← Chapters

အရာရှိရှန်း၏စကားကို နားထောင်

Vol. 97 Ch. 967

အရာရှိရှန်း၏စကားကို နားထောင်

Vol. 97 Ch. 967

ထိုသူ၏စရိုက်ကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ပင် ကျန်သူများကလည်း ၎င်းတို့၏နည်းလမ်းအသီးသီးကို အသုံးပြုကာ သူ၏နောက်သို့ လျင်မြန်စွာလိုက်ပါသွားကြလေသည်။

ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသောအခါကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော ကျောက်စိမ်းရွှေသစ်ပင်အိုကြီးအား ကိုးကွယ်ပူဇော်ရာ ခမ်းနားသောခန်းမကြီးတစ်ခုသဖွယ်ပြုပြင်ဖန်တီးထားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။ တန်ဖိုးကြီး ကျောက်စိမ်းများကို အုတ်ချပ်များအဖြစ် အသုံးပြုကာ ဇိမ်ခံလျှောက်လမ်းတစ်ခုကို ခင်းကျင်းထား၏။

ယနေ့တွင် မသေမျိုးအရာရှိ ဆင်းသက်လာသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်၊ တံခါးများကို ယာယီပိတ်ထားသဖြင့် အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေသည့် အငွေ့အသက်မျိုး ရနေလေသည်။

"ငါတို့ကို ဘာပြချင်တာလဲ။"

မုန့်ရှို့ဝမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အရာတစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မခံစားရပေ။

နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးဌာနမှသူများကို မဆိုထားနှင့်၊စီရင်စုသုံးခုအတွင်းရှိ နယ်ပယ်အသိပညာ အနည်းငယ်မျှ ရှိသော ကျင့်ကြံသူတိုင်းက ဤအကြောင်းကို ကောင်းစွာသိရှိကြလေသည်။

တိမ်ဖြူဂိုဏ်းသည် မွေးရာပါယန်မီးတောက်ခန္ဓာကိုယ်ရှိသူများကို ဤနေရာရှိ သစ်ပင်နတ်သမီးထံ လာရောက်ပူဇော်ရန် ဖိတ်ခေါ်လေ့ရှိပြီး အကျိုးခံစားခွင့်များ ပေးအပ်သလို ကံကောင်းပါက ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် အခွင့်အရေးကိုပင် ပေးအပ်လေ့ရှိလေသည်။

အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယန်မီးတောက်ခန္ဓာကို အသုံးပြု၍ ကျောက်စိမ်းရွှေသစ်ပင်အိုကြီးမှ မိုးမြေရတနာများကို ပိုမို လျင်မြန်စွာထွက်ရှိလာစေရန် ကူညီပေးရန်ပင်။

ဤအခြေအနေကို ဆိုရမည်ဆိုလျှင်။

၎င်းမှာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် သဘောတူညီသော အနစ်နာခံမှုမျိုး ဖြစ်ပေသည်။ သာမန်ပြည်သူများက သက်တမ်း အနည်းငယ်ဆုံးရှုံးရသော်လည်း လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြနိုင်သော အကျိုးခံစားခွင့်များ ပြန်လည်ရရှိကြလေ၏။

အကယ်၍ ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်ရသွားပါက ပူဇော်မှုကြောင့် ဆုံးရှုံးသွားသော သက်တမ်းများကို အလွယ်တကူပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်ပေမည်။

အကယ်၍ ဧကရာဇ်နန်းတော်က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုလျှင်ပင် ထိုပြည်သူများက လက်ခံကြမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် ဤကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုးရှိသူများမှာ အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။

၎င်းမှာ ဒေသတွင်း၌ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ အကြောင်းအရာတစ်ခုပင် ဖြစ်လာခဲ့၏။

"မကြာသေးခင် နှစ်တွေအတွင်းမှာ တိမ်ဖြူဂိုဏ်းက မိုးမြေရတနာတွေရဲ့အကူအညီနဲ့ သာမန်လူတွေကို အတုအယောင် ယန်မီးတောက်ခန္ဓာကိုယ်ယာယီ ရရှိစေမယ့်နည်းလမ်းတစ်ခုကို သုတေသနပြု တွေ့ရှိသွားတယ်။ အစစ်နဲ့ တစ်ထေရာတည်း တူညီတဲ့ အာနိသင်ကို ရရှိစေတာပေါ့။"

မုတ်ဆိတ်မည်းနှင့် အမျိုးသားက စူးစမ်းလေ့လာမှုများ ပြုလုပ်ထားပြီးဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အားနည်းချက်ကတော့ ဒီခန္ဓာကိုယ်က သုံးလကနေ ငါးလအတွင်းမှာ အာနိသင်ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ။"

သူက ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာလျှောက်သွားပြီး သစ်ပင်နန်းတော်၏ခမ်းနားထည်ဝါသော တံခါးကြီးများကို တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

ထိုစကား နှစ်ခွန်းကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက်

ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး၏မျက်နှာအမူအရာများမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ဤကဲ့သို့ ကုန်ကျစရိတ်ကြီးမားပြီး အာနိသင်ယာယီသာရှိသောနည်းလမ်းမျိုးကို အစွမ်းကုန်အသုံးချချင်ပါက ရွေးချယ်စရာလမ်းတစ်ကြောင်းသာ ရှိတော့လေသည်။

တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် အကုန်အစင် သုံးပစ်ရန်ပင်။

မုတ်ဆိတ်မည်းနှင့် အမျိုးသားက ရှေ့သို့ ကြည့်ရင်း သူ၏လက်ချောင်းများကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်၏။

မှောင်မည်း၍ကျယ်ပြောလှသော သစ်ပင်နန်းတော်အတွင်း၌ နွယ်ပင်ထူထူများက နံရံတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး နွယ်ပင်တိုင်းတွင် ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းတစ်လောင်းစီ တွဲလွဲဆွဲနေလေသည်။

အလောင်းများ၏မျက်နှာတိုင်းတွင် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှုနှင့် အလွန်အမင်းဝမ်းမြောက်နေမှုများ တစ်ပြေးညီ ပေါ်လွင်နေကြပေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ခြောက်သွေ့နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်များ အားလုံးက ထိုကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် အမူအရာများဖြင့် အောက်ဘက်သို့ တစ်ပြေးညီ စိုက်ကြည့်နေကြရာအကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

တစ်ချိန်က အလွန်ကံကောင်းမှသာ ရရှိနိုင်ခဲ့ပြီး တိမ်ဖြူဂူမှ ကျင့်ကြံသူများနှင့် အကျိုးခံစားခွင့်များ၊ အနာဂတ် အလားအလာများအတွက် လဲလှယ်နိုင်ခဲ့သည့် ထိုခန္ဓာကိုယ်မျိုးကို။

ယခုအခါတွင်မူ မိမိကိုယ်တိုင် ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အလွန်အမင်း အံ့ဩဖွယ်ကောင်းပြီး ဘိုးဘေးများ၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာပင် ဖြစ်လေသည်။

နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးဌာနမှ လူအနည်းငယ်က ခန်းမအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာရပ်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏မျက်လုံးများတွင်မူ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်လျှံနေတော့သည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် အဒေါသထွက်လွယ်ဆုံးဖြစ်သည့် မုန့်ရှို့ဝမ်ပင်လျှင် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရလေ၏။

အစစ်အမှန်နတ်ဘုရားများက ကောင်းကင်ယံ၌ ရပ်တည်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

လက်ထဲရှိ အမိန့်တော်စာလွှာမှာ မသေမျိုးခုံရုံး၏ ကျောက်စိမ်းအမိန့်တော်ပင်။

တစ်ဖက်လူက ကျောက်စိမ်းအမိန့်တော်ကို ဖတ်ပြီးသွားသည်နှင့် တိမ်ဖြူဂူသည် မသေမျိုးခုံရုံး၏ကျေးဇူးတော်ကို ခံယူပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ ပြန်လည်ပြင်ဆင်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

၎င်းတို့၏တွေ့ရှိမှုမှာ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

"နေရာအနှံ့က အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေကို အကြောင်းကြား၊ အသိပေးစာတွေ ကပ်၊ သစ်ပင်နတ်သမီးကို ဆက်ပြီး ကိုးကွယ်တာကို တားမြစ်၊ ပြစ်ဒဏ်ကို ဘယ်လို စီရင်ရမလဲဆိုတာကို စစ်သူကြီးတွေဆီ အစီရင်ခံပြီး အထက်က လူတွေကို ရှင်းခိုင်းလိုက်တော့။"

မုတ်ဆိတ်မည်းနှင့် အမျိုးသားက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏လက်များကို ဖြေလျှော့ကာ အခြားသူများကို လှည့်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ အမြင်ပဲ၊ မင်းတို့ ဘယ်လို ထင်လဲ။"

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤကိစ္စကို ဆက်မဖြစ်အောင် အရင်တားဆီးပြီး ဆုံးရှုံးမှုများကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လျှော့ချရမည်။

"နင် ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။"

မေ့ကျိယောင်က ဖြည်းဖြည်းချင်းနောက်လှည့်လိုက်လေသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး၏အကြည့်များက မုန့်ရှို့ဝမ်ထံသို့ ကျရောက်သွားခဲ့၏။

"..."

မုန့်ရှို့ဝမ်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ မှောင်မည်းနေပြီး သူ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေရသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။ သို့သော် သူသည် ဘေးရှိ ရှန်းယီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အရာရှိရှန်း။"

သူ ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မေ့ကျိယောင်နှင့် အခြား နတ်ဆိုးသုတ်သင်သူများအပြင် မုတ်ဆိတ်မည်းနှင့် အမျိုးသားပါ အံ့အားသင့်သွားသည့် အမူအရာများကို ပြသလိုက်ကြ၏။

အကယ်၍ ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်လိုက်သည့် ကိစ္စမှာ ဟန်ပြသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး တကယ်တမ်း ဟန်လုပ်ပြရုံသက်သက်သာဆိုလျှင် ထိုစကားက အနည်းငယ်တော့ မသင့်တော်ဟု ထင်ရပေသည်။

သို့ဆိုလျှင်

မေ့ကျိယောင်၏ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းသွားပြီး သူမရှေ့ရှိ လူငယ်ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်၏။ သူသည် တကယ့်ကို ကျန်းယန်စီရင်စု၏ နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးအရာရှိ အစစ်အမှန်ကြီး ဖြစ်နေလေသည်လော ဟု သူမ တွေးမိလိုက်ချေသည်။

လူတိုင်း၏စူးစမ်းလေ့လာမှုအောက်တွင် ရှန်းယီက ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုနေရာတွင် တပည့်ငယ်တစ်ဦးက တုန်ရီနေပြီး အထဲမှ ၎င်းတို့အားလှမ်းကြည့်ကာ အလိုအလျောက်နောက်လှည့်၍ ထွက်ပြေးရန်နှင့် အော်ဟစ်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

ဗြွတ်

သို့သော် သူ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က အထက်မှ မျက်မြင်မရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိချေခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။ သူ၏ခြေထောက် မြေကြီးပေါ်သို့ မကျမီမှာပင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ အသားပုံကြီး တစ်ပုံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

လူတိုင်း၏မျက်နှာများ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူငယ်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ရှန်းယီက သူ၏လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ဖြူဖျော့သော မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်ခြင်း တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မပြသချေ။

သို့သော် အပြတ်သားဆုံး လုပ်ရပ်ဖြင့် သူက မုန့်ရှို့ဝမ်၏မေးခွန်းကို ဖြေကြားလိုက်လေတော့သည်။

All Chapters