မတွေ့ရတာ ကြာပြီ

ဤကဲ့သို့ သေချာစွာ ရွေးချယ်ထားသော အထက်တန်းလွှာ အင်အားစုများကို နတ်ဘုရားမင်းဆက်က မည်သည့်အခါမျှ ဆိုးရွားစွာ ဆက်ဆံမည် မဟုတ်ချေ။

"နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမှာလည်း။"

ရှန်းယီသည်လည်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့လေသည်။ အဓိကအားဖြင့် သူက ယခင်အခြေအနေကြောင့် အသားကျနေခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင် အဆင့် ၇ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်နှင့် တန်းတူညီမျှသော ကျင့်ကြံခြင်းမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ကာ အစစ်အမှန်မသေမျိုးနယ်ပယ်သို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုမေ့လျော့နေခဲ့သောကြောင့် ပင်ဖြစ်၏။

"နားထောင်ရတာ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေသလိုပဲ။"

အမြဲတစေကြမ်းတမ်းပြီး ပြတ်သားလေ့ရှိသော အမျိုးသားက သူမ၏ထင်မြင်ချက်ကို ရုတ်တရက် လာရောက်တောင်းခံနေသဖြင့် မေ့ကျိယောင်၏ အပြုံးတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထပ်မံ ပါဝင်လာခဲ့ပြီး ထိုခံစားချက်က သူမကို အမှန်တကယ်ပင် မြှောက်ပင့်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်စေလေသည်။

သူမသည် သပ်ရပ်စွာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ယခင်က ဖြစ်ရပ်အတွက် တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ တစ်ယောက်ယောက်က လာပြီး ဖြေရှင်းပေးပါလိမ့်မယ်။ သူ့ကို ရှင်လည်း သိမှာပါ။"

စစ်သူကြီးယဲ့လန်အား တွေးမိလိုက်ခြင်းက မျှော်လင့်မထားဘဲ သနားကြင်နာစိတ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့ချေသည်။

...

တိမ်ဖြူဂူ၏ အပြင်ဘက်တွင် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားလူစုခွဲသွားကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း လူပင်လယ်ကြီးအလား စည်ကားနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့နေရလေသည်။

ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးစည်ကားနေသော အခြေအနေမျိုးတွင် သာမန်ပုံသဏ္ဍာန်သာရှိသော ရထားလုံးတစ်စီးက အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို သဘာဝကျကျပင် ရရှိမည် မဟုတ်ဘဲ ထိုနေရာမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။

...

ကျန်းယန်စီရင်စု၊ မြေစောင့်ဘုရားကျောင်း

ဝုန်းခနဲအသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ စားပွဲကို လက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သော အသံတစ်သံက ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

မုန့်ရှို့ဝမ်က စားပွဲပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ထောက်ထားလျက် သူ့ရှေ့ရှိ အဘိုးကြီးအား စူးစူးရဲရဲ ကြည့်ကာ အံများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်၏။

"ခင်ဗျားကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မေးမယ်၊ သူက ဘာကြီးလဲ။"

မင်ကျစ်ယန်က အနည်းငယ် လန့်သွားခဲ့လေသည်။ ကောင်လေး၏ခန့်မှန်းရခက်သော စရိုက်ကို သူ သိထားသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ပြင်းထန်သည့် ဒေါသမျိုးမှာ ရှိမည်မထင်ထားပေ။

"နေရာသေးသေးလေး တစ်ခုကနေ ရောက်လာတဲ့ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူလေးတစ်ယောက်ပါပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"လေလွင့်ကျင့်ကြံသူဆိုတာ ခင်ဗျားအဘိုးကို သွားပြော၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခတွင်းထဲ ဆွဲချလိုက်တာပဲ။"

မုန့်ရှို့ဝမ်က မြေစောင့်ဘုရားကျောင်းအတွင်း ရူးသွပ်မတတ် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေပြီး သူ၏ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ကုတ်ခြစ်နေကာ သူ၏ အမူအရာ တစ်ခုလုံးမှာ ရူးသွပ်သွားတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေချေသည်။

သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤမျှလောက်အထိ အကျပ်ရိုက် ဝေခွဲမရဖြစ်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် စိတ်နေသဘောထား အရဆိုပါက သူသည် ရှန်းယီအား အမှန်တကယ်ပင် သဘောကျမိ၏။ အထူးသဖြင့် တိမ်ဖြူဂူအတွင်းရှိ အပြစ်ကင်းမဲ့သော ထိုသားကောင်များအပေါ် သူ မည်သို့ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်တွင် ပို၍ပင် သဘောကျမိလေသည်။

အကယ်၍ ၎င်းတို့သာ ပုံမှန် အခြေအနေမျိုးအောက်တွင် တွေ့ဆုံခဲ့ကြပါက၊ နယ်ပယ်တစ်ခုဖြင့် ခြားနားနေလျှင်ပင်၊ သူ့လို လူမျိုးနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရခြင်းကို သူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးဌာန၏ ထူးခြားသော သဘာဝက ပြဿနာဖြစ်နေချေသည်။

ရှန်းယီ ပြောဆိုထားသော ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များနှင့် ပတ်သက်၍၊ သူ၏ စကားတစ်ခွန်းကို ယုံကြည်ရန်အတွက် မုန့်ရှို့ဝမ်၏ ခေါင်းထဲတွင် ချေးများပြည့်နေမှသာ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

အခြား မည်သည့် အရည်အချင်းများပင် ရှိနေပါစေ၊ နောက်ခံရာဇဝင် မသေချာမရေရာသော သူတစ်ယောက်အား နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးဌာနအတွင်းသို့ မည်သို့မည်ပုံ လက်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။

...

မင်ကျစ်ရန်က တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ၏အတွင်းစိတ်၌ ခံစားချက် လှိုင်းတံပိုးများ ရိုက်ခတ်နေလေသည်။ ဤတိမ်ဖြူဂူ ခရီးစဉ်တွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းသွားခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလှပေ၏။

ထို့ပြင် ၎င်းမှာ ထိုနေရာသို့ သူ စေလွှတ်လိုက်သော လူငယ်လေးနှင့် ပတ်သက်နေဖွယ် အလွန် ရှိပေသည်။

သူ တစ်စုံတစ်ရာကို ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ သူသည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့ကာ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ခဏအကြာတွင် မြေစောင့်မသေမျိုးက မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"မင်း ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရရင် ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို မင်း သိသွားပါလိမ့်မည်။"

"ဘာကို မြင်ရမှာလဲ။"

မုန့်ရှို့ဝမ်က ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက်၊ မြေစောင့်ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်သို့ မင်ကျိရန်၏ အနောက်မှ လိုက်သွားခဲ့လေသည်။

သစ်ပင်တန်းများ၏အလွန်တွင် နဂါးနတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဦးဆောင်လာသော လူတစ်စုက ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကြပေသည်။

"အစ်ကို၊ ဒါက တကယ်ရော အဆင်ပြေပါ့မလား။"

ကျစ်ရှန်းမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေမိပြီ ဖြစ်လေသည်။ မြေစောင့်မသေမျိုးက ၎င်းတို့အား မည်သို့ နေရာချထားပေးမည်ကို မဆုံးဖြတ်ရသေးကြောင်း ရှင်းလင်းနေသော်လည်း၊ သူမ၏အစ်ကိုဖြစ်သူက နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လူများကို ခေါ်ဆောင်လာကာ သူ့အား လာရောက် အနှောင့်အယှက်ပေးရန် အတင်းအကြပ် လုပ်ဆောင်နေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်၏။

"ကျွတ်... အပြင်မှာ သွားလာနေတဲ့ အချိန်ဆိုရင် မျက်နှာကို သိပ်ပြီး အရေးတယူ လုပ်မနေနဲ့။"

ကျစ်ယန်သည် အတင်းပြုံးလိုက်ပြီး သူမအား စကားအနည်းငယ်ဖြင့် တိုးညှင်းစွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ သက်ပြင်းများကို အကြိမ်ကြိမ် ချနေမိလေသည်။

အကယ်၍ သူတို့၏ဖခင်ဖြစ်သူကို ကယ်တင်ရန် မလိုအပ်ခဲ့ပါက၊ မည်သူက အရှေ့ဟုန်၏ အိမ်ရှေ့မင်းသားရာထူးကို စွန့်လွှတ်ကာ အပြင်ထွက်ပြီး အခြားသူများအပေါ် မြှောက်ပင့်ဖားယားကာ အပြုံးတုများ ပြုံးပြနေချင်ပါမည်နည်း။

သူ၏ အနောက်တွင် ပါလာသူများထဲမှ အများအပြားမှာ ထူးချွန်ထက်မြက်သူများဖြစ်ကြကြောင်း သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထား၏။ ၎င်းတို့သည် အခွင့်အရေး တစ်ခုသာ လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤအတွေးဖြင့် ကျစ်ယန်က သူ၏အမူအရာကို ပြုပြင်လိုက်ပြီး အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင်၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးမှာလည်း ၎င်းတို့၏ ခြေလှမ်းများကို နှေးကွေးသွားကြကြောင်း သတိပြုမိလိုက်ချေသည်။

မျက်နှာတိုင်း၏ အပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ကျရောက်လာပြီးနောက်၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ လွမ်းဆွတ်တမ်းတခြင်း၊ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းခြင်းနှင့် အခြားသော ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်များဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။

သူတို့အားလုံးသည် ဘုရားကျောင်း၏ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ စူးစိုက်စွာ ကြည့်နေကြပေသည်။

ထိုနေရာတွင် စတုရန်းပုံစားပွဲတစ်လုံး ရှိနေပြီး ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူငယ်တစ်ဦးက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အေးအေးဆေးဆေး ကိုင်ဆောင်ထားကာ၊ သူ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် လက်ဖက်ရည်နှင့် ရေ လိုက်လံ တည်ခင်းပေးရန် တာဝန်ယူထားသော မသေမျိုးအလုပ်ကြွေးပြုအဘိုးအိုနှစ်ဦး ရံရွေလျက် ရှိနေလေသည်။

ထိုမသေမျိုးအလုပ်ကြွေးပြုအဘိုးအိုကို သူတို့ ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့ကြ၏။ ၎င်းတို့မှာ လက်လှမ်းမမီနိုင်လောက်အောင် မြင့်မားသူများ မဟုတ်သော်လည်း ဖော်ရွေသူများ မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများပေါ်၌ အပြုံးများ ပေါ်လွင်နေကြလေသည်။

ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူငယ်လေးက သူ၏အကြည့်များကို လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက လူအုပ်ကြီးအပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားကာ၊ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော မျက်နှာတစ်ခုချင်းစီကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုလိုက်၏။

နောက်ဆုံး လူတစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်။

သူသည် လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး၊ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ပုံဖော်လိုက်လေသည်။

"မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ။"