ငါနဲ့ အဆင့်ခြင်း လာယှဉ်ရအောင် မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ

ဒီလိုကိုး။

ဆရာတော်ကျစ်ချင်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူ၏အကြည့်များကို အဝေးရှိ ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူငယ်ထံသို့ ပို့လွှတ်လိုက်၏။

"ဆိုလိုတာက၊ အပြစ်က တကယ်တော့ မင်းအပေါ်မှာ ရှိနေတာပဲမဟုတ်လား။"

သူ စကားပြောနေစဉ် သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီးနောက် အပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ဒူးမထောက်သေးတာလဲ၊ ကျားနဂါးအာဟတ်ရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရဖို့ မင်းရဲ့ အမှားတွေကို ရိုးသားစွာ ဝန်ခံသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏လက်ထဲရှိ တုတ်ကောက်မှာ ထပ်မံ မြင့်တက်လာပြီး၊ မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ အမျိုးသမီး၏ခေါင်းဆီသို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ချွင်

ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ ဦးခေါင်းခွံ ကွဲကြေသွားသည့် အသံမဟုတ်ဘဲ၊ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံပင်။

ဒုတိယ တုတ်ကောက်တစ်ချောင်းက ၎င်းကို ကြားဖြတ် တားဆီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ရွှေရောင်အလင်းများ လွှမ်းခြုံထားသော ရဟန်းတစ်ပါးက အမြင်မှားခြင်းအတားအဆီးကို ရုတ်တရက် ဖောက်ထွက်လာပြီး၊ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ကျစ်ချင်းကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်၏။

"သူခိုးကိုယ်တော်၊ ကိုယ်တော် လူသတ်လိုက်တယ်။"

ထိုအမည်နာမကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျစ်ချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ဒေါသထွက်နေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေ၏။

သို့သော် သူက စကားမပြောဘဲ၊ သူ၏ခွန်အားအားလုံးကို စုစည်းကာ တုတ်ကောက်ကို အောက်သို့ အားကုန် ဖိချလိုက်သည်။

...

ဆရာတော်ကျစ်ခုန်း၏သွယ်လျသော လက်မောင်းများပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေလေသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောက်ပနေသော်လည်း၊ တုတ်ကောက်၏ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာမှုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

ပဉ္စမကပ်ဘေးဒုက္ခ လောကခရီးသည်နှင့် ဆဋ္ဌမကပ်ဘေးဒုက္ခ လောကခရီးသည်တို့ ရင်ဆိုင်မိခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ကပ်ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ကွာခြားချက်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းနှစ်သောင်းကိုးထောင့်ခြောက်ရာ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ညီမျှလေသည်။

သူ၏လက်မောင်းရိုးများက တဖြည်းဖြည်း အသံမြည်လာပြီး၊ သူ၏အရေပြားများ တင်းမာလာကာ ကွဲအက်သွားခဲ့၏။ ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပနေသော သူ၏သွေးများက တုတ်ကောက်တစ်ခုလုံးကို စိုရွှဲသွားစေသော်လည်း၊ သူက လွှတ်ပေးရန် ငြင်းဆန်နေဆဲပင်။

ဆရာတော်ကျစ်ခုန်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော နာကျင်မှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကလည်း သူ နောက်ကျမှ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး၊ ယခုလည်း သူ နောက်ကျနေပြန်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အမြဲတမ်း နောက်ကျနေခဲ့၏။

ထို့ပြင် သူ ရောက်လာသည့်တိုင်အောင်၊ သူက မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ကျစ်ချင်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို ကျစ်ခုန်း ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရ၏။

သူက အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်ရန် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်လေသည်။

သူ၏အမြင်အာရုံဖြင့်ပင်၊ ယဲ့ကျင်း၏ကျောဘက်သို့ ရိုက်ချလာသော တုတ်ကောက်အရိပ်တစ်ခုကို ဝေဝါးဝါးသာ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ငါ ဖူတွန်လေးခုပြင်ဆင်ထားတယ်၊ တစ်ခုမှ လွတ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး" ကျစ်ချင်းက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"မင်း... သနားကရုဏာအကြောင်းကိုတောင် ပြောထွက်သေးတယ်ပေါ့။"

ဆရာတော်ကျစ်ခုန်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားရှားပါးပါး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ မုသားမဆိုရဟူသော သီလကို ချိုးဖောက်ပြီးနောက်၊ ယခုအခါ သီလသုံးပါးထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သောဒေါသကိုပါ သူ ချိုးဖောက်လိုက်လေပြီ။

ဤနေရာရှိ လူအားလုံးထဲတွင်၊ ထိုဒုတိယတုတ်ကောက်ကို သူ့မှလွဲ၍ မည်သူမျှဖမ်းဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူ့ရှေ့ရှိ လူကို ကယ်တင်ခြင်းမှာ၊ အဝေးရှိ လူကို မကယ်တင်နိုင်ခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရလေ၏။

ယဲ့ကျင်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အရ၊ ထိုတုတ်ကောက်ရှိနေခြင်းကို သူမ သတိပြုမိရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ရာ၊ ရှောင်တိမ်းရန်မှာ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ချေ။

ဘန်း

နောက်ထပ် တုံးတိတိ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း၊၎င်းက ကျစ်ခုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို ခေတ္တမျှ အေးခဲသွားစေခဲ့လေသည်။

ရိုက်ချလာသော တုတ်ကောက်က ဖြူဖွေးသော လက်တစ်ဖက်အတွင်းသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျရောက်သွားလေပြီ။

ရှန်းယီက မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် မတ်မတ်ရပ်နေလေသည်။ ဤကဲ့သို့နီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင်တော့၊သူက နောက်ဆုံး၌တုတ်ကောက်၏လမ်းကြောင်းကို ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့လေပြီ။

သို့သော် လမ်းကြောင်းကို ဖမ်းယူနိုင်ခြင်းမှာ အဓိကမကျပေ၊ အရေးကြီးဆုံးမှာ ၎င်းကို မည်သို့ ဖမ်းယူလိုက်သနည်း ဆိုသည်ပင်။

"မင်း..."

ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့သော ကျစ်မင်က တုတ်ကောက်ကို ပြန်ဆွဲယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း အခက်တွေ့နေကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။ တုတ်ကောက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ဖဝါးမှာလည်း ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

ထိုနေရာရှိ လူများကြားတွင် စတုတ္ထမြောက် လောကခရီးသည်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာလေပြီဖြစ်၏။

ဤအချက်လေး တစ်ခုတည်းကပင် နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ကျစ်မင်ကို အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်မှာ၊ ထိုမှေးမှိန်သော ရွှေရောင်အလင်းဖြင့်၊ ဆဋ္ဌမကပ်ဘေးဒုက္ခကြာပန်းပလ္လင်သာရှိသော တစ်ဖက်လူက သူ၏ပဉ္စမကပ်ဘေးဒုက္ခ ကြာပန်းပလ္လင်ကို လက်ဗလာဖြင့် မည်သို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သနည်း ဆိုသည်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဘာလို့လဲ။"

သူက တုတ်ကောက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ လွတ်ထွက်သွားအောင် နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားဆွဲယူလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့"

ရှန်းယီ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။ သူ၏လက်ဖဝါးထဲရှိ တုတ်ကောက်က လူးလွန့်နေသော မြွေတစ်ကောင်အလား ရုန်းကန်နေသော်လည်း၊မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏လက်ချောင်းများဆုပ်ကိုင်မှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူ၏ဝတ်ရုံမှာ လွင့်ခါသွားပြီး ရုတ်တရက် အားစိုက်လိုက်ရာ၊ ဆရာတော်ကျစ်မင်ကို လေထဲသို့ အပြည့်အဝမြှောက်တင်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ရက်စက်စွာ ရိုက်ချပစ်လိုက်လေသည်။

ဘုန်း...

ခန်းမကြီး၏အောက်ဘက်တွင် မြေနဂါးကြီး တစ်ကောင်လူးလွန့်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားပြီး၊ ကြမ်းပြင်ကြွေပြားများ အားလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့၏။

ကျစ်မင်၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် အသက်ရှူကျပ်သွားပြီး သူ အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ လူငယ်လေးက တုတ်ကောက်ကို ခိုင်မြဲစွာဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တည်ငြိမ်စွာ အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေကာ၊ သူ၏အသံတွင် မည်သည့် တုန်လှုပ်မှုမျှ မရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ငါက အရာရှိ၊ မင်းက သူခိုးပဲ။"

ထိုရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ကျစ်မင် အေးခဲသွားပြီး၊ ရှန်းယီ၏ပုံရိပ်ကို ကျော်လွန်၍ သူ၏အနောက်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ နောက်ဆုံးတွင် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ကောင်းကင်နှစ်ခုကြားတွင် ဧကရာဇ်ချီများ လှိမ့်တက်ရိုက်ခတ်နေလေသည်။

မသေမျိုးများဖြစ်စေ၊ လောကခရီးသည်များဖြစ်စေ ကျင့်ကြံသူအားလုံးက အင်ပါယာခုံရုံး၏နယ်မြေအတွင်း ကြီးမားသောဖိနှိပ်မှုကို ခံစားရလေသည်။

သို့သော် ရှင်းလင်းစွာပင် ဤလူက မည်သည့် သက်ရောက်မှုကိုမျှ ခံရခြင်း မရှိချေ။

ဤကဲ့သို့ကြီးမားလှသော အာဏာက ကျန်းယန်စီရင်စုသခင်၏အာဏာနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်၍ရနိုင်ပေ၏။