထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဆင်းလိုက်ကြသည်။

ရေကူးခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ပြောရလျှင်

ဤအတတ်သည်လည်း ကောလိပ်ကျောင်းသားဘဝတုန်းက ရေကစားကွင်းတွင် ရည်းစားဖြစ်သူ သင်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လက်တွေ့တွင်မူ သူသည် အခြေခံအဆင့် တောင်မရှိသော ခွေးကူးပုံစံကိုသာ တတ်မြောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ ဤမြစ်ငယ်လေး၏ ရေစီးသည် အလွန်ညင်သာလှပြီး ကမ်းစပ်နှင့် တစ်မီတာခန့်အကွာတွင် ရေအနက်မှာ ပေါင်လယ်ခန့်သာ ရှိသည်။

အင်တာနက်မှ သင်ယူခဲ့ဖူးသော တောတွင်းရှင်သန်မှု အသိပညာများအရ

ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ ရင်ဘတ်၊ ကျောပြင်နှင့် အခြားနေရာများကို မြစ်ရေဖြင့် အရင်ဆုံး ပက်ဖျန်းလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အေးစိမ့်သောရေနှင့် အသားကျစေရန်နှင့် ကြွက်တက်ခြင်းကို ကာကွယ်ရန် ဖြစ်သည်။

ချွေးများစိုရွှဲနေအောင် လမ်းလျှောက်လာခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်သည် နွေရာသီကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ပူပြင်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

အေးမြသော မြစ်ရေထဲသို့ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ကျောက်ဖေးတစ်ယောက် ချမ်းတုန်သွားရသည်။

ဖျားတော့ မဖျားလောက်ပါဘူး

ကျောက်ဖေး စိတ်ထဲမှ တွေးတောမိသည်။

ထို့နောက် သူနှင့် ကိုယ်ပွား ၅ ဦးတို့သည် ခွေးကူးပုံစံဖြင့် မြစ်အောက်ဘက်သို့ စုန်ဆင်းလာကြသည်။

မကြာမီမှာပင် ကျောက်ဖေးသည် စနစ်၏ အစွမ်းထက်ပုံကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။

မြစ်ထဲတွင် ကူးခတ်နေရင်း

သူ၏ ရေကူးအတတ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ကျွမ်းကျင်လာသည်ကို ကျောက်ဖေး အထင်အရှား သတိပြုမိလာသည်။

ကိုယ်ပွားများ ရေကူးရာမှ ရရှိသော အတွေ့အကြုံနှင့် ဗဟုသုတများသည် ပင်မကိုယ်ခန္ဓာထံသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပင်မကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ကိုယ်ပွား စုစုပေါင်း ၅ ဦး၏ သင်ယူနိုင်စွမ်းကြောင့် ဝက်တစ်ကောင်ပင် ဖြစ်လင့်ကစား သာမန်လူထက် သာလွန်သော အဆင့်ကို ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ကျောက်ဖေးသည် လူအတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ အနေအထိုင် သက်သာလွန်းခဲ့သောကြောင့်သာ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု အားနည်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ကျောက်ဖေး၏ ရေကူးအတတ်သည် အခြေခံအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး နှာခေါင်းကို ရေပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထားနိုင်လာသည်။

ဆယ်မိနစ်မပြည့်မီမှာပင် သူ၏ ရေကူးနှုန်းမှာ ယခင်ထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့၏

လက်မောင်းကို မည်သို့ခတ်ရမည်၊ မည်သည့် ကိုယ်နေဟန်ထားက ရေစီးကြောင်းကို ပိုမိုအသုံးချနိုင်မည် စသည်တို့ကို စာတွေ့ထက် လက်တွေ့ အတွေ့အကြုံများမှတစ်ဆင့် သူ နားလည်လာခဲ့သည်။

မိနစ် ၂၀ ကျော်အကြာတွင် ကျောက်ဖေးသည် မည်သူမျှ သင်ပေးစရာမလိုဘဲ လူအားသက်သာစေသော ပက်လက်ကူးနည်းကိုပါ အလိုလို တတ်မြောက်သွားတော့သည်။

ဤကဲ့သို့ မိမိကိုယ်မိမိ တိုးတက်နေသည်ကို အချိန်တိုင်း ခံစားနေရခြင်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားကြည်နူးဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သင်ယူလေ့လာခြင်းသည် ပျင်းရိငြီးငွေ့စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ မိမိ၏ တိုးတက်မှုကို မမြင်တွေ့ရသောအခါမှသာပင်

ကျောက်ဖေးအတွက်မူ သူ၏ ဖခင်ကွယ်လွန်ပြီးနောက်ပိုင်း ယခုကဲ့သို့သော စိတ်အားထက်သန်မှုကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ခံစားရခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ကျောက်ဖေးသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ကိုယ်ပွားများ၏ အကာအကွယ်ကို ယူကာ ကုန်းပေါ်သို့ တက်၍ နားခိုလိုက်သည်။

နားနေစဉ်အတွင်း ကိုယ်ပွားများကို အသစ်

လဲလှယ်လေ၏

တောသီးများကို စားသုံး၍ အားအင်ဖြည့်တင်းသည်။

မြွေနှစ်ကောင်နှင့် ပတ်သက်၍မူ အရေခွံနွှာပြီး ချက်ပြုတ်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် ကျောက်ဖေးမှာ ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ရွံရှာမိကာ ကိုယ်ပွားများကိုသာ အရေးပေါ်ရိက္ခာအဖြစ် သယ်ဆောင်ခိုင်းထားသည်။

မြစ်ကမ်းဘေးတစ်လျှောက်သည် ချုံနွယ်များ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲဖြစ်သဖြင့် စခန်းချရန် မသင့်တော်သေးပေ။

ထို့ကြောင့် ကျောက်ဖေးသည် နာရီဝက်ကူးခတ်၊ ဆယ်မိနစ်နား ပုံစံဖြင့် ဆက်လက် စုန်ဆင်းလာခဲ့သည်။

နာရီနှင့် ဖုန်းမရှိသဖြင့် အချိန်ကို ခန့်မှန်းရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

ကောင်းကင်မှာ ပြာလွင်နေပြီး နေမင်းသည် အနောက်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ယိုင်လာခဲ့သည်။

သတိမထားမိခင်မှာပင် တိမ်တိုက်အချို့ ပေါ်ထွက်လာ၏

မြစ်ငယ်လေးသည်လည်း အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုမြစ်ငယ်လေးသည် ပိုမိုကျယ်ပြောသော မြစ်ကြီးတစ်စင်းအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။

ဤမြစ်ကြီးသည် မီတာ ၁၃၀ ခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး ရေမှာ နက်ရှိုင်းလွန်းသဖြင့် အပြာရောင်ရင့်ရင့် သန်းနေသည်။

တစ်ဖက်ကမ်းတွင် စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်ရှိကာ တောဘဲအချို့ အေးအေးလူလူ ကူးခတ်နေကြသည်။

ကျောက်ဖေးကို ပိုမို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ မြစ်အောက်ပိုင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုက်ကပ်လာသော သစ်သားလှေကြီးတစ်စင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုလှေသည် မသေးငယ်လှပေ။ ရှေးဟောင်းဇာတ်လမ်းများထဲမှ တိုက်လှေနှင့် ဆင်တူပြီး နှစ်ထပ်သစ်သားအဆောက်အအုံနှင့် ရွက်တိုင်ကြီးများ ပါရှိသည်။

လှေဦးတွင် ရှေးဟောင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက် ရပ်နေပြီး ခါးတွင် တာအိုပုံစံ လက်နက်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

"ငါ တကယ်ပဲ ရှေးခေတ်ကို ရောက်သွားတာလား... ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်မင်းဆက်လဲ..."

ကျောက်ဖေးတစ်ယောက် သံသယစိတ်များဖြင့် အံ့အားသင့်နေမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ဖေးနှင့် သူ၏ကိုယ်ပွားများသည် ချုံပုတ်များကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေကြသဖြင့် တစ်ဖက်လူမှ မမြင်တွေ့နိုင်သေးပေ။

သူ၏ ဦးနှောက်ငါးလုံးမှ အခြေအနေကို အမြန်ဆုံး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်၏

ထို့နောက် ကျောက်ဖေးသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

သူသည် ကိုယ်ပွား ၃ ဦးကို ပုန်းကွယ်နေစေပြီး ကျန်ရှိသော ကိုယ်ပွားတစ်ဦးကိုမူ မြစ်လယ်ခေါင်သို့ အားကုန်ကူးခတ်စေကာ တစ်ဖက်လူ မြင်သာအောင် တမင်တကာ ဖော်ပြလိုက်သည်။

မသိနားမလည်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မိမိကိုယ်မိမိ ဖော်ပြခြင်းမှာ အသက်အန္တရာယ်များလှ၏

သို့သော်လည်း ကျောက်ဖေးတွင် ကိုယ်ပွားစနစ်ရှိနေပြီး ကိုယ်ပွါးများသည် အသက်စွန့်ရန် မကြောက်ကြပေ။

မကြာမီမှာပင် လှေပေါ်ရှိလူများက ကျောက်ဖေး၏ ကိုယ်ပွားကို တွေ့ရှိသွားကြသည်။

လှေဦးမှ လူက လှမ်းအော်ပြောလိုက်

သော်လည်း...

"%...&**%.”

ကျောက်ဖေး နားမလည်ပေ။

၎င်းမှာ သူနှင့် မရင်းနှီးသော ဘာသာစကားဖြစ်ပြီး တရုတ်စကားနှင့် ဆင်တူသော်လည်း အသံထွက်မှာ ကွဲပြားနေသည်။

လှေကြီးသည် ဦးတည်ချက်ကို အနည်းငယ်ပြောင်းကာ ကျောက်ဖေးထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

လှေပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းဝတ်စုံဝတ် လူငါးဦးခန့် ပေါ်လာ၏

အလယ်တွင် ပိုးထည်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးမှာ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပုံရသည်။

ကျောက်ဖေး၏ ကိုယ်ပွါးသည် လှေဆီသို့ ကူးခတ်သွားချေ၏

လူနှစ်ယောက်ဟောက်လာပြီး လှေပေါ်မှ ကြိုးတစ်ချောင်း ပစ်ချပေးကာ သူ့ကို ဆွဲတင်လိုက်ကြသည်။

ကိုယ်ပွါးဖြစ်သူသည် လှေပေါ်တွင် အမောတကော ဖြစ်နေဟန် ဆောင်လိုက်သည်။

အားလုံးက သူ့ကို အပေါ်အောက် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ကျောက်ဖေးသည် လက်ရှိတွင် သစ်ရွက်ဝတ်စုံနှင့် ကောက်ရိုးဖိနပ်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ရိုင်းစိုင်းသော တောလူတစ်ယောက်နှင့် မခြားပေ။

သို့သော်လည်း သူ၏ အသားအရေမှာ သန့်ပြန့်စိုပြည်နေသဖြင့် သာမန်လူများနှင့်တော့ မတူပေ။

"...%@&”

ပိုးထည်ဝတ်စုံနှင့် လူက တစ်စုံတစ်ခုကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ နားကို ထောက်ပြကာ ဆွံ့အသူတစ်ဦးကဲ့သို့ "အ အ အ" ဟုသာ အသံပြုလိုက်တော့သည်။

ဘာသာစကား အခက်အခဲရှိနေ၏

သူစိမ်းဘာသာစကားကို ပြောမိပါက မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို ကျောက်ဖေး မသိနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ဆွံ့အနားမကြားသူအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေခြင်းက ပို၍ ဘေးကင်းနိုင်မည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုရှေးခေတ်လူများ၏ မျက်နှာထားသည် အလွန်အမင်း ဖော်ရွေလှသည်တော့ မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။