အခန်း (၃၅၈-၃၆၀)

အခန်း (၃၅၈) - ဂျင်နရေတာ၊ ဘက်ထရီ နှင့် လျှပ်စစ်စွမ်းအင်စနစ်

အဆိုပါ လျှပ်စစ်ကာကွယ်ရေးကွန်ရက်များအပြင် နေ့စဉ်လူနေမှုဘဝနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အိမ်သုံးလျှပ်စစ်ပစ္စည်းအချို့လည်း ထပ်မံပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

[လျှပ်စစ်မီးသီး (အစိမ်းရောင်အဆင့်): ဝါကျင့်ကျင့်အလင်းဖျော့ဖျော့ကို ထုတ်လွှတ်ပေးပြီး အခန်းငယ်တစ်ခုကို လင်းထိန်စေရန် လုံလောက်သည်။ သံ (အစိမ်းရောင်အဆင့်) x ၁၊ ဖန် (အစိမ်းရောင်အဆင့်) x ၂၊ ကြေးနီတုံး (အစိမ်းရောင်အဆင့်) x ၁ လိုအပ်သည်။]

[လျှပ်စစ်မီးဖို (အစိမ်းရောင်အဆင့်): အစားအစာများကို ကင်နိုင်သည်၊ မီးခိုးမထွက်ဘဲ ကင်ခြင်းက ကျန်းမာရေးနှင့် ပိုညီညွတ်သည်။ သံတုံး (အစိမ်းရောင်အဆင့်) x ၁၀၊ ကြေးနီတုံး (အစိမ်းရောင်အဆင့်) x ၂ လိုအပ်သည်။]

[မီးဖိုချောင် မီးခိုးစုပ်စက် (အစိမ်းရောင်အဆင့်): မီးခိုးများကို စုပ်ယူပြီး သစ်ပင်အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ထုတ်လွှတ်ပေးသည့် ကိရိယာဖြစ်ပြီး မီးဖိုချောင်အတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။သံတုံး (အစိမ်းရောင်အဆင့်) x ၁၀၊ ကြေးနီတုံး (အစိမ်းရောင်အဆင့်) x ၂ လိုအပ်သည်။]

[လျှပ်စစ်ရေစုပ်စက် (အစိမ်းရောင်အဆင့်): ရေအရင်းအမြစ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး ပါဝါပေးထားပါက အလိုအလျောက် ရေစုပ်တင်ပေးမည်ဖြစ်ကာ ရေပိုက်များနှင့် တွဲဖက်အသုံးပြုရန် လိုအပ်သည်။ သံတုံး (အစိမ်းရောင်အဆင့်) x ၅၊ ကြေးနီတုံး (အစိမ်းရောင်အဆင့်) x ၂ လိုအပ်သည်။]

[လျှပ်စစ်ရေနွေးအိုး (အစိမ်းရောင်အဆင့်): ရေချိုးရန်အတွက် ရေကို အပူပေးသည်၊ ရေပိုက်များနှင့် တွဲဖက်အသုံးပြုရန် လိုအပ်သည်။ သံတုံး (အစိမ်းရောင်အဆင့်) x ၅၊ ကြေးနီတုံး (အစိမ်းရောင်အဆင့်) x ၂ လိုအပ်သည်။]

[ရေပိုက် (အစိမ်းရောင်အဆင့်): ရေစုပ်စက်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ပိုက်လိုင်းဖြစ်ပြီး ရေအပူချိန် ၀-၁၀၀ ဒီဂရီအထိ ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။ ရေပိုက် တစ်မီတာလျှင် သံတုံး (အစိမ်းရောင်အဆင့်) x ၁ လိုအပ်သည်။]

ဒါက အလုပ်ဖြစ်တယ်၊ တကယ်ကို အလုပ်ဖြစ်တာပဲ။

ဒီပစ္စည်းတွေသာရှိရင် သူ့ရဲ့သစ်ပင်အိမ်ဟာ တကယ့်အိမ်တစ်လုံးလို ခံစားရတော့မှာပါ။

လျှပ်စစ်မီးဖိုနဲ့ မီးခိုးစုပ်စက်ကို ထားလိုက်ဦး၊ လျှပ်စစ်ရေစုပ်စက်နဲ့ ရေနွေးအိုးကတင် သူ့ကို ပြုံးပျော်သွားစေဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။

အရင်ကတော့ သူ့ရဲ့ အိမ်သာနဲ့ ရေချိုးခန်းလုပ်ဆောင်ချက်တွေက အရမ်းအခြေခံဆန်လွန်းတယ်လို့ သူ ခံစားခဲ့ရ၏။

ရေလိုတိုင်း ကိုယ်တိုင်သွားခပ်ရသလို များသောအားဖြင့် အလေးအပေါ့ကိစ္စတွေကို အပြင်မှာပဲ ဖြေရှင်းရလေ့ရှိ၏။

ရေနွေးအိုးလည်း မရှိတာကြောင့် အရင်က ရာသီဥတုပူတုန်းက အဆင်ပြေပေမဲ့ အခုလို အေးစိမ့်နေတဲ့အချိန်မှာ ရေချိုးဖို့အတွက် ရေကို ကိုယ်တိုင်ပဲ အပူပေးရ၏။

ဒါဟာ အရမ်းအလုပ်ရှုပ်ပြီး အချိန်ကုန်စေသလို၊ အပြင်မှာ ကိစ္စဖြေရှင်းရတာကလည်း ဘေးမကင်းပေ။

အခုတော့ သူ လျှပ်စစ်ရေစုပ်စက်ကို သုံးပြီး ရေတင်လို့ ရလေပြီ။

လျှပ်စစ်စနစ်ကိုတော့ အရင်ဦးဆုံး တည်ဆောက်ရပေမည်။

ဒီတစ်ခါတော့ တကယ့်ကို အတွင်းရောအပြင်ပါ အကြီးစား ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကြီး ဖြစ်တော့မည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်က ဒီလျှပ်စစ်ပစ္စည်းတွေဟာ ကြေးနီတုံး အများကြီး မလိုတာပင်။

ပစ္စည်းအများဆုံး လိုတာက လျှပ်စစ်ကွန်ရက်နဲ့ ရေပိုက်တွေဖြစ်ပြီး အဲဒါတွေက ကြေးနီ မလိုချေ။

သူ့ဆီမှာရှိတဲ့ ကြေးနီတုံးတွေနဲ့တင် လူအများကြီးရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်၏။

ချက်ချင်းပဲ အလုပ်စရမယ်။

ပထမဆုံးကတော့ ဂျင်နရေတာပဲ။

သူ့ဆီမှာ ကျောက်မီးသွေးတွင်း ရှိနေတာကြောင့် လက်လှည့်ဂျင်နရေတာကိုတော့ သေချာပေါက် သုံးမှာမဟုတ်ချေ။

ဒါပေမဲ့ ကျောက်မီးသွေးသုံး ဂျင်နရေတာရဲ့ ဖော်ပြချက်မှာ မီးခိုး၊ အပူနဲ့ ဆူညံသံတွေ ထွက်တယ်လို့ ပါရှိတာကြောင့် ဂျင်နရေတာကို သစ်ပင်အိမ်အတွင်းမှာ မထားတာ အကောင်းဆုံးပင်။

ရွှီရှင်း စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် အပြင်မှာထားတာကလည်း ပညာရှိရာမကျဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ အပြင်ဘက်က ဘေးမကင်းပေ။

အပင်နှလုံးသားတွေနဲ့ ကာကွယ်ထားတယ်ဆိုဦးတော့ မမျှော်လင့်နိုင်တဲ့ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တွေနဲ့ ဧရာမသားရဲကြီးတွေက သူ ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ အချက်တွေပင်။

ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ လျှပ်စစ်စွမ်းအင်ပေးစနစ်ကို အပြင်မှာ ထားတာက တကယ့်ကို မသင့်တော်ချေ။

အခြေခံအားဖြင့် ခံတပ်တစ်ခုရဲ့ အဓိကကျတဲ့ မဏ္ဍိုင်သုံးခုဖြစ်တဲ့ အစားအစာ၊ စွမ်းအင်နဲ့ လက်နက်တွေဟာ ခံတပ်ရဲ့ အတွင်းထဲမှာပဲ ရှိရမည်။

တိုက်ခိုက်ခံရတဲ့အခါ ခံစစ်တောင့်ခံနိုင်ဖို့အတွက် ခံတပ်သာ မပြိုလဲသရွေ့ ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှု မရှိနိုင်ပေ။

ဒါကြောင့် ဂျင်နရေတာကို သစ်ပင်အိမ်အတွင်းမှာပဲ ထားရပေမည်။

ဒါပေမဲ့ မီးခိုးတွေ၊ အပူနဲ့ ဆူညံသံတွေကတော့...။

ရွှီရှင်း ပထမထပ်နဲ့ ဒုတိယထပ်မှာ အသစ်တိုးချဲ့ထားတဲ့ နေရာလွတ်တွေကို စဉ်းစားမိလိုက်၏။

ဒီနေရာတွေက သူ့ရဲ့ တတိယထပ် လူနေခန်းနဲ့ စတုတ္ထထပ် စိုက်ပျိုးရေးနယ်မြေတွေကနေ လုံးဝ သီးခြားခွဲထုတ်ထားတာဖြစ်ပြီး အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ အကွာအဝေးမှာ ရှိနေ၏။

ဒုတိယထပ်က နေရာသစ်ကတော့ အကောင်းဆုံးပဲ။

ဒုတိယထပ်က အလုပ်စင်တွေနဲ့ အလုပ်လုပ်တဲ့ စားပွဲတွေအတွက် အဆင်ပြေပြီး တကယ့် စက်ရုံတစ်ခုလို အငွေ့အသက်မျိုး ရှိ၏။

ဒါ့အပြင် ဒုတိယထပ် အသစ်က သူ့အပေါ်မှာ တတိယထပ် မရှိတာကြောင့် မီးခိုးတွေကို အပေါ်ကနေ ထုတ်လွှတ်ဖို့ ပိုလွယ်ကူသည်။

ရွှီရှင်း ချက်ချင်းပဲ ဒုတိယထပ်ကို ဆင်းသွားပြီး နေရာသစ်ရဲ့ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်၏။

အသစ်ပေါ်လာတဲ့ စတုရန်းမီတာ ၁၀၀ ကျော် ကျယ်ဝန်းတဲ့ ဒီနေရာဟာ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်ကထက်စာရင် အနည်းငယ် ပိုကျယ်လာသလိုပင်။

ညောင်ပင်ရဲ့ ဖော်ပြချက်အရ ဒီညောင်ပင်ရဲ့ အမိုးဟာ ဆက်လက် ကြီးထွားနေဦးမှာပင်။

ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ရှိ၏။

ညောင်ပင်က ဆက်ပြီး ကြီးထွားလာတာနဲ့အမျှ သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာ ထားထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေရဲ့ တည်နေရာက ပြောင်းလဲသွားမလားဆိုတာပင်။

ရွှီရှင်း သေချာစွာ လေ့လာကြည့်ပြီးနောက် ကြမ်းပြင်နဲ့ နံရံတွေပေါ်က ပုံစံတွေကို ကြည့်ပြီး ကောက်ချက်ချလိုက်၏။

အခု ဖန်တီးထားပြီးသား ကြမ်းပြင်ကတော့ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ချေ။

အားလုံးက ဆွဲဆန့်သွားမှာ မဟုတ်ဘဲ ဘေးအစွန်းတွေကနေ ဧရိယာ ထပ်တိုးလာမှာပဲ ဖြစ်၏။

ဆိုလိုတာက သူ အခု ဂျင်နရေတာကို ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထားပြီး မီးခိုးထုတ်ဖို့ သုံးမယ်ဆိုရင်၊ ညောင်ပင် ကြီးထွားလာတဲ့အခါ ဂျင်နရေတာရဲ့ တည်နေရာက မပြောင်းလဲဘဲ ပြတင်းပေါက်ကသာ အဝေးကို ရောက်သွားမှာ ဖြစ်သည်။

အင်း... အဲဒါကတော့ နည်းနည်း ပြဿနာရှိတယ်။

သူ အပေါ်မျက်နှာကျက်မှာ မီးခိုးထုတ်ဖို့ အပေါက်တစ်ခု လုပ်လို့ရပေမဲ့၊ အဲဒါက မိုးရေဝင်တဲ့ ပြဿနာ ရှိလာနိုင်၏။

လောလောဆယ်တော့ ဒီအတိုင်းပဲ စလိုက်ရအောင်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ ကြီးထွားနှုန်းက အရမ်းမမြန်လှပါဘူးလေ။

တစ်နေ့ကို စင်တီမီတာ အနည်းငယ်တောင် ကြီးချင်မှ ကြီးတာဆိုတော့ လိုအပ်ရင် နောက်မှ ပြန်ညှိလို့ ရ၏။

ဒီလို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ရွှီရှင်း ချက်ချင်းပဲ ကျောက်မီးသွေးသုံး ဂျင်နရေတာ တစ်လုံးကို ဖန်တီးလိုက်၏။

[ကျေးဇူးပြု၍ ထားရှိမည့် တည်နေရာကို ရွေးချယ်ပါ။]

သူသည် ဒုတိယထပ် သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ အစွန်ဆုံးဘက် အပြင်ဘက်ကို မီးခိုးထုတ်နိုင်မယ့် နေရာကို တိုက်ရိုက် ရွေးချယ်လိုက်၏။

၎င်းနေရာဟာ သူ့ရဲ့ လူနေခန်းနဲ့ အဝေးဆုံးမှာ ရှိနေ၏။

ဂျောက် ဆိုတဲ့ အသံကျယ်ကြီးနဲ့အတူ အနံ သုံးမီတာနဲ့ အမြင့် တစ်မီတာခွဲ ရှိတဲ့ ကျောက်မီးသွေးသုံး ဂျင်နရေတာကြီးဟာ ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ပေါ်လာခဲ့၏။

ရွှီရှင်း အနားကို တိုးသွားပြီး လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။

ဂျင်နရေတာ တစ်ခုလုံးကို သံနဲ့ ပြုလုပ်ထားပြီး ပြောင်လက်နေတဲ့ သတ္တုအရောင် ရှိ၏။

၎င်းရဲ့ ဒီဇိုင်းကတော့ အနည်းငယ် နည်းပညာဆန်တဲ့ ပုံစံမျိုးပင်။

ဂျင်နရေတာရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ လက်ကိုင်ပါတဲ့ အဝိုင်းပုံစံ သံအဖုံးတစ်ခု ရှိ၏။

သူ လက်ကိုင်ကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်းမှာ မီးလင်းဖိုတစ်ခုလိုမျိုး အခန်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျောက်မီးသွေးတွေကို အထဲကို ထည့်ပေးရုံပဲ လိုအပ်ပုံရလေသည်။

ရွှီရှင်း ကျောက်မီးသွေးတွေကို ချက်ချင်း မထည့်သေးပါချေ၊ သူ နန်းကြိုးတွေနဲ့ ဘက်ထရီတွေကို မချိတ်ဆက်ရသေးတာကြောင့် အခု လည်ပတ်လိုက်ရင် ကျောက်မီးသွေး ဖြုန်းတီးရာပဲ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

သူ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ဂျင်နရေတာရဲ့ ဘေးပတ်လည်မှာ နံရံအချို့ ထပ်ကာလိုက်ပြီး အခန်းငယ်လေး တစ်ခုအဖြစ် လုပ်လိုက်၏။

မဟုတ်ရင် လျှပ်စစ်ထုတ်တဲ့အခါ ထွက်လာတဲ့ မီးခိုးတွေက တစ်ခန်းလုံး ပြည့်သွားပေလိမ့်မည်။

ပြတင်းပေါက်ကို မီးခိုးထွက်ပေါက်အဖြစ် သုံးရင်တော့ ပြဿနာ မရှိနိုင်လောက်ပါဘူး။

ဒီအခန်းငယ်လေးကိုတော့ ဂျင်နရေတာခန်းလို့ ခေါ်လို့ ရ၏။

နောက်တစ်ခုက ဘက်ထရီပင်၊ ဘက်ထရီ ရှိမှသာ ဂျင်နရေတာက လျှပ်စစ်ထုတ်ပြီး သိုလှောင်နိုင်မှာ ဖြစ်၏။

သူသည် အခြားနေရာတစ်ခုကို ဘက်ထရီခန်းအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီးနောက် ဘက်ထရီ အကြီးစား တစ်လုံးကို ဖန်တီးကာ အထဲမှာ ထားလိုက်၏။

ဘက်ထရီက တကယ်ကို ကြီး၏၊ အမြင့် တစ်မီတာနီးပါးရှိပြီး အချင်း ဝက်မီတာခန့် ရှိတဲ့ ဆလင်ဒါပုံစံကြီးက မြေပြင်ပေါ်မှာ ရှိနေ၏။

ဆလင်ဒါရဲ့ မျက်နှာပြင်မှာ မျက်နှာပြင်ငယ်လေး တစ်ခု ရှိပြီး မှောင်နေ၏၊ ရွှီရှင်း အဲဒါကို တို့လိုက်တဲ့အခါ မျက်နှာပြင်က လင်းလာခဲ့သည်။

[ကျန်ရှိသည့် ပါဝါ- ၀ %]

ပါဝါ မရှိပေမဲ့လည်း လင်းလာနိုင်တာကို ကြည့်လျှင် သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ မျက်နှာပြင်တွေနဲ့ အလုပ်စင်တွေလိုမျိုး သစ်ပင်အိမ်ကနေ ဒီစွမ်းအင် အစိတ်အပိုင်းကို ပေးထားတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ ဘက်ထရီနဲ့ ဂျင်နရေတာကို ချိတ်ဆက်ဖို့ပင်။

ဒါပေမဲ့ ဒီနန်းကြိုးတွေကို ဘယ်လို သွယ်ရမလဲ။

လျှပ်စစ်ကာတဲ့ ရာဘာတွေ မပါဘဲနဲ့ မှားပြီး ထိမိရင် ဓာတ်လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။

သူသည် အလုပ်စင်ဆီကို ချက်ချင်း ပြန်သွားပြီး ကြေးနီတုံး (အစိမ်းရောင်အဆင့်) ကို သုံးပြီး ဆယ်မီတာရှည်တဲ့ နန်းကြိုးကို စမ်းသပ် ဖန်တီးလိုက်၏။

[လျှပ်စစ်လမ်းကြောင်းကို သတ်မှတ်နိုင်ပါပြီ။]

လျှပ်စစ်လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ရမှာလား။

အခြေခံ လျှပ်စစ်ပစ္စည်း ဖန်တီးရေးစင်ရဲ့ မျက်နှာပြင်ငယ်လေးမှာ သစ်ပင်အိမ် တစ်ခုလုံးရဲ့ ပုံစံငယ် ရှိနေတာကို ရွှီရှင်း ရှာတွေ့လိုက်၏။

နန်းကြိုးတွေကို သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ နံရံတွေ ဒါမှမဟုတ် ကြမ်းပြင်တွေထဲမှာ တိုက်ရိုက် မြှုပ်နှံလိုက်တာမျိုးလား။

ရွှီရှင်း မျက်နှာပြင်ကို ကိုင်တွယ်ကြည့်ပြီး ဂျင်နရေတာကနေ နန်းကြိုးလမ်းကြောင်းကို ချိတ်ဆက်ကာ၊ သစ်ပင်အိမ် ကြမ်းပြင်ကတစ်ဆင့် အခြားအခန်းထဲက ဘက်ထရီဆီကို တိုက်ရိုက် သွယ်တန်းလိုက်သည်။

[လျှပ်စစ်လမ်းကြောင်း သတ်မှတ်မှု ပြီးဆုံးပါပြီ။]

ရွှီရှင်း ဂျင်နရေတာဆီကို ချက်ချင်း သွားစစ်ကြည့်ရာ သူ သတ်မှတ်ခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်မှာ နန်းကြိုးတွေရဲ့ အစအနကိုတောင် မတွေ့ရချေ။

ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပင် ဒီနန်းကြိုးတွေဟာ သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ နံရံတွေထဲမှာ အလိုအလျောက် မြှုပ်နှံသွားတာ ဖြစ်၏။

ဒါဟာ ပိုပြီးတော့တောင် အဆင်ပြေစေသည်၊ ရှုပ်ပွနေတဲ့ နန်းကြိုးတွေ မရှိသလို ဓာတ်လိုက်မယ့် အန္တရာယ်လည်း မရှိတော့ချေ။

သူသည် ဂျင်နရေတာရဲ့ အဝိုင်းပုံစံ သံတံခါးငယ်လေးကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး ကျောက်မီးသွေး အပိုင်းအစ အနည်းငယ်ကို စမ်းသပ် ထည့်လိုက်ကာ ပြန်ပိတ်လိုက်၏။

သူ တံခါးပိတ်လိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ တံခါးပေါ်မှာ ကိန်းဂဏန်းတွေ လင်းလာခဲ့၏။

၇/၂၀၀ အဲဒီနောက်မှာတော့ ဂျင်နရေတာက ဟိန်းဟောက်သံနဲ့အတူ တုန်ခါပြီး လည်ပတ်သွားတော့သည်။

သူ ခုနက ကျောက်မီးသွေး ခုနစ်တုံး ထည့်လိုက်တာ မှန်၏။

ဒီကျောက်မီးသွေးသုံး ဂျင်နရေတာဟာ နှစ်ရာအထိ ဆံ့ပုံရသည်။

ဒါပေမဲ့ ဆူညံသံကတော့ တော်တော်လေး ကျယ်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လူနေခန်းကိုတော့ သက်ရောက်မှု မရှိလောက်ပေ။

ရွှီရှင်း ဘေးက အခန်းကို သွားကြည့်ရာမှာ ဘက်ထရီ မျက်နှာပြင်က အလိုအလျောက် လင်းနေပြီး [အားသွင်းနေသည်] ဆိုတဲ့ စာသား ပေါ်နေ၏။

ပါဝါကတော့ 0% ပဲ ရှိသေး၏။

ခဏအကြာမှာတော့ ရွှီရှင်းရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာတင် 1% ကို ခုန်တက်သွားခဲ့၏။

"ကျောက်မီးသွေးသုံး ဂျင်နရေတာရဲ့ လျှပ်စစ်ထုတ်တဲ့ အရှိန်က သိပ်မမြန်လှပါလား" လို့ ရွှီရှင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း နားလည်ပေးလို့ ရသည်။ ဒီဘက်ထရီဟာ စုစုပေါင်း ငါးကီလိုဝပ် အထိ သိုလှောင်နိုင်တာမို့ အများကြီးပင်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အိမ်ထောင်စုတစ်ခုရဲ့ တစ်နေ့တာ လျှပ်စစ်သုံးစွဲမှုဟာ ၅ ကီလိုဝပ်ကနေ ၁၀ ကီလိုဝပ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိတတ်ပြီး ရေခဲသေတ္တာ၊ ရေနွေးအိုးနဲ့ ကွန်ပျူတာလိုမျိုး ပါဝါအများကြီးသုံးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ သုံးရင်တော့ တစ်နေ့ကို ၁၀ ကီလိုဝပ်ဝန်းကျင်အထိ ရှိနိုင်၏။

ဒီအားသွင်းနှုန်းအရဆိုလျှင် ဘက်ထရီဟာ တစ်နာရီလောက်ဆိုရင် အပြည့် ဖြစ်သွားပါလိမ့်မည်။

အားသွင်းမှု စွမ်းဆောင်ရည်ကတော့ အတော်လေး ကောင်း၏။

ဒါပေမဲ့ ငါးကီလိုဝပ်လောက်ပဲ သိုလှောင်နိုင်တာက နည်းပါသေးသည်၊ စွမ်းအင်တွေကို ပိုပြီးသိုလှောင်ထားဖို့ လိုအပ်၏။

ရွှီရှင်းသည် အပြာရောင်အဆင့် ဘက်ထရီတစ်လုံးကို ဖန်တီးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

အစိမ်းရောင်အဆင့် ဘက်ထရီတစ်ခုအတွက် အစိမ်းရောင်အဆင့် သံတုံး ငါးတုံးနဲ့ ကြေးနီတုံး နှစ်တုံး လိုအပ်တာကြောင့် အပြာရောင်အဆင့် ဘက်ထရီတစ်ခုအတွက် အပြာရောင်အဆင့် သံတုံး တစ်တုံးနဲ့ ကြေးနီတုံး တစ်တုံးပဲ လိုအပ်ပါလိမ့်မည်။

သူ့လက်ထဲမှာ အပြာရောင်အဆင့် ကြေးနီတုံး ၁၂ တုံး ရှိနေတာကြောင့် တစ်တုံးကို သေချာပေါက် သုံးနိုင်၏။

စွမ်းအင် သိုလှောင်မှုက အလွန် လိုအပ်တာကြောင့် ဘက်ထရီကို လျှပ်စစ်ကွန်ရက်တွေနဲ့ ထောင်ချောက်တွေဆီ ချိတ်ဆက်ရမယ့် လိုအပ်ချက်အရ ၎င်းတို့ နှစ်ခုလုံးဟာ အထောက်အပံ့ပေးဖို့အတွက် သိုလှောင်ထားတဲ့ ပါဝါ အမြောက်အမြား လိုအပ်ပေသည်။

ရွှီရှင်း ပြတ်သားစွာဖြင့် တစ်လုံး ဖန်တီးလိုက်၏။

[ဘက်ထရီ (အပြာရောင်အဆင့်): ဂျင်နရေတာမှ ပိုလျှံနေသော လျှပ်စစ်ဓာတ်အားများကို သိုလှောင်ရန် အဆင့်မြင့် ဘက်ထရီဖြစ်ပြီး ပါဝါ ၁၈၀,၀၀၀ ကီလိုဂျိုးအထိ အများဆုံး သိုလှောင်နိုင်သည်။]

သုညတစ်လုံး ထပ်တိုးသွားတာပဲ။

သိုလှောင်နိုင်စွမ်းက ၅၀ ကီလိုဝပ်တောင်လား။

ဒါကတော့ ပိုပြီးတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ။

ရွှီရှင်း ၎င်းကို ဘက်ထရီခန်းထဲက အစိမ်းရောင်အဆင့် ဘက်ထရီရဲ့ ဘေးမှာ ထားလိုက်ပြီး နန်းကြိုးတွေနဲ့ ချိတ်ဆက်လိုက်၏။

သူ့ရဲ့ ကျောက်မီးသွေးသုံး ဂျင်နရေတာက ဘက်ထရီ နှစ်လုံးစလုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း အားသွင်းပေးနေချေပြီ။

ရွှီရှင်း ဂျင်နရေတာခန်းထဲကို ပြန်သွားပြီး ကျောက်မီးသွေးတွေကို အပြည့် ထည့်လိုက်၏။

"ဝူးးး"

ကျောက်မီးသွေးသုံး ဂျင်နရေတာက ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

အဲဒီနောက်မှာတော့ ဓာတ်ငွေ့တွေ စတင် ထွက်လာ၏။

အရောင်မရှိ မမြင်ရပေမဲ့လည်း ရွှီရှင်းဟာ လေထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့တစ်ခုကို ရနေပေသည်။

ဒါက... ကျောက်မီးသွေး ဓာတ်ငွေ့အနံ့လား။

ကျောက်မီးသွေး ဓာတ်ငွေ့ဆိုတာ အဓိကအားဖြင့် ကာဗွန်မိုနောက်ဆိုဒ် ဖြစ်ပြီး ကာဗွန် မပြည့်စုံစွာ လောင်ကျွမ်းမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းပင်၊ အလွန်အကျွံ ရှူမိရင်တော့ အဆိပ်သင့်စေနိုင်၏။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဒီဂျင်နရေတာက ကျောက်မီးသွေး ဓာတ်ငွေ့တွေကိုပါ ထုတ်ပေးနေတာပါလား...။

ဒါနဲ့ ဒီအရာတွေကို အသုံးပြုဖို့အတွက် စုဆောင်းလို့ ရမလားပဲ။

ဆိုလိုတာက ဟင်းချက်ဖို့၊ လောင်စာအဖြစ် ဖိသိပ်ပြီး သုံးဖို့ ဒါမှမဟုတ် ပေါက်ကွဲစေဖို့ စတဲ့ အသုံးဝင်မှုတွေ အများကြီး ရှိနိုင်တာပင်။

ဒီအချိန်မှာပဲ သူ့ရဲ့ နာရီက တုန်ခါလာ၏။

လီဝမ်ရှီးက ဗီဒီယိုကော ခေါ်နေတာပင်။

ချိတ်ဆက်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ရွှီရှင်းဟာ အရသာရှိတဲ့ ဟင်းပွဲတွေ ပြည့်နေတဲ့ စားပွဲတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။

"အမြန်လာခဲ့တော့၊ အကုန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ"

လီဝမ်ရှီးက ကင်မရာကို စားပွဲဆီကို ညွှန်ပြလိုက်၏။

"ကြည့်ဦး၊ အများကြီးပဲ... ဟင်၊ ရှင့်အနောက်မှာ အဲဒါ ဘာကြီးလဲ"

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ရွှီရှင်းရဲ့ အနောက်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါပြီး အသံမြည်နေတဲ့ ကျောက်မီးသွေးသုံး ဂျင်နရေတာကို မြင်ပြီး လန့်သွား၏။

ရွှီရှင်း ဂျင်နရေတာခန်းထဲက ထွက်လာပြီး တံခါးပိတ်လိုက်၏။

အဲဒီနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကျောက်မီးသွေးသုံး ဂျင်နရေတာလေ၊ ငါ အခု လျှပ်စစ် ထုတ်လို့ ရနေပြီ"

"ဟင် လျှပ်စစ် ထုတ်တာလား"

ဘေးနားကနေ လုဖေးအာက ချက်ချင်း တိုးကြည့်လာ၏။

"ဂျင်နရေတာက ဘယ်မှာလဲ"

ရွှီရှင်းဟာ လဲ့ယိုဖန်းနဲ့ လီယာကျွင်းတို့ဆီက အံ့သြသံတွေကိုလည်း ကြားလိုက်ရ၏၊ သူတို့တွေ အဲဒီကို ရောက်နေကြပြီ ထင်သည်။

"ငါ အဲဒီရောက်ရင် ရှင်းပြမယ်၊ အခုပဲ လာခဲ့တော့မယ်"

"အို၊ ကောင်းပြီလေ၊ မြန်မြန်လာခဲ့နော်"

လီဝမ်ရှီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ဗီဒီယို ချလိုက်ကာ ရွှီရှင်း ခေတ္တစဉ်းစားပြီး အခန်း နှစ်ခန်းလုံးအတွက် ဖန်ပြတင်းပေါက် နှစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။

ဒီလိုဆိုရင် အခန်းပြင်ကနေလည်း အထဲက အခြေအနေတွေ၊ ကျန်ရှိတဲ့ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားနဲ့ ကျောက်မီးသွေး အရေအတွက်ကို မြင်နိုင်မှာ ဖြစ်၏။

ဂျင်နရေတာခန်းထဲကို ဝင်ရမယ့် အကြိမ်အရေအတွက်ကိုလည်း လျှော့ချနိုင်ပါလိမ့်မည်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကာဗွန်မိုနောက်ဆိုဒ်တွေကို အများကြီး ရှူမိတာ မကောင်းသလို၊ တံခါးခဏခဏ ဖွင့်ရတာကလည်း အိမ်ထဲကို ကျောက်မီးသွေး ဓာတ်ငွေ့တွေ ပြန့်သွားနိုင်လို့ပင်။

အားဆက်သွင်းထားရပေမည်။

ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ပါဝါက တော်တော်လေး ရနေလောက်ပြီဆိုတော့ အဲဒီကျရင် လျှပ်စစ်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို စမ်းသပ်ကြည့်လို့ ရလောက်ပြီပေါ့။

အခန်း ၃၅၈ ပြီး။

အပိုင်း (၃၅၉) - ဗို့အားမြင့် လျှပ်စစ်ကွန်ရက်

ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် မီမီတို့မှာ ပထမထပ်တွင် နွယ်ပင်အရည်များကို စုဆောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အလုပ်မပြီးသေးပေ။

သူသည် သစ်ပင်အိမ်၏ တတိယထပ်သို့ တက်လာခဲ့၏။

ခဲခဲလေးမှာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ကိုယ်ကိုဆန့်၍ မှေးစက်နေချေပြီ။

ရွှီရှင်းက ခဲခဲလေး၏ ခေါင်းလုံးလုံးလေးကို အသာအယာပုတ်လိုက်ရာ သူမသည် အသံတိုးတိုးလေးပြုပြီး အမြီးကြီးကို တစ်ချက်နှစ်ချက် ယမ်းကာ ဆက်လက်အိပ်စက်နေတော့သည်။

သူမကို ပွေ့ချီလိုက်သော်လည်း နိုးမလာပေ။

ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းတိုးဝင်ကာ အိပ်မောကျနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

ဒီသတ္တဝါလေးက နောက်ပိုင်းမှာ ပိုပြီး အအိပ်မက်လာသလိုပဲ။

အရင်ကဆိုလျှင် ထမင်းစားချိန်ရောက်သည်နှင့် သူမက အရင်ဆုံးပြေးလာပြီး စားဖို့ပူဆာတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

အခုတော့ နေ့လယ်စာစားချိန် ကျော်လွန်ပြီး နေ့လယ်နှစ်နာရီတောင် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမကတော့ အစာစားဖို့ထက် အိပ်ဖို့ကိုပဲ အာရုံရောက်နေရှာသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ သူမကို ခေါ်မသွားတော့ဘူး။ ငါပြန်လာမှပဲ သူမအတွက် တစ်ခါတည်း ယူလာပေးတော့မယ်"

ရွှီရှင်း သူမကို အိစက်နေသော ဆိုဖာပေါ်တွင် ပြန်တင်ထားခဲ့ပြီး လှည့်ထွက်ကာ သစ်ပင်အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

သတ်မှတ်ထားသော တည်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ နေရာကူးပြောင်းရေးတံခါးကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသည့် ခံစားချက်နှင့်အတူ လီဝမ်ရှီး၏ သစ်ပင်အိမ်ဘေးတွင် ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

သစ်ပင်အောက်သို့ သူ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အပေါ်မှ နွယ်ပင်မြစ်တစ်ခုက သူ့ထံသို့ ရုတ်တရက် ရစ်ပတ်ရန် ဆင်းလာခဲ့၏။

ရွှီရှင်းက အလိုအလျောက် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရာ အပေါ်မှ လီဝမ်ရှီး၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာလို့ ရှောင်နေတာလဲ"

"အလိုလျောက် တုံ့ပြန်မိသွားလို့ပါ"

ရွှီရှင်းက ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။

နွယ်ပင်က သူ့ထံသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်လာပြန်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ မရှောင်တော့ဘဲ ၎င်းက သူ့အား အပေါ်သို့ ဆွဲတင်သွားသည်ကို ခွင့်ပြုလိုက်၏။

လီဝမ်ရှီးက သူ့အား တတိယထပ်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ဆွဲတင်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အစားအသောက်နံ့များက သူ့နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာတော့သည်။

ဒီအနံ့က ပုံမှန်ထက်စာလျှင် တစ်မျိုးထူးခြားနေသလိုပင်။

စားပွဲတွင် လီဝမ်ရှီး၊ လီယာကျွင်း၊ လဲ့ယိုဖန်းနှင့် လုဖေးအာတို့အပြင်၊ ချီရွှယ်ဖေးပါ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လူအနည်းငယ်မှာ ဝိုင်းထိုင်နေကြပြီး ရွှီရှင်း ရောက်လာမှ အတူတူစားရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်၏။

"စားကြရအောင်၊ စားကြရအောင်"

လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်းကို သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

"ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။ ကျွန်မတစ်မနက်လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ထားရတာ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ သေတော့မယ်"

လုဖေးအာမှာ ရွှီရှင်း ရောက်လာသည်နှင့် မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားကာ တူကို ချက်ချင်းပင် ကောက်ကိုင်တော့သည်။

ချီရွှယ်ဖေးနှင့် လီယာကျွင်းတို့ကလည်း သူ့ကို ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ကြ၏။

"ဟဲလို ရှင်းအစ်ကိုကြီး"

ရွှီရှင်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသော လဲ့ယိုဖန်းက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ရွှီရှင်း မရောက်လာခင်အထိ ဤစားပွဲဝိုင်းတွင် အမျိုးသားဆို၍ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေပြီး ကျန်သူအားလုံးမှာ ယနေ့မှ စတင်သိကျွမ်းသည့် အမျိုးသမီးများဖြစ်သဖြင့် သူ အတော်လေး မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။

ရွှီရှင်းကို မြင်လိုက်ရမှသာ သူ အသက်ဝဝ ရှူနိုင်တော့၏။

"ဘယ်လိုလဲ၊ ဒီကိုရောက်တာ အသားကျပြီလား"

ရွှီရှင်းက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် မေးလိုက်သည်။

"အသားကျတာမှ အရမ်းပဲဗျာ"

လဲ့ယိုဖန်းမှာ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

"တစ်ယောက်တည်း ရှင်သန်ရတာကို တကယ် ငြီးငွေ့နေတာ။ အခု သတ္တုတူးရတာတောင် အားအင်တွေ ပြည့်နေသလိုပဲ"

"အဲဒါ ကောင်းပါတယ်။ ဒါနဲ့ ကျိချောင်းယန်ကော ဘာလို့ မလာတာလဲ"

ရွှီရှင်း သတိထားမိလိုက်သည်မှာ သူ၏ဘက်မှ ကျိချောင်းယန်တစ်ယောက်တည်းမှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံး ရောက်နေကြခြင်းပင်။

အားနည်းနေတဲ့ မာဟုန်ဝေလည်း မပါသေးပေ။

"ငါ သူ့ကို ဖိတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက စားပြီးပြီတဲ့။ အခု အပြင်မှာ စူးစမ်းနေတာမို့ ပြန်လာဖို့ မအားဘူးလို့ ပြောတယ်" ဟု လီဝမ်ရှီးက ရှင်းပြပြီးနောက် ရွှီရှင်းကို ဟင်းတစ်ဖတ် ခပ်ပေးလိုက်သည်။

"ကဲ... ငါ့လက်ရာ မြည်းကြည့်စမ်းပါဦး"

ရွှီရှင်းသည် လီဝမ်ရှီး ခပ်ပေးသည့် အသားဖတ်ကို ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ ဝါးကြည့်လိုက်၏။

ရွှီရှင်း တူစတင်ကိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ လုဖေးအာလည်း ချက်ချင်းပင် စားတော့သလို ကျန်သူများကလည်း လိုက်စားကြတော့သည်။

ဟင်..။

ဒီအရသာက...။

"ဟိဟိ၊ တော်တော်လေး ကောင်းတယ် မဟုတ်လား"

လီဝမ်ရှီးက ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်သည်။

"အရသာက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။ ဆားအပြင် တခြားဘာတွေ ထည့်ထားသေးတာလဲ"

ရွှီရှင်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားမိသည်။

ဤအရသာကို သူ မမြည်းစမ်းရသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်ရာ ကြည့်ရသည်မှာ ငရုတ်ကောင်းနံ့ပင်။

"ရှင်က အရသာ ခံနိုင်သေးတာပဲနော်"

လီဝမ်ရှီးက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါလေးတွေ ထည့်ထားတာ"

"ငါ သူမကို ငရုတ်ကောင်းအချို့ ပေးလိုက်တာပါ"

ဘေးမှ ချီရွှယ်ဖေးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ငရုတ်ကောင်းက ဆေးဖက်ဝင်အပင်လည်း ဖြစ်တယ်လေ။ အစာအိမ်ကို နွေးထွေးစေတယ်၊ အအေးပတ်တာကို သက်သာစေတယ်၊ ပျို့အန်တာနဲ့ လေပွတာကို ပျောက်စေသလို အကိုက်အခဲတွေကိုလည်း သက်သာစေတယ်။ ငါ ဒါကို စိုက်ပျိုးနေတာ ကြာပြီ၊ အခုမှပဲ ဒါကို ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အဖြစ် သုံးလို့ရမှန်း သတိထားမိတော့တယ်"

ဒီလိုလည်း ရှိသေးတာလား။ ရွှီရှင်း ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွား၏။

"ဖေးအစ်မမှာ ဒီဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တစ်ခုတည်း ရှိတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ အရင်က ငါကြည့်တုန်းက ရင်းနှီးနေသလိုပဲလို့ ထင်နေတာ၊ ဒီနေ့မှ သေသေချာချာ မေးကြည့်တော့မှ ဂျင်းတို့၊ ငရုတ်ကောင်းစေ့တို့၊ ဖာလာစေ့နဲ့ နာနတ်ပွင့်တို့တောင် ပါသေးတယ်"

လီဝမ်ရှီးက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်၏။

တကယ်ကြီးလား။

ရွှီရှင်း ချက်ချင်းပင် ချီရွှယ်ဖေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ချီရွှယ်ဖေးမှာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားဟန်ဖြင့် "ငါ ကမ္ဘာပေါ်မှာတုန်းက ဟင်းတစ်ခါမှ မချက်ဖူးဘူးလေ၊ အဲဒါကြောင့် ဒါတွေကို သိပ်သတိမထားမိတာ။ ဒီနေ့ ဝမ်ရှီး သတိပေးမှပဲ ပြန်စဉ်းစားမိတာပါ။ ဒီဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေက တကယ်တော့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကနေ ဆင်းသက်လာတာမို့လို့ ငါ စိုက်ပျိုးလို့ ရခဲ့တာပါ"

မှန်ပေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမတစ်ယောက်တည်းသာလျှင် ဤဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို အလျင်အမြန် စိုက်ပျိုးနိုင်စွမ်း ရှိခြင်းပင်။

ဤအပင်မျိုးစေ့များသည် ချီရွှယ်ဖေးမှလွဲ၍ အခြားသူများအနေဖြင့် ဤကမ္ဘာ၏ ထူးခြားသော မျိုးစေ့များကို ရရှိရန် မလွယ်ကူပေ။

ထို့အပြင် ကိုယ်တိုင်စိုက်မည်ဆိုလျှင်လည်း ကမ္ဘာပေါ်ကကဲ့သို့ နှစ်နှင့်ချီ၍ စောင့်ရပေလိမ့်မည်။

သူတို့သည် ဤကမ္ဘာတွင် ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုးနိုင်မည်လားဆိုသည်ကိုပင် မသိရသေးသဖြင့် ထိုမျှအထိ အချိန်ပေး၍ စိုက်ပျိုးနေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပါပေ။

သို့သော် ချီရွှယ်ဖေးကတော့ သူမ၏ ဆေးဖက်ဝင်အပင် စိုက်ပျိုးရေးခန်းမ မှတစ်ဆင့် ဤဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို အမြန်ဆုံး ထုတ်လုပ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

နောက်ဆုံးတော့ အရသာရှိတဲ့ ဟင်းတွေကို စားနိုင်ပြီပေါ့။

ဆားနယ်ထားတဲ့ အသားတွေကိုပဲ စားရလွန်းလို့ သူ တော်တော်လေး ငြီးငွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဖေးအစ်မ... ဒါတွေကို အမြောက်အမြား ထုတ်လို့ ရမလား" ဟု ရွှီရှင်းက မေးလိုက်၏။

သူသည် လုဖေးအာ၏ သစ်ပင်အိမ်မှတစ်ဆင့် နယ်မြေ ၁၈၇ မှ အရင်းအမြစ်များကို လဲလှယ်ယူရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆားအပြင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များသည်လည်း လဲလှယ်ရန် အလွန်ကောင်းမွန်သော ကုန်ပစ္စည်းများ ဖြစ်ပေသည်။

"အင်း... လောလောဆယ်တော့ အမြောက်အမြား မရနိုင်သေးဘူး၊ စူးစမ်းရှာဖွေသူတွေအတွက်ပဲ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ဦးမယ်"

ချီရွှယ်ဖေးက ခေါင်းခါပြသည်။

"နောက်ကျ လူတွေ ပိုများလာရင်တော့ စမ်းကြည့်လို့ ရနိုင်ပါတယ်"

အခန်း ၃၅၉ ပြီး။

အပိုင်း (၃၆၀) - ဗို့အားမြင့် လျှပ်စစ်ကွန်ရက် (၂)

ဒါဟာ မဆိုးလှပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နယ်မြေ ၁၈၇ အပြင် တခြားသော နယ်မြေပေါင်း ၂၀၀ နီးပါး ရှိနေသေးတာဖြစ်ရာ တစ်နေ့နေ့မှာ အသုံးဝင်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုနယ်မြေတွေမှာ လူဘယ်နှယောက် ကျန်သေးလဲဆိုတာ မသိရသလို အချို့နယ်မြေတွေဆိုရင် ခုခံကာကွယ်ရေး တိုက်ပွဲတွေမှာတင် အကုန်အစင် သုတ်သင်ခံလိုက်ရလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ ဒီနေ့ ဟင်းအကြီးအကျယ် ချက်တာက ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ ရလာလို့လေ"

လီဝမ်ရှီးက တဟီးဟီးရယ်ရင်း ဆိုသည်။

"ဘယ်လိုလဲ မဆိုးဘူး မဟုတ်လား။ ဒီလောက် အရသာရှိတာမျိုး မစားရတာ ကြာပြီလေ"

"တကယ်ပဲ ကြာလှပြီ။ အင်း... ဒီဟင်းက တကယ့်ကို အရသာရှိတာပဲ"

"အဲဒါ ကျွန်မချက်တာ"

လုဖေးအာက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းမော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အဆီတွေပေနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမ မည်မျှ အားရပါးရ စားနေသည်ကို သိသာလှပေသည်။

"ဖေးအာရဲ့ လက်ရာက တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ၊ ငါ့ထက် အများကြီး သာတယ်"

လီဝမ်ရှီးက ထောက်ခံလိုက်၏။

"တကယ်တော့ အဲဒီဟင်းတစ်ပွဲပဲ ငါချက်တာပါ၊ ကျန်တာတွေက ဖေးအာရဲ့ လက်ရာတွေချည်းပဲ"

အင်း အထင်ကြီးစရာပါလား။

ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ မေ့နေတာ။

လုဖေးအာက စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ပဲလေ။

အရင်တုန်းက သူမရဲ့ အလှဆင်မှုအမှတ်တွေကို မီးဖိုချောင်မှာပဲ အကုန်အစင် သုံးခဲ့တာ မဟုတ်လား။

"အရသာရှိတယ်ဆိုရင်တော့၊ အခုကစပြီး လူတိုင်းရဲ့ ထမင်းဝိုင်းကို နင်ပဲ တာဝန်ယူလိုက်တော့"

ရွှီရှင်းသည် မိမိ၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည် မရှိပုံကို ကောင်းကောင်းသိသဖြင့် လုဖေးအာကို စားဖိုမှူးအဖြစ် ချက်ချင်း ခန့်အပ်လိုက်တော့သည်။

ဝမ်လေ့ ကလည်း အမှတ်တွေကို မီးဖိုချောင်မှာ သုံးထားပေမဲ့ သူက အဆင့်မြင့်ကုန်ကြမ်းတွေကို ကိုင်တွယ်ရာမှာပဲ တော်တာဖြစ်သလို သူ့ကို ဒီမှာရှိတဲ့ လူအားလုံးအတွက် ဟင်းချက်ခိုင်းဖို့ကလည်း မသင့်တော်ပေ။

ဒါပေမဲ့ လုဖေးအာကတော့ မတူချေ။

သူမက ကိုယ့်လူဖြစ်သလို အကျဉ်းသားလည်း ဖြစ်နေတာကြောင့် စိတ်ကြိုက် ခိုင်းလို့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

"ရပါတယ်၊ ပြဿနာမရှိဘူး"

လုဖေးအာက မငြင်းသလို အလုပ်ရှုပ်တယ်လို့လည်း မခံစားရပေ။

သူမက ဟင်းချက်ရတာကို အမြဲတမ်း ပျော်စရာအလုပ်တစ်ခုလို့ ထင်ထားသူဖြစ်၏။

"တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ကျွန်မရဲ့ အိမ်က မီးဖိုချောင်ကိုလည်း အဆင့်မြှင့်ထားပြီးသားလေ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဟင်းချက်မယ်၊ ပန်းကန်တော့ မဆေးဘူးနော်"

သူမက ပန်းကန်ဆေးဖို့ သုံးမိနစ် အချိန်ပေးရတာထက် ဟင်းချက်ဖို့ သုံးနာရီ အချိန်ပေးရတာကို ပိုနှစ်သက်တဲ့ လူမျိုးပင်။

"ပန်းကန်တွေကိုတော့ မာဟုန်ဝေကို ဆေးခိုင်းလိုက်ပေါ့။ နင်က သူ့ရဲ့ အထက်လူကြီး မဟုတ်လား"

"ကောင်းလိုက်တဲ့ အကြံ"

"ဟေး... ဒါဆို အခုကစပြီး ငါတို့အားလုံး ဖေးအာချက်တဲ့ ဟင်းတွေကို စားရတော့မှာပေါ့"

လီဝမ်ရှီးလည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ။ နောက်ကျရင် ငါလည်း နင့်ဆီမှာပဲ လာပြီး ထမင်းခိုးစားတော့မယ်"

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်ရော ပါလားဗျ"

လဲ့ယိုဖန်းက ဘေးက လီယာကျွင်းကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

"ပါမှာပါ..."

လီယာကျွင်းကလည်း စကားဝိုင်းထဲ ဝင်မပြောနိုင်ရှာသဖြင့် လဲ့ယိုဖန်းကို တိုးတိုးလေးပဲ ပြန်ဖြေရှာသည်။

"ဖေးအာအမက ကျွန်တော့်အတွက် ဟင်းချက်ကျွေးမှာလား။တကယ့်ကို အိမ်မက်လိုပဲ..."

လဲ့ယိုဖန်းသည် လုဖေးအာက သူ့အား ဓားမြှောင်ဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ပြီး သတိလစ်အောင် ရိုက်ခဲ့ပုံကို ပြန်စဉ်းစားမိကာ ကျောစိမ့်သွားရသည်။

"ကဲ... ဒါတွေကို ခဏထားလိုက်ကြဦး"

ချီရွှယ်ဖေးက အနည်းငယ် စိတ်မရှည်သလို ဝင်တားလိုက်သည်။

"ဂျင်နရေတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရွှီရှင်း ပြောမယ့်အရာတွေကို နင်တို့ မသိချင်ကြဘူးလား"

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ မေ့သွားတယ်"

လီဝမ်ရှီး၊ လုဖေးအာနှင့် ကျန်လူအားလုံး ရွှီရှင်းထံသို့ အကြည့်များ ပို့လိုက်ကြ၏။

ရွှီရှင်းကတော့ ထမင်းစားရင်းနှင့်ပင် လျှပ်စစ်ပစ္စည်းအားလုံးအကြောင်းကို သူတို့ကို ရှင်းပြလိုက်တော့သည်။

"လျှပ်စစ်ကွန်ရက်၊ ထောင်ချောက်တွေ..."

ချီရွှယ်ဖေး နားထောင်ရင်းနှင့် ပို၍ပင် အံ့သြလာရသည်။

"ရေစုပ်စက်ရော လျှပ်စစ်ရေနွေးအိုးရော"

လီဝမ်ရှီးမှာတော့ မှင်သက်သွားရသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့လည်း ကောင်းမွန်တဲ့ ရေချိုးခန်းတစ်ခု ရတော့မှာလား"

"လျှပ်စစ်မီးဖိုနဲ့ မီးခိုးစုပ်စက်ရောလား"

လုဖေးအာ၏ မျက်လုံးများလည်း ဝင်းလက်သွားသည်။

"ငါတို့ မီးအရှိန်ကိုပါ ထိန်းချုပ်လို့ ရမှာလား"

လဲ့ယိုဖန်းနှင့် လီယာကျွင်းတို့ကတော့ ရွှီရှင်း၏ စကားများကြောင့် လုံးဝကို စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားရ၏။

အထူးသဖြင့် အခုမှ ရောက်လာသည့် လဲ့ယိုဖန်းမှာ သူ့ဆီမှာ မရှိခဲ့သည့် အရာသစ်တွေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် ရွှီရှင်းက အကြီးစား သတင်းကောင်းတွေ ထပ်ပေးလိုက်သဖြင့် မှင်သက်နေတော့သည်။

သူနှင့် ဤလူများသည် အရင်က ကမ္ဘာတစ်ခုတည်းမှာပဲ နေခဲ့ကြတာ ဟုတ်ရဲ့လားဟုပင် သူ သံသယဝင်လာမိသည်။

ဒါဟာ တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။

ကွာခြားချက်က ကြီးလိုက်တာ။

မကြာမီမှာပင် သူတို့ ထမင်းစားပြီးသွားကြသဖြင့် ရွှီရှင်းက အရင်ဆုံး မတ်တတ်ရပ်ကာ "ကဲ... ငါ အခု ပြန်တော့မယ်။ လုဖေးအာ... နင် ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပြီး ဝမ်ရှီးကို ဆက်ကူညီလိုက်ဦး"

"ကောင်းပါပြီ"

လုဖေးအာက လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ငါ ပြန်သွားပြီး အဲဒီ လျှပ်စစ်ပစ္စည်းတွေကို သုတေသနလုပ်ကြည့်မယ်၊ ပြီးမှ အခြေအနေကို ပြန်ပြောပြမယ်"

"ကြေးနီတုံးတွေကော လုံလောက်ပါ့မလား"

လီဝမ်ရှီးက အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည်။

"ကြေးနီတုံး ၂၀၀ ကျော်ပဲ ရှိတာဆိုတော့ လူအများကြီးအတွက် မလုံလောက်မှာ စိုးလို့။ အကယ်၍ မလုံလောက်ရင် ရှင့်အတွက်ပဲ အရင်သုံးလိုက်ပါ"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ လုံလောက်မှာပါ"

လုံလောက်သည်ဖြစ်စေ၊ မလုံလောက်သည်ဖြစ်စေ ဘာမှမဖြစ်ပါပေ။

အနည်းဆုံးတော့ လျှပ်စစ်ကွန်ရက်ကို အရင်ဦးဆုံး တည်ဆောက်ရမည် မဟုတ်ပါလား။

လျှပ်စစ်ကွန်ရက်က ကြေးနီတုံး မလိုချေ၊ ဂျင်နရေတာနဲ့ ချိတ်ဖို့ပဲ လိုတာဖြစ်သလို လူတိုင်းအတွက် တပ်ဆင်ပေးမယ်ဆိုရင်တောင် ကြေးနီ အများကြီး ကုန်မှာ မဟုတ်ပေ။

လူနေမှုဘဝအတွက် ပစ္စည်းတွေကတော့ အခုလောလောဆယ် မရှိလည်း ဖြစ်၏၊ နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်သွားလို့ ရသည်။

သူ၏ သစ်ပင်အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဗိုက်ဆာနေသော ခဲခဲလေးက သူ့ကိုပတ်ပြီး တကျီကျီနှင့် ပူဆာနေတော့သည်။

သူ ထုပ်လာခဲ့သော အစားအသောက် အကြွင်းအကျန်များနှင့် အသားဖဲ့များကို ခဲခဲလေးအား ပေးလိုက်ပြီးနောက် သစ်ပင်အိမ်၏ ဒုတိယထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့၏။

ဂျင်နရေတာခန်းအတွင်း၌ ကျောက်မီးသွေးသုံး ဂျင်နရေတာမှာ မနားတမ်း လည်ပတ်နေပြီး ကျန်ရှိသော ကျောက်မီးသွေးမှာ (၂၀၀/၂၀၀) မှ (၁၇၇/၂၀၀) သို့ လျော့နည်းသွားခဲ့ချေပြီ။

ဘက်ထရီခန်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ အစိမ်းရောင်အဆင့် ဘက်ထရီမှာ အားအပြည့် ဖြစ်နေပြီး အပြာရောင်အဆင့် ဘက်ထရီမှာတော့ ၃၆ ရာခိုင်နှုန်းကို ပြနေသည်။

၅၀ ကီလိုဝပ် ဆံ့သော အပြာရောင်ဘက်ထရီ၏ ၃၆ ရာခိုင်နှုန်းဆိုသည်မှာ ၁၈ ကီလိုဝပ်နှင့် ညီမျှပေသည်။

၅ ကီလိုဝပ်နှင့် ၁၈ ကီလိုဝပ် ပေါင်းလျှင် ၂၃ ကီလိုဝပ် ရရှိရာ၊ ၎င်းမှာ ကျောက်မီးသွေး သုံးစွဲမှုနှင့် ကိုက်ညီနေသဖြင့် အစိမ်းရောင်အဆင့် ကျောက်မီးသွေး တစ်တုံးလျှင် လျှပ်စစ် ၁ ကီလိုဝပ် ထုတ်ပေးနိုင်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် စွမ်းအားကြီးမားလှ၏။

သို့သော်လည်း ဤအရှိန်မှာ သူ အစပိုင်းက တွက်ချက်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမြန်နေသည်။

သူအစောပိုင်းက ခန့်မှန်းချက်မှာ တစ်နာရီလျှင် ၅ ကီလိုဝပ်သာ အားသွင်းနိုင်မည်ဟု ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု ထမင်းသွားစားသည့် တစ်နာရီပင် မပြည့်သေးသော အချိန်အတွင်း ၂၃ ကီလိုဝပ်အထိ အားသွင်းပြီးနေပြီ ဖြစ်၏။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရွှီရှင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဂျင်နရေတာထဲမှာ ကျောက်မီးသွေး များများရှိလေလေ စွမ်းဆောင်ရည် ပိုကောင်းလေလေပင်။

အရင်က သူ ခုနစ်တုံးပဲ ထည့်ခဲ့တာမို့ စွမ်းဆောင်ရည် နိမ့်နေခဲ့ခြင်းပင်။

ရွှီရှင်း အသက်ကို အောင့်ထားပြီး ဂျင်နရေတာခန်းထဲ ဝင်ကာ ကျောက်မီးသွေးများကို အပြည့်ပြန်ဖြည့်လိုက်သည်။

"ဝူးးး"

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဂျင်နရေတာက ပို၍ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

အရင်တစ်ခါလိုပင်။

ကြည့်ရတာ ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ရမည်။

ရွှီရှင်း ဂျင်နရေတာခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာပြီးနောက်၊ ဗို့အားမြင့် သံနန်းကြိုးကွန်ရက်ကို အရင်ဆုံး စမ်းသပ်ဖန်တီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ဗို့အားမြင့် သံနန်းကြိုးကွန်ရက် တစ်ခုအတွက် အစိမ်းရောင်အဆင့် သံတုံး နှစ်တုံး လိုအပ်ပေသည်။

ရွှီရှင်း လီဝမ်ရှီးထံမှ သံတုံးအချို့ကို အမြန်တောင်းယူလိုက်ပြီးနောက် တစ်ခုကို စမ်းသပ်ထုတ်လုပ်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဂျောက်"

ဆိုသည့်အသံနှင့်အတူ ဗို့အားမြင့် သံနန်းကြိုးကွန်ရက်တစ်ခု ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျလာခဲ့၏။

၎င်းမှာ သူ စိတ်ကူးထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

အမြင့် သုံးမီတာခန့်ရှိသော ရှုပ်ထွေးသည့် နန်းကြိုးကွက်များဖြစ်ပြီး အပေါ်ဘက်တွင်တော့ ကျော်တက်၍မရအောင် သံနန်းကြိုးတွေ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်လည်း ဤသံနန်းကြိုးကွန်ရက်မှာ အလျား တစ်မီတာသာ ရှိပါသေးသည်။

"တိုလိုက်တာ" ရွှီရှင်း စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

သူ တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အကယ်၍သာ သူ၏ နယ်မြေဖြစ်သော မီတာ ၁၀၀ ပတ်လည်ကို ပတ်ပြီး ကာရံချင်ပါက အဝန်းမှာ မီတာ ၆၀၀ ကျော် ရှိမည်ဖြစ်သဖြင့် ဤကွန်ရက်ပေါင်း ၆၀၀ လိုအပ်မည်ဖြစ်ရာ ယင်းအတွက် အစိမ်းရောင်အဆင့် သံတုံး ၁,၂၀၀ တောင် ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည်။

ဒါ့အပြင် အခြားသော လျှပ်စစ်ပစ္စည်းတွေအတွက်လည်း သံတုံးတွေ လိုအပ်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ဒါက တော်တော်လေး များလှပေ၏။

သူတစ်ယောက်တည်းဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိပေမဲ့ စူးစမ်းရှာဖွေသူတိုင်းသာ ဤသို့ လိုအပ်မည်ဆိုပါက လီဝမ်ရှီးအနေဖြင့် သေချာပေါက် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အင်း...။

သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ ပတ်လည် မီတာ ၅၀ အတွင်းကိုပဲ အရင်ဆုံး ကာရံထားလိုက်တော့မည်။

မီတာ ၅၀ ဆိုတာ သူ လက်ရှိ အပင်တွေ စိုက်လို့ရသေးတဲ့ အကွာအဝေးဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့ ဧရိယာကိုတော့ အပင်နှလုံးသားရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးနယ်မြေအဖြစ်ပဲ ထားလိုက်တော့မည်။

အကယ်၍ ပြီးခဲ့သည့် ခုခံကာကွယ်ရေး တိုက်ပွဲတုန်းကလို တစ်စုံတစ်ရာက ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့လျှင် ထိုအချိန်ကျမှ လျှပ်စစ်ကွန်ရက်က အသုံးဝင်လာမည် ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လျှပ်စစ်ကွန်ရက်က လျှပ်စစ်သုံးစွဲမှု လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။

တတ်နိုင်လျှင် မလိုအပ်တဲ့နေရာမှာ အသုံးမပြုဘဲ အရေးပေါ် အခြေအနေအတွက်ပဲ ထားရှိခြင်းက ပို၍ ပညာရှိရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း အပင်နှလုံးသား မရှိသော ရှင်ကျန်သူများအတွက်မူ ဤကဲ့သို့သော လျှပ်စစ်ကွန်ရက်သည် သူ၏ လက်ထဲမှာ ရှိနေသည်ထက်စာလျှင် များစွာ ပိုမို တန်ဖိုးရှိပေလိမ့်မည်။

ကဲ အောက်ဆင်းပြီး လျှပ်စစ်ကွန်ရက်ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရမယ်။

အခန်း ၃၆၀ ပြီး။