အခန်း (၉၅-၉၆)

အခန်း ၉၅ - ယွင်လန်ဂိုဏ်း၏ ဖိတ်ကြားချက်နှင့် သုံးနှစ်တာ ကတိကဝတ်

ယခုအခါ အိဇုမိုအင်ပါယာမှ မှော်ဆေးဆရာမှာ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ ဤပြိုင်ပွဲ၏ ချန်ပီယံဆုဖလားသည် ကျားမာနိုင်ငံတော်၏ လက်ဝယ်သို့ ရောက်ရှိလာတော့မည်မှာ ဧကန်မလွဲပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ကျားမာနိုင်ငံတော်မှ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ထိုညက သုတ်သင်ရှင်းလင်းရေးတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြပြီး၊ အိဇုမိုအင်ပါယာမှ မရေမတွက်နိုင်သော မှော်ဆေးဆရာများ အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခြင်းခံခဲ့ရသည်။ကြိုတင်သတိပေးချက်ရရှိသူ အနည်းငယ်သာလျှင် အသက်လုကာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ကျန်သူများမှာမူ အသတ်ခံခဲ့ရလေရာ ၎င်းမှာ ကျားမာနိုင်ငံတော်နှင့် အိဇုမိုအင်ပါယာတို့အကြား နောက်ထပ် မည်သည့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှုမျှ မရှိတော့ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျားမာနိုင်ငံတော်နှင့် အိဇုမိုအင်ပါယာတို့သည် အမြဲတမ်း ရန်ဘက်ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး၊ အင်ပါယာ နှစ်ခုစလုံးသည် သေးငယ်သော ကိစ္စရပ်များအတွက် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် နယ်စပ်များတွင် မကြာခဏ တိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်လေ့ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤလုပ်ရပ်သည် အိဇုမိုအင်ပါယာသို့ ကျားမာနိုင်ငံတော်သည် ၎င်းတို့ စိတ်တိုင်းကျ အနိုင်ကျင့်နိုင်သော နိုင်ငံမဟုတ်ကြောင်းပေးပို့လိုက်သော သတင်းစကားတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ပြိုင်ပွဲပြီးဆုံးပြီးနောက် ကျရှင်းထျန်းသည် သခင်လေး ကျန်းချန်အား ဖိတ်ကြားရန် နိုင်ငံတော်အဆင့် ဂုဏ်ပြုစားပွဲတစ်ခုကို စီစဉ်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မှော်ဆေးဆရာအသင်း၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သူ ဖာမာသည်လည်း ကတိအတိုင်း ရောက်ရှိလာပြီး အဖိုးတန်လှသော အဆင့်ခြောက် ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်ဆေးလုံး ဖော်စပ်နည်းကို လက်ဆောင်အဖြစ် ရိုသေစွာ ပေးအပ်ခဲ့သည်။

"သခင်လေး ကျန်းချန်... ဒါကတော့ ဒီပြိုင်ပွဲရဲ့ ချန်ပီယံကို ချီးမြှင့်တဲ့ အဆင့် ၆ ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်ဆေးလုံး ရဲ့ ဆေးနည်းပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ကျန်းချန်သည် သူ၏ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဥက္ကဋ္ဌဖာမာ၏ လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်ဆေးလုံး ဆေးနည်းမှာ သူ၏ လိုတရလက်စွပ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဥက္ကဋ္ဌဖာမာက ရယ်မောရင်းပင် သူ၏ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ "ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိကို အကြွေးတင်သွားပါပြီ၊ သခင်လေးသာ မရှိရင် အိဇုမိုအင်ပါယာက ယန်လီဟာ ဒီမှော်ဆေးဆရာပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"အဲ့လိုသာ ဖြစ်ခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ ကျားမာနိုင်ငံတော်ရဲ့ မှော်ဆေးဆရာအသင်းဟာ မျက်နှာပျက်ရုံတင်မကဘဲ နာလန်ပြန်ထူနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်တောင် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါကြောင့် သခင်လေးကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ အားလုံးပဲ အတူတူ သောက်ကြရအောင်"

ထိုခဏ၌ပင် ကျားမာနိုင်ငံတော်၏ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များအားလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ဝိုင်ခွက်များကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်ပြကာ ခွက်ထဲရှိဝိုင်များကို တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ကြသည်။

သခင်လေးနှင့်အတူ ထိုင်၍ ဝိုင်သောက်ခွင့်ရခြင်းမှာ မည်မျှဂုဏ်ယူစရာကောင်းသည်ကို သူတို့အားလုံး ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။ အချို့သော သိုင်းဘိုးဘေးများ သို့မဟုတ် သိုင်းဝိဇ္ဇာများပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုး ရရှိရန်မှာ ခက်ခဲလှသည်။

ကျန်းချန်သည် ပြုံးလျက် သူ၏ ခွက်ကို မြှောက်ကာ "ကျေးဇူးပြု၍ သောက်ပါ၊ အားမနာကြပါနဲ့" ဟု ပြန်လည် ပြောကြားခဲ့သည်။

မှော်ဆေးဆရာ ပြိုင်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ သုံးနှစ်တာ ကတိကဝတ်၏ သတ်မှတ်ချက်မှာလည်း နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ရှောင်ယန်အနေဖြင့် တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းသို့ မည်သို့သော ရလဒ်မျိုး ယူဆောင်လာမည်ကို သူ တွေးတောနေမိသည်။

……………

ကျားမာနိုင်ငံတော်၊ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း။

မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရှည်လျားသည့် ကျောက်လှေကားထစ်များ၏ အဆုံးတွင် ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် ခင်းကျင်းထားသည့် ကျယ်ပြောလှသော ရင်ပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိလေသည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်နှင့် ခံ့ညားထည်ဝါသော အငွေ့အသက်များကို ခံစားရစေသည်။

ရင်ပြင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြီးမားလှသော ကျောက်စာတိုင်ကြီး တစ်ခုသည် မားမားမတ်မတ် တည်ရှိနေပြီး ထိုကျောက်စာတိုင်ပေါ်တွင် တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ အစဉ်အဆက် ဂိုဏ်းချုပ်များနှင့် ဂိုဏ်းအတွက် ကြီးမားသော ပံ့ပိုးကူညီမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သူများ၏ အမည်များကို မော်ကွန်းတင် ရေးထိုးထားသည်။

ယွင်ယွင်၏ ဖိတ်ကြားချက်အရ ကျန်းချန်သည်လည်း တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် ရှောင်ယန်ကို အဆင်သင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ကောင်းကင်ထက်၌ ဝဲပျံနေသော ပုံရိပ်များကို မြင်တွေ့ရသောအခါ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် ထိုသူများမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိလိုစိတ်ဖြင့် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

"ဒါက တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းပေါ့၊ တကယ့်ကို ခမ်းနားထည်ဝါတာပဲ" ဇီယန်သည် သစ်သီးတစ်လုံးကို ကိုက်စားရင်း ပြုံးလျက် "တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ လူငယ်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ဟာ သုံးနှစ်တာ ခရီးစဉ်ကို သွားတော့မယ်လို့ ကျွန်မ ကြားထားတယ်၊ ဟီးဟီး... ကျွန်မကို ချန်ထားလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်မလား... အစ်မ ချိုင်လင်း"

ကျန်းချန်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဘုရင်မကြီး မီဒူဆာသည် သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး "မင်း သဘောကျတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီခရီးစဉ်ပြီးရင်တော့ မင်းအနေနဲ့ ပိုပြီး ကျင့်ကြံဖို့ လိုအပ်သလို သိုင်းဧကရာဇ် အဆင့်ကိုလည်း အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိဖို့ ကြိုးစားရလိမ့်မယ်"ဟု ညင်ညင်သာသာ ပြောလိုက်သည်။

ဇီယန်သည် သူမ၏ ချစ်စဖွယ် လျှာလေးကို ထုတ်ပြကာ မျက်နှာပြောင်တိုက်ရင်း "သိပါပြီ အစ်မ ချိုင်လင်းရယ်... အစ်မကလည်း အစ်ကို ကျန်းချန်လိုပဲ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပွစိပွစိ ပြောနေရတာလဲ၊ အမြဲတမ်း ကျင့်ကြံဖို့ပဲ တိုက်တွန်းနေတာပဲ... ပင်ပန်းလိုက်တာ"ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဇီယန်၏ ညည်းညူမှုကို နားထောင်ရင်း ဘုရင်မကြီး မီဒူဆာမှာ ခေါင်းကိုသာ မတတ်သာဘဲ ခါယမ်းလိုက်ရတော့သည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ ကလေးဆန်သောသူသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသို့ဖြစ်ခြင်းကလည်း ကောင်းသောအချက်ပင် ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် ပြည့်စုံသော ကလေးဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဘဝတွင် မည်သည့် နောင်တမျှ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် တိမ်တိုက်တောင်တန်းဆီမှ ပျံသန်းလာသည်။ အနီးကပ် ကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ အလွန်တရာ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ရွှေခြည်ထိုးထားသည့် ခရမ်းရောင် ဘရိုကိတ်ဝတ်ရုံကို ကိုယ်ကျပ် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ရှည်လျားနက်မှောင်သော ဆံကေသာကို ဖီးနစ်ငှက် ပုံသဏ္ဌာန် ထုံးဖွဲ့ထားသည်က သူမ၏ မြင့်မြတ်လှသော ဂုဏ်သရေကို သွယ်ဝိုက်စွာ ဖော်ပြနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အေးချမ်းပြီး လှပလွန်းလှသည်။

သူမ၏ နောက်ကျောတွင်မူ စိမ်းပြာရောင် သိုင်းအတောင်ပံ တစ်စုံ ရှိနေပြီး၊ ၎င်းမှာ အနည်းငယ်ထိရ နူးညံ့သော်လည်း တွန်းလှန်၍မရသော ဖိနှိပ်မှု တစ်ခုကို ခံစားရစေသည်။

သူမကား အခြားသူမဟုတ်ဘဲ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ယွင်ယွင်ပင် ဖြစ်သည်။

"သခင်လေး... ချိုင်လင်း... ရောက်လာကြပြီလား" ဟု ယွင်ယွင်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စ ယွင်ယွင်... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်၊ မင်းကတော့ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး လှလာတာပဲ" ကျန်းချန်က ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ယွင်ယွင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖိကာ၊ လက်ချောင်းဖြင့် သူမ၏နားနောက်က ဆံနွယ်တစ်စုကို သပ်တင်လိုက်ပြီးနောက် ရှက်သွေးဖြာစွာဖြင့် "သခင်လေးကတော့ နောက်ပြန်ပြီ... ကျွန်မတို့ မတွေ့ဖြစ်တာ လပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီပဲ... သခင်လေးရဲ့ စွမ်းရည်တွေလည်း အများကြီး တိုးတက်လာပုံရတယ်"

နောက်ဆုံး ထွက်သွားချိန်ကတည်းက ယွင်ယွင်သည် မက်မွန်ပင်တောင်သို့ ပြန်မလာဖြစ်ခဲ့ပေ။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ သူမ၏ တပည့်ဖြစ်သူ နာ့လန်ရန်ယန်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သုံးနှစ်တာ ကတိကဝတ်မှာ နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ ဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် တပည့်ဖြစ်သူ၏ အစွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည့် နည်းလမ်းများကို တွေးတောနေရသည်။

ယွင်ယွင်၏ အမူအရာကြောင့် တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များမှာ ဆွံ့အသွားကြရသည်။ ဤသူသည် သူတို့နှလုံးသားထဲမှ နတ်ဘုရားမလား။ သူမသည် သူစိမ်းအမျိုးသား တစ်ဦး၏ ရှေ့တွင်ပင် ရှက်ရွံ့သော အမူအရာကို ပြနေပါတကား။

တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ အချို့လည်း တစ်ပြိုင်တည်း ပေါ်လာကြသည်။ ဝါရင့်အကြီးအကဲ ယွင်လင်းက လက်အုပ်ချီကာ "ဒီမျိုးဆက်သစ်က ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဆေးဘုရင် ဂူဟီ ကျဆုံးသွားကြောင်းကိုလည်း သူတို့ သိရှိထားကြသည်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဂူဟီမှာ ဘုရင်မကြီး မီဒူဆာ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သိရှိခဲ့ရသည်မှာ မြွေလူမျိုးစု၏ ထူးခြားဆန်းကြယ် မီးတောက်ကို ရယူရန်အတွက် ဂူဟီသည် အိဇုမိုအင်ပါယာမှ သိုင်းဧကရာဇ် ဝါရင့်နတ်ဆိုး ချူယွန်း နှင့် သိုင်းဘိုးဘေး အစွမ်းရှိသူ ရှီပီယန် တို့နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရလဒ်မှာမူ ထင်ရှားလှသည် ။ မြွေလူမျိုးစု၏ ဘုရင်မမှာ သိုင်းဘိုးဘေး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ဒုက္ခမရောက်စေရန်အတွက် ထိုကိစ္စကို ဆက်လက် စုံစမ်းအရေးယူရန် မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။

ဝါရင့်အကြီးအကဲ ယွင်လင်းက လမ်းပြသည့် အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး "ဒီနေရာက စကားပြောဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး၊ သခင်လေး ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ"

ကျန်းချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ယွင်လင်းကို မနှစ်မြို့သော်လည်း အခြားသူမှ ဤမျှရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံနေသဖြင့် သူ့ကိုအပြစ်ပေးရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။

အဖွဲ့လိုက်သည် တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ ခန်းမကြီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယွင်လင်းသည် သူ၏ ယခင်က မောက်မာသော အမူအရာများကို ဖျောက်ဖျက်ကာ လက်ဖက်ရည်ပူပူ တစ်ခွက်ကို ကိုယ်တိုင် ဖျော်စပ်ပေးခဲ့သည်။

ယွင်ယွင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်အိုးကို လက်ကလေးဖြင့် အသာအယာ မလိုက်ပြီး "သခင်လေး... ဒါကတော့ ကျွန်မတို့ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ ထူးခြားတဲ့ လက်ဖက်ရည်ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အရသာ ခံကြည့်ပါ" ဟု သိမ်မွေ့စွာ ဆိုသည်။

"အစ်မ... လက်ဖက်ရည်က အရသာ မကောင်းပါဘူး၊အစ်ကို ကျန်းချန်က အရက်သောက်ရတာကို ကြိုက်တာ... ချိုလေ ကောင်းလေပဲ ၊ ဟုတ်တယ်မလား အစ်ကို ကျန်းချန် "

ဇီယန်သည် "ဒုတ်" ခနဲ အသံမြည်အောင် စားပွဲပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ သွယ်လျသော ခြေထောက်လေးများကို ရှေ့နောက် လွှဲယမ်းရင်း တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများ၏ အကြည့်များကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ အဆင့်ငါး ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ကိုက်စားလိုက်သည်။

"အို... ငါ့ရဲ့ မြေးလေးရယ်... အဲဒါက အဆင့်ငါး ဆေးလုံးကြီးလေ၊ မင်းကတော့ ဒီလိုမျိုး ဖြုန်းတီးနေတာပဲ"

ယွင်ရှန်းသည် ဇီယန်၏ လက်ထဲရှိ အဆင့်ငါး ဆေးလုံးကို မြင်သောအခါ အလွန်နှမြောသွားပြီး "အဲဒီလို မစားရဘူးလေ၊ တစ်ခါတည်း မျိုချပြီးတော့မှ ဆေးစွမ်းကို စုပ်ယူရတာ၊ ဒီလို စားနေတာက တကယ့်ကို ဖြုန်းတီးမှုပဲ" ဟု ဆိုကာ အပြေးအလွှား လာရောက် ပြောဆိုလေသည်။

"ရှင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ ကျွန်မမှာ အဆင့်ငါး ဆေးလုံးတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်၊ အမြဲတမ်းလည်း ဒါတွေကို သကြားလုံးလိုပဲ စားတာ" ဟု ဇီယန်က နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ မထီမဲ့မြင်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာတဲ့လဲ" ယွင်လဲ့ နှင့် တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း အကြီးအကဲများသည်လည်း မနာလိုသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေမိကြတော့သည်။ အဆင့်ငါး ဆေးလုံးများကို သသကြားလုံးအဖြစ် စားသုံးခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း ဇိမ်ကျသည်မှာ မှန်ပေသည်။

အခန်း ၉၆ - နာ့လန်ရန်ယန် နှင့် ရှောင်ယန်

ဝါရင့်အကြီးအကဲ ယွင်လင်းသည် ဇီယန့်လက်တွင် ကိုက်ထားသော အဆင့်ငါးဆေးလုံးတစ်ဝက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နှုတ်ခမ်းအစုံ တုံ့ခနဲဖြစ်သွားကာ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်သကဲ့သို့ နှမြောတသ ဖြစ်ရလေသည်။

သိုင်းဧကရာဇ် အဆင့်ရှိ ပညာရှင်တစ်ဦးပင်လျှင် အသက်နှင့်ထပ်တူ အမြတ်တနိုး တန်ဖိုးထားရသည့် အဆင့်ငါးဆေးလုံးမှာ ဤမိန်းကလေးငယ်၏ ရှေ့၌မူ ချိုချဉ်တစ်ခုသာသာမျှသာ ဖြစ်နေလေရာ မြင်တွေ့ရသူ အပေါင်းတို့မှာလည်း ဤမြင်ကွင်းကို လက်တွေ့ဟုပင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မှင်တက်မိနေကြတော့သည်။

ဇီယန်ကမူ ပတ်ဝန်းကျင်၏ ထင်မြင်ချက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ကျန်းချန်ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ် ပေးထားသော ဆေးလုံးတို့ကိုသာ မိမိစိတ်တိုင်းကျ ဆက်စားနေလေသည်။

ယွင်ယွင်က ညင်သာစွာဖြင့် "သခင်လေး... သုံးနှစ်ပြည့် ကတိကဝတ်က စတော့မှာမို့ ကျားမာနိုင်ငံတော်က ပညာရှင်တွေလည်း မကြာခင်မှာ ဒီနေရာကို ရောက်ရှိလာကြတော့မှာပါ၊ သခင်လေး လိုအပ်တာ တစ်စုံတစ်ခုရှိရင် ပြောပါနော်၊ ကျွန်မဘက်က စီစဉ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလေသည်။

ကျန်းချန်က တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် "ဒုက္ခမရှာပါနဲ့၊ အရာရာကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါ၊ ဒါနဲ့... နောက်ထပ် တစ်ခုကတော့ ယွင်လင်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ပဲ" ဟု ပြောလိုက်၏။

"အာ.."

ဆူညံသံကြောင့် ဝါရင့်အကြီးအကဲ ယွင်လင်းသည် သခင်လေး ကျန်းချန်ထံသို့ လှည့်ကြည့်ကာ ဝေခွဲမရသည့် ဟန်ဖြင့် "သခင်လေး... ကျွန်တော်မျိုးမှာ ဘာအမှားများ ရှိလို့ပါလဲ၊ ကျွန်တော် အမှားတစ်ခုခုများ လုပ်မိလို့လား" ဟု ထိတ်ထိတ်ပျာပျာ မေးမြန်းရှာသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ သုံးနှစ်ပြည့် ကတိကဝတ်က စတော့မယ်၊ ယွင်လင်း... မင်းအနေနဲ့ တစ်ဖက်လူအပေါ်မှာ အာဃာတ တရားတွေ မထားရှိဖို့ ငါမျှော်လင့်တယ်၊ မင်းရဲ့ မဆင်မခြင် လုပ်ရပ်တွေက တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ နှစ်ထောင်ချီ ခိုင်မာလာခဲ့တဲ့ အုတ်မြစ်ကို အစအနမကျန် ပျက်စီးသွားစေနိုင်တယ်ဆိုတာ သတိရပါ"

ဝါရင့်အကြီးအကဲ ယွင်လင်းမှာ အလိုလိုမျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ထိုစကား၏ နက်နဲလှသော အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း သဘောမပေါက်သော်လည်း စိတ်၌ တစ်စုံတစ်ရာကို စိုးရိမ်တကြီး စဉ်းစားမိသလို ဖြစ်သွားသည်။

အမှန်စင်စစ် ယွင်လင်းသည် အလွန်တရာ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသူဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပါလျှင် တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှာလည်း ပျက်စီးခြင်း ကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ့ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖိနှိပ်ထားရမည်ဖြစ်သည်။

ယွင်ယွင်က မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော ယွင်လင်းကို ငေးကြည့်ကာ "သခင်လေးမှာထားတာကို သေချာမှတ်ထားပါ၊ ဒီယှဉ်ပြိုင်ပွဲမှာ ဘယ်သူနိုင်နိုင်၊ ရှုံးရှုံး မင်းအနေနဲ့ ဘယ်သူ့အပေါ် ဖြစ်ဖြစ် လက်ဖျားနဲ့တောင် မထိရဘူး၊ အကယ်၍ ဖောက်ဖျက်ခဲ့ရင် ဝါရင့်အကြီးအကဲ ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားဖို့ ငါ့မှာ အာဏာ အပြည့်အဝရှိတယ်" ဟု ပြင်းထန်စွာ သတိပေးလိုက်လေသည်။

"နားလည်ပါပြီ ဂိုဏ်းချုပ်"

ယွင်လင်းက ရိုသေကျိုးနွံစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်လည်း သိနေသည်။ အကယ်၍ သူသာ မသင့်တော်သည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုခုကို ပြုမူမိပါက ဂိုဏ်းချုပ်အနေဖြင့် ရာထူးမှ ဖယ်ရှားရုံတင်မကဘဲ ဂိုဏ်းစည်းကမ်းအရပါ ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးလိမ့်မည်ကို သိရှိထားသည်။

"ရှောင်မိသားစုက ရှောင်ယန်... ရောက်ရှိလာပါပြီ"

တောင်တံခါး အပြင်မှ ရုတ်တရက် အသံကျယ်လောင်စွာ ကြားလိုက်ရသည်။ ယွင်လင်းသည် အကြီးအကဲ အားလုံးကို ဦးဆောင်ကာ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ ရင်ပြင်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားကြလေသည်။အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသူမှာ နာ့လန်ရန်ယန်နှင့် သုံးနှစ်ပြည့် ကတိကဝတ်ပြုထားသည့် အဓိကဇာတ်လိုက် ရှောင်ယန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ဖြစ်သင့်တာတွေကတော့ ဖြစ်လာရတာပဲ" ကျန်းချန်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ထိုင်နေရာမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်ကာ ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်လာလေသည်။ ယွင်ယွင်နှင့် အခြားသူများကလည်း တောင်တံခါးဝရှိ ရှောင်ယန်ကို ကြည့်ရင်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြသည်။

"ဖြစ်လာမဲ့အရာတွေက ဖြစ်လာမှာပါပဲလေ" ဟု ကျန်းချန်က ဖြည်းဖြည်းချင်းထရပ်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ကို ကိုင်ကာ ခြေတစ်လှမ်းချင်း လှမ်း၍ ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ယွင်ယွင်နှင့် အခြားသူများက အနီးကပ် လိုက်ပါသွားကြပြီး မျက်လုံးများက တောင်တံခါးရှိ လူအများစုဝေးရာနေရာသို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဇီယန်က တခစ်ခစ် ရယ်မောကာ "ဒီရှောင်ယန်ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်က သာမန်ကောင်လေး တစ်ယောက်ပါပဲလား၊ ငါကတော့ သန်မာမယ်လို့ ထင်နေတာ၊ အခုတော့ ရှစ်ပွင့်အဆင့် သိုင်းသခင်လေးပဲ ရှိသေးတာကိုး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချိုင်လင်းကမူ ဇီယန့်ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ရင်း "အထင်မသေးနဲ့ ဇီယန်"သာ ဆိုလိုက်သည်။"နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ဘယ်သူရဲ့ အစွမ်းကိုမှ အထင်မသေးသင့်ပါ။ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မဲ့ အခွင့်အရေးက ဘယ်အချိန်မှာ ပေါ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ အာမမခံနိုင်ဘူးလေ" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

ဇီယန်က နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ"သိပါပြီ၊ အစ်မချိုင်လင်း" ဟု လေးလေးတွဲ့တွဲ့ပြောလိုက်သည်။

တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ အထက်၌ ကျားမာနိုင်ငံတော်မှ အထင်ကရ ပညာရှင် အပေါင်းတို့ ဤနေရာသို့ စုဝေးရောက်ရှိလာကြပြီး ကျရှင်းထျန်းနှင့် ရေခဲဧကရာဇ် ဟိုင်ပေါ်တုန်းတို့က ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာကြသည်။

"သူတို့ ရောက်လာကြပြီပဲ။ အောက်ဆင်းကြစို့၊ ဒီကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ ကိစ္စကို သူတို့ဘာသာသူတို့ ဖြေရှင်းခွင့် ပေးလိုက်ကြရအောင်"

ကျရှင်းထျန်းနှင့် ဟိုင်ပေါ်တုန်းတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခေါင်းညိတ်ပြကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ကြပြီး ဤသုံးနှစ်ပြည့် ကတိကဝတ်ပွဲ၌ မည်သူက အမှန်တကယ် အောင်နိုင်သူ ဖြစ်လာမည်ကို စောင့်ကြည့်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။

နာ့လန်ရန်ယန်သည်လည်း ရင်ပြင်ထက်၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် ပေါ့ပါးသွက်လက်သော ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာကာ သုံးနှစ်ပြည့် ကတိကဝတ်ပွဲ ဆင်နွှဲမည့်သူကို တည်ငြိမ်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ"

ယွင်ယွင်က နေရာယူရန် အချက်ပြလိုက်ကာ "သခင်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီမှာထိုင်ပါ" ဟု ဆိုသည်။

"ကောင်းပါပြီ"

ကျန်းချန်က အချက်အချာကျသည့် အလယ်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိကြီးက ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် တာဝန်ယူဆောင်ရွက်သဖြင့် ဤပြိုင်ပွဲမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းမည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်ထိုင်လိုက်ပြီးသည်နောက် ကျားမာနိုင်ငံတော်မှ ပညာရှင် အပေါင်းတို့ကလည်း မဆိုင်းမတွပင် ဦးညွှတ်ကြပြီး"ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိအား အရိုအသေပြုပါတယ်" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းချန်က ယဉ်ကျေးသော အပြုံးဖြင့် "လူကြီးမင်းတို့... ဒီလိုတွေ မလုပ်ကြပါနဲ့တော့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ကြပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ၏ ခွင့်ပြုချက် ရမှသာ ထိုလူအုပ်ကြီးမှာ ထိုင်ခုံများပေါ်၌ ထိုင်ဝံ့ကြတော့သည်။ ဤသည်မှာ သူ့အပေါ် ၌ထားရှိသော လေးစားမှုဖြစ်သလို အားကြီးသူနှင့် အားနည်းသူကြား လိုက်နာရမည့် စည်းမျဉ်းတစ်ရပ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်ယန်သည်လည်း ကျန်းချန်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ၏ သံပေတံဓားကြီးကို ချထားလိုက်ပြီး "ဂျူနီယာ ရှောင်ယန်က ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိကို အရိုအသေပြုပါတယ်" ဟု ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ ရှောင်ယန်... ငါအရင်က ပြောခဲ့တဲ့စကားကို မှတ်မိ‌သေးလား၊ ဒီပြိုင်ပွဲမှာ ဘယ်သူ အနိုင်ရရ မင်းအနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိခိုက်အောင် သတိပြုပါ၊ မဟုတ်ရင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် မီးလောင်ကျွမ်းစေနိုင်တယ်"

ရှောင်ယန်က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် "နားလည်ပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီယှဉ်ပြိုင်ပွဲပြီးမှပဲ ဆက်ပြောကြမယ် သခင်လေး" ဟု ဆိုသည်။

ထိုသူနှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရသော ပညာရှင် အပေါင်းတို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤကောင်လေးမှာ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိနှင့် ရင်းနှီးနေလိမ့်မည်ဟု တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှပင် မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

ဝါရင့်အကြီးအကဲ ယွင်လင်းက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး "မင်းက ရှောင်မိသားစုက ရှောင်ယန်ပေါ့၊ ငါကတော့ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ ဝါရင့်အကြီးအကဲ ယွင်လင်းပဲ၊ ငါ့ကို စီနီယာလို့ ခေါ်နိုင်တယ်၊ နောက်ပြီး ဒီဘက်ကတော့ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ယွင်ယွင်ပဲ" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်၏ အကြည့်တို့မှာ ယွင်ယွင်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် သူမကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေ့ဖူးခဲ့သည်။ မှော်သားရဲတောင်တန်းတွင် မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းထံမှ ခရမ်းရောင်ဝိညာဉ်ကျောက်ကို ရှာဖွေစဉ်က သူမကို တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ တစ်နှစ်ကျော်အတွင်းမှာပင် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ သိုင်းဘိုးဘေးတစ်ဝက်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေမည်ဟု သူမျှော်လင့်ထားခြင်းမရှိပေ။

ထိုကဲ့သို့ ကျင့်ကြံနိုင်ခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးကဲလှသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်ယန်က မဆိုင်းမတွဘဲ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီသုံးနှစ်ပြည့် ကတိစကားက ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားက ကိစ္စပဲ၊ တိုက်ကြစို့" ဟု ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်သည်။

ယွင်လင်းက "ရိုင်းပျလှချည်လား၊ ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ သခင်လေးက ဘာစကားမှ မပြောရသေးခင်မှာ မင်းက..." ဟု ကြိမ်းဝါးရန် ဟန်ပြင်စဉ် ကျန်းချန်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ တိုက်ပွဲကို စတင်နိုင်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်လေသည်။

ရှောင်ယန်နှင့် နာ့လန်ရန်ယန်တို့မှာ ပြင်းထန်စွာ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နေပြီဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် နှစ်ဦးလုံးမှာ မိမိတို့၏ အစွမ်းအစကို ဖုံးကွယ်ထားကြသော်လည်း နာ့လန်ရန်ယန်မှာ အနည်းငယ်သာလွန်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ယန်မှာ ရှစ်ပွင့်အဆင့် သိုင်းသခင်သာရှိပြီး နာ့လန်ရန်ယန်မှာ သုံးပွင့်အဆင့် သိုင်းမြင့်မြတ်သခင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ဦးကြားကွာဟချက်မှာ အတော်ပင်ကြီးမားနေသည်။

ပထမဆုံး အချီမှာပင် ရှောင်ယန်၏ သံပေတံဓားကြီးမှာ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားသည်။ ကံကောင်းစွာပင် ရှောင်ယန်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သဖြင့် လေထုအတွင်း၌ သံပေတံဓားကြီးကို ပြန်လည်ဖမ်းဆီးကာ အားကုန်သုံး၍ တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

နာ့လန်ရန်ယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ချန်ဖုန်းဂန်" ဟု ဟစ်ကြွေးလိုက်လေသည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းများမှ မိုးပြာရောင် လေပွေလှိုင်းငါးလှိုင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ရောယှက်ကာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ရှောင်ယန်ထံသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ရှောင်ယန်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပျက်သွားလေသည်။ "ရွှမ်းအဆင့် အလယ်အလတ် တိုက်ခိုက်ရေးကျင့်စဉ်ပဲ၊ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ လူငယ်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်ထိုက်ပါပေတယ်"

ယှဉ်ပြိုင်ပွဲ မစတင်မီကပင် ကျန်းချန်က သူမအား ခြင်္သေ့တစ်ကောင်သည် ယုန်ကိုဖမ်းရာ၌ပင် အားကုန် အသုံးပြုရသည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ရန်သူ မည်မျှပင် အားနည်းပါစေ ပေါ့ဆ၍ မရကြောင်း သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။

ရှောင်ယန်က သူ၏ သံပေတံဓားကြီးကို တင်းကြပ်စွာ မြှောက်ကာ "ငါ့ကို အနိုင်ယူဖို့က မင်းထင်သလောက် မလွယ်လှဘူး" ဟု ကြိမ်းဝါးလိုက်လေတော့သည်။