အခန်း (၁၃၇-၁၃၈)
Vol. 14 Ch. 137-138
အခန်း (၁၃၇)
ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဟန့်ခ်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် တစ်ခုခုကို ပြောချင်နေသည့် ပုံစံရှိသော်လည်း ချက်ချင်း စကားမဆိုချေ။ ထို့အစား သူ အတွေးနက်နေလေ၏။
ဟန့်ခ်၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ထို 'အပြင်လူ' ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေမိသည်။ တစ်ဖက်လူ ဘာကြံစည်နေသည်ကို သူ လုံးဝမသိနိုင်ပေ။ ဖုန်းပုကြွယ်၏ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်မှုသည် မမြင်ရသော ဖိအားတစ်ခု ဖြစ်လာပုံရသည်။
စက္ကန့် ၃၀ ခန့် ကြာပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ပစ္စတိုကို ထုတ်ယူကာ မေးလိုက်သည်။
"ဒါက ဘာလဲဆိုတာ မင်းသိလား"
ဟန့်ခ်က ခေါင်းခါပြသည်။
"ဒါက ၂၀ ရာစု ကနေ ၂၁ ရာစု အထိ ခေတ်စားခဲ့တဲ့ လက်နက်တစ်ခုပဲ"
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
" 'လက်နက်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကိုတော့ မင်းသိမှာပါနော်"
ဟန့်ခ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
"သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့... 'ရာစု' ဆိုတာက ဘာလဲ"
ဖုန်းပုကြွယ်က 'သူတို့မှာ အချိန်ကာလ အယူအဆတောင် မရှိတော့ဘူးလား။ ကြည့်ရတာ သူတို့တွေ လုံးဝကို ကျွန်ပြုခံထားရပုံပဲ' ဟု တွေးလိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာအမူအရာကတော့ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ သူက ဆက်ပြောသည်။
"တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ ကနေ ၅၀၀ လောက်က လူတွေ သုံးခဲ့တဲ့ လက်နက်ပေါ့"
ဟန့်ခ်က ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် မေးလာသည်။
"ဘာလို့... ငါ့ကို ဒါတွေ ပြောနေရတာလဲ"
ဖုန်းပုကြွယ်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"အဓိကကတော့ ဒီအရာက ဘာလဲဆိုတာ မင်းကို အသိပေးချင်လို့ပါ"
ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် သေနတ်ပြောင်းဝကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"ငါ့လက်ချောင်းလေးကို လှုပ်လိုက်တာနဲ့ ဒီထဲကနေ ကျည်ဆန်လို့ခေါ်တဲ့ အရာတစ်ခု ပြေးထွက်လာလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒီအရာရဲ့ ပျံသန်းနှုန်းက ဆွဲငင်အားဆန့်ကျင် ကျည်ဆံတွေထက် ပိုမြန်တယ်၊ အဲ့ဒါနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်မယ်ဆိုရင်..."
သူက ဟန့်ခ်ကို စတင် ခြောက်လှန့်တော့သည်။
"တကယ်လို့ ခေါင်းကိုမှန်ရင် ဦးနှောက်တွေ ပေါက်ထွက်သွားမယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို မှန်ရင် ကလီစာတွေ ကြေမွသွားမယ်၊ ခြေလက်တွေကို မှန်ရင်တော့ အဲ့ဒီခြေလက်တွေက လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ သွေးတွေ တောက်လျှောက် ထွက်နေလိမ့်မယ်..."
သူသည် သူ၏လူသတ်လိုစိတ်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားရသော စိတ်ဝေဒနာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာအမူအရာကို လုပ်ပြလိုက်သည်။
မျက်နှာအမူအရာဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာ့သုံးဘာသာစကား တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် အခြားခေတ်ကာလ တစ်ခုမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ လူနှစ်ယောက်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ခန့် ကွာခြားနေစေကာမူ သူတို့၏ ခံစားချက်များကို မျက်နှာပေါ်တွင် ဖတ်ရှုနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဖုန်းပုကြွယ်တစ်ယောက် တစ်ဖက်လူကို အောင်မြင်စွာ ခြောက်လှန့်နိုင်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူသည် ပစ္စတိုအကြောင်းကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"မင်းတို့ ရွာမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲ"
"ဘာ... ဘာလို့ ဒါကို မေးတာလဲ"
ဟန့်ခ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။
"ဘာလို့လဲ၊ မင်းက ငါ့ကို မပြောချင်ဘူးလား"
ဖုန်းပုကြွယ်က ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဒီသေနတ်ကို သုံးပြီး သူတို့ကို ဖြေရှင်းမှာကို မင်းကြောက်နေတာလား"
သူသည် အဖြေကို သိထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း မေးခွန်းထုတ်လိုက်သေးသည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် တစ်ဖက်လူ လုံးဝနားမလည်နိုင်သော လက်နက်တစ်ခုကို ကြွားလုံးထုတ်ပြသည်။ ထို့နောက် လူဦးရေကို ချက်ချင်း မေးမြန်းသည်။ မည်သူမဆို ထိုကဲ့သို့ တွေးတောမိကြမည် ဖြစ်သည်။
"ငါ... ငါတို့ရွာမှာ လူပေါင်း တစ်သိန်း ရှိတယ်"
ဟန့်ခ်က သတ္တိမွေးပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီလိုလား... ဟားဟား..."
ဖုန်းပုကြွယ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။ သူသည် ဟန့်ခ်ရှေ့တွင် ပစ္စတိုကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
"အလိုအလျောက် မောင်းနှင်မှုစနစ်အရဆိုရင် ငါတို့ နောက်ထပ် မိနစ် ၂၀ လောက်မှာ မင်းတို့ရွာကို ရောက်တော့မယ်၊ ငါ့လေ့လာချက်အရ မင်းတို့ရွာက အပြင်လူတွေကို အတော်လေး ရန်လိုပုံရတယ်..."
သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။
"တကယ်လို့ သူတို့က ငါတို့ကို မြင်မြင်ချင်း တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင်... ငါ့ရဲ့ ဒီပစ္စတိုထဲမှာ ကျည်ဆန် တစ်ထောင် ရှိတယ်၊ ငါ့ရဲ့ ပစ်မှတ်ထိမှန်နှုန်းက ၆၀ ကနေ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ရှိရင်တောင် မင်းတို့ရွာက လူဘယ်နှစ်ယောက် သေသွားမယ်လို့ မင်းထင်လဲ"
အဝေးတွင် ထိုင်နေသော ပြေးဝင်လာသောဓားသွားသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထိုင်ခုံပေါ်မှပင် ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
'မင်းက တကယ်ကြီး ညာရဲတာပဲဟ။ ပစ္စတိုတစ်လက်တည်းနဲ့ ကျည်ဆန် အတောင့်တစ်ထောင် ဟုတ်လား။ အဲ့ဒါတွေကို ဘယ်မှာ ထည့်ထားမှာလဲ။ အတိုင်းအဆမဲ့ ကျည်ကပ်ထဲမှာလား။ အဲ့ဒါအပြင် ပစ္စတိုရဲ့ ပစ်ခတ်နှုန်းအရ ဆိုရင်တောင် မင်းမှာ ကျည်ဆန်တစ်ထောင် တကယ်ရှိလို့ မင်းရဲ့ လက်တွေ တောင့်ခံနိုင်ရင်တောင် ကျည်ဆန်တစ်ထောင်ကုန်အောင် ပစ်ဖို့ နာရီဝက်နီးပါး ကြာလိမ့်မယ်။ ရွာသားတွေက မင်းသတ်တာခံဖို့ တန်းစီစောင့်နေမယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား'
"မဟုတ်ဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ရွာသားတွေကို မသတ်ပါနဲ့ဗျာ"
ဟန့်ခ်က တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။
"ငါတို့ရွာမှာ လူငါးထောင်ပဲ ရှိတာပါ..."
'ဟေး မင်းက ဒါကို တကယ်ကြီး ယုံသွားတာလား'
ပြေးဝင်လာသောဓားသွားတစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေသယောင် ဟန်ဆောင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် လူနှစ်ဦးကို ကျောခိုင်းလျက် ဘေးခုံတွင် ထိုင်ကာ ငေးငိုင်နေဆဲပင်။
"လူတွေကို မသတ်ဘူးလို့ ငါမင်းကို ကတိပေးနိုင်တယ်"
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်း ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမယ်"
"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ"
ဟန့်ခ်က တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကြည့်စမ်း၊ ဟန့်ခ်"
ဖုန်းပုကြွယ်၏ လေသံက အတော်လေး ရိုးသားလာသည်။ ယင်းသည် မုန်လာဥနှင့် တုတ်ဗျူဟာပင် ဖြစ်သည်။
"မင်းက 'အပြင်လူတွေ' အပေါ် ဘယ်လိုပဲ အမြင်စောင်းနေပါစေ၊ ငါနဲ့ ငါ့သူငယ်ချင်းက သွေးဆာနေတဲ့လူတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်း မြင်မှာပါ၊ မင်း ငါတို့ကို စတိုက်ခိုက်ခဲ့တာတောင် ငါတို့ မင်းကို မသတ်ခဲ့ဘူး ဟုတ်တယ်မလား"
ဟန့်ခ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
ပြေးဝင်လာသောဓားသွားမှာ ထိုအချိန်တွင် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
"ငါတို့ သူ့ကို မသတ်ခဲ့ပေမဲ့ သေခြင်းတရားရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကတော့ ပိုပိုပြီး မြင့်တက်လာနေတာပဲလေ..."
"ငါတို့က မင်းတို့ရွာကို ခဏလောက် ကြည့်ပြီးရင် ပြန်ထွက်သွားမှာပါ"
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆက်ပြောသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက ကင်းထောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းတို့ကို လာတိုက်မယ့် 'အပြင်လူ စစ်တပ်' ဆိုတာလည်း ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ နှစ်ယောက်က ခရီးသွားတွေ သက်သက်ပါပဲ၊ စူးစမ်းချင်စိတ် သက်သက်နဲ့ မင်းတို့ရွာကို ကြည့်ချင်တာပါ"
ဟန့်ခ်က ဤစကားကို သံသယဝင်နေမိသည်။ 'အပြင်လူ စစ်တပ်' ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ ခံစားမိသော်လည်း ထိုလူနှစ်ဦးသည် ရွာကို လည်ပတ်ကြည့်ရှုရန်သက်သက် လာခြင်းဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ သူ မယုံကြည်နိုင်ပေ။
"ဒါပေမဲ့... မင်းတို့ရွာက အပြင်လူတွေကို အတော်လေး မုန်းတီးပြီး ရွာပြင်က လူသားတွေအပေါ်မှာ အထင်လွဲတာတွေ အမြစ်တွယ်နေတယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ်"
ဖုန်းပုကြွယ်က ဟန့်ခ်၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ပုံမှန် အခြေအနေဆိုရင် မင်းတို့ရွာက ဘယ်သူမဆို ငါတို့ကို အကြောင်းပြချက် မမေးဘဲ သတ်ကြမှာပဲ၊ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် စကားပြောဖို့ လုံးဝအခွင့်အရေး ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"
သူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ပဋိပက္ခတစ်ခု ဖြစ်လာပြီဆိုရင် ရလဒ်က ဘယ်လိုဖြစ်မယ်ဆိုတာ မင်းကောင်းကောင်း သိမှာပါ"
သူက လက်ကို မြှောက်ပြပြီး သူ့နောက်မှ ပြေးဝင်လာသောဓားသွားကို လက်မဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"ငါ့သူငယ်ချင်းက သူ့ဓားတွေနဲ့တင် မင်းတို့လူတစ်ထောင်ကျော်ကို သတ်နိုင်တယ်လို့ ငါအာမခံတယ်"
ပြေးဝင်လာသောဓားသွားသည် နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်တော့ဘဲ လှည့်ကြည့်ကာ ကန့်ကွက် ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။
"ဒါက မြက်ခုတ်တဲ့ဂိမ်းလို့ မင်း ထင်နေတာလား"
ဟန့်ခ်မှာ တစ်ဖက်လူ ဘာပြောနေသည်ကို နားမလည်သောကြောင့် ဖုန်းပုကြွယ်က အခွင့်ကောင်းယူကာ လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"သူ ပြောချင်တာက သူ့အတွက်တော့ လူတစ်ထောင်ကို သတ်ရတာက ကောက်ပဲသီးနှံ ရိတ်သိမ်းရသလို လွယ်ကူတယ်လို့ ပြောတာ"
ဟန့်ခ်မှာ ချွေးစေးများ စီးကျကာ တစ်ကိုယ်လုံးဖုံးလွှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် ပြေးဝင်လာသောဓားသွားမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ့ရှေ့တွင် ဘွားခနဲပေါ်လာခဲ့သည့် မြင်ကွင်းက မျက်စိထဲသို့ ပြန်လည် မြင်ယောင်လာတော့သည်။ ယင်းက ရွာက ဘုန်းတော်ကြီး၏ သွန်သင်ချက်များကို သူ့အား ပိုမို ယုံကြည်သွားစေသည်။ 'အပြင်လူတွေအားလုံးက မိစ္ဆာတွေပဲ။ သူတို့ဟာ အစွမ်းထက်တယ်၊ ကောက်ကျစ်တယ်၊ ပြီးတော့ လူတွေကို လှည့်စားရာမှာ ကျွမ်းကျင်ကြတယ်။ အပြင်ပန်းမှာ ဘယ်လောက်ပဲ အန္တရာယ်ကင်းပုံပေါ်ပါစေ၊ သနားစရာကောင်းနေပါစေ၊ ဒါမှမဟုတ် လှပနေပါစေ၊ သူတို့ကို တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သတ်ပစ်ရမယ်။ သူတို့ကို စကားပြောခွင့်တောင် မပေးရဘူး'
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆက်ပြောနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"ငါ့ကို ယုံပါ၊ ငါလည်း အဲ့ဒီလို ဖြစ်လာမှာကို မင်းလိုပဲ မမြင်ချင်ပါဘူး"
သူက ဟန့်ခ်ပခုံးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။
"မင်းသာ ငါ့အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်ပြီး ငါတို့ကို ရွာထဲ ခေါ်သွားမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မနာကျင်စေရဘူးလို့ ငါကတိပေးတယ်၊ ငါနဲ့ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေက မင်းတို့ရွာမှာ အလွန်ဆုံး ရှိလှ နာရီနည်းနည်းလောက်ပဲ နေမှာ၊ ပြီးရင် ထွက်သွားကြမှာ၊ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း မင်းလွတ်လပ်သွားပြီ၊ မင်း ကြိုက်တာ လုပ်လို့ရတယ်၊ ငါတို့ကို သတ်ဖို့ လူတွေကို ချက်ချင်း ခေါ်ရင်လည်း ရတယ်"
သူက နှစ်စက္ကန့်ခန့် ရပ်နားပြီး ဟန့်ခ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲမှုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ထပ်ပြောသည်။
"မင်း အခု ငါ့ကို မယုံဘူးလို့ ရွေးချယ်နိုင်ပေမဲ့ အကျိုးနဲ့ အပြစ်ကိုတော့ ချိန်ဆရလိမ့်မယ်၊ မင်းသာ ပူးပေါင်းမဆောင်ရွက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ"
သူ လှည့်ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။
"အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူး၊ မင်းအရမ်းကြာအောင် စဉ်းစားနေရင် ငါးမန်းအိမ်က ရောက်သွားလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်တော့... ငါတို့ အခြေအနေအရ လုပ်ဆောင်ရတော့မှာဖြစ်ပြီး အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်ရတော့မှာပဲ..."
အခန်း (၁၃၈)
ငါးမန်းအိမ်သည် ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုအတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းဝင်လာသည်။ သူတို့ရှေ့ရှိ မြေပြင်မှာ တောင်ဘက်သို့ လျောဆင်းသွားပြီး လမ်းဘေးဝဲယာတွင် အမည်မသိ အပင်အချို့ ပေါက်ရောက်နေခဲ့သည်။ ထိုအပင်များသည် ကျဲပါးစွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး အရောင်မှာလည်း မွဲခြောက်ကာ ဖျော့တော့နေ၏။ မည်သူမျှ ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းမရှိသည်မှာ သိသာလှပြီး တောရိုင်းမြက်ပင် တစ်မျိုးမျိုးသာ ဖြစ်ဟန်တူသည်။
ဆင်ခြေလျှောအတိုင်း ဆင်းလာပြီးနောက် သူတို့သည် ကြီးမားသော ဂူပေါက်ဝတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ နံရံအလယ်ရှိ ထိုဂူပေါက်ကြီးသည် တိုက်တန်းနစ်သင်္ဘောကြီး တစ်စင်းလုံး ဝင်နိုင်လောက်အောင်ပင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။
ထိုနေရာမှာ လူတို့က တိုးချဲ့ပြီး ခိုင်ခံ့အောင် ပြုလုပ်ထားကြောင်း သိသာလှသဖြင့် သဘာဝအတိုင်းဖြစ်နေသော ရှုခင်းမဟုတ်တော့ပေ။ ရထားသံလမ်းများနှင့် တူသော သံဘောင်ထောင်ပေါင်းများစွာက တောင်ပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။ အချို့ကို တောင်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားပြီး အချို့မှာ လေထဲတွင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ချိတ်ဆက်ထားကြသည်။ ယင်းသည် ရှုပ်ထွေးလှသော သံပင့်ကူကွန်ယက်ကြီး တစ်ခုနှင့် တူနေ၏။ ရွက်ဖျင်တဲများနှင့် တူသော အဆောက်အအုံငယ် အချို့မှာ တောင်စွန်းပေါ်တွင် အလှဆင်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ကာကွယ်ရေး ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အလုပ်သမားများစွာမှာ သံဘောင်များပေါ်တွင် လှုပ်ရှားသွားလာနေကြသည်။ အကယ်၍ ဖုန်းပုကြွယ်နှင့် အခြားသူများက ဤမြင်ကွင်းကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်ရမည်ဆိုပါက ဤနေရာ၏ လှပမှုအပေါ် အထင်ကြီးသွားကြပေလိမ့်မည်။
ငါးမန်းအိမ်က ဂူပေါက်ဝသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ အပြင်ဘက်မှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု လက်ခံရရှိလိုက်သည်။ မရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုက ပြောလာသည်။
"ဒါက စောင့်ကြည့်ရေးစင်ကပါ၊ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းတို့ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောပါ"
မောင်းနှင်သူခုံတွင် ထိုင်နေသော ဟန့်ခ်က ဖုန်းပုကြွယ်ကို မေးခွန်းထုတ်သလို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဖုန်းပုကြွယ်ကမူ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ "ပြောလိုက်လေ" ဟု အချက်ပြလိုက်သည်။
"အမှိုက်ကောက်အဖွဲ့ အမှတ် ၂၄ ပါ၊ ကျွန်တော်ကတော့ မောင်းနှင်သူ ဟန့်ခ်ပါ"
ဟန့်ခ်က တည်ငြိမ်မှုကို တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းထားရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ ဒီမနက်ပဲ ရွာက ထွက်လာတာပါ၊ လျှို့ဝှက်စကားလုံးက 'လေးနဲ့ မြှား' ပါ"
ကောင်းကင်ကောင်းချီးကျေးရွာတွင် ထွက်ခွာသွားသည့် အဖွဲ့တိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားလေ့ရှိပြီး ထွက်ခွာသည့်အချိန်တွင် လျှို့ဝှက်စကားလုံး အသစ်တစ်ခုကို ပေးလိုက်လေ့ရှိသည်။ သူတို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ရွာထဲသို့ မဝင်မီ ထိုလျှို့ဝှက်စကားလုံးကို အရင်ပြောရသည်။ အကယ်၍ လျှို့ဝှက်စကားလုံး မပြောနိုင်ပါက သို့မဟုတ် မှတ်တမ်းမရှိပါက ထိုလူများသည် ခိုးထွက်သွားသူများ သို့မဟုတ် အပြင်လူများပင် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆကြသည်။
ဆက်သွယ်လာသူမှာ တခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ သူသည် အဖွဲ့နံပါတ်နှင့် လျှို့ဝှက်စကားလုံးကို စစ်ဆေးနေခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ပြန်ဖြေသည်။
"လျှို့ဝှက်စကားလုံး မှန်ကန်ပါတယ်၊ အဖွဲ့ ၂၄ ပြန်လည်ကြိုဆိုပါတယ်၊ မင်းတို့အဖွဲ့နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ရပ်နားစခန်းကို မောင်းဝင်ပါ၊ ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့လည်း လမ်းမှာ လာနေပါပြီ"
ငါးမန်းအိမ်က ဂူအတွင်းသို့ အောင်မြင်စွာ မောင်းဝင်သွားသည်။ ဝေ့ဝိုက်နေသော ကော်ရစ်ဒါတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူတို့သည် အလွန်ကျယ်ဝန်းသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုနေရာမှာ သုံးဖက်မြင်ရပ်နားကွင်းကြီး တစ်ခုနှင့် တူနေ၏။ နံရံတစ်ဖက်တွင် ပျားအုံကဲ့သို့ အကန့်ငယ်များစွာ ရှိနေပြီး ခြောက်မြောင့်ပုံစံ အခန်းငယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ လမ်းကြောင်းပြစနစ်၏ အကူအညီဖြင့် ဟန့်ခ်သည် ယာဉ်ကို အခန်းငယ်တစ်ခုအတွင်းသို့ မောင်းသွင်းလိုက်သည်။
ကစားသမားနှစ်ဦး ကောင်းကင်ကောင်းချီးကျေးရွာ၏ "တံခါး" ကို တရားဝင် ဖြတ်ကျော်လိုက်ချိန်တွင် စနစ်၏ ကြေညာသံက သူတို့နားထဲတွင် မြည်ဟည်းလာတော့သည်။
"လျှို့ဝှက်မစ်ရှင် စတင်လိုက်ပါပြီ။ ကောင်းကင်ကောင်းချီးကျေးရွာရှိ ဘုရားသခင်၏ သားတော် ယော့ခ် ကော်ဘင်ကို ရှာဖွေပါ။"
"အစ်ကိုဖုန်း၊ ဒီဇာတ်လမ်းက သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ် ဖြစ်နေတုန်းပဲလို့ မင်းဇွတ်ပြောဦးမှာလား"
ပြေးဝင်လာသောဓားသွားက မစ်ရှင်အကြောင်းအရာကို ဖတ်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
"အေး၊ ငါ အရမ်းသေချာတယ်"
ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံများ ကိုယ်စီဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ဟန့်ခ်နှင့်အတူ ငါးမန်းအိမ်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။
ကောင်းကင်ကောင်းချီးကျေးရွာ၏ သိပ္ပံစနစ်မှာ အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။ သူတို့၏ စံနှုန်းသည် ကဏ္ဍများစွာတွင် ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိလောက်အောင် နိမ့်ကျလှသည်။ သူတို့တွင် အခြေခံ အသိပညာပင် မရှိကြပေ။ ဥပမာအားဖြင့် ဇီဝဗေဒ၊ ဆေးပညာနှင့် နက္ခတ္တဗေဒတို့သည် ရှေးဦးမျိုးနွယ်စု တစ်ခု၏ အဆင့်တွင်သာ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း စွမ်းအင်၊ ဆောက်လုပ်ရေးနှင့် စိုက်ပျိုးရေးကဏ္ဍများတွင်မူ အလွန် တိုးတက်ပေသည်။ သူတို့တွင် ဆွဲငင်အားဆန့်ကျင် ကိရိယာများကို တီထွင်နိုင်သော နည်းပညာနှင့် သတ္တုအရည်ကျိုနိုင်သော နည်းပညာလည်း ရှိနေကြသည်။
ထိုလူများက ဘာကြောင့် နည်းပညာလမ်းကြောင်းမှ သွေဖည်သွားကြသလဲ ဆိုသည်ကိုတော့ နောက်မှ ကျွန်ုပ်ပြောပြပါမည်။ အခုတော့ ဖုန်းပုကြွယ်တို့ရဲ့ အခြေအနေကို အရင်ပြောရအောင်။
သူတို့၏ အစီအစဉ်က ရိုးရှင်းပါသည်။ ကာကွယ်ရေး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ အမှိုက်ကောက်သမားအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး ရွာ၏ လူနေဧရိယာအတွင်းသို့ ခိုးဝင်ရန် ဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ်တွင်မူ ထိုအရာကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်မှာ ထင်သလောက် မခက်ခဲပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤရွာတွင် ဓာတ်ပုံ သို့မဟုတ် အလားတူအရာမျိုး မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အချို့က မေးကြပေလိမ့်မည်။ ပုံရိပ်များကို မှတ်တမ်းတင်နိုင်သော သို့မဟုတ် ပို့လွှတ်နိုင်သော အီလက်ထရွန်နစ် ကိရိယာတွေရော မရှိဘူးလား။ ဥပမာ စမတ်ဖုန်းလိုမျိုး အရာတွေပေါ့။ ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုး မရှိပေ။ ကောင်းကင်ကောင်းချီးကျေးရွာ၏ နည်းပညာသစ်ပင်သည် "သံမဏိကောင်းကင်" (Steel Sky) ရုပ်ရှင်ထဲမှ ဂျာမန်များနှင့် တူနေ၏။ သူတို့က တိုးတက်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် နောက်ကျနေတာလား ဆိုသည်ကို ပြောရခက်လှသည်။ ထူးခြားသော ပတ်ဝန်းကျင်မှ မွေးဖွားလာသော ထူးခြားသော ယဉ်ကျေးမှု တစ်ခုဟုသာ ဆိုရပေလိမ့်မည်။
အချို့ကလည်း မေးကြလိမ့်မည်။ ဒါဆိုရင် ရွာသားတွေကို ခွဲခြားရတာ အရမ်းခက်မနေဘူးလား။ ထိုအရာမှာ အမှန်ဖြစ်သော်လည်း ပြဿနာတော့ မဟုတ်ပေ။ ကင်မရာနှင့် မှတ်ပုံတင်ကတ်များ မပေါ်ပေါက်မီကပင် လူသားယဉ်ကျေးမှုမှာ စတင်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင်လည်း လူသားများသည် ရှင်သန်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
မှန်ပေသည် ဖုန်းပုကြွယ်နှင့် ပြေးဝင်လာသောဓားသွားတို့၏ ရုပ်ဖျက်မှုတွင် ပြဿနာများစွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ပထမအချက် ဤရွာတွင် မတူညီသော လူမျိုးစုများစွာ ရှိနေသော်လည်း လူဖြူများက အများစု ဖြစ်နေပြီး အာရှသားနှစ်ဦးဖြစ်သော သူတို့ကို အလွယ်တကူ သတိထားမိစေနိုင်သည်။ ဒုတိယအချက် အရပ်အမောင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ကောင်းချီးကျေးရွာရှိ အမျိုးသားများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ၁.၇ မီတာထက် မမြင့်ကြပေ။ ကစားသမား နှစ်ဦးမှာမူ ၁.၈ မီတာခန့် ရှိသည်။ သူတို့က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လည်းပင်းနှင့်ခါးကို ကုန်းထားလျှင်ပင် အတော်လေး မြင့်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။ တတိယအချက်မှာ ဟန့်ခ်ပြောပြချက်အရ လူနေဧရိယာအတွင်းတွင် ကာကွယ်ရေး ဝတ်စုံများ ဝတ်ထားရန် မလိုပေ။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး ကာကွယ်ရေး ဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်ပါက ဝတ်စုံအပြည့်နှင့် ထူးဆန်းသော လူတစ်ယောက်နှင့် ရှပ်အင်္ကျီ ဝတ်ထားသော ဓားသမားတစ်ယောက်ကို မြင်လျှင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားမည်မှာ သေချာလှသည်။
သို့သော်လည်း ဖုန်းပုကြွယ်၏ အတွေးမှာ ခဏတဖြုတ်အတွင်း လူမမိဘူးဆိုလျှင် အဆင်ပြေသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ရှာဖွေဖို့ အချိန်က အကန့်အသတ် ရှိနေသည် မဟုတ်လား။ ကပ်ဘေးတိုက်စစ်ဟု ခေါ်သော လူသည် ဓာတ်ခွဲခန်း၏ ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ပြီးနောက်တွင် လက်မလျှော့မီ အလွန်ဆုံး နှစ်နာရီခန့်သာ တောင့်ခံနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင်... သူ အသက်အမှတ်ပိုင်းအရ တောင့်ခံနိုင်ဦးမည် ဆိုလျှင်ပင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရတော့ တောင့်ခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ လူနေဧရိယာအတွင်းသို့ ခိုးဝင်ရန် ဖြစ်သည်။
ကျွီ...။
စက်ပစ္စည်းများ လှုပ်ရှားသံကို အဝေးမှ ကြားလိုက်ရသည်။ လျှပ်စစ်ဓာတ်လှေကားတစ်ခုက ဘီးပါသော ပန်းကန်ပြားပုံစံ ကိရိယာတစ်ခုနှင့် ကာကွယ်ရေး ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူငါးဦးကို တင်ဆောင်ကာ ဖုန်းပုကြွယ်တို့ ရှိရာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
"အမှိုက်ကောက်အဖွဲ့... အမှတ် ၂၄ ဟုတ်တယ်မလား"
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက မေးလိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင် သတ္တုပြားတစ်ခု ကိုင်ထားပြီး ထိုအပေါ်တွင် စက္ကူအထပ်လိုက်ကို ညှပ်ထား၏။ သူသည် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် ဓာတ်ပုံ မပါရှိသည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။ ၎င်းပေါ်တွင် အဖွဲ့ ရွာမှ ထွက်ခွာသွားသည့်အချိန်၊ လျှို့ဝှက်စကားလုံး၊ ထွက်ခွာရသည့် အကြောင်းရင်း၊ သွားမည့်နေရာ၏ ကိုဩဒိနိတ်များ၊ ငါးမန်းအိမ်အတွင်းရှိ လူဦးရေနှင့် သူတို့၏ အမည်များကဲ့သို့သော အခြေခံ အချက်အလက်များကိုသာ မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်"
ဟန့်ခ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံ ဝတ်ထားသဖြင့် တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် အဝေးမှနေ၍ သူ့မျက်နှာအမူအရာကို မြင်နိုင်ရန် ခက်ခဲသည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ ဟန့်ခ်သည် အလွန်ထိတ်လန့်နေပြီး သူ့မျက်နှာတွင် ချွေးများ ရွှဲနစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
"ဘာလို့ လူနှစ်ယောက် လျော့နေတာလဲ"
ထိုလူ၏ အကြည့်များက ဖုန်းပုကြွယ်နှင့် ပြေးဝင်လာသောဓားသွားတို့ဆီသို့ ရောက်သွားရင်း မေးလိုက်သည်။
"သူတို့ သေသွားကြပြီ... 'အပြင်လူ' ရဲ့ အပျက်အစီးတွေကို ရှာဖွေနေတုန်း မကောင်းဆိုးဝါး သတ်တာကို ခံလိုက်ရတယ်"
ဖုန်းပုကြွယ်က ထိုလူ၏ မေးခွန်းကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ရှေ့ထွက်ဖြေလိုက်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဝမ်းနည်းနေသယောင် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
"အလောင်းတွေကိုရော ပြန်သယ်လာခဲ့လား"
ဖုန်းပုကြွယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ဟင့်အင်း၊ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်တောာင် မနည်းလွတ်အောင် ပြေးလာခဲ့ရတာပါ၊ အဲ့ဒီ မကောင်းဆိုးဝါးတွေက အရမ်းကြမ်းကြုတ်လွန်းတယ်၊ ဘာတစ်ခုမှ ပြန်သယ်လာနိုင်ဖို့ အခြေအနေ မပေးခဲ့ပါဘူး"
ထိုလူက စက္ကန့်အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"မင်း နာမည် ဘယ်သူလဲ"
"ဂျားဗစ်ပါ"
ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါက ဟန့်ခ်"
သူက လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"ပြီးတော့ ဟိုဘက်က ဂျိုးပါ"
ဖုန်းပုကြွယ်သည် အမှိုက်ကောက်အဖွဲ့ရှိ အဖွဲ့ဝင်ငါးဦး၏ အမည်များကို ဟန့်ခ်အား ကြိုတင် မေးမြန်းထားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ကောင်းချီးကျေးရွာရှိ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ အသားအရောင် မည်သို့ရှိစေကာမူ အင်္ဂလိပ်အမည်များကိုသာ အသုံးပြုတတ်ကြသည်။ ထို့ပြင် ဤ 'ထောက်ပံ့ရေး အလုပ်သမားများ' ကိုင်ထားသော စာရွက်စာတမ်းများပေါ်တွင် သူတို့၏ အမည်များကိုသာ မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အသားအရောင်နှင့် ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကဲ့သို့သော အသေးစိတ် အချက်အလက်များ မပါရှိပေ။
"ကောင်းပြီ၊ ငါ နားလည်ပါပြီ"
ထိုလူက သက်ပြင်းချရင်း စာရွက်ပေါ်တွင် မှတ်စုအချို့ ရေးလိုက်သည်။
"ဟူး... နောက်ထပ် လူနှစ်ယောက် ထပ်သေပြန်ပြီ... ဒီနေ့ကတော့ ကံမကောင်းတဲ့ နေ့ပဲ"
"အင်း..."
ဖုန်းပုကြွယ် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ထိုလူများအတွက် ရွာပြင်မှ ပြန်လာချိန်တွင် လူတစ်ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက် သေဆုံးသွားခြင်းမှာ ထူးဆန်းသော ကိစ္စမဟုတ်ကြောင်း သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုလူက ခဏနားပြီးနောက် ပြောလာသည်။
"ဒါဆိုရင်... ပစ္စည်းတွေ ပြန်ရတဲ့အပိုင်းမှာတော့ ဘာမှ မရှိဘူးပေါ့ ဟုတ်လား"