အခန်း (၇၀၉-၇၁၀)

ဤအခန်း (၇၀၉) - ပါးစပ်ထဲ ရောက်ခါနီးမှ ပျံထွက်သွားသော ဘဲကြီး

လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းများကိုယ်စီ ဆွဲမလျက် အပြင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။ သူတို့သည် အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးများဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြတော့သည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဟ။ ဒီနေ့က အားလပ်ရက် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီလောက်စောစောကြီး အတင်းနှိုးထုတ်နေရတာလဲ။”

“တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်လို့နေမှာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ကျွန်းပိုင်ရှင်က အားလပ်ရက်မှာ ငါတို့ကို အနှောင့်အယှက် ပေးပါ့မလား။”

“ပစ္စည်းတွေအကုန် ယူခဲ့ခိုင်းတယ်ဆိုကတည်းက ကိစ္စကတော့ အတော်လေး အရေးကြီးတဲ့ပုံပဲ။”

အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေကြသော သူတို့၏ မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ အန်းယွဲ့က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

“ဘာလဲ... အိပ်ရေးမဝကြဘူးလား။”

“မဟုတ်ပါဘူး။ အနားယူတာ အတော်လေး လုံလောက်ပါတယ်။”

လူတိုင်းက ပြိုင်တူပင် ပြန်ဖြေလိုက်ကြ၏။

အမှန်စင်စစ် သူတို့သည် B အဆင့်နှင့် အထက်ရှိသော ရုပ်ခန္ဓာပိုင်ရှင်များ ဖြစ်ကြရာ တစ်ညမျှ အိပ်ရေးပျက်ရုံနှင့် ဘာမှမဖြစ်နိုင်သော်လည်း ညဘက်တွင် အနားယူနေကျ အကျင့်ကြောင့်သာ ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေရခြင်းဖြစ်သည်။ အကျင့်၏ စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလှပေ၏။

အန်းယွဲ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ကျွန်းပိုင်ရှင်က အပန်းဖြေစခန်းကို အဆင့်မြှင့်တင်မှာမလို့ စောစောနှိုးလိုက်ရတာ အားလုံးကို အားနာပါတယ်။ အဆင့်မြှင့်လို့ ပြီးသွားရင်တော့ ပြန်အိပ်ချင်တဲ့သူတွေ ဆက်အိပ်လို့ ရပါတယ်။”

ယခုအချိန်တွင် ဆုကြေးနှစ်ဆ ရရှိနေသော်လည်း အဓိက ကုန်သွယ်ရေး ပစ္စည်းများမှာ လုပ်အားအင်တိုက်အားတိုက် သုံးရသည့် လယ်ယာထွက်ကုန်များ မဟုတ်တော့သဖြင့် လူအင်အား အမြောက်အမြား မလိုအပ်တော့ပေ။

သို့သော်လည်း ရှောင်းယီသည် ရိတ်သိမ်းမှုများကိုမူ မိမိကိုယ်တိုင်ပင် ကိုင်တွယ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဆုကြေးနှစ်ဆ ရရှိနေသည့် အခြေအနေကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။ မရောင်းချဖြစ်လျှင်ပင် မိမိ၏ကျွန်းအတွက် အသုံးပြုနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။

“အဆင့်မြှင့်မှာလား။”

စွန်းကုထောင်၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွား၏။

“ဒါဆို ပိုပြီး အဆင့်မြင့်သွားတော့မှာပေါ့။”

“ငါလည်း မသိသေးဘူး။ အားလုံးပြီးသွားရင်တော့ မင်းတို့ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ရမှာပါ။”

အန်းယွဲ့က ရယ်မောလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

မိနစ်လေးဆယ် အချိန်မှာ လျင်မြန်စွာပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။ ရှောင်းယီသည် လူနှင့် ပစ္စည်းများအားလုံး ဘေးကင်းရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဒူခန်းထံမှ သတင်းစကားကို ရရှိလိုက်သည်။

သူသည် အပန်းဖြေစခန်းပေါ်တွင် အဆောက်အဦးီးအမျိုးအစား အဆင့်မြှင့်တင်ကတ်ကို ချက်ချင်းပင် အသုံးပြုလိုက်တော့၏။

“အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း မအောင်မြင်ပါ။ လိုအပ်သော မြေကွက်လပ် ဧရိယာ မလုံလောက်ပါ။”

ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်မှ အချက်ပြစာသား ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှောင်းယီ မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ် ဖြစ်သွားရ၏။

“အလတ်စားအဆင့်ကိုပဲ မြှင့်မှာလေ။ ဒီလောက်တောင် နေရာအများကြီး လိုလို့လား။”

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် အန်းယွဲ့ထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်လေသည်။

“ဦးလေးအန်း သူတို့ကို ကျွန်းတစ်ပတ် လိုက်ပြလိုက်ပါဦး။ မြေကွက်လပ် မလုံလောက်လို့ အဆင့်မြှင့်လို့ မရသေးဘူး။”

“ကောင်းပါပြီ။ အနီးအနားက နေရာတွေကို လူလွှတ်ပြီး ရှင်းခိုင်းလိုက်ရမလား။”

အန်းယွဲ့က ပြန်မေးလိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး၊ အလုပ်ရှုပ်ပါတယ်။ ကျွန်းကိုအရင် တိုးချဲ့ဖို့အတွက် အုတ်မြစ်ကျောက်တွေ အရင်လဲလှယ်လိုက်မယ်။ ပြီးမှပဲ အပန်းဖြေစခန်းကို အဆင့်မြှင့်တော့မယ်။”

ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ။”

အန်းယွဲ့ ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ကျွန်းတာဝန်ခံများကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“မင်းတို့ထဲက အများစုက ကျွန်းရဲ့ အတွင်းပိုင်းကို မမြင်ဖူးကြသေးဘူးမလား။ ကျွန်းပိုင်ရှင်က မင်းတို့ကို လိုက်ပြခိုင်းလိုက်တယ်။”

ထိုစကားကြောင့် လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကျွန်း၏ အတွင်းပိုင်းကို ကြည့်ချင်ဇောဖြင့် ယောက်ယက်ခတ်နေခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

အန်းယွဲ့သည် လူအုပ်ကြီးကို ကျွန်းအတွင်းပိုင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားချိန်တွင် ရှောင်းယီသည် တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်မှတစ်ဆင့် လူပုနိုင်ငံသို့ တိုက်ရိုက်ကူးပြောင်းသွားခဲ့၏။

ယခုအချိန်သည် ဆုကြေးနှစ်ဆ ရရှိနေသည့် အချိန်ဖြစ်ရာ ကျွန်းများကို ကုန်သွယ်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင်ဖြစ်သည်။

“ရှောင်းယီ... မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။”

လော့စ်က အံ့အားသင့်တကြီး ရေရွတ်လိုက်၏။

ရှောင်းယီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က မင်းတို့ရဲ့ အရှင်မင်းကြီးက ကုန်သွယ်ဖို့ အသည်းအသန် တိုက်တွန်းထားတာနဲ့ ငါတို့လည်း လူတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အမြန်ဆုံး ရှင်းလင်းလိုက်တာ ဒီမနက်တင် ပြီးသွားတယ်လေ။ အဲ့ဒါကြောင့် အခုချက်ချင်း ကုန်သွယ်မှုကို စတင်လို့ရပြီ။”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လော့စ်သည် ထိုင်နေရာမှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

“မင်း တကယ်ပြောနေတာလား။”

“ငါကိုယ်တိုင်တောင် ဒီကိုလာပြီပဲ... ဘယ်မှာ လိမ်စရာရှိမလဲ။”

ရှောင်းယီက ရယ်မောလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ဒါဆို ငါ အခုတစ်ခါတည်း အရှင်မင်းကြီးဆီကို သတင်းသွားပို့လိုက်မယ်။”

ထို့နောက် လော့စ်သည် ရှောင်းယီကို နန်းတော်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

သူတို့သည် ဘုရင်နှင့် အခက်အခဲမရှိ တွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့ပြီး ရှောင်းယီက သူလာရင်းကိစ္စကို တင်ပြလိုက်၏။ လူပုဘုရင်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ငါတို့ကို မင်းရဲ့ကျွန်းဆီ ခေါ်သွားပါ။ ငါ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးတာနဲ့ အုတ်မြစ်ကျောက် ၁၂ ဘီလီယံကို ချက်ချင်း လွှဲပေးမယ်။”

“ပြဿနာမရှိပါဘူး။”

ရှောင်းယီသည် မြို့ပြန်ကျောက်ကို အသုံးပြု၍ သူတို့ကို စတုရန်းမီတာ ၁၀,၀၀၀ သာ ကျယ်ဝန်းသော ကျွန်းငယ်လေးတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ထိုကျွန်းတွင် လူနှင့် ပစ္စည်းများ အမှန်တကယ်ပင် ရှင်းလင်းထားပြီးဖြစ်ကာ ကျောက်တုံးအိမ်ကလေး တစ်လုံးသာရှိပြီး ထိုအိမ်ထဲတွင် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တစ်ခု ရှိနေ၏။

“ကြွပါ...”

ရှောင်းယီက ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

လူပုဘုရင်သည် အိမ်ထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ဝင်သွားခဲ့၏။ ရှောင်းယီသည် ထိုကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ကို ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း မကြေညာထားသေးသဖြင့် ဘုရင်ကြီး၏ လုပ်ဆောင်မှုအပေါ် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်မဟုတ်ပေ။

ရှောင်းယီ၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လူပုဘုရင်က သူ၏လက်ကို ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ ဘုရင်ကြီးသည် ရှောင်းယီအား ဇဝေဇဝါဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

“ဘာလို့ ကျောက်တိုင်က ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိတာလဲ။ မင်း ငါတို့ကို ပျက်နေတဲ့ ကျောက်တိုင်တစ်ခုနဲ့ လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။”

ယီရှောက် မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“စိတ်ချပါ အရှင်မင်းကြီး...ရှောင်းယီက ဒီလိုအလုပ်မျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုး စမ်းကြည့်ပါရစေ။”

သူက ထိုသို့ဆိုကာ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။

လူပုဘုရင်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သူ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် စောင့်ကြည့်နေ၏။

ရှောင်းယီသည် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်နှင့် ‘သိမ်းပိုက်ရန် သို့မဟုတ် ‘ဖျက်ဆီးရန်’ ဆိုသည့် ရွေးချယ်စရာများ ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအရာကို ဘုရင်ကြီးနှင့် လော့စ်တို့ပါ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

“တွေ့တယ်မလား။ ကျွန်တော်မျိုး မလိမ်ပါဘူး။ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်က လုံးဝအကောင်းပါပဲ။”

ရှောင်းယီက ဆိုလိုက်သည်။

ဘုရင်ကြီးက မျက်မှောင်ကျုံ့လျက် မေးပြန်သည်။

“ဒါဆို ငါတို့ကျမှ ဘာလို့ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် မရတာလဲ။”

ရှောင်းယီမှာ အတော်လေး စိတ်ရှုပ်သွားခဲ့ရ၏။

အုတ်မြစ်ကျောက် ၁၂ ဘီလီယံကြီး ပါးစပ်ထဲ ရောက်ခါနီးမှ လက်လွှတ်ရတော့မှာလား။

“စနစ်... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ မင်းသိလား။”

သူက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်သည်။

“ဒီကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်က သွေးသန့်လူသားများအတွက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အခြားသော မျိုးနွယ်စုများမှာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် မရှိပါ။”

“ဟမ် လူပုတွေက လူသားတွေ မဟုတ်ဘူးလား။”

ရှောင်းယီက ဆက်မေးလိုက်သည်။ အုတ်မြစ်ကျောက်များစွာ ဆုံးရှုံးရမည့်အရေးကို သူ အဖြစ်မခံနိုင်ပါချေ။

“သူတို့က သွေးသန့်လူသားစာရင်းထဲမှာ မဝင်ပါဘူး။ လူသားအသွင်ပြောင်းနိုင်သော သမန်းဝံပုလွေမျိုးနွယ်တွေ၊ လူတစ်ပိုင်း ငါးတစ်ပိုင်းဖြစ်တဲ့ ရေသူမျိုးနွယ်စုတွေ အစရှိသဖြင့် အဲ့လူတွေအားလုံးကလည်း အလားတူပါပဲ။”

စနစ်က အကြောင်းပြန်လာခဲ့သည်။

“သေစမ်း... ဒါဆိုရင် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူးပေါ့။”

ရှောင်းယီသည် လက်လျှော့လိုက်ရသည့်အလား ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်မိ၏။

သူ ခေါင်းခါသည်ကို မြင်သောအခါ လော့စ်က မေးလာခဲ့သည်။

“ရှောင်းယီ... ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

“အကြောင်းရင်းကို ကျုပ် သိသွားပြီထင်တယ်။”

သူက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်၏။

“ဒီကျောက်တိုင်တွေက ကျုပ်တို့လို ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူတွေနဲ့ ဒီကမ္ဘာက လူသားမျိုးနွယ်တွေအတွက်ပဲ ရည်ရွယ်ထားတာ။ ခင်ဗျားတို့ကတော့ ဒါကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် မရှိသလို အသုံးပြုလို့လည်း ရမှာမဟုတ်ဘူး။”

“ဘာပြောတယ်။”

လူပုဘုရင်နှင့် လော့စ်တို့မှာ ထိတ်လန့်တကြား အာမေဍိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။

ရှောင်းယီက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ကျုပ်လည်း ဒီလို မဖြစ်စေချင်ပါဘူး။ အုတ်မြစ်ကျောက် ၁၂ ဘီလီယံကို ကျုပ် အတော်လေး လိုချင်နေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှတတ်နိုင်တာ မရှိဘူးလေ။”

“ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါတို့ပြန်ပြီး နောက်ထပ် ဘာတွေလုပ်ကြမလဲဆိုတာ ပြန်တိုင်ပင်ကြတာပေါ့။”

လူပုဘုရင်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်းယီသည် မြို့ပြန်ကျောက်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ကျွန်းသို့ ဦးစွာ ပြန်သွားခဲ့ပြီးနောက် တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်မှတစ်ဆင့် လူပုဘုရင်နှင့် လော့စ်တို့ကို သူတို့၏ နေရပ်သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

“တောက်... ကံကြမ္မာက ငါ့ကို ကစားနေတာပဲ။ ရတော့မယ့် ရတနာပုံကြီး ပါးစပ်ထဲကနေ လွင့်ထွက်သွားတာကို ငါ တကယ် လက်မခံနိုင်ဘူး။”

ရှောင်းယီသည် ခံရခက်စွာဖြင့် ညည်းတွားလိုက်မိ၏။

သူသည် အစစအရာရာကို စေ့စေ့စပ်စပ် ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး ဆုကြေးနှစ်ဆ ရရှိချိန်တွင် အုတ်မြစ်ကျောက် ဘီလီယံ ၂၀ ခန့်အထိ သိမ်းကျုံးယူရန် မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း အားလုံးမှာ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီ မဟုတ်ပါလော။

ရှောင်းယီသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်ပြီး ယခုရရှိနေသော ဆုကြေးနှစ်ဆ ကာလအတွင်း ရောင်းချမည့် ပစ္စည်းများကို ဂရုချက်ထဲတွင် စတင်တင်သွင်းလိုက်တော့၏။

သူသည် ကျွန်းကို မရောင်းချနိုင်သော်လည်း အခြားပစ္စည်းများကိုမူ တွန်းအားပေး၍ ရောင်းချရပေမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဆုကြေးနှစ်ဆ ရရှိနေသည့် အခွင့်အရေးမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

အုတ်မြစ်ကျောက်များ ပိုမိုရရှိနိုင်ရန်အတွက် သူသည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် ရတနာရှာဖွေစဉ်က ရရှိခဲ့သမျှ ပစ္စည်းအားလုံးနီးပါးကို အပြင်းအထန် စာရင်းသွင်း ရောင်းချတော့လေသည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် ‘သတ္တုအရည်ကျိုဖို’ ကို တင်သွင်းလိုက်၏။ ယခုအခါ လူအတော်များများ၏ ကျွန်းများတွင် သတ္တုတွင်းများ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤပစ္စည်းမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သောအရာပင်ဖြစ်သည်။

အခြားသူ မည်သူမျှ ဤပစ္စည်းကို မရရှိသေးပုံရသဖြင့် သူသည် ဈေးနှုန်းကို မြှင့်ထားလိုက်၏။ အဖွဲ့တွင်းအတွက် အုတ်မြစ်ကျောက် ၅၀၀ နှင့် ဈေးကွက်ခန်းမတွင်မူ ၈၀၀ သတ်မှတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခုမှာ ‘လေအားလျှပ်စစ်စက်ရုံ’ ဖြစ်ပြီး ၎င်းကိုမူ ယခင်ထက်ပင် ဈေးပိုမြှင့်၍ ရောင်းချရန် သူ စီစဉ်လိုက်တော့သည်။

အခန်း ၇၁၀ - အရောင်းအဝယ်နှင့် အပန်းဖြေစခန်း အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း

A အဆင့်လေအားလျှပ်စစ်စက်ရုံတစ်ရုံသည် လေတိုက်နှုန်း မကောင်းသည့် အခြေအနေမျိုးမှာပင် တစ်နေ့နှင့်တစ်ညလျှင် လျှပ်စစ်ယူနစ် တစ်သန်းကျော် ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်၏။

၎င်းသည် ယခင်ကမ္ဘာရှိ Three Gorges ရေအားလျှပ်စစ်စက်ရုံ၏ ထုတ်လုပ်မှုစွမ်းအား (တစ်ရက်လျှင် ယူနစ် သန်း ၃၀၀ နီးပါး) နှင့် ယှဉ်လျှင် အလှမ်းဝေးနေသေးသော်လည်း ဤနေရာတွင် လျှပ်စစ်မီးအတွက် အချိန်အတော်ကြာ စိတ်ပူစရာမလိုတော့ရန်အတွက်တော့ လုံလောက်ပေသည်။

အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် ဤလျှပ်စစ်စက်ရုံကို မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွင်း၌ အုတ်မြစ်ကျောက် ၁၅၀၀ ယူနစ်၊ ဈေးကွက်ခန်းမတွင် ၂၀၀၀ ယူနစ်ဟု ဈေးသတ်မှတ်လိုက်၏။

လူတိုင်း၏လက်ထဲတွင် အုတ်မြစ်ကျောက်ယူနစ် အကန့်အသတ်ရှိနေသည်ကိုသာ ထည့်မတွက်ပါက ရှောင်းယီသည် ဤထက်ပင် ဈေးတင်ရောင်းဦးမည်ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အဓိကတာဝန်မှာ ရိတ်သိမ်းမှုနှစ်ဆ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အရှုံးအနည်းငယ်ရှိလျှင်ပင် အုတ်မြစ်ကျောက်ယူနစ်များကို တတ်နိုင်သမျှ များများစုဆောင်းရန်ဖြစ်၏။

နောက်တစ်ခုမှာ လျှပ်စစ်မီးသုံးစွဲရန်အတွက် ဝါယာကြိုးများ၊ ခလုတ်များနှင့် မီးသီးများ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ A အဆင့်ပစ္စည်းများဖြစ်သောကြောင့် ခလုတ်တစ်ခုလျှင် အုတ်မြစ်ကျောက် ၁ ယူနစ်၊ မီးသီးတစ်လုံးလျှင် ၁၀ ယူနစ်နှင့် ဝါယာကြိုး ၁၀ မီတာလျှင် ၁ ယူနစ်ဟု ဈေးသတ်မှတ်လိုက်၏။

ဤရိတ်သိမ်းမှုနှစ်ဆအခြေအနေသည် ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်ချလာခြင်းဖြစ်ရာ ရှောင်းယီကိုယ်တိုင်ပင် ပြင်ဆင်ချိန်မရလိုက်ဘဲ ဤအဓိကပစ္စည်းသုံးမျိုးကိုသာ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က အဓိကရောင်းချခဲ့သည့် လက်နက်နှင့် ခဲယမ်းမီးကျောက်များမှာ လူတိုင်း၏လက်ထဲတွင် အလုံအလောက် ရှိနေဦးမည်ဟု သူယူဆထား၏။

ထိုသို့စဉ်းစားရင်း ရှောင်းယီသည် ရူးသွပ်ဆေးလုံးကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူကိုယ်တိုင်မှာ SS အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး SSS အဆင့် ပြိုင်ဘက်များကိုပင် တောင့်ခံနိုင်စွမ်းရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ရူးသွပ်ဆေးလုံးများကို ထုတ်ရောင်းခြင်းမှာ အခြားသူများက ထိုဆေးလုံးသုံးပြီး သူ့ကို ပြန်တိုက်ခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

ထို့အပြင် ရှောင်းယီတွင် SSS အဆင့်ရှိသော လိပ်နက်ကြီးနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားပြီးဖြစ်၏။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရူးသွပ်ဆေးလုံးကိုသုံးပြီး သူ့ကို ရန်ပြုနိုင်သည်ဟု အမှန်တကယ် တွေးထင်နေပါက SSS အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ စစ်မှန်သောစွမ်းအားကို မြည်းစမ်းကြည့်ခိုင်းလိုက်ရုံပင်။

ထိုသို့တွေးပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် စွန်းယောင်ထံသို့ ချက်ချင်းပင် မက်ဆေ့ခ်ျပို့လိုက်တော့သည်။

“လက်ရှိမှာ ရူးသွပ်ဆေးလုံး လက်ကျန်ဘယ်လောက်ရှိလဲ။”

“စုစုပေါင်း ၄၃၅ လုံးရှိပါတယ်။”

စွန်းယောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အဲဒီထဲက ၃၅ လုံးက သာလွန်အအင့်ဆေးလုံးတွေပါ။”

“နည်းနည်းတော့ နည်းနေသေးတယ်။”

ရှောင်းယီက ရေရွတ်လိုက်ပြီး စွန်းယောင်ထံသို့ နောက်ထပ်မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ထပ်ပို့လိုက်၏။

“ရူးသွပ်ဆေးလုံး အားလုံးကို ငါ့ဆီ လွှဲပေးလိုက်တော့။”

“ဟုတ်ကဲ့။”

စွန်းယောင်သည် ရှောင်းယီ၏ ကျွန်းပေါ်တွင် မရှိသော်လည်း ကျွန်းပေါ်ရှိ လူများကို အဝေးမှ ညွှန်ကြားကာ ဆေးလုံးများကို လွှဲပေးလိုက်နိုင်သည်။

“ရရှိသော အရင်းအမြစ်များ... နှစ်စရိတ်သိမ်းမှုကို အသက်သွင်းလိုက်ပါပြီ။ ရရှိသော အရင်းအမြစ်များ - ရူးသွပ်ဆေးလုံး ၈၀၀၊ ရူးသွပ်ဆေးလုံး (C အဆင့်) ၇၀။”

သူသည် ရူးသွပ်ဆေးလုံးများဖြင့် အမြတ်အများကြီးရရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ် လွန်သွားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော သုံးစွဲကုန်ပစ္စည်းများ၏ ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်မကြီးသင့်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက မည်သူမျှ ဝယ်ယူမည်မဟုတ်ချေ။

သူသည် သာလွန်အဆင့်ဆေးလုံးများကို ကိုယ်တိုင်သုံးရန် ချန်ထားလိုက်ပြီး ပုံမှန်အရည်အသွေးရှိသော ဆေးလုံးများကိုမူ တစ်လုံးလျှင် အုတ်မြစ်ကျောက် ၂၀ ယူနစ်ဖြင့် တင်ရောင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် ယီထျန်းဂရုထဲသို့ မက်ဆေ့ခ်ျပို့လိုက်တော့၏။

“အားလုံးပဲ ဒီနေ့ ယီရန်ပင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ကနေ ပစ္စည်းတချို့ ထုတ်ရောင်းနေပါတယ်။ လိုအပ်ရင် ကိုယ်တိုင်ဝယ်ယူကြပါ။ ပစ္စည်းအရေအတွက် အကန့်အသတ်ရှိလို့ မြန်မြန်ဝယ်ကြနော်။”

ရှောင်းယီ၏ မက်ဆေ့ခ်ျကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဂရုထဲတွင် ဆွေးနွေးမှုများ ချက်ချင်းပင် ဆူညံသွားတော့သည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ပုံမှန်ဆို ယီရန်ပင်းက တစ်ပတ်မှ တစ်ခါပဲ ပစ္စည်းရောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။”

“ဟုတ်တယ်။ ဒီတစ်ခါက လေးရက်ပဲ ရှိသေးတယ် ထင်တယ်။”

“ယီရန်ပင်းဆီမှာ အရင်းအမြစ်တွေ အရမ်းပေါများနေလို့ အရောင်းအဝယ်ကာလကို တိုးလိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။”

“ယီရန်ပင်းကို တကယ်အားကျတယ်ကွာ။ သူက အဆင့်မြင့်အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီးရှိပြီး အမြဲတမ်း ထုတ်ရောင်းနေတာပဲ။”

လူတိုင်း ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင် ရှောင်းယီသည် ဂရုထဲတွင် ပစ္စည်းစာရင်းကို တင်သွင်းလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း... ယီရန်ပင်းက လျှပ်စစ်စက်ရုံကြီးပါ တကယ်ကြီး တင်ရောင်းနေတာဟ။”

“ဟမ် အထူးအဆန်းမှ မဟုတ်တာ။ မနေ့ကတောင် B အဆင့်မီးစက်တစ်လုံး ရောင်းခဲ့သေးတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”

“ညီအစ်ကို ခင်ဗျားက လျှပ်စစ်စက်ရုံနဲ့ မီးစက်ရဲ့ ခြားနားချက်ကိုရော သိလို့လား။”

“နေပါဦး မင်းပြောတာ သူက လျှပ်စစ်စက်ရုံကြီးကို ရောင်းနေတာလား။”

“ဟုတ်တာပေါ့။ ဖော်ပြချက်အရဆိုရင် တစ်နေ့ကို လျှပ်စစ်ယူနစ် တစ်သန်းလောက် ထုတ်ပေးနိုင်တယ်တဲ့။ အဲ့ဒါသာရှိရင် လျှပ်စစ်မီးအတွက် ဘာမှပူစရာမလိုတော့ဘူး။”

“ယူနစ် တစ်သန်းတောင်လား။ တကယ့်ကို အလန်းကြီးပဲ။ အဲ့ဒါကို ဝယ်မှဖြစ်တော့မယ်။”

“ဒါပေမဲ့ ဈေးက အရမ်းကြီးတယ်။ အုတ်မြစ်ကျောက် ၁၅၀၀ တောင် ပေးရမှာ။”

“ဒါက လူတိုင်းလက်ထဲမှာ အုတ်မြစ်ကျောက်တွေ နည်းနေလို့ပါ။ ဈေးနှုန်းတစ်ခုတည်းကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒါက တကယ်တော့ သိပ်မများပါဘူး။”

“အင်း အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့မဟာမိတ်အဖွဲ့က အုတ်မြစ်ကျောက်တွေ အကုန်စုလိုက်ရင်တောင် လျှပ်စစ်စက်ရုံ နှစ်ရုံစာပဲ ရှိတယ်။ တခြားဝယ်စရာတွေလည်း ရှိသေးတော့ လောလောဆယ် နှစ်ရုံပဲ ဝယ်တော့လိုက်မယ်။”

ဂရုထဲနှင့် ဈေးကွက်ခန်းမထဲရှိ လျှပ်စစ်စက်ရုံများ၊ ဝါယာကြိုးများ၊ ခလုတ်များနှင့် မီးသီးများသည် ချက်ချင်းပင် ရောင်းကုန်သွား၏။ သတ္တုအရည်ကျိုဖိုများနှင့် ရူးသွပ်ဆေးလုံးများလည်း ထိုနည်းတူပင်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် အရောင်းအဝယ်နှုန်းမှာ နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ ရှောင်းယီသည် အရောင်းအဝယ်အားလုံးကို လက်ခံလိုက်ပြီး အုတ်မြစ်ကျောက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

“ရရှိသော အရင်းအမြစ်များ...နှစ်ဆရိတ်သိမ်းမှုကို အသက်သွင်းလိုက်ပါပြီ။ ရရှိသော အရင်းအမြစ်များ - အုတ်မြစ်ကျောက် ၄၄၈ သန်း။”

အုတ်မြစ်ကျောက် သန်း ၄၀၀ ကျော် ရိတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ရှောင်းယီသည် သိပ်ပြီး ကျေနပ်မှုမရှိသေးပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ယခင်က တစ်ခါတည်းနှင့် သန်း ၄၀၀၀ အထိ ရိတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့ဖူး၏။ ယခုရရှိသော အုတ်မြစ်ကျောက် ပမာဏမှာ သူ့အတွက်တော့ သူတောင်းစားကို အလှူပေးသလောက်သာရှိသည်။

သက်ပြင်းကို အသာချရင်း ရှောင်းယီသည် အပန်းဖြေစခန်းပတ်ပတ်လည်ကို ချဲ့ထွင်လိုက်ပြီး အုတ်မြစ်ကျောက် သန်း ၄၀၀ လုံးကို ထိုနေရာတွင် အသုံးပြုလိုက်၏။

ထိုသို့ချဲ့ထွင်ပြီးနောက်တွင် အသေးစားအပန်းဖြေစခန်းကို နောက်တစ်ဆင့်သို့ မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်ချက်များ ပြည့်စုံသွားတော့သည်။

“အဆောက်အအုံ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းကတ်ကို သုံးပြီး အပန်းဖြေစခန်းကို အဆင့်မြှင့်မယ်။”

ရှောင်းယီသည် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းကတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

“အဆင့်မြှင့်တင်မှု အောင်မြင်ပါသည်။ ရရှိသော အဆောက်အအုံ - 【အလတ်စား အပန်းဖြေစခန်း】 (အဆင့်-SSS) ၁။”

ကျွန်းအထိမ်းမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ အဆင့်မြင့်အစားအစာများ အရောင်းအဝယ်မှာ နှေးကွေးနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်းယီသည် ခေါင်းခါယမ်းပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကျနေမှုကို ဖြေဖျောက်ရန် လိုအပ်နေပေသည်။

အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော အပန်းဖြေစခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရှောင်းယီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့၏။ နေရာတစ်ခုလုံး လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။

ယခင် အသေးစား အပန်းဖြေစခန်းလေး ရှိခဲ့သောနေရာတွင် အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံများစွာ တည်ရှိနေ၏။ အမြင့်ဆုံးတစ်ခုမှာ အထပ်ငါးဆယ်ကျော်ပင် ရှိပုံရသည်။

“အလတ်စား အပန်းဖြေစခန်း (SSS အဆင့်) - ဧရိယာ စတုရန်းကီလိုမီတာ ၂၀၀ ကျယ်ဝန်းသည်။ အစားအသောက်၊ အဖျော်ယမကာ၊ အပန်းဖြေကစားစရာများနှင့် နေထိုင်မှုတို့ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်ထားသော အပန်းဖြေစခန်း...”

သူ၏ဝိုင်များကို ပြန်လည်ရွှေ့ပြောင်းရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဒူခန်းသည်လည်း လုံးဝပြောင်းလဲသွားသော အပန်းဖြေစခန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မှင်တက်သွားခဲ့၏။

ရှောင်းယီက သူ၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာရပ်ကြည့်နေတာလဲ။ ဝိုင်တွေကို အမြန်ရွှေ့တော့လေ။ နောက်ကျရင် ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်တွေ ပိုများလာတော့မှာ ဆိုတော့ စားပွဲထိုးတွေလည်း ထပ်ရှာထားဦး။”

“ဟုတ်ကဲ့။”

ဒူခန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ဒူခန်းသည် သူ၏လူများကို ဦးဆောင်ကာ အပန်းဖြေစခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ဘားရှိသည့်နေရာကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ခြောက်ထပ်အဆောက်အအုံကြီး ဖြစ်နေခဲ့၏။ မူလက ဘားမှာ မြေအောက်ထပ်အပါအဝင် တစ်ထပ်သာရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဘားအတွင်းပိုင်း ပြင်ဆင်မှုများမှာလည်း ပိုမိုခမ်းနားလာခဲ့သည်။ အပေါ်ထပ်တွင် ကိစ္စရပ်များ ဆွေးနွေးရန် သင့်တော်သော သီးသန့်ခန်းများနှင့် အသေးစား အစည်းအဝေးခန်းနှစ်ခန်းပင် ပါဝင်နေ၏။

“ချီး... ကျွန်းပိုင်ရှင်ကတော့ တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ။”

ဒူခန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏လူများကို နေရာချခိုင်းလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“အဲဒါကို နှစ်ခါဆက်တိုက် ပြောလို့မရဘူးလေ။ (တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲလို့)”

ဒူခန်းက သူ့ကို လက်သီးဖြင့် အသာထိုးကာ ရယ်မောကာ ဆူပူလိုက်သည်။

“မင်းက တော်တော်စကားများတာပဲ။ မြန်မြန်အလုပ်လုပ်စမ်းပါ။”

ထိုသူက တဟီးဟီးရယ်ကာ မေးလိုက်၏။

“ဒီနေ့က ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်တွေလည်း မရှိသေးဘူးဆိုတော့ ခဏနေရင် ကျုပ် ခွင့်ယူလို့ရမလား။”

“ဘာလဲ။ မင်းမှာ ကိစ္စရှိလို့လား။”

ဒူခန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး။ အပြင်ဘက်မှာ အကြီးစား ပြင်ပကစားကွင်းတွေ ရှိနေတာမြင်လို့ သွားဆော့ကြည့်ချင်လို့ပါ။”

ထိုလူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဒူခန်းသည် ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ ပြောလိုက်၏။

“အေးပါ ခဏနေလို့ ဝိုင်တွေ ရွှေ့ပြီးရင် မင်းလုပ်ချင်တာ သွားလုပ်လို့ရတယ်။”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေး။”

ဒူခန်းသည် သူတို့ကို အလုပ်ဆက်လုပ်ခိုင်းထားလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ဘား၏အမိုးပေါ်သို့ တက်သွားကာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်သည်လည်း ထိုအကြီးစား ပြင်ပကစားကွင်းကြီးများက မည်သို့ပုံစံရှိသည်ကို မြင်တွေ့ချင်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။