ဆရာတော် ကျစ်ခုန်း၏သတိပေးစာ

ကျဉ်းကျပ်နေသော လမ်းသွယ်လေးက ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ဝါရင့်ဘုန်းကြီးနှစ်ပါးက ၎င်းတို့၏လက်များကို ဘေးတွင် တွဲလောင်းချကာ ရပ်နေပြီး၊ သူတို့ရှေ့ရှိ ဆရာတော်ကျစ်ခုန်းအား တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ၎င်းတို့၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အထက်သို့ ကွေးတက်သွားလေသည်။

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့။"

"ကိုယ်တော်၊ကျေးဇူးပြုပြီး ကြီးမြတ်သောကျားနဂါးကျမ်းစာကို ဂိုဏ်းဆီ အမြန်ဆုံး ပြန်ပို့ပေးပါ။ အကြီးအကဲတွေ အားလုံး စောင့်နေကြတယ်။"

ကျစ်ချင်းသည် ကျစ်ခုန်း၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ အကြံပြုလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ ကိုယ်တော်ကို ဆက်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။ ကိုယ်တော့်ရဲ့ တာဝန်တွေကို ဆက်လုပ်ပါ၊ ငါတို့ နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ၎င်းတို့၏မျက်လုံးများတွင် အပြုံးရိပ်များ ကိန်းအောင်းသွားပြီး မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ လှည့်ကာလမ်းသွယ်အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားကြရာ ၎င်းတို့၏ခြေလှမ်းများမှာ ရောက်လာစဉ်ကထက် သိသိသာသာ ပိုမို သွက်လက်နေလေသည်။

ဆရာတော်ကျစ်ခုန်းက လက်အုပ်ချီထားသည့် ဟန်ပန်ကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။ သူသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ၏ခြေချောင်းများကိုသာ ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေပြီး ပြောလိုက်၏။

"နောင်တော်၊ ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတွေက သနားကရုဏာဆိုတာဘာလဲဆိုတာ ငါတို့ကို တစ်ခါမှ မသင်ပေးခဲ့ဖူးဘူးလား။"

သူက လောကရေးရာများတွင် အတွေ့အကြုံ နုနယ်သူသာဖြစ်ပြီး၊ တကယ့် အရူးတစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။

ယခုလေးတင် ပြသခဲ့သော သူ၏တုံ့ပြန်မှုက မည်သူ့ကိုမျှ ယုံကြည်စေနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း သူ သိရှိထားပေသည်။

မသေမျိုးမိတ်ဆွေရှန်းက ကြီးမြတ်သောကျားနဂါးကျမ်းစာကို ဖတ်ရှုလေ့လာခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ လူတိုင်းက သဘာဝအရ စူးစမ်းချင်စိတ် ရှိတတ်ကြပြီး၊ မသိနားမလည်ခြင်းမှာ အပြစ်မဟုတ်ချေ။ အထူးသဖြင့် တစ်ဖက်လူက နောင်တော်ဝိညာဉ်အလင်း၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် အပြစ်ကင်းသော အသက်နှစ်ချောင်းကို အမှန်တကယ် ကယ်တင်ခဲ့ပြီး၊ ကျမ်းစာ ပေါက်ကြားသွားကာသေမျိုးလောကတွင် ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာမည့်အရေးကို တားဆီးပေးခဲ့၏။

ကောင်းကျိုးနှင့် ဆိုးကျိုးမှာ အချင်းချင်း ချေဖျက်သွားပြီဖြစ်လေသည်။

သူတို့သည် ခြေလှမ်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး၊ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြကာ ၎င်းတို့၏အသံများမှာ ပို၍ အေးစက်သွားလေသည်။

"အကြီးအကဲတွေက ဘုန်းကြီးတွေ လိမ်မပြောသင့်ဘူးဆိုတာကိုရော ငါတို့ကို တစ်ခါမှ မသင်ပေးခဲ့ဖူးဘူးလား။"

ထိုစကားနှင့်အတူ သူတို့သည် အနီးနားအိမ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ တစ်ဝက်ပိတ်ထားသော သစ်သားတံခါးမှာ လေမတိုက်ဘဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီး၊ ၎င်း၏အနောက်တွင် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ခိုးနားထောင်နေသော အဘွားအိုတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ရုတ်တရက် လူမိသွားသောကြောင့် အဘွားအို၏ တွဲကျနေသော မျက်နှာအရေပြားများအကြိမ်အနည်းငယ် တုန်ရီသွားလေ၏။ သူမက သူမ၏ အိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထွက်ပြေးရန် လှည့်လိုက်သော်လည်း၊ သူမ၏ကိုင်းညွတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက်အနောက်သို့ ဆွဲငင်ခံလိုက်ရလေသည်။

သူမက ကြက်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်နေသော်လည်း သူမ၏ ခေါင်းကို ကြမ်းတမ်းသော လက်တစ်ဖက်က တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေပြီ။

အသက်တစ်ရှူစာ အချိန်အတွင်းမှာပင် အဘွားအိုသည် ရုန်းကန်မှုကို ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ အကြည့်များမှာ လွတ်ဟာသွားကာ၊ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက်တွင်ပင် သူမသည် ထွက်မပြေးတော့ဘဲ ထိုနေရာ၌ အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ရပ်နေလေတော့သည်။

ကျစ်ချင်းက သူမထံမှ ရွှေရောင်လိပ်စာမူကို ပြန်လည်ရယူလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။

ရွှီး။

ဓားတစ်လက်အလား ထက်မြက်သော လိပ်စာမူ၏ အစွန်းသည် ဆရာတော်ကျစ်ခုန်း၏မျက်နှာကို လျင်မြန်စွာ ပွတ်တိုက်သွားပြီး၊ လောကခရီးသည်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် သွေးစက်ရာရေးရေးလေး တစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးအကြား အင်အားကွာဟချက်မှာ ပြတ်သားပြီး ရှင်းလင်းစွာ ကွဲပြားနေလေသည်။

"သူမလို သာမန်သေမျိုးတစ်ယောက်က မြင့်မြတ်တဲ့ကျမ်းစာကို မြင်တွေ့သွားခဲ့ပြီမို့ တစ်သက်လုံး ဆင်းရဲဒုက္ခနွံထဲ နစ်မြုပ်သွားတော့မှာပဲ။ ဒါတောင် မင်းက အများကြီး တွေဝေနေပြီး သူမကို ကယ်တင်ဖို့ ဆန္ဒမရှိခဲ့ဘူးလေ။"

ကျစ်ချင်းသည် လမ်းသွယ်၏ အဆုံးသို့ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အခုတော့ မင်းကိုယ်စား သူမကို ငါ ကယ်တင်ပေးလိုက်ပြီ၊ အဲဒါက သနားကရုဏာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ မင်းကို သင်ပေးလိုက်တာပါပဲ။"

"ကိုယ်တော်၊ မင်းရဲ့ လောကီစမ်းသပ်မှုတွေကနေ မင်း ဘာတွေ သင်ယူခဲ့သလဲဆိုတာကို ကြည့်လိုက်ပါဦး။ အကယ်လို့ အကြီးအကဲတွေသာ သိသွားမယ်ဆိုရင် သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် ရင်ကွဲနာကျဖြစ်ရမလဲ ငါ မသိတော့ဘူး။ ဆင်းရဲဒုက္ခထဲ မကျရောက်အောင် သတိထားပါ၊ စရိုက်လက္ခဏာ ချို့ယွင်းချက် ရှိနေရင် မင်း တစ်သက်လုံး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းအနှသ်သာရကို ရရှိနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

ဆရာတော်ကျစ်မင်သည် သူ၏လက်ဖဝါးများကို ပူးယှက်ကာ ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။

"မင်းမှာ လောကီကရတဲ့ ဧကရာဇ်ချီတွေ အများကြီးနဲ့ ဝန်ပိနေပြီဆိုတာ ငါ မြင်ပါတယ်။ နောက်ဆုံး ကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ဂိုဏ်းကို အမြန်ပြန်ပြီး အကြီးအကဲတွေဆီက အကူအညီတောင်းတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ငါတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံကြပြီး မကြာခင်မှာ လောကခရီးသည်အာဟတ်ရဲ့ အဆင့်အတန်းထဲ ဝင်ရောက်နိုင်မှာပါ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ခြေလှမ်းများကို ပြန်လည်စတင်လိုက်ကြပြီး ဤလူနေအိမ် လမ်းသွယ်လေးထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

၎င်းတို့ အလိုရှိခဲ့သောအရာမှာ ကြီးမြတ်သောကျားနဂါးကျမ်းစာပေါ်ရှိ အကြောင်းအရာများသာ ဖြစ်ပြီး၊ ကျမ်းစာအုပ် ကိုယ်တိုင်ကို မဟုတ်ပေ။ ပြဿနာများစွာ ဖြစ်ပေါ်စေမည့် ကျစ်ခုန်းထံမှ ယူဆောင်ခြင်းထက်စာလျှင်၊ အခြားသူများ ထံမှ ၎င်းကို ရယူခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပြီး၊ မည်သူကမျှ ထိုအရာအတွက် အပြစ်ရှာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဟူး။"

ဆရာတော်ကျစ်ခုန်းသည် ထိုနေရာ၌ပင် မိန်းမောလျက် ရပ်နေလေသည်။

ဘုန်းကြီးများ လိမ်မပြောသင့်၊ စရိုက်လက္ခဏာ ချို့ယွင်းပါက ဉာဏ်အလင်းမပွင့်နိုင်... ဤစကားများက သူ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် ရွှေရောင်လိပ်စာမူကို ကောက်ယူရန် ငုံ့လိုက်ပြီး၊ လှည့်ကာ အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေသော အဘွားအိုထံသို့ လျှောက်သွားရင်း "ချို့ယွင်းချက် ရှိတယ်ဆိုရင်လည်း ရှိပါစေတော့" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးများကို မြှောက်လိုက်၏။ အလှူခံခြင်းနှင့် အခြားသူများ၏ကပ်ဘေးဒုက္ခများကို ခံယူခြင်းမှ ရရှိလာသော ဧကရာဇ်ချီကို အားကိုးလျက်၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှတစ်ဆင့် အသက်ရှူထုတ်ကာ၊ ထိုအရူးအိုမကြီး၏ခေါင်းထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုးသွင်းပေးလိုက်လေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့၏မျက်နှာအမူအရာများမှာ နေရာချင်း လဲလှယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

ဧကရာဇ်ချီကို အသုံးပြုရန်အတွက်၊ ပါဝင်နေသော ဆန္ဒစွမ်းအားကို ချေဖျက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

ဆရာတော်ကျစ်ခုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း မှိုင်းဝေသွားပြီး၊ အဘွားအို၏ မျက်လုံးများမှာမူ ဖြည်းညှင်းစွာ ပိုမို ကြည်လင်လာလေသည်။

သို့သော် ဆန္ဒစွမ်းအားကို ချေဖျက်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ယခင်ကထက် အတန်ငယ် ပို၍ လွယ်ကူနေလေသည်။

မကြာမီတွင် ဆရာတော်ကျစ်ခုန်းသည် သတိပြန်လည်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ၏ နားထဲတွင် မနှစ်မြို့ဖွယ် ကျိန်ဆဲသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"သူခိုးကိုယ်တော်။ လူသတ်သမားဘုန်းကြီး။"

ယခင်က ထိတ်လန့်မှုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသော အဘွားအိုက ကျစ်ခုန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ခြေဖြင့် ကန်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ အိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ပြေးဝင်သွားကာ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်ချလိုက်တော့၏။

"ဂရုစိုက်ပါ။"

ဆရာတော်ကျစ်ခုန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး သူလည်း ထိုလမ်းသွယ်လေးထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

အလှူခံခြင်းမှ ရရှိလာသော ဧကရာဇ်ချီက ရရှိလာရာ နေရာအတွက်ပင် သင့်လျော်စွာ အသုံးပြုခြင်း ခံလိုက်ရလေပြီ။

...

ကျန်းယန်စီရင်စု တည်းခိုရိပ်တာ

နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးဌာနသည် ၎င်း၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ထုတ်ဖော်မပြသနိုင်သော်လည်း၊ အင်ပါယာခုံရုံး၏အဖွဲ့ဝင်တစ်ခုအနေဖြင့် ၎င်းအတွက် စီစဉ်ပေးထားသော နေရာထိုင်ခင်းများ မရှားပါးလှပေ။

သို့သော် ရှန်းယီက ၎င်းတို့နှင့် ပူးပေါင်းပြီးကတည်းက မုန့်ရှို့ဝမ်နှင့်အတူ အပြေးအလွှား လှုပ်ရှားနေခဲ့ရပြီး အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူက အနည်းငယ်နောက်ကျနေခဲ့ပြီး တည်းခိုရိပ်တာတွင်သာ ယာယီ တည်းခိုနေရလေသည်။

သူသည် သူ၏အခန်းထဲတွင် အနားယူနေပြီး သူ၏ ဟုန်ကျယ်မှ မိတ်ဆွေဟောင်းများ နှင့် အပြင်ထွက်ကာ စကားစမြည် ပြောဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

မြေစောင့်ဘုရားကျောင်းနှင့် နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးဌာနအရှေ့တွင် လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်ခြင်းမှာ ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း၊ အခြား ကိစ္စရပ်များတွင် အလွန်အမင်း ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်းမှာမူ အခြားကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများစွာ ရှိနေသဖြင့်၊ ရှန်းယီက သူ မဖြေရှင်းရသေးသော ပြဿနာများ သူ့အပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်းကို မေ့လျော့မနေခဲ့ချေ။

ဒေါက်... ဒေါက်...

ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးခေါက်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ရှန်းယီသည် မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်၏။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် နောက်ထပ် ရှုပ်ထွေးမှုများကို အမှန်တကယ် မလိုလားတော့ချေ။

တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ လာရောက်သူမှာ ယဲ့ကျင်း ဖြစ်နေလေသည်။

"အရာရှိရှန်း၊ ကောင်လေးတစ်ယောက်က ခုလေးတင် ဒီစာကို ဧည့်ထောက်ခန်းမဆီ လာပို့ပေးသွားတယ်။ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက ပေးလိုက်တာလို့ ပြောတယ်။ အဲဒီဘုန်ကြီးက တခြားသူတွေကိုလည်း အကြောင်းကြားချင်သေးလို့ သူကိုယ်တိုင် မလာခဲ့တာတဲ့။"

"ဟင်။"

ရှန်းယီသည် စာကို ယူကာ အကြမ်းဖျင်း ဖတ်ကြည့်လိုက်လေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ ကျန်းယန်စီရင်စုတွင် သူ သိကျွမ်းသော ဘုန်းကြီးမှာ ဆရာတော်ကျစ်ခုန်းမှလွဲ၍ အခြား မရှိပေ။

စာ၏ အကြောင်းအရာမှာ ရိုးရှင်းလှပေသည်။

ဗောဓိဂိုဏ်းမှ တပည့်များက သင့်ကို ခြေရာခံမိသွားပါပြီ။ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်များမှာ မကောင်းမွန်ပါ၊ ကျေးဇူးပြု၍ ကျန်းယန်စီရင်စုမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာပြီး ဧကရာဇ်မြို့တော်နှင့် တတ်နိုင်သမျှအနီးဆုံး နေရာတစ်ခုသို့ သွားရောက်ပါ။