အခန်း (၂၃၁-၂၃၂)
Vol. 24 Ch. 231-232
အခန်း ၂၃၁- နောင်တရကာ အသစ်ကပြန်စခြင်း။
သံကြိုးများ ပြန်လည်ဆက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မိစ္ဆာဘုရင်၏ မျက်နှာတွင် ဝိညာဉ်အတွင်းပိုင်းမှ လာသော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ချက်ချင်းပေါ်ပေါက်လာသည်။
"မင်း... မဟုတ်ဘူး မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီမိစ္ဆာချုပ်နှောင်ရာစေတီ ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာလဲ။ ဒါက..."
ထို့နောက် သူသည် လုပေါင် ကို ရူးသွပ်လုနီးပါး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ သူစကားပြောနေစဉ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ မိစ္ဆာဓာတ် များ ဝေ့ဝဲလာပြီး လုပေါင်ကို တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ရန် ကြံစည်လေတော့သည်။
အနီးအနားရှိ ချီလင်လေး သည် ချက်ချင်းပင် မီးလျှံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လုပေါင်၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ကာကွယ်လိုက်တော့သည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မိစ္ဆာဘုရင်၏ တိုက်ခိုက်မှု ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စွမ်းအားကြီးမားသော ဝိညာဉ်ဖိအားတစ်ခုသည် စေတီတော်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို တိုက်ရိုက်နှိမ်နင်းကာ လူစုခွဲပစ်လိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသော သံကြိုးများသည် ရုတ်တရက် ပျံထွက်လာပြီး မိစ္ဆာဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းအသီးသီးကို ထိုးဖောက်ကာ သူ့ကို တစ်နေရာတည်းတွင် မြဲမြံစွာ ချုပ်နှောင်ထားလိုက်လေသည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ... မဖြစ်နိုင်ဘူး။"
ဒါကတော့ မိစ္ဆာဘုရင်၏ နောက်ဆုံး အော်ဟစ်သံပင်ဖြစ်သည်။ သံကြိုးများက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ချုပ်နှောင်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် အမည်းရောင် အခိုးအငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျုံ့ဝင်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အမည်းရောင် စက်လုံးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းတော့သွားသည်။
သူ့နောက်ကွယ်မှ ကျောက်တိုင်သည် ထိုအချိန်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း နစ်ဝင်သွားပြီး အရွယ်အစား အနေတော်ရှိသော စက်ဝိုင်းပုံ အပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ ထို့နောက် မိစ္ဆာဘုရင်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ထိုစက်လုံးကို သံကြိုးများက အပေါက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဆွဲသွင်းသွားပြီး မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ယခင်က မှိန်ဖျော့နေသော သံကြိုးများသည် ယခုအခါ တောက်ပလာပြီး သင်္ကေတများ စီးဆင်းနေသည်ကို မသဲမကွဲ မြင်တွေ့ရသည်။
ယခုအခါ စေတီတော်၏ အရှင်သခင် အဆင့်အတန်းကို ရရှိပြီးမှသာ လုပေါင်သည် ဤမိစ္ဆာဘုရင် မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းသည်ကို သဘောပေါက်လာတော့သည်။ သူသည် ဤစေတီတော်အတွင်းတွင် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ကြာ အချုပ်ခံထားရသူဖြစ်သည်။
ဤစေတီတော်သည်ပင် သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့သောကြောင့် တည်ဆောက်သူက ဤမှော်အစီအရင်ကို တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအစီအရင်သည် စေတီတော်တစ်ခုလုံးကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် သံကြိုးများကို အသုံးပြုကာ မိစ္ဆာဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအားများကို အစဉ်မပြတ် စုပ်ယူနေခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ကြာအောင် သူ၏ စွမ်းအားများကို စဉ်ဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေသော်လည်း မိစ္ဆာဘုရင်ကို မသေစေနိုင်ဘဲ အလွန်အမင်း အားနည်းသော အခြေအနေတွင်သာ ထားရှိနိုင်ခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤမိစ္ဆာဘုရင်သာ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေတွင် ရှိနေလျှင် ချီလင်လေး သည် မီးချီလင် မျိုးရိုးဖြစ်သော်လည်း မိစ္ဆာဘုရင်က သူ့ကို ကြောက်ရွံ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
မိစ္ဆာချုပ်နှောင်ရာစေတီနှင့် အောက်ခြေမရှိသောတွင်းသို့မဟုတ် နဂါးဧရာကျွန်းတို့၏ အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်မှာ ဤစေတီတော်သည် လူလုပ်ပစ္စည်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် စေတီတော်၏ အရှင်သခင် ဖြစ်လာပြီးနောက် လုပေါင်သည် စေတီတော်တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရရှိသွားသည်။
"ပိတ်ဆို့စေ"
ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုပေါင်သည် လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
သူ၏ အမိန့်နှင့်အတူ စေတီတော်အတွင်း ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ငြိမ်သက်နေသော အစီအရင်သည် မိစ္ဆာဘုရင်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ပြန်လည် လည်ပတ်လာသည်။ စစ်မှန်သော စွမ်းအား များသည် စေတီတော်အတွင်း စီးဆင်းသွားပြီး မိစ္ဆာသားရဲ အပေါင်း၏ အော်ဟစ်သံများ ဟိန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
သို့သော် ထိုအသံသည် ခဏမျှသာ ကြာပြီး ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားလေသည်။ အကြောင်းမှာ မိစ္ဆာသားရဲများကို ချုပ်နှောင်ထားသည့် ပျက်စီးနေသော အခန်းများ၏ တံဆိပ်ခတ်မှု အားလုံး ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
စေတီတော်၏ အပြင်ဘက်တွင်။
နတ်ဆရာကြီး ၏ ဘေးတွင် တာအိုဆရာ တစ်စု စုဝေးနေကြသည်။ သူတို့အားလုံး အလွန်အားနည်းနေကြသော်လည်း လုပေါင်အတွက် စိုးရိမ်နေကြသည်။
"နတ်ဆရာကြီး မိတ်ဆွေ လုပေါင် အထဲရောက်နေတာ တော်တော်ကြာပြီ။ ဘာမှ မဖြစ်လောက်ပါဘူးနော်။"
"မိတ်ဆွေ လုပေါင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမည်ခံတပည့်သာဖြစ်နေတာ တကယ်တမ်း ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိဘူး။ တကယ်လို့ သူတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို စိတ်အေးရမလဲ..."
"အဲဒီ မိစ္ဆာဘုရင်က ထူးကဲတဲ့ ခွန်အားရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ အခုတစ်ခေါက် အထဲဝင်သွားတာက..."
တာအိုဆရာအားလုံးသည် လုပေါင်၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် နတ်ဆရာကြီးကို တိုးတိုးလေး ပြောနေကြသည်။ နတ်ဆရာကြီးက ပြန်မဖြေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူသည် လုပေါင်ကို ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေကိုမူ အတပ်မပြောနိုင်ပေ။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် ဂူအတွင်း ငြိမ်သက်စွာရှိနေသော မိစ္ဆာချုပ်နှောင်ရေးစေတီမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် စေတီတော်၏ အပေါ်တွင် ဆိုင်းငံ့ထားသော မက်မွန်သားဓား သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်တက်လာပြီး သန့်စင်သော ချီစွမ်းအားများ ဂူအတွင်း ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ဤနေရာတွင် စုပုံနေသော မိစ္ဆာဓာတ်အားလုံးသည် ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားပြီး မှောင်မိုက်သော အရိပ်အယောင်များ လုံးဝမကျန်တော့ပေ။တစ်ခဏအတွင်း လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်သော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ စေတီတော်၏ အလိုအလျောက် ပြုပြင်မှုကြောင့် မဟုတ်မှန်း သူတို့ ကောင်းကောင်းသိကြသည်။
စေတီတော်ထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။
စေတီတော်အတွင်းတွင်။
ချီလင်လေး ကို ကောင်းကောင်းချီးမွမ်းပြီးနောက် လုပေါင်သည် သူ့ကို အောက်ခြေမရှိသောတွင်း ထဲသို့ ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။ ယခုအခါ သူသည် စေတီတော်အတွင်း ချီလင်လေး၏ အကာအကွယ် မလိုအပ်တော့ပေ။
မိစ္ဆာချုပ်နှောင်ရေးစေတီ၏ အရှင်သခင်အနေဖြင့် လုပေါင်သည် ဤနယ်မြေ၏ အရှင်ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ သူ့ကို မထိခိုက်စေနိုင်တော့ပေ။
"ဒါမျိုးမှပေါ့။ ဒါမှ အရှင်သခင်တစ်ယောက် ရသင့်တဲ့ ဆက်ဆံမှုမျိုး။ နဂါးဧရာကျွန်းကို ကြည့်ဦး သူတို့က ငါ့ကို ကျွန်းရှင်လို့သာ ပြောတာ ငါ ဘာမှ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီမှာလည်း ဒီလိုမျိုး ထိန်းချုပ်ခွင့်ပေးရင် မကောင်းဘူးလား။"
ထိုအချိန်တွင် လုပေါင်သည် သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် စနစ် နှင့် ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် စနစ်က လုပေါင်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလေသည်။
ဆက်သွယ်၍ မရမှန်း သိလိုက်ရသောအခါ လုပေါင်သည် နှုတ်ခမ်းဆူကာ သက်ပြင်းချရင်း စေတီတော်အပြင်ဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ လက်ရှိတွင် စေတီတော်အတွင်း ပျံ့နှံ့နေသော ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သည့် မိစ္ဆာဓာတ်များ မရှိတော့ဘဲ လန်းဆန်းသော ခံစားချက်ဖြင့် အစားထိုးသွားပြီဖြစ်သည်။
မကြာမီ လုပေါင်သည် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော စေတီတော်တံခါးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကို မသုံးတော့ဘဲ သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုပေါင်၏ ညာဘက်လက်ဖဝါးပေါ်၌ အလွန်ရှုပ်ထွေးသော သင်္ကေတတစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ ဤသည်မှာ စေတီတော်အရှင်သခင် ဖြစ်ကြောင်း သက်သေဖြစ်ပြီး လုပေါင်က အသက်သွင်းလိုက်မှသာ ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ချက်ချင်းပင် သူဝင်လာစဉ်ကကဲ့သို့ တံခါးကြီး ပွင့်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ သင်္ကေတသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
သူအပြင်သို့ ထွက်လာပြီးနောက် တံခါးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပိတ်သွားသည်။ စေတီတော်ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း လုပေါင်သည် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဤမိစ္ဆာချုပ်နှောင်ရာစေတီကို သူနှင့်အတူ ယူဆောင်သွားနိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရသည်။ သို့သော် သူ၏ ခွန်အားက မလုံလောက်သေးပေ။အချိန်မတန်သေးပါ။ သူ၏ ကျင့်စဉ် အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားလျှင် ဤစေတီတော်ကို တိုက်ရိုက် ယူဆောင်သွားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
"ဟမ်... ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလို မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေကြတာလဲ။"
ထိုအချိန်တွင် လုပေါင်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တာအိုဆရာများအားလုံးနှင့် နတ်ဆရာကြီး တို့သည် သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"သူငယ်ချင်းလေး လုပေါင် စေတီထဲမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ မိစ္ဆာဘုရင်ရော ဘယ်မှာလဲ။"
နတ်ဆရာကြီး က လုပေါင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ မိစ္ဆာဘုရင်သာ ရှိနေသေးပါက ဤကဲ့သို့ အပြောင်းအလဲမျိုး လုံးဝမဖြစ်နိုင်မှန်း သူသိသည်။
လုပေါင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီ မိစ္ဆာဘုရင်လား သူနဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ ကျင့်ဝတ်တွေအကြောင်း စကားစမြည် ပြောခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖျောင်းဖျမှုအောက်မှာ သူက နောင်တရပြီး အသစ်ပြန်စဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ နောက်တစ်ကြိမ် မိစ္ဆာ အဖြစ် ပြန်နေဖို့အတွက် သူကိုယ်တိုင် တံဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ နေရာထဲကို ပြန်ဝင်သွားတယ်လေ။"
"မင်း..."
နတ်ဆရာကြီး ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ ခဏမျှ သူ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ လုပေါင်၏ စကားများသည် သူတို့ကို ကလေးများကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေခြင်းပင်။
သို့သော်လည်း နတ်ဆရာကြီး က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ဘေးနားရှိ လူအားလုံးက ထိုစကားကို တကယ်ယုံကြည်နေပုံရသည်။ သူတို့အားလုံးသည် လုပေါင်ကို အထင်ကြီးလေးစားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြလေတော့သည်။
အခန်း ၂၃၂- ဝိညာဉ်နန်းဆောင်တွင် လက်မှတ်ထိုးဝင်ခြင်း။
ထိုအချိန်တွင် နတ်ဆရာကြီး သည် ပင်မခန်းမဆောင်ကြီး၌ ကျောမှီထိုင်နေပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ကူကယ်ရာမဲ့သော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။
တာအိုဆရာအချို့သည် လုပေါင် ၏ ဘေးတွင် ဝိုင်းအုံနေကြပြီဖြစ်သည်။ နဂါးကျားတောင် မှ ဤသူများသည် ဆရာသခင်မျိုးဆက်များပင် ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီသည် ဖားယားတတ်သူများကဲ့သို့ ပြုမူနေကြပြီး မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါးကို မည်သို့ ဖျောင်းဖျရမည်ဆိုသည့် နည်းလမ်းများကို လုပေါင်ထံမှ အကြံဉာဏ်တောင်းနေကြသည်။ နောင်တွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသည့်အခါ သင်္ကေတရန်အတွက်ဖြစ်သည်။
“လူဆိုရင် ကိုယ်ကျင့်တရားရှိရမယ် မိစ္ဆာဆိုရင်လည်း မိစ္ဆာကျင့်ဝတ်ရှိရမယ် အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့က...”
လုပေါင်သည် အလွန်စာနာစိတ်ရှိပုံဖမ်းကာ သူတို့အတွက် ပုံပြင်များ လုပ်ကြံပြောဆိုနေတော့သည်။
ဤတာအိုဆရာကြီးများသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး တောင်ပေါ်မှာပဲ နေလွန်း၍ နားအေးလွန်းနေကြသလား။ သို့မဟုတ် တကယ်ပဲ အူကြောင်ကြောင်နိုင်လွန်းသလားတော့ မသိလုပေါင်ပြောသမျှကို တကယ်ယုံနေကြသည်။
“ကဲ တော်ကြတော့ မင်း အဲဒီလောက် အားနေရင် ကျမ်းစာတွေကို သွားဖတ်ကြစမ်း လူငယ်လေး လုပေါင်ကို လာနှောက်ယှက်မနေနဲ့။”
နတ်ဆရာကြီးသည် တရားထိုင်ရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း စိတ်မတည်ငြိမ်နိုင်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဆက်လက်သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ စိတ်မရှည်စွာ လက်ကာပြလိုက်တော့သည်။
နတ်ဆရာကြီး ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တာအိုဆရာကြီးများ၏ နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ကျမ်းစာကူးခိုင်းပြီး အပြစ်ပေးခံရမည့် အကြောက်တရားက သူတို့ကို ပြန်လည်လွှမ်းမိုးသွားပုံရသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့အားလုံး ခေါင်းငြိမ့်ကာ အမြန်ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
“ဟူး... နောက်ဆုံးတော့ သူတို့တွေ သွားကြပြီ။”
လူတိုင်း ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လုပေါင်လည်း ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။
မတတ်နိုင်ပေ။ဤတာအိုဆရာကြီးများအဖွဲ့သည် သူ့ကို တကယ်ပင် အထင်ကြီးလေးစားနေကြသည်ကို သူသိသောကြောင့် လုပေါင်အနေဖြင့် သူတို့ကို တိုက်ရိုက်မောင်းထုတ်ရန် အားနာနေမိခြင်းဖြစ်သည်။
“လူငယ်လေး လုပေါင် အဲဒီ မိစ္ဆာချုပ်နှောင်ရာစေတီထဲမှာ တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”
ဘေးတွင် ဘယ်သူမှ မရှိတော့သည့်အခါမှ နတ်ဆရာကြီးသည် မော့ကြည့်ကာ လုပေါင်ကို တည်ကြည်စွာ မေးလိုက်သည်။
လုပေါင်က အလွန် ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ ကျွန်တော် အဲဒီမှာ ရပ်နေတုန်း စေတီထဲကနေ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ ရုတ်တရက် ထွက်လာတာပဲ အဲဒီနောက်မှာတော့ မိစ္ဆာဘုရင်လည်း ပျောက်သွားရော။”
ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ နတ်ဆရာကြီး၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ လုပေါင်ထံမှ အမှန်တရားကို ရနိုင်မည်မဟုတ်မှန်း သိနေသဖြင့် ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့်သာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ရတော့သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ။မိစ္ဆာချုပ်နှောင်ရာစေတီသည် အတွင်းရော အပြင်ပါ လုံးဝပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် သူလည်း ထပ်မံစုံစမ်းမနေတော့ပေ။
“မိစ္ဆာချုပ်နှောင်ရာစေတီလည်း ပြင်ပြီးပြီဆိုတော့ ဘာမှလုပ်စရာမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် အရင်သွားတော့မယ်။”
လုပေါင်သည် တဟဲဟဲရယ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။
မူလက လုပေါင်၏ အစီအစဉ်အရ သူသည် မိစ္ဆာဘုရင်ကို အချိန်ဆွဲပေးထားနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုမဟုတ်လျှင်တောင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ဂုဏ်ပြုထိုက်သည်ဟု ယူဆကာနတ်ဆရာကြီးကို အကြပ်ကိုင်ပြီး ရတနာခန်းမ ထဲမှ ပစ္စည်းအချို့ ယူရန် ကြံစည်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ နဂါးကျားတောင်၏ အရေးအကြီးဆုံး မိစ္ဆာချုပ်နှောင်ရေးစေတီသည် သူ၏လက်ထဲ ရောက်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် လုပေါင်သည် ရတနာခန်းမကို လောလောဆယ် လွှတ်ပေးထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“အဲဒီမတိုင်ခင် မင်းကို ပြောပြစရာ တစ်ခုရှိသေးတယ်။”
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် နတ်ဆရာကြီး၏ အမူအရာမှာ လေးနက်သွားသည်။
လုပေါင်သည် ဇဝေဇဝါဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ကာ နတ်ဆရာကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအဖိုးကြီး ဤမျှ တည်ကြည်နေသည်မှာ ရှားပါးလှသည်။ လုပေါင်သည် နတ်ဆရာကြီး၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဆုတောင်းကော်ဇောပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် နတ်ဆရာကြီးသည် သက်ပြင်းချကာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြတော့သည်။
လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာက သူ၏ တာအိုနတ်ဆရာ တွင် ဆက်ခံသူလောင်း နှစ်ဦးရှိခဲ့သည်။ ထိုနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ ဆင့်ချူး ဖြစ်ပြီး ထူးကဲသော ပါရမီရှိသူဖြစ်သည်။ ငယ်ရွယ်စဉ်က နတ်ဆရာကြီးနှင့် ယှဉ်လျှင်ပင် နိမ့်ကျသူမဟုတ်ပေ။
သို့သော် နတ်ဆရာကြီးသည် ထိုသူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ လမ်းမှန်ပေါ်တွင် မရှိကြောင်း ခံစားမိခဲ့သည်။ အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် နတ်ဆရာအဖြစ်ကို အခြားသူတစ်ဦးအား လွှဲပြောင်းပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
ထိုသူ၏ ပါရမီမှာ ဆင့်ချူးလောက် မကောင်းသော်လည်း တာအိုအပေါ် သစ္စာရှိမှုနှင့် သူ၏ ဖြောင့်မတ်သော စိတ်ဓာတ်မှာ အံ့မခန်းပင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ အရာအားလုံးသာ ထိုအတိုင်း ဆက်ဖြစ်ခဲ့လျှင် နတ်ဆရာကြီးသည် ယခုအချိန်တွင် အနားယူကာ စိတ်ကြိုက် လှည့်လည်သွားလာနေနိုင်ပြီဖြစ်သည်။
သူမမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ဆက်ခံသူနှင့် ပတ်သက်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြေညာပြီး နောက်တစ်ရက်တွင် နတ်ဆရာသစ် နန်းတက်ပွဲ အခမ်းအနားပင် ကောင်းကောင်းမစီစဉ်ရသေးခင်။
ဆင့်ချူးသည် အခြားဆက်ခံသူလောင်းကို တစ်ညတည်းနှင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး နတ်ဆရာကြီးက ထိုတပည့်အား လွှဲပြောင်းပေးကာစဖြစ်သော ရွှေရောင်အလင်းဂါထာ ကို ခိုးယူသွားခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်၏။
“အဲဒီကောင်ရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို ထူးခြားတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ငါ သူ့ကို တစ်ခေါက် တွေ့ခဲ့သေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ရွှေရောင်အလင်းဂါထာက အဆင့်မြင့်ဆုံးကို ရောက်နေပြီ။ စစ်ကူတွေ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ သူ လွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ်။”
ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ နတ်ဆရာကြီးသည် နာကျင်စွာ နောင်တရနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဆိုလိုတာက ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို သူ့ကိုရှာဖို့ ကူညီစေချင်တာလား။”
လုပေါင်က မေးစေ့ကို ပွတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ဤလူသည် ကြည့်ရသည်မှာ အန္တရာယ်ရှိသော ဇာတ်ကောင်ဖြစ်ပုံရသည်။
ပြီးတော့သူ့ကို ဖမ်းခိုင်းနေတာလား။ အဲဒါဆိုရင်တော့ အခကြေးငွေ အပိုပေးရလိမ့်မယ်။
သို့သော် နတ်ဆရာကြီးက ခေါင်းယမ်းပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ငါ မင်းကို သူ့ကို ဖမ်းခိုင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး သူ့ကို သတိထားဖို့ ပြောနေတာ။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
လုပေါင်က အံ့အားသင့်ကာ ဇဝေဇဝါ မေးလိုက်သည်။
သူသည် နဂါးကျားတောင်၏ နာမည်ခံတပည့်မျှသာဖြစ်သည်။ ထိုလူသည် မည်မျှပင် ရူးသွပ်နေပါစေ သူ့ကို လာရှာပြီး ပြဿနာရှာလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် နတ်ဆရာကြီးက ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပြလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ မကြာသေးခင်က ငါ့ရဲ့ နဂါးကျားတောင်ကို မကြာခဏ လာလည်နေတာ ပြီးတော့ အဓိကအချက်က မင်း ရွှေရောင်အလင်းဂါထာကို သင်ယူထားတာကြောင့် မင်းမှာ တာအိုရဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ရှိနေတယ်။ သူက မင်းကို ပစ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်နေမှာ ငါစိုးရိမ်မိတယ်။”
နတ်ဆရာကြီးက လုပေါင်ကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီ ရွှေရောင်အလင်းဂါထာဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင် အလိုရှိခဲ့တဲ့အရာဆိုတာ မင်းသိသားပဲ။”
“ခင်ဗျား...”
လုပေါင်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားကာ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ ဆိုလိုတာက နတ်ဆရာကြီးသည် သူ့ကို ရွှေရောင်အလင်းဂါထာ ပေးခဲ့ခြင်းမှာ သူတတ်မြောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ့ကိုယ်စား ရန်သူကို ဆွဲဆောင်ပေးမည့် သားကောင် ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ခြင်းပင်။
“တကယ်လို့ သူ မင်းကို လာရှာခဲ့ရင် ပြီးတော့ မင်းမှာ စွမ်းရည်ရှိရင် သူ့ကို အရှင်ဖမ်းပြီး ပြန်ခေါ်လာပေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကို ရှေးဆရာကြီး ရုပ်တုရှေ့ကို ခေါ်သွားပြီး သူရဲ့ ကျင့်စဉ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်လို့ပါ။”
ထိုအချိန်တွင် နတ်ဆရာကြီး၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။
“တင် ကျပန်းတာဝန် စတင်ပါပြီ - ပုန်ကန်သောတပည့်အား ဆုံးမခြင်းတာဝန် ဆင့်ချူးကို နဂါးကျားတောင်သို့ ပြန်ခေါ်လာပြီး နဂါးကျားတောင် ဝိညာဉ်နန်းဆောင် တွင် လက်မှတ်ထိုးဝင်ပါ။”
ထိုအချိန်မှာပင် စနစ်၏ အသံသည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုပေါင်မှာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားတောဘသည်။
ဒီလိုမျိုးကိစ္စကိုတောင် လက်မှတ်ထိုးဝင်လို့ ရတာလား။ဤစနစ်သည် မီးလောင်ရာ လေပင့်နေပုံရသည်။မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းသည် စနစ်၏ တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့် လက်ခံဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်သည်။
“နတ်ဆရာကြီး တကယ်လို့ ကျွန်တော် အဲဒီလူကို ပြန်ခေါ်လာပေးရင်... ဆုလာဘ်ကိစ္စကျတော့ရော...။”
လုပေါင်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ မူလက လုပေါင်သည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို စိတ်မဝင်စားပေ။ ထိုလူသည် အလွန်အန္တရာယ်ရှိပုံရသည်။ သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ ခွန်အားကို မကြောက်သော်လည်း နဂါးကျားတောင်အတွက်နှင့် အသက်စွန့်ရန် မတန်ပေ။ သို့သော် ယခု စနစ်တာဝန် ရောက်လာပြီဖြစ်၍ သူ လက်ခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။
“လူငယ်လေး လုပေါင် စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး။ မင်း တကယ်သာ အောင်မြင်ခဲ့ရင် ငါ မင်းကို မတန်မရာ မဆက်ဆံပါဘူး။”
လုပေါင်က သဘောတူလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် နတ်ဆရာကြီး၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောတော့သည်။
“အဟမ်း အရင်ပြောဦး ခင်ဗျား ဘာပေးနိုင်မှာလဲ။”
လုပေါင်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အလွယ်တကူ အလှည့်မခံတော့ဘဲ အခကြေးငွေကို အရင်အတည်ပြုရန် ကြံစည်လိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို ရွှေရောင်အလင်းဂါထာကို ထောက်ပံ့ပေးမယ့် ကျင့်စဉ်ကို သင်ပေးမယ်အဲဒါက မင်းရဲ့ ရွှေရောင်အလင်းဂါထာရဲ့ စွမ်းအားကို နှစ်ဆ တိုးလာစေမှာ သေချာတယ်။”
နတ်ဆရာကြီးက ဝန်မလေးဘဲ လုပေါင်ကို ပြောလိုက်သည်။
“သဘောတူတယ် ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် မတတ်သာလို့ သူ့ကို ကူရှာပေးမယ်ဗျာ။”
ရွှေရောင်အလင်းဂါထာအတွက် အထောက်အကူပြု ကျင့်စဉ်ရှိကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုပေါင်သည် ချက်ချင်းပင် သဘောတူညီချက်ကို အတည်ပြုလိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် နဂါးကျားတောင်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မြင့်မားသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် မှောင်မှောက်သော မျက်နှာအမူအရာရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မှန်ပြောင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရပ်နေသည်။ သူသည် လုပေါင်နှင့် နတ်ဆရာကြီးတို့ ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်ကာ သွားကြိတ်နေလေတော့သည်။