အခန်း (၂၃၇-၂၃၈)

အခန်း ၂၃၇- သားရဲယဉ်ပါးစေသောအတတ်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တာအိုဆရာများအုပ်စုမှာ မေးမြန်းစရာရှိသဖြင့် လူကို အရှင်ထားလိုကြသေးသည်။

ဆယ်စက္ကန့်ခန့်အကြာတွင် လင်းနို့သည် လုပေါင်နှင့်အတူ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

“ဟမ်... ထူးဆန်းလိုက်တာ။ဒီလိုရာသီဥတုကြီးမှာ ဘာလို့ မိုးကြိုးပစ်နေတာလဲ။”

“မသိဘူးဗျ။ ဒါပေမဲ့ ခုနက လျှပ်စီးလက်သွားသလိုပဲ။”

“ထူးထူးဆန်းဆန်းပဲ ငါတို့ အမြန်ပြန်ကြည့်ရအောင်။ မိုးရွာရင် လှန်းထားတဲ့ အဝတ်တွေ စိုကုန်မှာ စိုးရတယ်။”

လုပေါင်သည် လင်းနို့ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း ချက်ချင်းပင် သိလိုက်ကြသည်။ ဤသည်မှာ လုပေါင်၏ ဝိညာဉ်သားရဲပင်ဖြစ်သည်။

လုပေါင်သည် ထိုအရပ်မှ ပြန်လာခြင်းဖြစ်ရာ အခြေအနေမှာ အများအားဖြင့် ပြီးစီးသွားပြီဟု သူတို့ ခန့်မှန်းလိုက်ကြသည်။ ချက်ချင်းပင် သူတို့အားလုံး အူကြောင်ကြောင် ရယ်မောရင်း အရပ်ရပ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လူစုခွဲသွားကြတော့သည်။

“အဟမ်း လူငယ်လေး လုပေါင် မင်း ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ထားတဲ့ ဒီဝိညာဉ်သားရဲကတော့... တကယ့်ကို လူကောင်းသူကောင်းပုံစံ မဟုတ်ဘူးပဲ...”

ထိုအခိုက်တွင် နတ်ဆရာကြီးသည်လည်း ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ အနေရခက်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အဖိုးကြီး ဘယ်သူ့ကို လူကောင်းသူကောင်းပုံ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေတာလဲ။”

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်နေသော လင်းနို့သည် မျက်လုံးလှန်ကြည့်ကာ ခေါင်းထောင်ပြီး ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုတော့သည်။

သို့သော် ၎င်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ချက်ချင်း သတိရသွားပုံရသည်။ ၎င်းသည် ဘေးသို့ လှိမ့်ချလိုက်ပြီး အလွန်အားနည်းသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လေတော့သည်။

“အား... ငါ မခံနိုင်တော့ဘူး ငါ သေတော့မယ်...”

လင်းနို့၏ ရုတ်တရက် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပုံကို မြင်ရသောအခါ အတွေ့အကြုံရင့်လှသော နတ်ဆရာကြီးပင်လျှင် နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်သွားရသည်။

“အဟမ်း နတ်ဆရာကြီး၊ ကြည့်ပါဦး။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားအတွက် လူဖမ်းပေးခဲ့တာ ခင်ဗျားကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်တယ်။ ဒီအကြွေးကို ဘယ်လို ဆပ်မလဲ။”

လင်းနို့၏ သရုပ်ဆောင်ချက်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေသဖြင့် လုပေါင်သည် ၎င်းအား အားပေးသော အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီးမှ နတ်ဆရာကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နတ်ဆရာကြီးသည် မိမိရှေ့ရှိ လုပေါင်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ကူကယ်ရာမဲ့မှုများကိုသာ ခံစားနေရသည်။

တကယ့်ကို ဆရာနှင့် ဝိညာဉ်သားရဲမှာ အံကိုက်ပင် ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီလေ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲကို ပြန်လည်ကျန်းမာလာအောင် ပြုစုဖို့အတွက် ငါ မြေကမ္ဘာရတနာအချို့ ပေးပါ့မယ်။”

ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် နတ်ဆရာကြီးသည် နှမြောတသသော မျက်နှာပေးဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုပေါင်သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းသွားသည်။

မြေကမ္ဘာရတနာများ ဟုတ်လား။ သူ၏လက်ထဲတွင် နဂါးဧရာကျွန်း ရှိနေသဖြင့် ထိုအရာများမှာ သူ့အတွက် မလိုလားအပ်ပေ။ ထို့ပြင် ဤရုပ်ဆိုးသော လင်းနို့မှာ မိမိဘာသာ ကုသနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

နတ်ဆရာကြီး၏ နှမြောနေသော မျက်နှာပေးကို ထပ်မံကြည့်ရှုရင်း လုပေါင်သည် လောလောဆယ်တွင် သူ့ကို အမြတ်မထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“အဟမ်း ဒါကို ကျွန်တော် မှတ်ထားမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတစ်ခု တင်သွားပြီနော်။”

ချက်ချင်းပင် လုပေါင်က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ ရုပ်ဆိုးသော လင်းနို့ကို အောက်ခြေမရှိသောတွင်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် သိမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ပုခုံးပေါ်တွင် ထမ်းလာသော ဆင့်ချူးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ဆင့်ချူးသည် မိစ္ဆာအသွင်ပြောင်းလဲမှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး မည်းတူးနေပြီး မှတ်မိရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။ သို့သော် ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာအသွင်အပြင်ကို ကြည့်ကာ နတ်ဆရာကြီးသည် ဤသူမှာ ဆင့်ချူး အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်သည်။

မူလက လုပေါင် ဖမ်းလာသောသူမှာ မိစ္ဆာဓာတ်များကို လွှတ်ထုတ်နေသူဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ တစ်ချိန်က အချစ်ရဆုံး တပည့်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

“ဆရာ... ဆရာကြီး။”

ဆင့်ချူးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်လျက် အက်ရှရှအသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကို အဲဒီလို ခေါ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။”

နတ်ဆရာကြီး၏ အမူအရာမှာ တင်းမာသွားပြီး ရှားရှားပါးပါး ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ခုနက လူစုခွဲသွားသော တာအိုဆရာများမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် စုဝေးလာကြသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့အားလုံးမှာ လေးနက်သော အမူအရာများရှိကြပြီး လက်ထဲတွင် အပြစ်ပေးရန် ကိရိယာမျိုးစုံကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် ဆင့်ချူးကို လက်ထိပ်များ ခြေကျင်းများနှင့် ဆန်းပြားသော ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ရေး ကိရိယာများဖြင့် ချည်နှောင်လိုက်ကြသည်။

“ဟူး... ဒီတာအိုဆရာတွေကတော့ တကယ်ပဲ ကစားတတ်တာပဲ...”

လုပေါင်သည် လူအုပ်နောက်မှ လိုက်ပါရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

မကြာမီ လူအုပ်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါရင်း လုပေါင်သည် နဂါးကျားတောင်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်နန်းဆောင် သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အမည်နှင့် လိုက်ဖက်စွာပင် ဤခန်းမကြီးမှာ ခေတ်အဆက်ဆက်မှ နတ်ဆရာများနှင့် နဂါးကျားတောင်၏ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များကို အမှတ်တရ ထားရှိရာ နေရာဖြစ်သည်။ သာမန်တပည့်တစ်ဦးကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး အပြစ်ပေးသည်ဆိုပါက ၎င်းသည် ဘိုးဘွားများ၏ စည်းကမ်းချက်များကို အပြင်းအထန် ချိုးဖောက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

“လက်မှတ်ထိုးဝင်နေပါသည်...”

လုပေါင်သည် ဝိညာဉ်နန်းဆောင်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် စနစ် ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုပေါင်သည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် တစ်နေရာတည်းတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။

ယခင် အကြိမ်အနည်းငယ်က အသံပါရမီကဲ့သို့သော ဆုလာဘ်များကြောင့် လုပေါင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်ထားသည်။

စနစ်၏ ဆုလာဘ်များသည် လက်ရှိ အခြေအနေအပေါ် မူတည်၍ ပေးလေ့ရှိပြီး လုံးဝ ကျပန်းပေးခြင်း မဟုတ်ပေ။ယခု သူသည် နဂါးကျားတောင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ရာ ဆုလာဘ်မှာ မဆိုးနိုင်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားသည်။

ထိုသို့တွေးတောရင်း လုပေါင်သည် နဂါးကျားတောင်က ဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်သော တပည့်ကို မည်သို့ အပြစ်ပေးမည်နည်းဆိုသည်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။

မကြာမီ တာအိုဆရာနှစ်ဦးသည် လင်ဗန်းတစ်ချပ်စီကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်လာကြသည်။ သို့သော် နတ်ဆရာကြီးက ပထမလင်ဗန်းပေါ်မှ အနီရောင်ပုဆိုးကို ဖယ်လိုက်သောအခါ လုပေါင်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

လင်ဗန်းပေါ်တွင် လုပေါင် ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ရေး ကိရိယာများ မဟုတ်ဘဲ ရွှေရောင် တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပနေသော ဆေးလုံးတစ်လုံးသာ ရှိနေသည်။

ထိုဆေးလုံး ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝိညာဉ်နန်းဆောင် တစ်ခုလုံးမှာ မွှေးပျံ့သော ဆေးရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှံသွားသည်။

သစ္စာဖောက်အတွက် ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ဆက်ဆံမှုမျိုးလား။

လုပေါင်သည် မျက်တောင်ခတ်ရင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် နတ်ဆရာကြီး၏ နောက်ဆက်တွဲ လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် လုပေါင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးလိုက်မိသည်။ ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ အပြစ်ပေးပုံမှာ တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်။ထိုဆေးလုံးမှာ ဆင့်ချူး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန်အတွက် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတစ်ခုတည်းအတွက် မဟုတ်ပေ။

နတ်ဆရာကြီးက ဒုတိယလင်ဗန်းမှ အဝတ်ကို ဖယ်လိုက်သောအခါတွင်မှ လုပေါင်သည် ငွေအပ် ပေါင်း တစ်ရာကျော်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့ပြင် ထိုအပ်များ၏ အထူမှာ သာမန်အပ်များထက် အဆတစ်ဆယ်ခန့် ပိုထူပြီး စူး များဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။

ထိုအခိုက်တွင်မှ ဆေးလုံး၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှင်းလင်းသွားသည်။ လုပေါင်၏ ခံစားချက်မှာ မမှားပေ။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို အားဆေးကောင်းတစ်လုံး ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ ဆင့်ချူးကို အသက်ဆက်ပေးထားရန် ဖြစ်ပြီး အပြစ်ပေးခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို သတိလည်လျက် ခံစားသွားစေရန် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် နတ်ဆရာကြီးက ဂါထာများ ရွတ်ဆိုရင်း ငွေအပ်များကို ဆင့်ချူး၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ရှိ အပ်စိုက်မှတ် များထဲသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ထိုးသွင်းတော့သည်။

လုပေါင်သည် ခဏမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

“ဒါကတော့ တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းတယ် ငါလို လူငယ်လေး ကြည့်ရမယ့် အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး...”

လုပေါင်ကစိတ်ထဲမှ အရှက်မရှိ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒီအပ်ကတော့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်ရောက်ပြီး ခေတ်အဆက်ဆက် ဘိုးဘွားများရဲ့ စည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်ခဲ့တဲ့အတွက် ဖြစ်တယ်။”

ချက်ချင်းပင် နတ်ဆရာကြီးက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံး ငွေအပ်ကို ဆင့်ချူး၏ နဖူးအလယ်တည့်တည့်သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးသွင်းလိုက်တော့သည်။

ချက်ချင်းပင် စူးရှလှသော နာကျင်အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ဆင့်ချူးသည် မျက်လုံးများကို ထာဝရ ပိတ်သွားလေတော့သည်။

“လက်မှတ်ထိုးဝင်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်။တာဝန် ပြီးဆုံးသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်၊ အိမ်ရှင်ခင်ဗျာ။ဆုလာဘ် ရရှိပါသည်- သားရဲယဉ်ပါးစေသောအတတ်- မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့်။”

အတိအကျပင် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စနစ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုပေါင်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။ အမည်ကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် လုပေါင်သည် ခုနက ဆင့်ချူးက မိစ္ဆာအုပ်စုကို စေခိုင်းနေသည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။

“ဒါက တကယ်ပဲ အဲဒီကျင့်စဉ်လား။”

လုပေါင်သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် တံခါးဘေး၌ တင်ပျဉ်ထိုင်ကာ ယခုလေးတင် ရရှိထားသော အတတ်ပညာကို စတင်ဆင်ခြင်တော့သည်။

“နတ်ဆရာကြီး၊ သူက...”

လုပေါင်သည် ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ လှည့်ပတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ အပြစ်ပေးခြင်း ပြီးဆုံး၍ လူစုခွဲရန် ပြင်နေသော လူအုပ်မှာ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုကြသည်။

ဝိညာဉ်နန်းဆောင်သည် စည်းကမ်းအရ နတ်ဆရာကြီးမှလွဲ၍ မည်သူမျှ ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံရန် မထိုက်တန်သော နေရာဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။

သို့သော် နတ်ဆရာကြီးသည် လုပေါင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“သူ့ကို ဒီအတိုင်း ထားလိုက်ပါ။”

အခန်း ၂၃၈- ရွှေရောင်အလင်းလုံးများ

လုပေါင် သည် သားရဲယဉ်ပါးစေခြင်းအတတ်ကို ကျင့်ကြံလိုက်သည့်အခါ သူထင်မှတ်ထားသလို မိစ္ဆာစွမ်းအင် များ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ ထိုသို့ဖြစ်မည့်အစား အလွန်အမင်း အရှိန်အဝါကြီးမားသော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွင်း၌ ပေါ်ပေါက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စီးဆင်းသွားလေသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်နာရီတိတိ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး မှောင်မည်းသွားချိန်တွင် လုပေါင် သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံ၌ နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ သူသည် သားရဲယဉ်ပါးစေခြင်းအတတ်ကို အလုံးစုံ တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဤကျင့်စဉ်ကို တတ်မြောက်ပြီးနောက်တွင် လုပေါင်သည် သားရဲယဉ်ပါးစေခြင်းအတတ်မှာ သူထင်သလောက် မဆိုးယုတ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ၎င်းသည် အလွန်တရာ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော ကျင့်စဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို သားရဲများကို ယဉ်ပါးစေရန်နှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်းရန် အထူးတီထွင်ထားခြင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဆင့်ချူးသည် လှည့်စားခံခဲ့ရပုံပေါ်သည်။ သူကျင့်ကြံခဲ့သော သားရဲယဉ်ပါးစေခြင်းအတတ်မှာ မပြည့်စုံသော ပညာ၏ တစ်ဝက်မျှသာ ဖြစ်နေသည်။ ထို့အပြင် ဤတစ်ဝက်မှာ လူအများကို ထောင်ချောက်ဆင်ရန် အထူးပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကို ကာကွယ်ရန် နည်းလမ်းများ မပါရှိရုံသာမက မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တမင်တကာ ဆွဲသွင်းစေရန် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သည်။

ခဏတာအတွင်း စွမ်းအားကို တိုးတက်စေနိုင်သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူတစ်ဦးသည် မိစ္ဆာစွမ်းအင်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရကာ အသိစိတ်လွတ်ပြီး စစ်မှန်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။ ဤအချိန်တွင် လုပေါင် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ထိုသို့သော မကောင်းသောသတ္တဝါအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် သူသည် လက်ကိုအသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး တွင်းနက် ထဲမှ လင်းနို့ကို တိုက်ရိုက်ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ထိုလင်းနို့သည် မိုးကြိုးစာလုံး ကြောင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ ထူးကဲသော ကိုယ်တိုင်ကုသနိုင်စွမ်းကြောင့် ယခုအခါ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

“ဟီးဟီး... ဆရာကြီး ကျွန်တော့်ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ။”

၎င်းသည် ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လုပေါင် ကို အတင်းအကျပ် ပြုံးပြရင်း မေးလိုက်သည်။

လုပေါင် က ၎င်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လုပေါင်၏ အပြုံးကို မြင်ရုံနှင့်ပင် လင်းနို့သည် ရင်ထဲတွင် အလိုအလျောက် စိမ့်တက်သွားကာ အတင်းအကျပ် ရယ်မောရင်း

“အဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆရာကြီး ပြောသာပြောပါ။”

ဤလင်းနို့၏ စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်တော့ ဂုဏ်ထူးဆောင်ဆရာ အဆင့်ထက် မနိမ့်ပေ။ ၎င်း၏ ထူးကဲသော ကိုယ်တိုင်ကုသနိုင်စွမ်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် အကယ်၍ အတည်အပေါက် တိုက်ခိုက်ပါက ဂုဏ်ထူးဆောင်ဆရာ သုံးလေးယောက်ကို တစ်ပြိုင်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်မည်ဟု လုပေါင်ခန့်မှန်းမိသည်။ သို့သော် ဤသတ္တဝါမှာ အလွန်အမင်း သူရဲဘောကြောင်ပြီး သေရမှာ ကြောက်တတ်သူဖြစ်သည်။ အတိအကျပြောရလျှင် ၎င်းသည် တွင်းနက်ထဲ၌ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံနေထိုင်လို၍သာ လုပေါင် ကို အစ်ကိုကြီး ဟု ခေါ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ၎င်းသည် လုပေါင် အပေါ် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်သာ နာခံတတ်သည်။ ၎င်းသည် လုပေါင်၏ အခြားသော ဝိညာဉ်သားရဲ များနှင့် လုံးဝကွာခြားသည်။ ထို့ကြောင့် လုပေါင်သည် သူယခုလေးတင် သင်ယူထားသော သားရဲယဉ်ပါးစေခြင်းအတတ်ကို ၎င်းနှင့် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“မကြောက်ပါနဲ့ အနားကို လာခဲ့စမ်းပါ။”

လုပေါင် က ရယ်မောရင်း လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

လင်းနို့သည် ဤအချိန်တွင် မနာခံဝံ့ဘဲ လုပေါင် ၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရသည်။ လုပေါင် က လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်ပြီး လင်းနို့၏ နဖူးပေါ်သို့ လက်ထိပ်ဖြင့် ထိလိုက်သည်။

“ဆရာကြီး... ဘာလုပ်မလို့လဲ...”

၎င်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ကြည့်နေသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အလွန်စင်ကြယ်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် လုပေါင်၏ လက်ထိပ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

“မိစ္ဆာနဲ့ သတ္တဝါအပေါင်းတို့ ငါ့အမိန့်ကို နာခံကြစမ်း။”

လုပေါင် က အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ထိပ်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု တောက်ပလာသည်။ ခေတ္တအကြာတွင် အလင်းရောင်များ မှိန်ဖျော့သွားပြီး လုပေါင် က သူ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းနို့၏ နဖူးပေါ်၌ ရှုပ်ထွေးကာ မှိန်ဖျော့သော ရွှေရောင် ရှေးဟောင်းစာလုံး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုစာလုံးသည် ခဏမျှသာ ပေါ်လာပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လင်းနို့သည်မူ လုပေါင်၏ ရှေ့တွင် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်နေလေသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်တွင်မှ လင်းနို့၏ မျက်လုံးများမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ၎င်းသည် လုပေါင်ကို တိုက်ရိုက် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး

“သခင်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”

အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

“အင်း... တွင်းနက်ထဲကို ပြန်သွားတော့”

လုပေါင် က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် တွင်းနက်ဝင်ပေါက်ကို ပြန်ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ လင်းနို့သည် မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမှမရှိဘဲ လှည့်ကာ တွင်းနက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်သွားလေသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ လုပေါင်အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် လင်းနို့အပေါ် သားရဲယဉ်ပါးစေခြင်းအတတ်ကို သုံးလိုက်ခြင်းဖြင့် ၎င်းကို သူ၏ ဝိညာဉ်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် အဖြစ် အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ထိုအမှတ်အသားမှာ သူနှင့် လင်းနို့အကြား ချုပ်ဆိုထားသော ကတိစာချုပ် ပင်ဖြစ်သည်။

ဤအတတ်မှာ အလွန်စွမ်းထက်သည်။ ၎င်းသည် လင်းနို့ကို အမိန့်နာခံရုံသက်သက် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား လင်းနို့အား ၎င်း၏ မှတ်ဉာဏ် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် ခံစားချက်အားလုံးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားစေပြီး ပြောင်းလဲသွားသည်မှာ တစ်ခုတည်းသာရှိသည်။၎င်းသည် လုပေါင်ကို ၎င်း၏သခင်အဖြစ် အပြည့်အဝ သတ်မှတ်သွားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလျှင် လုပေါင် က ၎င်းကို သေခိုင်းလျှင်ပင် မည်သည့်ငြင်းဆန်မှုမှမရှိဘဲ နာခံဆောင်ရွက်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤအတတ်ကို စည်းကမ်းမရှိ အသုံးပြု၍မရပေ။ ပထမဦးစွာ အသုံးပြုသူ၏ စိတ်စွမ်းအင်နှင့် ခွန်အားသည် ထိုသားရဲထက် ပိုမိုသာလွန်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် လုပေါင်က ဤအတတ်ကို မိစ္ဆာချုပ်နှောင်ရာစေတီ အတွင်းရှိ မိစ္ဆာဘုရင် အပေါ် အသုံးပြုရန် ကြိုးစားပါက အောင်မြင်မည်မဟုတ်သည့်အပြင် သူကိုယ်တိုင်ပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားပေလိမ့်မည်။

“ဒီအတတ်က တော်တော်အသုံးဝင်တာပဲ။ နောက်ဆိုရင် ဒီကောင်လို နားမထောင်တဲ့ကောင်တွေနဲ့ တွေ့ရင် ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ပစ်မယ်။”

လုပေါင် က ပြုံးစိစိဖြင့် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်နေသလိုမျိုးပင်။

လုပေါင်အံ့အားသင့်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခန်းမပတ်ပတ်လည်တွင် နဂါးကျား တောင်တန်း၏ ဘိုးဘေးဘီဘင်များအား ပူဇော်ထားသည့် ဝိညာဉ်စင်မြင့်များစွာ ရှိနေသည်။ ထိုစင်မြင့်များအပြင် အရေးအကြီးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များကို နတ်ဘုရားရုပ်ထုများအဖြစ် တိုက်ရိုက် ထုလုပ်ထားသည်။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိ လုပေါင်သည် ဤနေရာ၌ အခြားသော အကျိုးအမြတ်တစ်ခုခု ရနိုင်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

“ဉာဏ်အလင်းမျက်လုံး။”

သူ့တွင် ဤစွမ်းရည်ရှိသေးကြောင်း သတိရလိုက်သည်နှင့် လုပေါင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူသည် စိတ်ကိုစုစည်းကာ ဉာဏ်အလင်းမျက်လုံးကို တိုက်ရိုက် အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုပေါင်သည် ယဇ်ပူဇော်ရာခန်းမအတွင်း၌ ရွှေရောင်အလင်းလုံး မြောက်မြားစွာ လွင့်မျောနေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအလင်းလုံးများကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ဖိအားများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်ကို ခံစားရသည်။ ဤခံစားချက်မှာ အကြီးအကဲ နတ်ဆရာကြီး က သူ၏ကျင့်စဉ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်စဉ် လုပေါင်ခံစားခဲ့ရသည်နှင့် ထပ်တူထပ်မျှပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုပေါင် မကြာမီ တွေ့ရှိလိုက်သည်မှာ သူသည် ထိုအလင်းလုံးများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသော်လည်း မည်သို့ပင် ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားပါစေ သို့မဟုတ် စစ်မှန်သောစွမ်းအင် နှင့် စိတ်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ကြည့်ပါစေ ထိုရွှေရောင်အလင်းလုံးများကို မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်၍မရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအလင်းလုံးများသည် ထိတွေ့၍မရသော ပုံရိပ်ယောင်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

“မဖြစ်သေးဘူး နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာရမယ်။”

လုပေါင်၏ စရိုက်အရ ပိုက်ဆံကိုတွေ့လျက်နှင့် မကောက်ရလျှင် ရှုံးသည်ဟု ယူဆသူဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤရွှေရောင်အလင်းလုံးများမှာ ထူးခြားပုံရသည်။ ယခု သူတွေ့ရှိပြီးမှ တစ်ခုခုကို ရအောင်မယူနိုင်ခဲ့လျှင် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်တိုင် သူ အိပ်ပျော်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု လုပေါင်ခန့်မှန်းနေမိတော့သည်။