နေနတ်ဘုရား၏ ခိုင်မာသောရပ်တည်ချက်

လနတ်သမီးသည် နေနတ်ဘုရား၏ "ထိမရသော စည်း" ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့က အတူတူ မွေးဖွားလာခဲ့ကြပြီး အဆုံးမဲ့သော နှစ်ကာလများ၏ အနိမ့်အမြင့်များကို အတူတူ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

ဤခံစားချက် မှာ ချစ်သူရည်စားများထက်ပင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလှသည်။

ထို့ကြောင့် နေနတ်ဘုရားက လနတ်သမီးကို စွပ်စွဲပုတ်ခတ်သည့် မည်သည့်စကားမျိုးကိုမျှ ခွင့်မပြုပေ။ ထန်ထျန်းကလည်း သူ၏ ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်ကို နားလည်ပေးနိုင်သည်။

သို့သော် လက်တွေ့မှာမူ အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

လနတ်သမီးက သူတို့ဘက်တွင် အမြဲတမ်း ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော ကျွင်းချန်ချင်း၏ သူလျှိုတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ကျွင်းချန်ချင်း ပြန်အသက်ရှင်လာသည့် ကိစ္စတွင် သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာများစွာ ရှိနေသော်လည်း အခြေခံအားဖြင့် တခြားရှုထောင့်များမှ ရှင်းပြ၍ ရနိုင်သည်။

သို့သော် တစ်ချက်တည်းသော အချက်မှာမူ မည်သို့မျှ ရှင်းပြ၍ မရနိုင်ပေ။

၎င်းမှာ အဓိကအကျဆုံး အချက်ဖြစ်သည့် "အခွင့်အရေး" ပင် ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ထန်ထျန်းက ရှန့်လင် သန့်စင်မှုကို ခံယူနေစဉ်အတွင်း မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိဘဲ ကမ္ဘာ့အရှင်၏ ရုပ်တုကို ဓားဖြင့် တစ်ချက် ခုတ်လိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုဓားချက်ကြောင့် ကမ္ဘာ့အရှင်၏ ချိပ်ပိတ်မှုတွင် သေးငယ်သော အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့သည်။

အဆိုပါ အက်ကြောင်းကို အသုံးချကာ ကျွင်းချန်ချင်းက ချိပ်ပိတ်မှုကို ဖျက်ဆီးပြီး အောင်မြင်စွာ ပြန်လည်အသက်ရှင်လာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကိစ္စကို ထန်ထျန်းက အမြဲတမ်း ထုတ်မပြောလိုခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ သူ၏ မသိစိတ်အတွင်းမှ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ခုတ်လိုက်မိသည့် ဓားချက်တစ်ချက်သာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုကိစ္စမှာ ကံကြမ္မာ၏ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ အမြဲတမ်း ယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် ဤကမ္ဘာကြီးတွင် တိုက်ဆိုင်မှုများ ဤမျှအထိ များပြားနိုင်ပါ့မလား။

အထူးသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်မှာ ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။

ယခင်က ထန်ထျန်းသည် လနတ်သမီးကို လုံးဝ သံသယမဝင်ခဲ့ပေ။ လနတ်သမီးက မူလဝိညာဉ် တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်သာမက သူမက သူမ၏ အသက်သွေးကြောသဖွယ် အရေးကြီးလှသော "လနှလုံးသား" ကိုပင် သူ့အား ပေးအပ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကြယ်နှလုံးသားမှာ တစ်ယောက်ယောက်၏ လက်ဦးကာ ယူဆောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထန်ထျန်းက ကိစ္စတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

လနှလုံးသားသည် ထိုစဉ်က သူ၏ စိတ်ဆန္ဒနှင့် အပြုအမူများကို လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိခဲ့သည်။

ယခင်က ရှန်းယွမ်ပင်လယ် တွင် တစ်ကြိမ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ထိုစဉ်က လနှလုံးသားအတွင်းမှ အချစ်၏ ချဉ်စူးစူး အငွေ့ အသက် များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထန်ထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားရာ သူက ပုံမှန်အတိုင်းပင် မရပ်နိုင်တော့ဘဲ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ထိုခံစားချက်မှာ ခဏချင်း ပေါ်လာပြီး ခဏချင်း ပြန်ပျောက်သွားသည့်အပြင် သူ့အပေါ် မည်သည့် ထိခိုက်မှုမှ မရှိခဲ့သောကြောင့် ထန်ထျန်းက ထိုကိစ္စကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လနတ်သမီး၊ ကမ္ဘာ့အရှင်နှင့် သဘာဝမိခင် တို့၏ သုံးပွင့်ဆိုင် အချစ်ဇာတ်လမ်းကို သိရှိသွားသည့်အခါတွင်မူ ထိုကိစ္စကို ဟာသတစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားခဲ့မိသည်။

သို့သော် ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါ ထိုအချက်မှာ မရိုးရှင်းကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

လနှလုံးသားက ထန်ထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွယ်တကူ လွှမ်းမိုးနိုင်လျှင် သူ၏ စိတ်ဆန္ဒကိုလည်း မသိမသာ လွှမ်းမိုးနိုင်မည်မှာ သေချာသည်။

ရှန်လင် သန့်စင်မှုအတွင်းက အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ခုတ်လိုက်မိသော ထိုဓားချက်မှာ ယခုကြည့်လျှင် အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ မဟုတ်တော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှင်းယွဲ့အင်မော်တယ် ဓား၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို လစွမ်းအားများဖြင့် သွန်းလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုစွမ်းအားများမှာ လနှလုံးသားအတွင်းမှ စီးဆင်းလာခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဤအခြေအနေမျိုးတွင် လနတ်သမီးအနေဖြင့် မပြောနှင့် ထန်ထျန်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုစွမ်းအားကို အသုံးချကာ အင်မော်တယ် အဆင့် ကျင့်ကြံသူလေးတစ်ဦးကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဓားမှ တုန်ခါသံများ ထွက်ပေါ်နေစဉ် ထန်ထျန်းက နေနတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း အမြဲတမ်း ဆောင်ထားလေ့ရှိသည့် လခြမ်းပုံစံ ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဒါက လနတ်သမီးက ကျွန်တော့်ဆီ လနှလုံးသားကို ပေးခဲ့ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပဲလို့ ကျွန်တော် ထင်မိတယ်”

ထန်ထျန်းက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွင်းချန်ချင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို အောက်လောကမှာ ချိပ်ပိတ်ထားခဲ့ပေမဲ့ ဒါကို ဖျက်ဆီးဖို့ဆိုရင် တာအိုအဆင့် အထက်က စွမ်း အားတွေ လိုအပ်တယ်"

"ဒါ ပေမဲ့ တာအိုအဆင့်အထက်က စွမ်းအားတွေက အောက်လောကကို လုံးဝ ဆင်းသက်လို့ မရဘူး”

“ဒါက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ပိတ်ဆို့မှုတစ်ခု ဖြစ်ရမှာ၊ ကျွင်းချန်ချင်းက ဘယ်တော့မှ ချိပ်ပိတ်မှုကို ဖျက်ဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ ခေါ်နေတဲ့ ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ... ကျွန်တော် ပေါ်လာခဲ့တယ်”

“ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူက နိယာမတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်၊ အင်မော်တယ် အဆင့်မှာတင် ဒီရှင်းယွဲ့ အင်မော်တယ်ဓား ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ကိုယ်တိုင် နားလည်ထားတဲ့ နိယာမတွေကို အသုံးချပြီး တာအိုအဆင့်ကို ကျော်လွန်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့တယ်”

“ဒါကြောင့် ဒါက ကျွင်းချန်ချင်း ပြန်အသက်ရှင်လာဖို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ”

“ကျွန်တော် ထင်တယ်... ခင်ဗျားနဲ့ လနတ်သမီးက ဒီအချက်ကို နားလည်ထားပြီးသား ဖြစ်မှာပါ”

နေနတ်ဘုရားမှာ မှင်တက်သွားသည်။

သူက ထန်ထျန်း၏ ကော်လံ ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ လက်များမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေသော်လည်း နောက်ထပ် အပြစ်ပေးတာ မျိုးတော့ မလုပ်တော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူက လက်ကို ရုတ်တရက် လွှတ်လိုက်ပြီး ထန်ထျန်းကို တွန်းထုတ်ကာ အသံနက်ကြီးဖြင့် အော် လိုက်သည်။ “တကယ်ပဲ မင်း ဖြစ်နေတာလား”

“ကျွင်းချန်ချင်း ပြန်အသက်ရှင်လာဖို့ အဓိကကျတဲ့ အခွင့်အရေး က ဘယ်လို ပေါ်ပေါက်လာတာလဲဆိုတာကို ငါ အမြဲတမ်း သံသယရှိခဲ့တယ်”

“ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းကို တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ ဖြစ်နေလို့ပဲ၊ ကမ္ဘာ့အရှင်ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားတဲ့လူ ဖြစ်နေလို့ပဲ”

“ဒါပေမဲ့ တကယ်ကြီး... မင်း ဖြစ်နေတာလား...”

နေနတ်ဘုရားသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

သူ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ စောစောက ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသော အော်ရာများကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

နေနတ်ဘုရားက ထန်ထျန်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာတာက နားထောင်လို့ ကောင်းပါတယ်”

“ဒါပေမဲ့ မင်း ကိစ္စတစ်ခုကို စဉ်းစားဖူးလား”

“ရှောင်ပိုင်... လနတ်သမီး... မူလဝိညာဉ်”

“သူမက ဘာလို့ သူမရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို သစ္စာဖောက်ရမှာလဲ”

“သူမက ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲလေ”

ထန်ထျန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤကိစ္စကို လက်မခံလိုသော်လည်း အမှန်တရားမှာ ထိုသို့ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံး၊ သဲလွန်စအားလုံးမှာ လနတ်သမီးထံသို့ ညွှန်ပြလိုက်မှသာ အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်အရှိဆုံး ရှင်းပြချက်တစ်ခုကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ထန်ထျန်းက တခြားကိစ္စတစ်ခုကို သတိရသွားပြန်သည်။

ဝူယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး တွင် လင်းရင်က သူ့အတွက် တေးသံ တစ်ပုဒ် တီးခတ်ပေးခဲ့ဖူးပြီး ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသော အချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။

ထိုဇာတ်လမ်း၏ အကြောင်းအရာမှာ လင်းရင်နှင့် လုမင် တို့အကြောင်း ဖြစ်သော်လည်း ဇာတ်လမ်း၏ အစမှာမူ လနတ်သမီးထံမှ အခြေခံခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် တခြား "လင်းရင်" တစ်ယောက်က လင်းရင်၏ စိတ်ဆန္ဒကို အစားထိုးကာ ထန်ထျန်းကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စကားများစွာ ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ထိုစကားများထဲမှ ပထမဆုံး စကားမှာ “မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ မယုံပါနဲ့” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က ထန်ထျန်းက များများစားစား မတွေးခဲ့သော်လည်း ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါ ထို "လင်းရင်" က ဤစကားကို မပြောမီ သူတို့နှစ်ဦး ပြောခဲ့သော အကြောင်းအရာမှာ လနတ်သမီး၏ ထိုဝမ်းနည်းစရာကောင်းသော ခံစားချက်များအကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။

“လနတ်သမီးကလည်း မိန်းမတစ်ယောက်ပဲလေ...”

ထန်ထျန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဘာလဲ”

နေနတ်ဘုရားက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက ခဏရပ်ကာ “ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက... လနတ်သမီးမှာလည်း သက်ရှိတွေရဲ့ ခံစားချက်မျိုး ရှိတယ်လို့ ပြောတာပါ”

“ကမ္ဘာ့အရှင်နဲ့ သဘာဝမိခင်တို့က... သူမကို အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်အားငယ်စေခဲ့ဖူးတယ်...”

နေနတ်ဘုရားက မျက်ခုံးကို တင်းတင်း တွန့်လိုက်ပြီး “မင်း ဘာပြောချင်တာလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်”

“ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို တစ်ခုပဲ ပြောချင်တယ်၊ မင်းက လနတ်သမီးကို သိပ်ပြီး အထင်သေးလွန်းနေတာပဲ”

“သူမက ကမ္ဘာ့အရှင်အပေါ် အချစ်ကြီးခဲ့တာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက အဲဒီ အချစ်ကြောင့်နဲ့တော့ ကမ္ဘာကြီးကို သစ္စာဖောက်တဲ့ အလုပ်မျိုးကို လုံးဝ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ထန်ထျန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာချလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်မိသော်လည်း လက်တွေ့အခြေအနေများက သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ခန့်မှန်းရန် တွန်းအားပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“နေနတ်ဘုရား... အကယ်၍ သူမသာ တကယ် ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်တော့...”

ထန်ထျန်း၏ စကား မဆုံးမီမှာပင် နေနတ်ဘုရားက လက်ကာပြီး တားလိုက်သည်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နေနတ်ဘုရားက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်သူမှ ရှောင်ပိုင်ကို ငါ့ထက် ပိုမသိနိုင်ဘူး”

“သူမက ဘယ်တော့မှ... ဘယ်တော့မှ သူမရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“တိုက်ရိုက် သက်သေတွေကို မတွေ့ရသရွေ့ ဘယ်လောက်ပဲ သဲလွန်စတွေက သူမဆီကို ညွှန်ပြနေပါစေ၊ သူမက ငါတို့ဘက်က သစ္စာဖောက် ဖြစ်နေမယ်ဆိုတာကို ငါ လုံးဝ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ထန်ထျန်း... မင်း နားလည်လား”

ထန်ထျန်းက စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူက နေနတ်ဘုရား၏ အတွေးကို လေးစားရန် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လနတ်သမီးက သေ ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ကြယ်နှလုံးသားမှာလည်း ယခုအခါ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ သစ္စာဖောက် ဟုတ်မဟုတ် ငြင်းခုံနေမည့်အစား ပိုမို သန်မာလာသည့် ကျွင်းချန်ချင်းကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်ကို စဉ်းစားခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”

ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။