အခန်း (၉၉-၁၀၀)

အခန်း (၉၉) ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု၏ အစောင့်အရှောက်၊ ခရမ်းရောင်လင်းယုန်ဌက်

နာ့လန်ဆုသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း သူ၏မျိုးနွယ်စုသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် လိုအပ်သော အစီအစဉ်များကို ဆောင်ရွက်ပေးမည်ဟု ကတိပြုလိုက်၏။ ဤသည်မှာ ရှောင်မိသားစုအပေါ် ပြသလိုက်သည့် နောက်ဆုံးသော ကရုဏာတရားပင် ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စရပ်များ ပြီးမြောက်အောင်မြင်သွားသည်နှင့် ထိုမိသားစုနှစ်စုအကြား ဆက်ဆံရေးမှာလည်း မြူမှုန်မျှပင် မကျန်ရှိတော့ဘဲ အပြီးတိုင် ပြတ်တောက်သွားပေလိမ့်မည်။

သုံးနှစ်တာ သဘောတူညီချက်မှာလည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ ရှေ့ဆောင်ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ယွင်ရှန်းသည် နာ့လန်ရန်ယန်အတွက် ဂုဏ်ပြုစားပွဲတစ်ခုကိုပင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စီစဉ်ပေးခဲ့၏။ ဟုတ်ပါသည်။ သို့ရာတွင် အဓိကအ‌ကြောင်းအရင်းမှာ သခင်လေး ကျန်းချန်အတွက်သာ ဖြစ်ကြောင်း အားလုံးက ရိပ်မိကြပေသည်။

ကျန်းချန်သည် တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းအတွင်း ရှိနေသရွေ့ ယွင်ရှန်းအနေဖြင့် သူနှင့် ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းချန်က တန်ဖိုးကြီး ရှားပါးလှသည့် ဝိညာဉ်မြက်များကို စားသုံးလိုသည်ဆိုလျှင်ပင် ယွင်ရှန်းအနေဖြင့် မငြင်းသာဘဲ လိုက်လျောရုံကလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။

ရေခဲဧကရာဇ် ဟိုင်ပေါ်တုန်းက ယွင်ရှန်းအား စူးစိုက်ကြည့်ကာ "မင်း သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ခဲ့ဘူး၊ မင်း သေသွားပြီလို့တောင် ငါထင်နေတာ" ဟု အံ့အားသင့်ဖွယ် ဆိုလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဟိုင်ပေါ်တုန်းအား အေးဆေးစွာပင် ကြည့်လိုက်၏။ ဤသူသည် သခင်လေး ကျန်းချန်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံထားရသူ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် စကားလုံးမျိုးကို မဆိုဝံ့ပေ။

"ဟဲဟဲ၊ ဟိုင်ပေါ်တုန်း၊ ငါလည်း မင်းကို ဘုရင်မကြီး မီဒူဆာ လက်ချက်နဲ့ သေသွားပြီလို့ ထင်နေတာ၊ အခုလို အားမာန်အပြည့်နဲ့ အသက်ရှင်နေတာတွေ့ရတော့ ငါ ဝမ်းသာပါတယ်" ဟု ယွင်ရှန်းက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သကြားလုံး စားနေသည့် ဘုရင်မကြီး မီဒူဆာအား ကြည့်လျက် "အခုတော့ ဘုရင်မကြီးတောင် သခင်လေး ကျန်းချန်ရဲ့လူ ဖြစ်နေမှတော့ ငါ ဘာပြောစရာ ရှိတော့မှာလဲ၊ အတိတ်က ရန်ငြိုးတွေကို အဆုံးသတ်ပြီး မိတ်ဆွေအဖြစ် နေကြရအောင်" ဟု ဆို၏။

ဟိုင်ပေါ်တုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ ယွင်ရှန်း၏ သဘောထားမှာ ကျန်းချန်ရှိနေခြင်းကြောင့် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ သို့မဟုတ်ပါလျှင် သူ၏ သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားမှာ သိုင်းဘိုးဘေး တစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်တွင် အသိအမှတ်ပြုခြင်း ခံရမည် မဟုတ်ချေ။

ယွင်ရှန်းသည် ကျန်းချန်ထံသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာကာ ဂါရဝပြုရင်း "သခင်လေး ကျန်းချန်၊ ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ယွင်အာဆီက ကြားသိရပါတယ်၊ ရန်ယန်ကို ကူညီပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အဲ့လိုမှမဟုတ်ရင် ကျားမာနိုင်ငံတော်မှာ ငါတို့ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ မျက်နှာပျက်ရတော့မှာ" ဟု ဆို၏။

"ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ သေးသေးမွှားမွှား ကူညီပေးတာပါ" ဟု ကျန်းချန်က ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေသည်။ "ငါထင်တာတော့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ယွင်ရှန်းက တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာ၊ အခုတော့ အထင်မှားသွားတာပေါ့"

"ဟား ဟား ဟား"

ယွင်ရှန်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "သခင်လေး ကျန်းချန်ကတော့ ဟာသလုပ်နေပြန်ပါပြီ၊ သခင်လေးက အစွမ်းထက်တဲ့ သိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦးလေ၊ ငါကတော့ သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်လေးပဲ ရှိပါသေးတယ်၊ သခင်လေးရှေ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် ကြွားဝါနိုင်ပါ့မလဲ"

"ဒါနဲ့... ဒီမှာ သခင်လေးနဲ့ တွေ့ချင်နေတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သခင်လေး စိတ်ဝင်စားလား" ဟု ဆို၏။

"သူငယ်ချင်းလား"

ကျန်းချန်က ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသလိုဖြစ်သွားကာ "သိပါပြီ၊ ရောက်နေရင်လည်း ထွက်လာခဲ့ပါ၊ ပုန်းနေတဲ့သူတွေကို ငါမကြိုက်ဘူး" ဟု အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဟား ဟား ဟား"

ထိုအချိန်တွင် စူးရှသောအော်သံတစ်ခုကြောင့် ခန်းမအတွင်းရှိ အကြီးအကဲများမှာ နားကိုပင် အုပ်ထားရသည်အထိ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအသံသည် အလွန်ကျယ်လောင်ကာ တစ်ကြိမ်နားထောင်ရုံဖြင့် သူတို့၏နားစည်များ ကွဲထွက်တော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

မည်းမှောင်နေသော တိမ်စိုင်တစ်ခုသည် ခန်းမအပြင်ဘက်မှ ပျံဝဲလာပြီး အားလုံး၏ မျက်စိ‌ရှေ့တွင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသည့် လူတစ်ယောက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွား၏။ သူ၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်မှာ ဖုံးကွယ်ထားသောကြောင့် လူတိုင်းက ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း စူးစမ်းသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

အဘယ့်ကြောင့် တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်လာရသနည်း။

ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူက ဦးညွှတ်ကာ "ကျွန်ုပ် ဝိညာဉ်စံအိမ်ရဲ့ အစောင့်အရှောက် ဝူယင်း၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိအား ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ဆို၏။

ကျန်းချန်ကမူ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လုံးဝမလှုပ်ဘဲ ထိုင်မြဲအတိုင်း ထိုင်နေသည်။ သူသည် ယခင်က ဝိညာဉ်စံအိမ်နှင့် အကြိမ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးပြီး သူတော်စင်တစ်ဝက်အဆင့်ရှိသူကိုပင် အမြစ်ဖျက်ချေမှုန်းခဲ့ဖူးသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုကို အမြင်မကြည်ချေ။

"ဒါဆို မင်းက ဝိညာဉ်စံအိမ်ရဲ့ အစောင့်အရှောက်တစ်ယောက်ပေါ့၊ မင်းအကြောင်း ငါကြားဖူးပါတယ်၊ မကြာခင်က မက်မွန်ပင်တွေရှိတဲ့ တောင်ကို သွားခဲ့တာ မင်း မလား" ကျန်းချန်က ဆိုသည်။

အစောင့်အရှောက် ဝူက "ဟဲ ဟဲ၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ ဆိုတဲ့အတိုင်း တကယ်ပဲ ထက်မြက်လှပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ နောက်ဆုံးအကြိမ်က ကျွန်တော်ရောက်သွားပေမဲ့ သခင်လေးကို မတွေ့ခဲ့ရဘူး၊ အဆင့်ခုနစ်ရှိတဲ့ မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းကိုပဲ တွေ့ခဲ့ရတာ" ဟု ဆို၏။

ယွင်ရှန်းသည်လည်း ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် နေရာယူကာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုနှင့် ကင်းကင်းရှင်းရှင်း နေလိုဟန်ရှိ၏။ အကယ်၍ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိနှင့် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုကြား မကောင်းသောအဖြစ်အပျက် ဆက်နွယ်မှုတစ်စုံတစ်ရာရှိနေမည်ဆိုပါလျှင် ဖယ်ရှင်းပေးနိုင်ရန် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေလျက်ရှိနေသည်။

"မင်း ဒီကိုလာရတဲ့အကြောင်းအရင်းက ဘာလဲ၊ အစောင့်အရှောက် ဝူ"

အစောင့်အရှောက် ဝူက နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ယွင်ရှန်းဆီ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သောက်လည်း ယွင်ရှန်းကမူ ခေါင်းလှည့်သွားကာ သူနှင့်မဆိုင်သလို ပြုမူနေပေသည်။

ရဲရဲတင်းတင်းပြောပါ။

တစ်ဖက်က သဘောတူ၊ မတူဆိုတာ မသိရသေးဘူး။

အစောင့်အရှောက် ဝူသည် ရင်ကိုမတ်ကာ စူးရှသောလေသံဖြင့် "သခင်လေး ကျန်းချန်... ရှောင်မိသားစုဆီကနေ ကျောက်စိမ်းပြားကို ရထားတယ်ဆိုတာ ဟုတ်ပါသလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

အသက်ဝင်စွာ စကားပြောနေကြသော ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားကာ လူတိုင်း၏မျက်လုံးများသည် အစောင့်အရှောက် ဝူ နှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိကြီးကို အံ့အားသင့်လျက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ယွင်ရှန်းပင်လျှင် တိတ်ဆိတ်နေပေသည်။

မိမိတို့လက်အတွင်းသို့ စစ်မီးကို ရောက်ရှိလာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

ကျန်းချန်သည် ဝိုင်ခွက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်ပြီး

မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းက နားလည်စွာဖြင့် သူ့ဖန်ခွက်ကို ပြန်ဖြည့်ပေးပြီးနောက် နောက်သို့တဖြည်းဖြည်းဆုတ်သွားသည်။

"မင်းက ရှောင်မိသားစုရဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားကို လိုချင်တာလား၊ ဟေး... အဲ့ဒီသတင်းကို မင်း ဘယ်ကရတာလဲ"

အစောင့်အရှောက် ဝူက ရယ်‌မောလျက် "ငါတို့မှာလည်း အတွင်းသတင်းတွေ ရှိတာပေါ့၊ တကယ်လို့ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိကသာ အဲဒီကျောက်စိမ်းကို ပေးမယ်ဆိုရင် ငါတို့ဘက်က အဆင့်ခုနစ်ဆေးလုံး သုံးလုံးနဲ့ အဆင့်ရှစ်ဆေးလုံး တစ်လုံး ပြန်ပေးဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ" ဟု ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားရသော တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ထိုကျောက်စိမ်း၏ မူလတန်ဖိုးက မည်မျှရှိသနည်း၊ တန်ဖိုးကြီးဆေးလုံးတို့နှင့် လဲလှယ်ရန် ဤကျောက်စိမ်းက မည်မျှတန်ဖိုးရှိသနည်းကို ဘယ်လိုမျှ မခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ရသည်။

ရေခဲဧကရာဇ် ဟိုင်ပေါ်တုန်းက ကျန်းချန်ကို အကြည့်မလွှဲနိုင်ဖြစ်သွားရသည်။ ဤကျောက်စိမ်းအပိုင်းသည် ဤမျှလောက် တန်ဖိုးကြီးမားကြောင်း သူသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယွင်ယွင်က မျက်‌မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသလိုဖြစ်သွားကာ အတိတ်က သူမသည် သူမ၏ဆရာ(သ‌ခင်လေး)နှင့်အတူ ရှောင်မိသားစုသို့ လိုက်ပါသွားပြီး ထိုမှ အထူးကျောက်စိမ်းအပိုင်းတစ်ခုကို လဲယူခဲ့ပေသည်။

ဤသူပြောသော ကျောက်စိမ်းအပိုင်းမှာ ရှောင်မိသားစု၏ မျိုးရိုးအမွေအနှစ်ဖြစ်ရပေမည်။

ဤကျောက်စိမ်းတွင် မည်သည့်လျှို့ဝှက်ချက်များရှိနေပါသနည်း။ ကြယ်နှစ်ပွင့် သူတော်စင် အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးပင်လျှင် သူ၏ ဆေးလုံးများကို လဲလှယ်ရလောက်သည်အထိပင်။

ကြယ်သူတော်စင်အဆင့်ရှိသူ တစ်ယောက်ပင် တပ်မက်မိသည့် အရာ။

ယင်းသည် သိုင်းနတ်ဘုရားနှင့် ဆက်စပ်နိုင်ပါသလော။

ဤသို့တွေးရင်း ယွင်ယွင်သည် အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း သူမ၏ကြော့ရှင်းမှုနှင့် အလှကို ဖော်ထုတ်ပြသလိုက်သည်။

ကျန်းချန်သည် ဝူယင်းအား ကြည့်ကာ ခပ်ပြုံးပြုံးပင် ဆိုလိုက်၏။ "ကမ်းလှမ်းချက်က စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တိုင်က မှော်ဆေးဆရာတစ်ယောက်ပဲလေ၊ မင်းပြောတဲ့ အဆင့်ရှစ်ဆေးလုံးတွေ ငါ့မှာ အများကြီးရှိတယ်"

"ဒီလိုလုပ်ပါလား... မင်းတို့ ဝိညာဉ်စံအိမ်မှာ ရှိတဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားကို ငါ့ကိုပေး၊ အဆင့်ရှစ်ဆေးလုံး သုံးလုံး ပြန်ပေးမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အစောင့်အရှောက် ဝူ၏မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းသွားသည်။ သူသည် သခင်လေးကျန်းချန်ကို စိုက်ကြည့်ရန် ခေါင်းကို ရုတ်တရက်မော့လိုက်ပြီး ကျိန်ဆဲလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ ခြိမ်းခြောက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး ကျန်းချန်၊ ကျွန်တော်တို့ကို အာခံရင် ဘာအကျိုးဆက်တွေ ရှိလာမလဲဆိုတာ မင်းသိမှာပါ၊ အဲဒီကျောက်စိမ်းပြားက သခင်လေးဆီမှာ ရှိနေရင် အန္တရာယ်များတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ဆီ လွှဲပေးလိုက်ပါ၊ သခင်‌လေး လိုချင်တာမှန်သမျှ ပေးနိုင်တယ်၊ ထူးခြားဆန်းကြယ်မီးတောက်ကိုတောင် ငါတို့ ပေးနိုင်တယ်" ဟု ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ဤစကားကြောင့် ခန်းမအတွင်းရှိ အခြေအနေမှာ တင်းမာမှု အထွတ်အထိပ်သိုရောက်ရှိသွားသည်။ ယွင်ရှန်းပင်လျှင် စိတ်ဝင်စားသွားရသည်။ အစောင့်အရှောက် ဝူက ထူးခြားဆန်းကြယ်မီးတောက်ကိုပါ ထိုး ဆန္ဒရှိနေသောကြောင့် ထိုကျောက်စိမ်း၏ တန်ဖိုးမှာ အ‌တော်လေး မြင့်မားရမည်ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်စံအိမ်က ဤမျှလောက် အရင်းအနှီး အမြောက်အမြားပေး၍ ရယူရန် ဆန္ဒရှိသည့် ဤအရာမှာ တကယ့်ကို မည်သို့‌သောအရာဖြစ်နိုင်သနည်း။

အခန်း (၁၀၀) - အစောင့်အရှောက် ဝူ သစ္စာဖောက်လေပြီ

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝိညာဉ်စောင့်ရှောက်သူ၏ အသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခန်းမကြီးအတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရုတ်ချည်း ထိုးဆင်းသွားတော့သည်။

နာ့လန်ရန်ယန်သည်ပင် ချမ်းလွန်းလှသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိုက်ထားကာ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း တဆတ်ဆတ်တုန်လျက် ရှိ၏။ သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် ထိုသူနှင့် ဝေးရာသို့ ရှောင်ရှားလိုကြသည်မှာ အဆန်းမဟုတ်ပေ။

ကျန်းချန်ကမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ၏ စပျစ်ဝိုင်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ အသာအယာ တီးလိုက်ရုံမျှဖြင့် လင်းယုန်ငှက်ဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော တုန်ခါလှိုင်းကို တိုက်ရိုက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ကျန်းချန်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မြေပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားကာ ပါးစပ်မှ သွေးများကိုပင် အန်ထုတ်လိုက်ရလေသည်။

"မင်း သတ္တိရှိရင် အဲဒီစကားကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောကြည့်စမ်း"

ထိုသို့ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားအရှိန်ကြောင့် လင်းယုန်ငှက်မှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကာ "သခင်လေး... သခင်လေးက အစွမ်းထက်တဲ့ သိုင်းသူတော်စင် အဆင့်တစ်ယောက်ပဲ၊ ကျွန်တော့်လို ကြယ်လေးပွင့် သိုင်းဘိုးဘေး အဆင့်လေးကိုတော့ တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"ဟု တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။

သို့သော် ကျန်းချန်က အေးစက်စွာဖြင့်ပင် "ရန်သူက အားနည်းသည်ဖြစ်စေ၊ အားသာသည်ဖြစ်စေ 'ပုရွက်ဆိတ်က ဆင်ကို သတ်နိုင်တယ်' ဆိုတဲ့ နိယာမကို ငါ နားလည်ထားပြီးသားပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ပြင်းထန်လှသော ဖိအားကြောင့် လင်းယုန်ငှက်၏ အရိုးများမှာ ကွဲအက်သံများ ထွက်လာပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံမှာလည်း ချွေးများဖြင့် ရွှဲစိုနေတော့သည်။ အကယ်၍ ကျန်းချန်ကသာ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်မထားခဲ့လျှင် သူသည် ဆီးဝမ်းကိုပင် ထိန်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"အခုတော့ ငါတို့ သေသေချာချာ စကားပြောလို့ ရပြီပေါ့"

ကျန်းချန်က မေးစေ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကာ ညာဘက်လက်မှ ယပ်တောင်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။ "မင်း ဘယ်သူ့အမိန့်နဲ့ပဲ လာလာ... ပြန်သွားပြီးတော့ သူ့ကို ပြောလိုက်၊ တိုရှီရှေးဟောင်းဧကရာဇ် ကျောက်စိမ်း အပိုင်းအစတွေကို ထပ်ပြီး လောဘမတက်နဲ့တော့လို့၊ တကယ်လို့ မကျေနပ်ဘူးဆိုရင်လည်း လာပြီး စမ်းကြည့်နိုင်တယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ"

ဝိညာဉ်မိသားစု၏ သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် ပညာရှင်များမှာ များသောအားဖြင့် တရားကျင့်ကြံနေကြသူများ ဖြစ်ကြပြီး အနည်းငယ်သာ ပြင်ပလောကသို့ ထွက်လေ့ရှိကြသည်။ သို့သော် ထိုသူများသည်လည်း အလွန်ပင် မာန်မာနကြီးကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် တိုရှီရှေးဟောင်းဧကရာဇ် ကျောက်စိမ်း အပိုင်းအစများ ရှာဖွေရန် ယခုကဲ့သို့ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော နေရာသို့ လာရောက်လေ့ မရှိကြပေ။

အကယ်၍ ထိုအရာများသာ အမှန်တကယ် ရှိနေသည်ဆိုပါလျှင် ကြယ်ငါးပွင့်နှင့် အထက်ရှိသော သိုင်းသူတော်စင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချန်မှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။ သူ့တွင် အချိန်လုံလောက်စွာရှိနေသရွေ့ ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ရောက်လာလျှင်ပင် သူ့လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်း အပိုင်းအစကို လုယူနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အစောင့်အရှောက် ဝူက နာကျင်စွာဖြင့် "ကျွန်တော် မှားမှန်း သိပါပြီ... ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိကြီးခင်ဗျာ... ကျွန်တော့်အ‌ပေါ်ဖိထားတာကို ရပ်ပေးပါတော့၊ ကျွန်တော့် အရိုးတွေ ကျိုးတော့မလို့ပါပဲ"ဟု အော်ဟစ်လေသည်။

တစ်ဖက်လူက အညံ့ခံ တောင်းပန်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းချန်က သူ ဖိထားသည်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် "အစောင့်အရှောက် ဝူ... မင်း ဒီမှာ လာပြီး သောက်စားတာက ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ပေမဲ့ မင်းသာ ပြဿနာရှာမယ်ဆိုရင်တော့ ယွင်ရှန်း ဂိုဏ်းချုပ်ကတောင် မင်းကို ဒီလို ရိုင်းပျခွင့် ပေးလိမ့်မယ် မဟုတ်ဘူး"ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွင်ရှန်းမှာ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်ကာ အနည်းငယ် ခြိမ်းခြောက်သော လေသံဖြင့် "ကြားတယ်မလား အစောင့်အရှောက် ဝူ၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ ယွင်လန်ဂိုဏ်းပဲ၊ မင်းသာ ပြဿနာရှာမယ်ဆိုရင် ငါ့ကို အားနာမနေနဲ့တော့၊ ငါ့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို မင်း သိပြီးသား ဖြစ်မှာပါ" ဟု ပြုံး၍ ဆိုလေသည်။

ထိုကဲ့သို့ ရဲတင်းသော အမူအရာကြောင့် ဘေးလူများမှာလည်း ချီးကျူးအံ့သြသွားကြသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ပီသပေ၏။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေရုံသာမက သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ယွင်ရှန်းမှာလည်း အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူနေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် ဝိညာဉ်စံအိမ်ကို ဤကဲ့သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် စိန်ခေါ်ပြောဆိုဝံ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် အစွမ်းထက်သော သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် ပညာရှိကြီးကျန်းချန် ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိကြီး ရှိနေသရွေ့ သူသည် အတော်လေး ယုံကြည်မှု ရှိနေပြီး အစောင့်အရှောက် ဝူ မည်မျှပင် အားကောင်းနေပါစေ ထပ်မံ၍ စကားမပြောဝံ့တော့မည်မှာ သေချာသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အစောင့်အရှောက် ဝူမှာ စကားတစ်လုံးမျှ မဟဝံ့တော့ဘဲ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဦးနှောက်ဆေးခြင်း ခံထားရသော ယွင်ရှန်းက ယခုကဲ့သို့ သူ့အမိန့်ကို ဖီဆန်ဝံ့လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ ဤအရာအားလုံးမှာ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိ ကျန်းချန်ကြောင့်သာ ဖြစ်ရပေမည်။

ယွင်ရှန်းက လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ "အစောင့်အရှောက် ဝူ... မင်းလည်း 'ပညာရှိဆိုတော့ အခြေအနေကို ကြည့်တတ်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားကို သိမှာပါ၊ ဝိညာဉ်စံအိမ်မှာ မင်းရဲ့ ရာထူးက နိမ့်ကျပါတယ်၊ အဲဒီမှာ နေမယ့်အစား ဒီမှာပဲ နေပြီး သခင်ကြီးကို အလုပ်အကျွေးပြုတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်"ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အစောင့်အရှောက် ဝူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းသွားပြီး ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။ ဝိညာဉ်စံအိမ်၏ အစောင့်အရှောက် တစ်ဦးအနေဖြင့် ဝူယင်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ မမြင့်မားပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်သာ ဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း သူတစ်ပါး၏ လက်အောက်ခံအဖြစ်သာ အမှုထမ်းနေရသူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူကပင် ဆိုဖူးသည်မှာ... အထက်လူကြီးများက စိတ်မကျေနပ်ပါလျှင် သူ့ကို ရိုက်သတ်ပစ်နိုင်သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါက ရန်သူကို လွတ်မြောက်အောင် ခွင့်ပြုခဲ့သော ကြယ်ကိုးပွင့် သိုင်းဘိုးဘေးတစ်ဦးကို ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်လောက အဆင့်ရှိသူက အသားစိမ်းများ ဖြစ်သွားအောင် ရိုက်နှက်ခဲ့သည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

ဤအရာက ဝိညာဉ်စံအိမ် အစောင့်အရှောက်များ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်ပင် နိမ့်ကျပြီး သူတို့၏ အသက်မှာ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များအတွက် အရေးမပါလှကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

တစ်နေ့တွင် သူသည်လည်း တာဝန်မကျေပွန်မှုကြောင့် စံအိမ်ရှင် သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်လောက အဆင့်ရှိသူများ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေရမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

ထိုသို့ တွေးတောရင်း အစောင့်အရှောက် ဝူသည် သူ၏ အကြည့်ကို ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိထံသို့ လှည့်လိုက်ပြီး ခေတ္တခဏ စဉ်းစားကာ ဆိုလေသည်။ "သခင်လေး... ယွင်ရှန်း ပြောတာ အမှန်ပဲလား"ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းချန်သည် အစောင့်အရှောက် ဝူတွင် သစ္စာဖောက်လိုစိတ်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ဝင်စားသွားပြီး "အစောင့်အရှောက် ဝူသာ လိုလားတယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို ဒီမှာ နေခွင့်ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို ပြသဖို့အတွက် ငါ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ထဲမှာ မျိုးစေ့တစ်ခု ထည့်ထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အစောင့်အရှောက် ဝူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပျာပျာသလဲပင် ဆိုလေသည်။ "တကယ်လား၊ သခင်လေးသာ ကျွန်တော့်ကို လက်အောက်ငယ်သားအဖြစ် လက်ခံမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဝူယင်း တစ်သက်လုံး သခင်လေးနောက်ကို လိုက်ပါ့မယ်"

"ဟဲ ဟဲ... ကောင်းပြီလေ၊ ဒီနေ့ကစပြီး မင်း ယွင်လန်ဂိုဏ်းမှာပဲ နေပါ၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရှောင်မိသားစုရဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားကို တခြားတစ်ယောက်က မင်းထက်အရင် လုသွားပြီလို့ ဝိညာဉ်စံအိမ်ကို သတင်းလွှင့်လိုက်ပါ"

ဝူယင်းက ထိုအရာမှာ ပြဿနာမရှိကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကိစ္စကို သူတစ်ဦးတည်းသာ သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်စံအိမ်သို့ ထိုသတင်းကို ပေးလိုက်ပါက ထိုအဘိုးကြီးများမှာလည်း ယုံကြည်ကြပေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဒိုချီလောကတွင် တိုရှီရှေးဟောင်းဧကရာဇ် ကျောက်စိမ်း အပိုင်းအစများကို လိုချင်နေကြသည်မှာ ဝိညာဉ်စံအိမ် တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ အခြားသော ရှေးမျိုးနွယ်စု ရှစ်စုလည်း ရှိနေသေးသည်။

ကျန်းချန်က သူ၏ လက်ချောင်းကို အနည်းငယ် လှုပ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ထိပ်မှ ပါးလွှာသော ချည်မျှင်လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ပြိုင်နက် အစောင့်အရှောက် ဝူ၏ နဖူးဆီသို့ ပျံသန်းသွားကာ သူ၏ စိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ တခဏတွင်းပင် ကျန်းချန်သည် အစောင့်အရှောက် ဝူ၏ အတွေးများအားလုံးကို သိရှိသွားလေသည်။

အကယ်၍ ဤလူတွင် မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိလာပါက ကျန်းချန်က ချက်ချင်း သိရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပြစ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

စိတ်ထဲ တစ်ချက်စဉ်းစားလိုက်ရုံမျှဖြင့် အစောင့်အရှောက် ဝူ၏ ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သဖြင့် တစ်ဖက်လူမှာ အသေမခံလိုပါက သစ္စာဖောက်ဝံ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤလူ ရှိနေခြင်းမှာ ဝိညာဉ်စံအိမ်အတွင်း၌ သူလျှိုတစ်ယောက် ထားရှိလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အနာဂတ်တွင် တစ်ဖက်လူက တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ရန် ကြံစည်လျှင် သို့မဟုတ် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလျှင် ကျန်းချန်က အရင်ဆုံး ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"အဲဒါဆိုရင် ငါတို့ ဆက်ပြီး ဂီတနှင့် အကကို ဆက်ခံစားကြတာပေါ့"

………………

နောက်ပိုင်း ကာလများတွင် ကျန်းချန်သည် သူ၏ မက်မွန်တောင်တန်းသို့ ပြန်သွားပြီး လေညင်းက ဆောင်ကြဉ်းပေးသော သာယာမှုကို ခံစားနေတော့သည်။

ကျားနန် အကယ်ဒမီကျောင်း။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော ပြာသာဒ်ဆောင်တစ်ခုအတွင်း၌။

ထိုနေရာတွင် ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး အေးစက်တည်ငြိမ်သည့် စိတ်နေသဘောထားရှိပုံရသည်။ သူမသည် လူ့လောကတွင် ပွင့်လန်းနေသော ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပုံစံရှိနေသည်။

သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးမှာ မိုးမခရွက်လေးကဲ့သို့ပင် နွဲ့နှောင်းနေပြီး လက်တစ်ဆုပ်စာမျှသာ ရှိ၏။ ရှည်လျားနက်မှောင်သော ဆံကေသာကို ခရမ်းနုရောင် ဖဲကြိုးလေးဖြင့် အသာအယာ စည်းနှောင်ထားပြီး သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ် အကွေးအကောက်များအတိုင်း ခါးအထိ ဆံပင်မှာ ဝဲကျနေလေသည်။

သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်ကောက်ဝတ်တွင် အစိမ်း‌ရောင် ခေါင်းလောင်းလေး နှစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားရာ သူမအား ပန်းချီကားထဲမှ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအသွင်ဖြစ်စေသည်။

"သခင်မလေး..."

ရှန်းအာက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော လင်းယင်းကို မြင်သဖြင့် "အကြီးအကဲ လင်း... ဘာတွေဖြစ်လို့လဲ၊ ဘာလို့ ကျွန်မကို အခုလို အလျင်စလို ခေါ်ရတာလဲ"ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ် သိုင်းဧကရာဇ် လင်းယင်းမှာ စကားပြောရန် တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း သူ၏ သခင်မလေး၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာထားကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ ဆိုလိုက်ရသည်။ "သခင်မလေး... ကျွန်တော် စိုးရိမ်တာက သခင်လေး ရှောင်ယန်က ကျားနန် အကယ်ဒမီကို နောက်တစ်ခါ ပြန်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်"ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းအာက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "အကြီးအကဲ လင်း... အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊ ဘာလို့ အစ်ကို ရှောင်ယန်က ပြန်မလာ