အခန်း (၇၇၆-၇၇၈)

အခန်း ၇၇၆ - အရှိန်အဝါ တည်ဆောက်ခြင်း

တုန်းဟူသည် ယီယွင်၏ လက်ထဲရှိ ဆေးလုံးကို မျက်တောက်မခတ် ကြည့်နေသည်။ သူသည် ဒဏ်ရာရထားသော ယီယွင်ကို သဘာဝအရ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။ ယီယွင်သာ ဒဏ်ရာမရထားလျှင်ပင် သူတို့ဘက်တွင် လူသုံးယောက် ရှိနေသဖြင့် ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပါ။

ထို့ပြင် တုန်းဟူသည် ဝမ်ဖေးကောင်းကင်ဘုံရှိ ဖေးမျိုးနွယ်စု မျိုးနွယ်စုတစ်ခုတွင် ကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျိုးနွယ်သွေးမှာ ပျမ်းမျှသာ ရှိသော်လည်း ဖေးမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် လူသားများထက် သဘာဝအရ သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိကြသည်မှာ အမှန်ပင်။ အောက်လောကမှ လာသော ယီယွင်ကဲ့သို့ လူသားမျိုးနွယ်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် အထင်သေးနေမိသည်။

ဤကိစ္စကြောင့် လော့ဖုန်းလင် မကျေမနပ် ဖြစ်မည်ကိုလည်း တုန်းဟူ မစိုးရိမ်ပါ။ လော့ဖုန်းလင်ကဲ့သို့ လူမျိုးသည် ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်သူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်မှ တစ်ကြိမ်သာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာမှ ထွက်လာလေ့ရှိပြီး သူမ၏ ပန်းတိုင်မှာ လော့နတ်ဘုရားနန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ကာ လော့မျိုးနွယ်စုတွင် သြဇာရှိသူ ဖြစ်လာရန် ဖြစ်သည်။

လော့ဖုန်းလင်၏ ကျင့်စဉ်လမ်းနှင့် ယှဉ်လျှင် စီမံခန့်ခွဲသူ တပည့်များကြားမှ ကိစ္စမှာ အလွန်သေးဖွဲလှရာ သူမ ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ပေ။

"လူကလေး... မင်းက ဝမ်ဖေးကောင်းကင်ဘုံကို ပထမဆုံး ရောက်ဖူးတာ ဆိုတော့ လမ်းလည်းမသိ လူလည်းမသိနဲ့ အနိုင်ကျင့်ခံရဖို့ သိပ်လွယ်တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း အခုလို အထုခံထားရတာပေါ့။ ငါ့နောက်လိုက်လုပ်ပြီး ငါ့လက်အောက်မှာ နေဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။ မင်းကို ငါ ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ်" ဟု တုန်းဟူက တခိခိ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဤကောင်လေးသာ သူ၏ စကားကို နားထောင်လျှင် သူ့ကိုယ်စား ဖေးသားရဲတွေကို အစာကျွေးခိုင်းပြီး သူကတော့ အကျိုးအမြတ်များသော ပစ္စည်းဝယ်ယူရေး အလုပ်ကို ယူထားလိုက်မည် ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ လက်အောက်မှာ နေရမယ် ဟုတ်လား"

ယီယွင်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဆေးလုံးကို ကစားနေလိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် ယီယွင်သည် လော့ဖုန်းလင် ပေးခဲ့သော ဆေးလုံးကို အလွန်အမင်း အရေးမစိုက်ပေ။ သာမန် ယွမ်ဖွင့်ခြင်းအဆင့်နှောင်းပိုင်း စစ်သည်တော်တစ်ဦးဆိုလျှင် ဤဆေးလုံးကို သုံးပြီး ဒဏ်ရာအများစုကို ကုသနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ယီယွင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သာမန်စစ်သည်တော်များနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်အောင် ထူးခြားလှသည်။

စစ်သည်တော်တစ်ဦးမှာ အစွမ်းထက်လေလေ၊ သူတို့၏ သက်စောင့်အား မှာ ပိုမို ခိုင်မာလေလေ ဖြစ်ရာ ဒဏ်ရာရရန် ခဲယဉ်းသော်လည်း ဒဏ်ရာရသွားပါက ပြန်လည်ကုသရန် ကုန်ကျစရိတ်မှာလည်း ပိုမို ကြီးမားလှသည်။ ဤဆေးလုံးမှာ ယီယွင်၏ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများအတွက် အကျိုးသက်ရောက်မှု သိပ်မရှိနိုင်ချေ။

ယီယွင်သည် ဆေးလုံးကို အရေးမစိုက်သော်လည်း ဤလူယုတ်မာများကို ပေးရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။

"မင်းနာမည်က တုန်းဟူ (ဆောင်းဦးကျား) လို့ ခေါ်တယ်ဆိုတော့... မင်းက အသိဉာဏ်ပွင့်လာတဲ့ ကျားတစ်ကောင်ပေါ့ ဟုတ်လား" ယီယွင်၏ ပြန်လည်ချေပချက်ကြောင့် တုန်းဟူ၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ရုပ်ဆိုးသွားတော့သည်။

ဖေးမျိုးနွယ်စုကို အဓိက အမျိုးအစား သုံးမျိုး ခွဲခြားနိုင်သည်။

၁။ ကောင်းကင်ဖေး

ဖေးမျိုးနွယ်စု၏ မှူးမတ်မျိုးနွယ်များ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ဖေးကောင်းကင်ဘုံတွင် အရေအတွက် အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး မျိုးနွယ်စုကြီးများ သို့မဟုတ် တိုင်းနိုင်ငံများကို တည်ထောင်ကြသည်။ လော့မျိုးနွယ်စုမှာ ကောင်းကင်ဖေး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မွေးကတည်းက လူသားနှင့် တူကြပြီး သွေးမျိုးဆက် သန့်စင်ပါက ရှေးဦးဖေး ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲနိုင်သည်။

၂။ မြေပြင်ဖေး

ကောင်းကင်ဖေးထက် အဆင့်နိမ့်သည်။ သူတို့မှာ မူလက သားရဲများ သို့မဟုတ် အပင်များ ဖြစ်ကြပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အဆီအနှစ်ကို စုပ်ယူရင်း အသိဉာဏ်ပွင့်ကာ လူသားပုံစံသို့ ပြောင်းလဲလာကြသူများ ဖြစ်သည်။ တုန်းဟူ၏ မိသားစုမှာ ဤအမျိုးအစားထဲမှ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ခန္ဓာကိုယ် သန်မာသော်လည်း ဥပဒေသများကို နားလည်နိုင်စွမ်း (Perception) မှာ လူသားများထက် နိမ့်ကျတတ်သည်။

၃။ ရှေးဦးဖေး

ကောင်းကင်ဖေးများ၏ ဘိုးဘေးများ ဖြစ်ကြပြီး စကြဝဠာ စတင်ဖြစ်တည်ကတည်းက ပေါ်ပေါက်လာသော သဘာဝနတ်ဘုရားများကဲ့သို့ တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် မျိုးတုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယီယွင်က "အသိဉာဏ်ပွင့်လာတဲ့ ကျား" ဟု ပြောလိုက်ခြင်းမှာ တုန်းဟူ၏ နိမ့်ကျသော ဇာစ်မြစ်ကို လှောင်ပြောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တုန်းဟူမှာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားသလို၊ ဘေးရှိ ပိုင်ဝေမှာလည်း တခိခိ ရယ်မောနေတော့သည်။

"မင်းလို အောက်တန်းစား လူသားတစ်ယောက်က ငါ့ဘိုးဘေးတွေကို လှောင်ရဲတယ်ပေါ့။ ဒီနေ့တော့ ငါ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို တည်ဆောက်ဖို့ မင်းကိုပဲ အသုံးချရမှာပဲ" တုန်းဟူက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ယီယွင်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားထွားကျိုင်းပြီး အမွှေးအမျှင်များ ထူထဲလှသည်မှာ ကျားတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူလှသည်။

ယီယွင်သည် ဒဏ်ရာရထားသဖြင့် ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်ရန် မသင့်တော်သေးပေ။ စွမ်းအားကို အတင်းအကျပ် သုံးလိုက်ပါက ဒဏ်ရာများ ပြန်ပွင့်လာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့တွင် အခြားနည်းလမ်း ရှိသည်။

ယီယွင်၏ နတ်အမြုတေအတွင်းမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်ထွက်လာပြီး တုန်းဟူထံသို့ ဦးတည်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ယီယွင်၏ နဂါးသွေး ရွှေစင်ကိုယ်ပွားပင် ဖြစ်သည်။

ဘုန်း........

တုန်းဟူ၏ လက်သည်းမှာ ကိုယ်ပွား၏ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ခတ်သွားသော်လည်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်မှာ နတ်ဘုရားသတ္တုတစ်ုံးကို ကိုင်မိသကဲ့သို့ပင်။ ကိုယ်ပွား၏ ကာကွယ်ရေးကို သူ မဖောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုစဉ် ကိုယ်ပွားက တုန်းဟူ၏ မျက်နှာကို တည့်တည့် ထိုးချလိုက်သည်။

နဂါးသွေးရွှေစင်ကိုယ်ပွား၏ လက်သီးမှာ အလွန်ပင် မာကျောလှသဖြင့် တုန်းဟူ၏ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသော အသံမှာ သိသိသာသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တုန်းဟူ၏ မြင်ကွင်းများ မှောင်မည်းသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားတော့သည်။

ယီယွင်ပင် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပွားလက်သီးက တုန်းဟူ၏ ဦးခေါင်းခွံကို တစ်စစီ ဖြစ်သွားစေမည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ဖေးမျိုးနွယ်စု၏ သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် တုန်းဟူမှာ သတိလစ်ရုံသာ ရှိသေးသည်။ သို့သော် ကိုယ်ပွားက အခွင့်အရေး မပေးဘဲ တုန်းဟူကို ထပ်မံ ကန်ကျောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။

ဝုန်း..........

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ တုန်းဟူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်အတွင်းသို့ နက်ဝင်သွားတော့သည်။ သူ၏ အရိုးအဆစ်များစွာ ကျိုးကြေသွားပြီး ဒဏ်ရာမှာ ယီယွင်ထက်ပင် မလျော့တော့ပေ။

"အား... အား..."

တုန်းဟူမှာ ကျောက်ပုံကြားတွင် အော်ဟစ်နေတော့သည်။ ဘေးမှ ကြည့်နေသော ဆန်းလီနှင့် ပိုင်ဝေတို့မှာ မျက်နှာများ ဖြူလျော့သွားကြသည်။ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော ယီယွင်၏ နတ်အမြုတေအတွင်းမှ ဤကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော အရာတစ်ခု ထွက်လာပြီး တုန်းဟူကို တရစပ် ထုထောင်းလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားမိခဲ့ကြပေ။

"ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ ရုပ်သေးရုပ်လား" ဆန်းလီက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း ၇၇၇ - ကိုယ်ပွားလား ရုပ်သေးလား

"ဒါ... ဒါကြီးက ဘာလဲ..."

နဂါးသွေး ရွှေစင်ကိုယ်ပွား၏ ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်ချခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် တုန်းဟူသည် ကိုယ်ပွား၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ပြားပြားဝပ်နေရပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်နေတော့သည်။

ပိုင်ဝေနှင့် ဆန်းလီတို့မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ထိုအရာကို မျက်တောက်မခတ် ကြည့်နေမိကြသည်။ ၎င်းမှာ ယီယွင်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူသော်လည်း ဖျော့တော့သော ရွှေရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ၎င်း၏ အသားအရေမှာ သတ္တုရောင် တောက်နေပြီး ယီယွင်နှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားသည်။

"ကိုယ်ပွား လား"

ပိုင်ဝေမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။

"ကိုယ်ပွား ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ဒါက ရုပ်သေးရုပ် ဖြစ်ရမယ်" ဟု ဆန်းလီက မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွားနှင့် ရုပ်သေးရုပ်ကြားတွင် ဆင်တူသောအချက်များစွာ ရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့် နှစ်ခုစလုံးမှာ ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ရန် အသုံးချနိုင်သည်။ အချို့သော ရုပ်သေးရုပ်များကို လူနှင့်တစ်ပုံစံတည်း တူအောင် ပြုလုပ်ထားတတ်ကြပြီး ၎င်း၏ သခင်နှင့် ခွဲမရအောင် တူနေတတ်ကြသည်။

သို့သော် ကိုယ်ပွားနှင့် ရုပ်သေးရုပ်ကြားတွင် အဓိက ကွဲပြားချက် နှစ်ခု ရှိသည်။

ပထမအချက်မှာ အစွမ်းနှင့် ကြီးထွားနိုင်စွမ်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပွား၏ အစွမ်းမှာ ပင်ကိုယ်ခန္ဓာ ပေါ်တွင် အများကြီး မူတည်သည်။ ကိုယ်ပွားသည် ပင်ကိုယ်ခန္ဓာကဲ့သို့ပင် ဥပဒေသများကို နားလည်နိုင်ပြီး အတူတူ ကျင့်ကြံ တိုးတက်နိုင်သည်။ ရုပ်သေးရုပ်မှာမူ ဖန်တီးပြီးသည်နှင့် ၎င်း၏ အစွမ်းမှာ ပုံသေဖြစ်သွားကာ နောင်တွင် အနည်းငယ်သာ ပြုပြင်၍ ရတော့သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ အရေးပါမှု ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပွား၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲတွင် စစ်သည်တော်၏ မူလဝိညာဉ်မှ ခွဲထွက်လာသော ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ရှိသည်။ ရုပ်သေးရုပ်မှာမူ ဝိညာဉ်အမှတ်အသား မျှသာ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ပွားတစ်ခု ပျက်စီးသွားပါက ပင်ကိုယ်ခန္ဓာ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို အပြင်းအထန် ထိခိုက်စေပြီး အနာဂတ် တိုးတက်မှုကိုပင် ပိတ်ဆို့သွားစေနိုင်သည်။ ရုပ်သေးရုပ် ဆုံးရှုံးခြင်းမှာမူ ရတနာတစ်ခု ဆုံးရှုံးရခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပြီး အရင်းအနှီး ရှိပါက အသစ်ပြန်ရှာနိုင်သည်။

ဆန်းလီသည် ယီယွင် ထုတ်သုံးလိုက်သည်မှာ ရုပ်သေးရုပ်ဟုသာ ယုံကြည်သည်။ အကြောင်းမှာ ကြီးထွားနိုင်စွမ်းရှိသော ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဖန်တီးရန်မှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးသည့် ပစ္စည်းများ လိုအပ်သည့်အပြင် ဖန်တီးရန်လည်း အလွန်ခက်ခဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို အချိန်အကြာကြီး ယူ၍ ဖန်တီးရန်အတွက် အစွမ်းထက်သော စီနီယာကြီးများ၏ အကူအညီ လိုအပ်သည်။ ယီယွင်၏ နဂါးသွေး ရွှေစင်ကိုယ်ပွားမှာမူ နီလာယန်သခင် ယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ သေဆုံးသွားပြီးနောက် နတ်မျှော်စင်၏ အစီအရင်များထဲတွင် နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခံခဲ့ရသည့် အရာဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ အဖိုးတန်သော အရာမျိုးကို အောက်လောကသားတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မည်ဟု ဆန်းလီ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ပေ။ ထို့ပြင် ကိုယ်ပွား၏ အစွမ်းမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသဖြင့် ၎င်းကို လူငယ်တစ်ဦး၏ ကိုယ်ပွားအဖြစ် သူ လက်မခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရုပ်သေးရုပ်လား ရုပ်သေးရုပ်ဆိုရင်တောင် ဒါက အရမ်း အစွမ်းထက်တာပဲ"

ပိုင်ဝေမှာ မျက်လုံးလေး ကလည်ကလည်နှင့် နဂါးသွေး ရွှေစင်ကိုယ်ပွားကို မနာလိုတကြီး ကြည့်နေမိသည်။ သူ ထိုအရာကို အလွန် လိုချင်မိသွားသည်။ သူသည် ယီယွင်ကို အစကတည်းက အထင်သေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဘိုးဘေးမှာ ကျင့်စဉ်အောင်မြင်သော မက်မွန်ပန်းပင် ဖြစ်သဖြင့် ဝမ်ဖေးကောင်းကင်ဘုံရှိ လူသားများကို၊ အထူးသဖြင့် အောက်လောကသားများကို တောသားများအဖြစ်သာ သဘောထားခဲ့သည်။

ယခုမူ သူ အထင်သေးခဲ့သော တောသားတစ်ယောက်က အဆင့်မြင့် နည်းပညာများဖြင့် ဖန်တီးထားသော အစွမ်းထက် ရုပ်သေးရုပ်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်ကို မြင်ရသည့်အခါ သူမ ဆွံ့အသွားရသည်။ အောက်လောကမှာ ဒီလို ပစ္စည်းကောင်းတွေ ရှိတာလား ဒါကို ဖန်တီးဖို့ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး ကုန်မှာပဲ၊ ဒါကို ဒီတောသားက ဘယ်လိုရသွားတာလဲ။

ဒီလို ပစ္စည်းကောင်းက ဒီတောသား လက်ထဲမှာ ရှိနေတာ နှမြောစရာပဲ။ ဒါက ငါ့ဟာသာ ဖြစ်လိုက်ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ... ပိုင်ဝေ၏ စိတ်ထဲတွင် မနာလိုမှုနှင့်အတူ ထိုရုပ်သေးရုပ်ကို ရယူရန် နည်းလမ်းများကိုပါ ကြံစည်နေတော့သည်။

ထိုစဉ် တုန်းဟူမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အော်ဟစ်နေဆဲပင်။ လူသားတစ်ယောက်၏ လက်ထဲတွင် အရှုံးပေးလိုက်ရသဖြင့် သူသည် အလွန်ပင် အရှက်ရနေပြီး သွားများကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။

"ခွေးကောင်... ငါ့လက်ထဲကို မင်း မကျရောက်စေနဲ့ဦး..." တုန်းဟူသည် ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးများ ပြည့်နေသော်လည်း ရက်စက်သော စကားလုံးများကို သွားကြားထဲမှ ညှစ်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ကျားမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် အလွန်ပင် ခေါင်းမာပြီး သေလုမျောပါး ဖြစ်နေချိန်မှာပင် အလျှော့ပေးလေ့ မရှိကြပေ။

"အော်"

ယီယွင်က သူ၏ ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ တုန်းဟူ၏ လည်ပင်းကို ရက်ရက်စက်စက် နင်းချလိုက်ပြီး အသံထပ်မထွက်နိုင်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

"ဟင်း... ဒီမြေကြီးက တော်တော်မာတာပဲ"

ယီယွင်သည် တုန်းဟူကို နင်းထားရင်း ဝမ်ဖေးကောင်းကင်ဘုံ၏ မြေပြင်အကြောင်းကို မှတ်ချက်ပေးနေသည်။ ဖုန်းလင်တောင်တွင် အစီအရင်များစွာ မရှိသော်လည်း မြေပြင်မှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာလှသည်။ ထျန်းယွမ်လောကထက် များစွာ ပိုမာသည်။ မဟုတ်လျှင် ကိုယ်ပွား၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် တုန်းဟူမှာ မြေကြီးထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်သွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ဤနေရာရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာလည်း ပိုမို တည်ငြိမ်လှသည်။ ထျန်းယွမ်လောကတွင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲနိုင်သော တိုက်ကွက်မှာ ဤနေရာတွင် ဟင်းလင်းပြင်ကို တုန်ခါအောင်ပင် မလုပ်နိုင်ချေ။

"စကြဝဠာ အစဦးပိုင်းက ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ ကမ္ဘာကြီးဆိုတော့ တကယ်ကို မတူတာပဲ" ယီယွင်က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ခြေထောက်ကိုမူ လျှော့မပေးပေ။

"ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်တော့" ဆန်းလီက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျိုးနွယ်စုနှင့် တုန်းဟူ၏ မျိုးနွယ်စုမှာ ပတ်သက်မှု ရှိကြသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ သိကျွမ်းကြသည်။ "လူကလေး... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ တပည့်အချင်းချင်း အခုလို ရက်ရက်စက်စက် လုပ်တာကို မီးတောက်တိမ်တိုက်ပြည်နယ်က အပြစ်ပေးမှာ မကြောက်ဘူးလား"

မီးတောက်တိမ်တိုက်ပြည်နယ်တွင် တပည့်များကြား ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်သော်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လူသိရှင်ကြား သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ပြင်းထန်သော ပြစ်မှုဖြစ်သည်။

ဆန်းလီက ယီယွင်ကို ခြိမ်းခြောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ယီယွင်က ဂရုမစိုက်ပေ။ သူက တုန်းဟူ၏ လည်ပင်းကို နင်းထားဆဲပင် ဖြစ်ပြီး "မင်း ရပ်ခိုင်းရုံနဲ့ ငါက ရပ်ပေးရမှာလား မင်းက ဘာမို့လို့လဲ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ ငါ့ကို တုန်းဟူက တိုက်ခိုက်ဖို့ လုပ်တုန်းက မင်းတို့က ဘေးကနေ ပျော်ပျော်ကြီး ကြည့်နေခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား အခုမှ မီးတောက်တိမ်တိုက်ပြည်နယ်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို သတိရသွားတာလား ရယ်စရာပဲ"

ယီယွင်သည် ပြောပြီးနောက်မှ ခြေထောက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။

"ကဲ... မင်းက ငါ့ကို ရပ်ခိုင်းနေမှတော့... သူ့အစား မင်းပဲ ဒီနေရာမှာ လဲနေလိုက်တော့"

ယီယွင်သည် ဆန်းလီနှင့် ပိုင်ဝေတို့ကို လွှတ်ပေးရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ သူတို့သည် တုန်းဟူနှင့် ဘာမှမခြားနားဘဲ တုန်းဟူက အရင်ဦးဆုံး လက်စပြုလိုက်ခြင်းသာ ကွဲပြားသည်။

နဂါးသွေး ရွှေစင်ကိုယ်ပွားသည် ဆန်းလီနှင့် ပိုင်ဝေထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်းပင် ရုပ်ဆိုးသွားကြသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်ပွား၏ စွမ်းရည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ သူတို့အဆင့်ဖြင့် ဤကိုယ်ပွားကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားကြသည်။

"လူသား... ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ် ရှိရုံနဲ့ မင်း ကြိုက်တာလုပ်လို့ ရမယ် မထင်နဲ့။ မင်း ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးတစ်ခုမှာ ဒီရုပ်သေးရုပ်ကို ကံကောင်းလို့ တွေ့ခဲ့တာ နေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရုပ်သေးရုပ်ဆိုတာ ကြီးထွားလို့ မရဘူး။ အချိန်တန်ရင် ဒါက အမှိုက်ဖြစ်သွားမှာပဲ"

"ငါတို့ကို မင်း အခုလို ရန်စလိုက်တော့... မင်းရဲ့ ရုပ်သေးရုပ်က ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအားကို မမီတော့တဲ့ တစ်နေ့ကျရင် မင်း ဆိုးဆိုးရွားရွား အဆုံးသတ်ရလိမ့်မယ်" ဆန်းလီက ယီယွင်ကို ခြိမ်းခြောက်ကာ နောက်ဆုတ်သွားစေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ယီယွင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကိုယ်ပွားကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သူ့ကိုပါ ထုချလိုက်စမ်း"

ဘုန်း....

နဂါးသွေး ရွှေစင်ကိုယ်ပွား၏ ခြေထောက်အောက်မှ မြေပြင်မှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဆန်းလီထံသို့ ပစ်ဝင်သွားတော့သည်။ ကိုယ်ပွားသည် အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် ဆန်းလီ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားသည်။

ဆန်းလီ၏ မျက်ဝန်းများ ကျုံ့သွားသည်။ သူ၏ လက်ယာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားကြီးတစ်လက် ပေါ်လာပြီး ဓားသွားပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသည်။ သူသည်လည်း မီးဒြပ်စင်ဥပဒေသကို ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သဖြင့် မီးတောက်တိမ်တိုက်ပြည်နယ်သို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သေစမ်း" ဆန်းလီက ဟိန်းဟောက်ကာ ဓားနှင့် ခုတ်ချလိုက်သော်လည်း ကိုယ်ပွားက သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းကိုသာ မြှောက်လိုက်သည်။

ဒေါင်...

လက်မောင်းတစ်ခုလုံးက ဆန်းလီ၏ ဓားကို တိုက်ရိုက် ခုခံလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း ၇၇၈ - အညှိုးတေးကို ချေဖျက်ခြင်း

ဆန်းလီသည်လည်း ခွန်အားကြီးမားလှသော ဖေးမျိုးနွယ်စုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ အားကုန်သုံး၍ ခုတ်လိုက်သော ဓားချက်မှာ နဂါးသွေး ရွှေစင်ကိုယ်ပွား၏ အသားထဲသို့ပင် တိုးဝင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

မိစာနတ်ဘုရား ပင်လျှင် နဂါးသွေး ရွှေစင်ကိုယ်ပွားကို မဖြိုခွင်းနိုင်ခဲ့ပါက ဆန်းလီမှာ အဘယ်မှာ ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။

"မင်း..."

ဆန်းလီ ထိတ်လန့်သွားချိန်တွင် နဂါးသွေး ရွှေစင်ကိုယ်ပွား၏ လက်သီးက ဆန်းလီ၏ ဝမ်းဗိုက်သို့ တည့်တည့် ရောက်ရှိလာသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီးနောက် ဆန်းလီမှာ ပုစွန်ထုပ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကွေးညွတ်သွားတော့သည်။

ဆန်းလီ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ အစာခြေရည်များမှာ ပါးစပ်မှ ပန်းထွက်လာပြီး အလွန်အမင်း နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ခွေးကောင်လေး"

ဆန်းလီက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ဤမျှ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အခြေအနေသို့ ရောက်နေသော်လည်း သူက အရှုံးမပေးသေးပေ။ လူသားမျိုးနွယ်ထက် များစွာ သာလွန်သည်ဟု ခံစားချက်ရှိသော ဤဖေးမျိုးနွယ်စုများအတွက် အောက်လောကမှ လာသော လူသားတစ်ဦးအား အညှိုးခံရန်မှာ လုံးဝ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပေ။

ဆန်းလီ၏ ကျိန်ဆဲသံကို ကြားရသည့်အခါ အဝေးတွင် ရပ်နေသော ယီယွင်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော လူစားမျိုးမှာ နာနာလေး ထုထောင်းမှသာ ငြိမ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ယီယွင်က ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသော်လည်း နဂါးသွေး ရွှေစင်ကိုယ်ပွားမှာမူ ဆန်းလီကို ရက်ရက်စက်စက် စတင် ထုနှက်တော့သည်။

ဆန်းလီက ပြန်လည် ခုခံသော်လည်း နဂါးသွေး ရွှေစင်ကိုယ်ပွားကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမှာ ကိုယ်ပွား၏ အတင်းအကျပ် လုယူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ကိုယ်ပွား၏ ရွှေရောင်လက်ဝါးဖြင့် တစ်ချက် ပွတ်သပ်လိုက်ရုံနှင့် ဓားပေါ်ရှိ မီးတောက်များအားလုံးမှာ သန့်စင်သော ယန်ယွမ်ကုမ္ပဏီ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

နဂါးသွေး ရွှေစင်ကိုယ်ပွား၏ လက်သီးများမှာ ဆန်းလီ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ တရစပ် ကျရောက်နေသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဆန်းလီမှာ အစာခြေရည်များ ပန်းထွက်ရာမှ သွေးများပါ အန်ထွက်လာတော့သည်။

ကိုယ်ပွား၏ တံတောင်ဆစ်ဖြင့် ဆန်းလီ၏ ကျောကုန်းကို တစ်ချက် ထိုးချလိုက်သည့်အခါ ဆန်းလီမှာ သူ၏ ကျောရိုးများ ကျိုးကြေသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားသည်။

နဂါးသွေး ရွှေစင်ကိုယ်ပွားက ဆန်းလီ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ တုန်းဟူ၏ ကျောပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

ဝုန်း............

တုန်းဟူမှာ ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး ဆန်းလီနှင့်အတူ ထပ်ရက်သား ကျသွားတော့သည်။

နဂါးသွေး ရွှေစင်ကိုယ်ပွားက သူ၏ ခြေထောက်ကို ဆန်းလီ၏ ကျောပေါ်သို့ နင်းချလိုက်သည့်အခါ ဆန်းလီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုန်းကန်သွားပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများမှာ ငါးတစ်ကောင် ပူဖောင်းမှုတ်နေသကဲ့သို့ ထွက်ကျလာသည်။ အောက်တွင် ရောက်နေသော တုန်းဟူမှာလည်း ထို့အတူပင်။ ကိုယ်ပွား၏ ခြေထောက်က သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး၏ ကျောရိုးကို ချိုးပစ်တော့မည့်အတိုင်း ခံစားနေရသည်။

ထိုစဉ် ကိုယ်ပွားက လှံရှည်တစ်စင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူက လှံသွားကို မသုံးဘဲ လှံရိုးဖြင့် သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ရိုက်နှက်တော့သည်။

မီးတောက်တိမ်တိုက်ပြည်နယ်တွင် တပည့်အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းကို တားမြစ်ထားသော်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဒုက္ခိတဖြစ်လုနီးပါး ရိုက်နှက်ခြင်းမှာမူ ဥပဒေ၏ မီးခိုးရောင်နယ်မြေထဲတွင် ရှိသည်။

ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိသွားပါက သူတို့သည် အနည်းဆုံး တစ်နှစ်ခန့် ပြန်လည် ကုသရမည် ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သူတို့၏ အနာဂတ် ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆိုးရွားစွာ ထိခိုက်စေမည် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်များမှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။ မြေပြင်မီးတောက်ခန်းမသို့ ဝင်ရောက်ရန် မဆိုထားနှင့်၊ အရည်အချင်း ညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် တောင်ပေါ်မှပင် နှင်ထုတ်ခံရနိုင်သည်။

"ရပ်... ရပ်ပါတော့..."

တုန်းဟူက ညည်းတွားလိုက်သည်။ ဆန်းလီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေပြီး နောက်ထပ် ကျိန်ဆဲရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။

ယခုမှ ယီယွင်က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နဂါးသွေး ရွှေစင်ကိုယ်ပွားမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ထို့နောက် ယီယွင်က ပိုင်ဝေကို ကြည့်လိုက်သည်။

ပိုင်ဝေ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဖြူလျော့သွားပြီး

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ဘာမှ မပြောရသေးပါဘူး။ ရှင် ဘာလုပ်ချင်တာလဲ ယောကျ်ားတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီးတော့ အငြိုးအတေး ရှိရင်တောင် မိန်းမတွေကို မညှာဘူးလား"

"မိန်းမ.....ဟုတ်လား"

ယီယွင်က လှောင်ပြောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းက ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင်ပဲ။ မင်းက တကယ် မိန်းမ ဖြစ်နေရင်တောင် ငါ့ကို လာစော်ကားတဲ့သူကို ငါ ဘယ်တော့မှ လက်တွန့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတာ တစ်ခုတော့ မှန်တယ်၊ ငါက အငြိုးအတေး ရှိရင် ပြန်ချေပတတ်တဲ့သူပဲ"

ယီယွင် ပြောပြီးသည်နှင့် နဂါးသွေး ရွှေစင်ကိုယ်ပွားမှာ ပိုင်ဝေ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပါးရိုက်လိုက်သည်။

ဖြောင်း......

ပိုင်ဝေမှာ အော်ဟစ်ကာ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ကိုယ်ပွား၏ ပါးရိုက်ချက်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ ပိုင်ဝေ၏ ပါးမှာ ဖူးရောင်သွားသော်လည်း တုန်းဟူနှင့် ဆန်းလီတို့နှင့် ယှဉ်လျှင် သူမ၏ ဒဏ်ရာမှာ အပေါ့ပါးဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယီယွင်၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံရသဖြင့် ပိုင်ဝေမှာ အလွန်ပင် အရှက်ရသွားသည်။ သူမသည် ပါးကို အုပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ညည်းတွားနေမိသည်။ ရုပ်သေးရုပ်မှာ အလွန် ကြောက်စရာ ကောင်းသဖြင့် သူမ ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။

ငါသာ အဲဒီ ရုပ်သေးရုပ်ကို ခိုးယူနိုင်ရင် ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ တိုးလာမှာပဲ။ အဲဒီ လူသားကိုတော့ ငါ စိတ်ကြိုက် နှိပ်စက်ပစ်မယ်...

ပိုင်ဝေ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော အတွေးများ မကင်းနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

ယီယွင်က ပိုင်ဝေ၊ ဆန်းလီနှင့် တုန်းဟူတို့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် နှုတ်မှသာ အညှိုးခံလိုက်ရသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် သူ့ကို အလွန် မုန်းတီးနေကြမည်ကို သူ သိသည်။ သို့သော် မီးတောက်တိမ်တိုက်ပြည်နယ်၏ စည်းကမ်းများကြောင့် ယီယွင် သူတို့ သုံးဦးကို အမှန်တကယ် မသတ်နိုင်ပေ။

ယီယွင်သည် ဤတပည့် သုံးဦးနှင့် အာဃာတ ဖြစ်ရခြင်းကို စိတ်ထဲ မထားပေ။ မီးတောက်တိမ်တိုက်ပြည်နယ်မှာ သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် ခေတ္တ နားခိုရာ နေရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ တုန်းဟူနှင့် အပေါင်းအပါများမှာ သူ့အတွက် အရေးမပါသော သူများသာ ဖြစ်သည်။

ယီယွင်သည် တျန်ယွမ်လောကမှ လာသော်လည်း သူ၏ လက်ထဲတွင် ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက် ရှိသကဲ့သို့ မဟာဧကရီ နတ်ဘုရားနယ်မြေနှင့် သန့်စင် ယန်ဓားနန်းတော်တို့မှ ကောင်းကင်ဘုံ ၁၂ ဘုံ၏ ထိပ်တန်း အမွေအနှစ်များကို ရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။ ရှေ့မှ ဖေးမျိုးနွယ်စုဝင် သုံးဦးမှာမူ အဆင့်နိမ့် မြေပြင်ဖေးများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ယီယွင်၏ ဒဏ်ရာများ ပျောက်ကင်းသွားသည့်အခါ ဤသုံးဦးမှာ ပြောပလောက်သည့် ပြိုင်ဘက်များ မဟုတ်တော့ပေ။

စိတ်အာရုံ တစ်ချက်ဖြင့် နဂါးသွေး ရွှေစင်ကိုယ်ပွားမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ယီယွင်၏ တန်ထျန်းအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ယီယွင်သည် သူတို့ သုံးဦးကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ယီယွင်သည် မီးတောက်တိမ်တိုက်ပြည်နယ်တွင် အကြာကြီး နေထိုင်ရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ လော့ဖုန်းလင်က သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့သော ကျေးဇူးကို သူ မှတ်သားထားသည်။ အနာဂတ်တွင် သူ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသည့်အခါ ကျေးဇူးဆပ်ရန် အခွင့်အရေး ရှာမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်... ဤသည်မှာ လော့မျိုးနွယ်စု ဖြစ်သဖြင့် ယီယွင်သည် တော်ဝင်မြို့တော်သို့ သွားရန် အစီအစဉ် ရှိသည်။

ပထမအချက်မှာ ယီယွင်သည် လော့ဟော်အာကို တွေ့ချင်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ဖြစ်နိုင်ပါက ကျန်းရှောင်ယု ၏ ဖခင်ကို ရှာဖွေလိုသည်။ အချက်အလက်များစွာအရ ကျန်းရှောင်ရို၏ ဖခင်မှာ ဝမ်ဖေးကောင်းကင်ဘုံတွင် ရှိနေပုံရသည်။ ကျန်းရှောင်ရိုသည် တစ်ဦးတည်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ရပြီး တစ်သက်လုံး ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ဖခင်ကို ရှာဖွေပေးနိုင်ပါက ယီယွင်၏ ဆန္ဒတစ်ခု ပြည့်ဝမည် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက် အာရုဏ်တက်ချိန်တွင် ဖုန်းလင်တောင်မှာ မြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေဆဲပင်။

ယီယွင်သည် အပြာနုရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရိုးရှင်း သန့်ရှင်းနေသည်။ သူသည် တောင်ကြားတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ မနက်ခင်း၏ တည်ငြိမ်မှုကို ခံစားရင်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အဆီအနှစ်များကို စုပ်ယူနေသည်။

ဖုန်းလင်တောင်သည် ကျင့်ကြံရန် အလွန်ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် အနားယူခြင်းမှာ သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသရာတွင် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်။

လော့ဖုန်းလင် ပေးခဲ့သော ဆေးလုံးကိုလည်း သူ သုံးစွဲခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုဆေးလုံး၏ အာနိသင်မှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုကောင်းလှသည်။ ဆေးလုံးမှာ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် နွေးထွေးသော စီးဆင်းမှုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ၏ ခြေလက်များသို့ စီးဆင်းသွားသည်။ သူ၏ အကြောများ ပြတ်တောက်နေသော်လည်း ဆေးလုံး၏ စွမ်းအင်များမှာ ထူးဆန်းစွာ စီးဆင်းသွားလေတော့သည်။