အခန်း (၃၃၅-၃၃၆)

အခန်း (၃၃၅) ဒါပေမဲ့ ငါတို့သတ်တာက နတ်ဘုရားတွေပဲ

အမဲလိုက်ပွဲတော်၏ ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် ချင်တိုင်းပြည်နန်းတော်မှ ရှောင်မို၏ ဆုလာဘ်များကို လာရောက်ပေးပို့လေ၏။

သားအမိနှစ်ယောက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးနောက် ဤမျှများပြားလှသော ငွေကြေးများဖြင့် သူ၏ မိခင်အတွက် လက်ဝတ်ရတနာများနှင့် အဝတ်အစားသစ်များ ဝယ်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု ရှောင်မိုက တွေးထင်ထားခဲ့ပေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ကျိုးရူရှီးသည် ထိုရွှေများကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူမ၏ သားဖြစ်သူ နောင်တစ်ချိန် အိမ်ထောင်ပြုသည့်အခါ အသုံးပြုနိုင်ရန် စုဆောင်းထားရန် ရည်ရွယ်ထားလေသည်။

အရည်အသွေးမြင့် ပိုးထည်များနှင့်ပတ်သက်၍မူ ကျိုးရူရှီးက ချွေချွေအား နှစ်လိပ် ပေးလိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသည်များကို ရှောင်မိုအတွက် အဝတ်အစားများ ချုပ်လုပ်ပေးရန် စီစဉ်ထားချေပြီ။

မိခင်ဖြစ်သူ၏ အတွေးများကို သိရှိသွားသောအခါ ရှောင်မိုသည် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဖျောင်းဖျပြောဆိုနေခဲ့ရလေ၏။

ထိုအခါမှသာ ကျိုးရူရှီးသည် သူမအတွက် အဝတ်အစား နှစ်စုံချုပ်ရန် ထိုပိုးထည်များကို အသုံးပြုဖို့ မလိုလားစွာဖြင့် သဘောတူလိုက်တော့သည်။

မိခင်ဖြစ်သူ၏ ချွေတာတတ်သော အကျင့်နှင့်ပတ်သက်၍ ထပ်မံဖျောင်းဖျနေလျှင်လည်း အချည်းနှီးသာဖြစ်မည်ကို ရှောင်မို သိရှိထားပေသည်။ ဤမျှ သဘောတူလိုက်ခြင်းကပင် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အကြီးမားဆုံး လိုက်လျောမှု ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။

နောင်တစ်ချိန် သူ အောင်မြင်မှုတစ်ခုခု ရရှိလာသည့်အခါမှသာ မိခင်ဖြစ်သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမှန်တကယ် ရက်ရက်ရောရော ထားရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

အမဲလိုက်ပွဲတော် ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်တွင် ရှောင်မိုသည်လည်း သဘာဝကျကျပင် သူ၏ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေ၏။

ရှောင်မိုက ပြာလဲ့လမင်းဝံပုလွေကြီးကို ရိုက်သတ်ခဲ့ကြောင်း သိရှိရသောအခါ ဆရာဟွမ်သည် သိပ်ပြီး အံ့ဩသွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆရာဟွမ်သည် သူ၏ တပည့်ဖြစ်သူ၏ ပါရမီနှင့် အစွမ်းသတ္တိများကို အလွန်ပင် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

"မင်းနဲ့ ပြာလဲ့လမင်းဝံပုလွေကြီးရဲ့ တိုက်ပွဲက ကံဆိုးမသွားဘဲ ကံကောင်းသွားတယ်လို့ ဆိုရမယ်။ အဲဒါက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ပိုပြီး ခိုင်မာစေခဲ့သလို မင်းရဲ့ သွေးချီစွမ်းအင်ကိုလည်း ပိုမို အားကောင်းလာစေတယ်။ ပြီးတော့ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကြားက မျဉ်းလေးကိုလည်း မင်းကို သတိပြုမိစေခဲ့တယ်။ အခုဆို မင်း အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားလို့ ရပြီ။

ဒါပေမဲ့ ကောင်လေး... ငါ မင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားရမယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပါရမီက ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မားနေပါစေ အဆင့်တက်တဲ့အခါမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိတော့ အန္တရာယ်ရှိတာပဲ။ အောင်မြင်မယ်ဆိုတာကို ရာနှုန်းပြည့် အာမခံလို့ မရဘူး။

တကယ်လို့ မင်းသာ ကျရှုံးသွားရင် အကောင်းဆုံးအခြေအနေမှာတောင် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ပျက်စီးသွားပြီး ဒီဘဝမှာ ရှေ့ကို တစ်လှမ်းမှ ထပ်မတက်နိုင်တော့ဘူး။ အဆိုးဆုံးဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရော တာအိုပါ ပျက်စီးသွားပြီး ဒီလောကကြီးကနေ ထွက်ခွာသွားရလိမ့်မယ်။

ကဲ... ဘယ်လိုလဲ။ မင်း အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ရဲသေးရဲ့လား"

ဆရာဟွမ်သည် မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ရှောင်မိုအား မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ရေဆန်ကို လှေလှော်တာနဲ့ တူတယ်၊ ရှေ့မတိုးနိုင်ရင် နောက်ဆုတ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဆရာ ပြောခဲ့ဖူးတယ်လေ။ ကျွန်တော်သာ မရဲဘူးဆိုရင် ဆရာက ကျွန်တော့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ရှောင်မိုက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဟားဟားဟား... ကောင်းတယ်" ဆရာဟွမ်သည် ကျေနပ်အားရစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ "မနက်ဖြန်မနက် ခြံဝင်းထဲကို မင်းကို လာခေါ်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။ ဒါပေမဲ့ ဆရာ... ကျွန်တော် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းမယ့် ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်အမေကို လောလောဆယ် မပြောပြထားလို့ ရမလားခင်ဗျာ" ရှောင်မိုက တောင်းဆိုလိုက်သည်။

ဆရာဟွမ်သည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားသော်လည်း ကောင်လေး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လျင်မြန်စွာပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားချေပြီ။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းကို အပြင်ခေါ်သွားပြီး တခြားသူတွေနဲ့ လက်ရည်ယှဉ်ဖို့၊ လက်ဝှေ့ကျင့်ဖို့ သွားမယ်လို့ပဲ ငါ ပြောလိုက်ပါ့မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

ရှောင်မိုသည် လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် အလုံးစုံ စိတ်အေးသွားတော့၏။

သို့မဟုတ်လျှင် သူ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တက်လှမ်းတော့မည်ကို မိခင်ဖြစ်သူ သိသွားပါက အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုးရိမ်ပူပန်နေပေလိမ့်မည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ဆရာဟွမ်သည် ရှောင်မို၏ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာလေ၏။

ဆရာဟွမ်က ကျိုးရူရှီးအား ရှောင်မိုကို ရွယ်တူ သိုင်းကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်နှင့် လက်ရည်ယှဉ်ရန် ခေါ်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်ပေသည်။

ကျိုးရူရှီးသည် ထိုကိစ္စကို သိပ်အလေးအနက်ထားပုံ မပေါ်ဘဲ အလွယ်တကူပင် သဘောတူလိုက်လေ၏။

"အမေ၊ ဒါဆို သား သွားတော့မယ်နော်။ သေချာပေါက် မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့မယ်" ဟု ရှောင်မိုက မိခင်ဖြစ်သူအား ပြောလိုက်သည်။

"အင်းပါ" ကျိုးရူရှီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အောက်သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ ကောင်လေး၏ ကော်လာနှင့် အင်္ကျီစများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ပေးလိုက်လေ၏။ "မိုအာ... မှတ်ထားနော်၊ အရာရာကို သတိထားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် မလုပ်နဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ" ရှောင်မိုသည် ဆရာဖြစ်သူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါကာ ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသော သားဖြစ်သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျိုးရူရှီးသည် သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေး ကိုက်ထားကာ သူမ၏ လက်ငယ်လေးများမှာလည်း အင်္ကျီလက်စကို မသိမသာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိချေပြီ။

"သခင်မ... စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး။ သခင်လေးက တခြားသူတွေနဲ့ လက်ရည်သွားယှဉ်ရုံသက်သက်ပါပဲ၊ ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" သခင်မ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချွေချွေက နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေ၏။

"အင်းပါ..." ကျိုးရူရှီးသည် ခေါင်းမော့ကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်လိုက်ပေသည်။ "ငါ့ရဲ့ မိုအာက ကံကောင်းခြင်းတွေ ပါလာတဲ့ ကလေးပဲ၊ ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... သူ သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပါ..."

ချန်နာရီ တစ်ဝက်ခန့်တွင် ဆရာဟွမ်နှင့် ရှောင်မိုတို့သည် မြို့တော်အပြင်ဘက်ရှိ လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ကတုံးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြလေ၏။

တောင်ထိပ်တွင် ဆရာဟွမ်သည် ဒယ်အိုးကြီးတစ်လုံးကို တည်ကာ စမ်းရေများ ဖြည့်တင်းလိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်းအတွက် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ သိုင်းကျင့်ကြံသူတွေ ဘေးဒဏ်ကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ တခြားကျင့်ကြံသူတွေလိုမျိုး ရှုပ်ထွေးတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေ မရှိဘူး။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကိုလည်း ရှိမခိုးဘူး။ ကောင်းကင်က ငါတို့ကို တားဆီးချင်တယ်ဆိုရင် လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ ကောင်းကင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မယ်။ ကောင်းကင်တာအိုနဲ့ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ယဉ်ကျေးပြနေဖို့ ဘာလို့ လိုမှာလဲ"

ဆရာဟွမ်သည် အရက်တစ်ငုံကို မော့သောက်လိုက်လေ၏။

"ပြီးတော့ ဒါက ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်မှာ မင်းအတွက် နောက်ဆုံး ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်းပဲ။ ရည်ရွယ်ချက်က မင်း ဘေးဒဏ်ကို ရင်ဆိုင်ရာမှာ ကျရှုံးသွားခဲ့ရင်တောင် အသက်ရှင်လျက် ကျန်ရစ်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများသွားအောင်လို့ပဲ။ မင်း နားလည်လား"

"နားလည်ပါတယ် ဆရာ"

"ကောင်းပြီ။ ဝင်တော့"

"ဟုတ်ကဲ့"

ရှောင်မို ဒယ်အိုးကြီးထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားပြီးနောက် ဆရာဟွမ်က သူ၏ အောက်မှ မီးကို စတင်မွှေးပေးလိုက်လေ၏။

ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်၏ ဤနောက်ဆုံး ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်းအတွင်း ရှောင်မိုသည် အရင်ကထက် များစွာ ပိုမိုနာကျင်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် အရိုးများနှင့် ကြွက်သားများ ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ နာကျင်မှုမျိုး ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံးက သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ကြေမွသွားအောင် ဖိချေနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေပြီ။

ထို့ပြင် ဤခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်းအတွင်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးချီစွမ်းအင်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လှုံ့ဆော်ပေးနေသည်ကို ရှောင်မို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနေရပေသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ဆက်လက်ဖိနှိပ်မထားနိုင်တော့ဘဲ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်လေတော့သည်။

ဝုန်း...

မိုးကောင်းကင်အထက်တွင် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ ချက်ချင်း စုရုံးလာပြီး လျှပ်စီးများ လက်လာကာ တိမ်တိုက်များအတွင်းမှ မိုးခြိမ်းသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာချေပြီ။

ဒိုင်း...

ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်သွားစေသော မိုးခြိမ်းသံကြီးနှင့်အတူ လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုသည် ရှောင်မိုထံသို့ တည့်မတ်စွာ ပစ်ချလိုက်လေတော့သည်။

ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူအများစုသည် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ဘေးဒဏ်ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကောင်းကင်တာအိုကို ရန်စမိမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသောကြောင့် မိုးကြိုးဘေးဒဏ်ကို မည်သို့မျှ ခုခံရန် မရဲဝံ့ကြဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်သာ တိုက်ရိုက် ခံယူလေ့ရှိကြပေသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုကမူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ယှဉ်ပြိုင်လိုသည့်အလား လက်သီးတစ်ချက်ကို ပစ်သွင်းလိုက်လေ၏။

နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်စာ လောင်ကျွမ်းချိန် ကြာမြင့်ပြီးနောက် မိုးခြိမ်းသံများ ရပ်တန့်သွားကာ မိုးကြိုးဘေးဒဏ်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။

မိုးကောင်းကင်အထက်တွင် ကောင်းကင်ယံသည် ကြည်လင်နေပြီး လေထုမှာလည်း လတ်ဆတ်နေလေ၏။

မိုးကောင်းကင်၏ အောက်တွင်မူ ရှောင်မိုသည် စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပေသည်။ သူ၏ မည်းနက်ကျွမ်းလောင်နေသော အရေခွံများမှာ တစ်စစီ ကွာကျသွားပြီး အသားစသစ်များက တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ပေါက်ဖွားလာလေ၏။

"ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

ဆရာဟွမ်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ရှောင်မို၏ ပေါင်ကို ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် ကန်လိုက်ပေသည်။

"မသေသေးပါဘူး..." ရှောင်မိုသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလိုက်ရာ သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ မီးခိုးငွေ့များပင် ထွက်ပေါ်လာလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။ "ဒါပေမဲ့ ဒီလိုပုံစံကြီးနဲ့ ပြန်သွားရင် အမေ့ကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ မသိတော့ဘူး"

"မင်းလို ကောင်လေးကတော့လေ..." ဆရာဟွမ်သည် ရှောင်မို၏ ဘေးတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။ "မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တယ်ဆိုတာ မင်းအမေ တကယ် မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

ရှောင်မိုသည် ဆရာဟွမ်အား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းအမေက ကျွမ်းတိုင်းပြည်၊ ယွင်ဟွေမြို့က မြို့စားကြီးရဲ့ သမီးလေ။ သူ့ရဲ့ အမြော်အမြင်က သာမန်မိန်းမတွေနဲ့ ယှဉ်လို့ရတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ဒီနေ့ ဘေးဒဏ်ကို ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်ဆိုတာ သူ သေချာပေါက် ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်မှာပါ"

"မင်းအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိသွားမှာကို မင်းအမေက စိုးရိမ်လို့ ဘာမှမပြောခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ဆရာဟွမ်သည် ရှောင်မို၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေ၏။

"ကောင်လေး... မင်းက မင်းအမေကို စိတ်မပူစေချင်သလို မင်းအမေကလည်း အဲဒီလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"..."

"..."

ရှောင်မိုသည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ စကားမဆိုနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားရချေပြီ။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ အဲဒီအကြောင်း ဆက်မပြောကြတော့ဘူး။ ဒီအတိုင်း သဘာဝကျကျပဲ ပြန်သွားလိုက်ပါ။ အခု မင်းက ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့ ဒါဟာ မင်းအမေအတွက် အကောင်းဆုံး နှစ်သိမ့်မှုပဲလေ။ ပြီးတော့ မင်း အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ကစပြီး ငါ မင်းကို လှံသိုင်းပညာတွေ သင်ပေးရမယ့် အချိန်တန်ပြီ"

"ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ သင်ရမယ့် လှံသိုင်းပညာရဲ့ နာမည်က ဘာလဲဟင်"

ရှောင်မိုက မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

သူသည် လှံသိုင်းပညာနှင့်ပတ်သက်၍ ဆရာဖြစ်သူအား အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မေးမြန်းခဲ့ဖူးသော်လည်း ဆရာက စကားတစ်ခွန်းမျှ ထုတ်မပြောခဲ့ချေ။

"ငါတို့ မျိုးဆက်ရဲ့ လှံသိုင်းပညာ နာမည်က စကားလုံး သုံးလုံးတည်းပဲ ရှိတယ်"

ဆရာဟွမ်သည် ခြေဖျားဖြင့် တစ်ချက်ပင့်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်မှ သာမန် သစ်သားတုတ်ရှည်တစ်ချောင်း အပေါ်သို့ လွင့်တက်လာလေ၏။ ထို့နောက် တုတ်ရှည်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပေသည်။

ဝုန်း...

ကိုက်နှစ်ရာခန့် အကွာရှိ လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ကတုံးကြီးတစ်ခုမှာ ထက်ပိုင်းကျိုးသွားပြီး ကျောက်တုံးကျောက်ဆောင်များ ပြိုကျလာတော့၏။

"တခြားသူတွေရဲ့ လှံသိုင်းပညာက..."

အခန်း (၃၃၆)

“ရှောင်မို... ရှောင်မို... ငါ နင့်ဆီ လာဆော့တာ”

ကလေးဆန်ဆန် အသံလေးတစ်ခုက ရှောင်မို၏ နားထဲသို့ ပျံ့လွင့်လာလေ၏။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်းရှိ ကလေးများအားလုံး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ၊ ခမ်းနားလှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး နုနယ်ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက ရှောင်မိုဆီသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလာနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချေပြီ။

ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် ရှောင်မို၏ အရှေ့တည့်တည့်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ငယ်လေးများကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းနေလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ဟန်ကို ငြိမ်သက်စွာ ထိန်းလိုက်နိုင်ပြီးနောက်၊ သူမသည် မျက်တောင်များကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်လိုက်ပြီး အရောင်လက်ကာ ရွှန်းလဲ့နေသော မျက်ဝန်းများတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ အပြည့်ဖြင့် ရှောင်မိုကို စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

“မင်းသမီးလေး” ရှောင်မိုက သူ၏လှံကို ကိုင်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပေသည်။

“ရှောင်မို... ငါတို့ မတွေ့ရတာ ရက်တော်တော်ကြာသွားပြီနော်။ နင် ငါ့ကို သတိရရဲ့လား” ချင်စီယောင်က ပျော်ရွှင်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သတိရတာပေါ့”

ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။

ရှောင်မိုက ချင်စီယောင်အား လိမ်ညာပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ရှောင်မို ဒဏ်ရာရရှိထားသဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘဲ အနားယူနေရစဉ်က၊ ဤချစ်စရာကောင်းပြီး အပြစ်ကင်းစင်လှသော မိန်းကလေးငယ်ကို သူ ရံဖန်ရံခါ သတိရမိခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်လေသည်။

“တကယ်လားဟင်” ချင်စီယောင်က ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်ပြန်၏။

“တကယ်ပါဆို” ရှောင်မိုက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဟီးဟီးဟီး... ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့။ နင်ကလည်း ငါ့ကို သတိရတယ်၊ ငါကလည်း နင့်ကို သတိရတယ်ဆိုတော့ အခု ငါတို့ သရေကျသွားပြီပေါ့။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ငါတစ်ယောက်တည်းကပဲ နင့်ကို နေ့တိုင်း သတိရနေရတာဆိုရင် အရမ်း မတရားရာကျလွန်းတယ်” ချင်စီယောင်၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ လခြမ်းကွေးလေးများပမာ ကွေးညွတ်သွားချေပြီ။

“အစ်ကိုကြီး၊ ဒီညီမလေးက ဘယ်သူလဲဟင်”

ထိုစဉ်မှာပင် ရှောင်ယန်နှင့် အခြားကလေးများက ရှေ့သို့ တိုးလာကာ မေးမြန်းလိုက်ကြလေ၏။

ဤမျှလှပသော မိန်းကလေးငယ်မျိုးကို သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ညီမလေးများထက်ပင် များစွာ ပိုမိုလှပနေပေသည်။

“ငါက သူ့ကို မင်းသမီးလေးလို့ ခေါ်လိုက်မှတော့၊ သူက ဘယ်သူဖြစ်မယ်လို့ မင်းတို့ ထင်လဲ” ရှောင်မိုက သူ၏ ညီငယ်များအား မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။ “ဒါက ငါတို့ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ တတိယမင်းသမီးပဲ”

“ဟင်” အားလုံးမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကြပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လူကြီးများ၏ ဟန်ပန်ကို အတုခိုးကာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြလေ၏။ “မင်းသမီးလေးကို ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုပါတယ်”

“ဒီလောက်တောင် ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး” ချင်စီယောင်က လက်ကာပြရင်း ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

“ပြီးတော့ ရှောင်မို... ငါ့ကို မင်းသမီးလေးလို့ မခေါ်ပါနဲ့တော့။ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲဟာ၊ ငါ့ကို စီယောင်လို့ပဲ ခေါ်ပါ” ချင်စီယောင်က ရှောင်မိုအား ပြောလိုက်၏။

“မင်းသမီးလေး... ဒါက... သိပ်ပြီး မသင့်တော်လှပါဘူး” ရှောင်မိုက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုလိုက်လေသည်။

“ရပါတယ်၊ ရပါတယ်။ မြန်မြန်၊ ငါ့ကို စီယောင်လို့ ခေါ်လိုက်စမ်းပါ။ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ဘူးလား။ နင် ငါ့ကို စီယောင်လို့ မခေါ်ရင်၊ နင်က ငါ့ကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် အသိအမှတ်မပြုတာပဲ။ ဒါဆိုရင် နင် ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ ခမည်းတော်ဆီ သွားတိုင်လိုက်မှာနော်” ချင်စီယောင်က ရှောင်မိုအား မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်ကာ ဆိုလေ၏။

“ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်မျိုးက ရိုင်းစိုင်းမိပြီပေါ့” ရှောင်မိုမှာ ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ အလိုကို လိုက်လျောရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် “စီယောင်” ဟု တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်လေတော့သည်။

မိသားစုဝင်မဟုတ်သူတစ်ဦးက သူမ၏ နာမည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခေါ်ဝေါ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်စီယောင်သည် ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် သူမ၏ အပြုံးလေးမှာ ပန်းငယ်လေးတစ်ပွင့်ပမာ ပွင့်လန်းလာကာ “အင်း” ဟု ခိုင်မာစွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပေသည်။

အနီးအနားရှိ ရှောင်အိမ်တော်မှ တပည့်များသည် အစ်ကိုကြီးက တတိယမင်းသမီးနှင့် ဤမျှ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ့အပေါ် ပိုမို၍ပင် အထင်ကြီးလေးစားသွားကြလေ၏။

တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်တွင် တတိယမင်းသမီးက အစ်ကိုကြီးအား အဆင့်မြင့် အရာရှိရာထူးတစ်ခုကိုပင် ချီးမြှင့်ကောင်း ချီးမြှင့်လာနိုင်ပေသည်။

ထိုအခါ သူတို့ကလည်း ညီငယ်များအနေဖြင့် အစ်ကိုကြီး၏ နောက်သို့လိုက်ကာ အရာရှိငယ်လေးများ ဖြစ်လာရန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ရှိနေကြလေသည်။

ဆရာဟွမ်သည် ရှောင်မိုနှင့် မင်းသမီးငယ်လေးတို့ကြားရှိ အပြစ်ကင်းစင်လှသော စကားဝိုင်းကို ကြည့်ရှုနေရင်း ကလေးများမှာ ပျော်စရာကောင်းပြီး စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းလှသည်ဟု ခံစားရကာ အလိုလိုက်သည့် အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်ထားလေ၏။

သို့သော် ဤကောင်လေးက တကယ့်ကို သာမန်မဟုတ်ချေ။

သူက မင်းသမီးငယ်လေး၏ ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် တစ်ရက်သာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ရသေးသော်လည်း၊ သူမက သူ့ကိုပင် လိုက်ရှာနေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။

မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး။ သူက ဆရာဖြစ်တဲ့ ငါ့ရဲ့ ငယ်ဘဝက မိန်းမပျိုများကြိုက်သည့် နှင်းဆီခိုင်ဘဝမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ။

“ကဲ... အားလုံး လူစုခွဲကြတော့” ဆရာဟွမ်က လက်ခုပ်တီးလိုက်လေသည်။ “မိုအာ... မင်း ပြန်ရောက်သွားရင် နတ်ဘုရားသတ်လှံကို ဆက်မကျင့်နဲ့တော့၊ မဟုတ်ရင် မင်းခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ နားလည်လား”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ” ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ဆရာဟွမ်သည် လှံရှည်ကို သစ်သားစင်ပေါ်သို့ ပြန်ပစ်တင်လိုက်ပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်းမှ ဩဇာအပြည့်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

အခြားသော ရှောင်မိသားစု တပည့်များသည် မင်းသမီးလေးနှင့် စကားပြောဆိုချင်နေကြသေးသော်လည်း၊ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမက သူတို့ အချိန်မရွေး တွေ့ဆုံနိုင်သူမျိုး မဟုတ်သည့်အပြင်၊ အစ်ကိုကြီးနှင့် မင်းသမီးလေးတို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးလိုကြသဖြင့် သူတို့လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြချေပြီ။

“ရှောင်မို... ငါတို့ အတူတူ သွားဆော့ကြမလား” ချင်စီယောင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

“ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းသမီး...”

“စိုက်ကြည့်”

ရှောင်မိုက မင်းသမီးလေး ဟူသော စကားလုံးများကို ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ချင်စီယောင်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းကာ ရှောင်မိုအား စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပန်းရောင်သမ်းနေသော ပါးပြင်လေးများမှာ ဖောင်းကားလာလေ၏။

“ဒါပေမဲ့ စီယောင်...” ရှောင်မိုက ချက်ချင်း စကားကို ပြင်လိုက်ပြီး “ငါ အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ပြီး ငါ့အမေကို ပြောပြရဦးမယ်၊ မဟုတ်ရင် သူ စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

“ဟင်” ချင်စီယောင်သည် မျက်တောင်များကို ပုတ်ခတ်လုပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပုံ ပေါ်လေ၏။ “ငါ နင့်အမေကို သွားတွေ့ရမလား ရှောင်မို။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်မို၊ ငါ ဒီနေ့ လက်ဆောင် ဘာမှမယူလာခဲ့ဘူး။ အဲဒါက ရိုင်းရာကျသွားမလားဟင်”

“စီယောင်၊ နင် ငါ့ကို စောင့်နေလို့ရပါတယ်။ နင် လိုက်မလာလည်း ရပါတယ်၊ တကယ်လို့ နင် လိုက်လာရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါ့အမေက စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ရှောင်မိုသည် ငါက နင့်ကို လိုက်ခဲ့ဖို့မှ မပြောရသေးတာ ဟု တွေးကာ စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

“အင်း... ရှောင်မို၊ ခဏလေး စောင့်ဦး...”

ချင်စီယောင်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ အင်္ကျီလက်စများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုတ်ခတ်ကာ ရှာဖွေနေတော့၏။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ချင်စီယောင်သည် ပုလဲငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ “ဒီပုလဲလေးက ဆော့ကစားဖို့အတွက် ခမည်းတော်က ငါ့ကို ပေးထားတာ။ သူက ညဘက်ဆို လင်းလက်နေပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကိုတောင် လင်းထိန်သွားစေနိုင်တယ်။ ဒီဟာကို နင့်အမေကို ပေးလို့ရမလားဟင်”

“ဒါက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းမနေဘူးလား”

“ရပါတယ်၊ ဘာမှတန်ဖိုးမကြီးပါဘူး။ ဒီပုလဲမျိုးက ငါ့ဆီမှာ ဆယ်လုံးထက်မက ရှိသေးတယ်” ဟု ချင်စီယောင်က သူမ၏ အင်္ကျီလက်စငယ်လေးကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်ပေသည်။

ရှောင်မိုသည် ချင်စီယောင်၏ နောက်မှ အမြဲတစေ လိုက်ပါလာတတ်သော အစေခံမလေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

အစေခံမလေးသည် ရှောင်မို၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး၊ မင်းသမီးလေးအား သူမကို ဝင်ရောက်ဖြောင်းဖျစေချင်ကြောင်း သိရှိလိုက်ပေသည်။

ဟွာရှန်းဟု အမည်ရသော ထိုအစေခံမလေးသည် ဤအသက်ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်မှာ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

သူက လူကြီးလေးတစ်ယောက်လို လိမ္မာရေးခြားရှိပုံ ပေါ်နေပေသည်။

“သခင်လေးရှောင်... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီညလင်းပုလဲငယ်လေးက တကယ်ကို တန်ဖိုး သိပ်မကြီးပါဘူး” ဟု ဟွာရှန်းက ပြောလိုက်၏။

“ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီ” ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါဆို စီယောင်၊ သွားကြမယ်”

“ရေး...”

ချင်စီယောင်သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ရှောင်မို၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး သူမ၏ ခြေထောက်လေးများမှာလည်း ခုန်ပေါက်နေလေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ရှောင်မိုသည် ချင်စီယောင်အား သူ၏ ခြံဝင်းအဝင်ဝသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ချေပြီ။

ညနေစောင်းအချိန် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ခြံဝင်းငယ်လေးအတွင်းမှ ဟင်းချက်မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ ကျိုးရူရှီးနှင့် ချွေ့ချွေ့တို့သည် မီးဖိုချောင်အတွင်း ညစာပြင်ဆင်ရန် အလုပ်များနေကြပေသည်။

“အမေ... သား ပြန်ရောက်ပြီ”

ရှောင်မိုက မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှမ်းခေါ်လိုက်လေ၏။

“မိုအာ ပြန်လာပြီပဲ”

ကျိုးရူရှီးသည် သူမ၏ လက်များကို သုတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

“ဟင်... မိုအာ၊ ဒီမိန်းကလေးငယ်လေးက ဘယ်သူလဲ”

သားဖြစ်သူနှင့်အတူ ပါလာသော မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ ကျိုးရူရှီးသည် မျက်တောင်များကို ပုတ်ခတ်လုပ်လိုက်လေ၏။

ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။

မိုအာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်လာရတာလဲ။

စကားမစပ် ဤမိန်းကလေးငယ်မှာ တကယ့်ကို လှပလွန်းလှပြီး ကြွေရုပ်လေးတစ်ရုပ်ပမာ နုနယ်ချစ်စရာ ကောင်းနေပေသည်။

အသက်ငယ်ရွယ်သေးသော်လည်း သူမသည် ဖူးပွင့်စ အလှတရားတစ်ခု ဖြစ်နေချေပြီ။

ထို့အပြင် သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမ၏ နောက်ခံအဆင့်အတန်းမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်းကို ကျိုးရူရှီး သိရှိလိုက်လေ၏။

“အမေ... ဒါက တတိယမင်းသမီး ချင်စီယောင်ပါ။ သူမက သားနဲ့ လာဆော့တာပါ” ဟု ရှောင်မိုက ရှင်းပြလိုက်သည်။

“မင်းသမီးလေး ဖြစ်နေတာကိုး။ ကျွန်တော်မျိုးမ ရိုသေမှု ကင်းမဲ့သွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်”

ကျိုးရူရှီးသည် အလျင်အမြန်ပင် ဒူးညွှတ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။

“အန်တီ... ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့ရှင်။ အန်တီက လူကြီးလေ၊ စီယောင်ကသာ အန်တီ့ကို အရိုအသေပေးရမှာပါ”

ချင်စီယောင်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြန်လည်၍ အရိုအသေပေးလိုက်ပေသည်။

ရှောင်မိုသည် ချင်စီယောင်၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမူအရာကို ကြည့်ရှုရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ရပ်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ချင်တိုင်းပြည်ဘုရင်က ဤသမီးတော်ကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ထားကြောင်းကို သူ သိရှိထားသော်လည်း၊ သူမသည် မာနကြီးခြင်း သို့မဟုတ် အကြောင်းပြချက်မဲ့ ဆိုးသွမ်းခြင်းမျိုး လုံးဝမရှိဘဲ ဤမျှ သင့်လျော်ကောင်းမွန်သော ယဉ်ကျေးမှုနှင့် အမူအကျင့်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

သူမသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သူမ၏ မယ်တော်မိဖုရားကြီးထံမှ ပြင်းထန်သော ဆုံးမပဲ့ပြင်မှုများကို ခံယူခဲ့ရပုံ ပေါ်လေ၏။

ကျိုးရူရှီးမှာလည်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားချေပြီ။

ဤမင်းသမီးငယ်လေးက ဤမျှ လိမ္မာရေးခြားရှိပြီး လှပနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူမက တကယ့်ကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

“အန်တီ... စီယောင် ဒီကိုလာတာ လက်ဆောင် ဘာမှမပါလာလို့၊ ဒါလေးကိုပဲ အန်တီ့ကို ပေးပါရစေ။ ကျေးဇူးပြုပြီး အထင်မသေးပါနဲ့နော်” ချင်စီယောင်သည် ညလင်းပုလဲငယ်လေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

“ဒါက... မင်းသမီးလေး၊ ဒါက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ်...” ကျိုးရူရှီးက အလျင်အမြန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ယွင်ဟွေမြို့တွင် ရှိနေစဉ်က ကျိုးရူရှီးသည် ညလင်းပုလဲငယ်များကို မြင်တွေ့ဖူးခဲ့ပေသည်။ ၎င်းတို့ကို အလှဆင်ရန်သာမက ဆေးဘက်ဝင်အဖြစ်ပါ အသုံးပြုနိုင်ပြီး တစ်လုံးလျှင် ရွှေစင်တစ်ရာကျော် တန်ဖိုးရှိလေသည်။

“အန်တီ... ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ။ ဒါက စီယောင်ရဲ့ စေတနာ အနည်းအကျဉ်းလေးပါ” ချင်စီယောင်က ညလင်းပုလဲငယ်လေးကို ပို၍ အပေါ်သို့ မြှောက်တင်လိုက်လေ၏။

“သခင်မကြီး... စိတ်ချလက်ချသာ လက်ခံလိုက်ပါ။ အကယ်၍ သခင်မကြီးက လက်မခံဘူးဆိုရင်၊ မိဖုရားကြီး သိသွားတဲ့အခါ မင်းသမီးလေးက ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ အပြစ်တင်ပါလိမ့်မယ်” ဟု အနီးတွင် ရပ်နေသော အစေခံမလေးက ပြုံးလျက် ဝင်ပြောလိုက်ပေသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်” ချင်စီယောင်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “စီယောင်ရဲ့ မယ်တော်က တော်တော် စိတ်ကြီးတာ။ အန်တီသာ လက်မခံရင် စီယောင် ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အဆူခံရလိမ့်မယ်”

“ဒါဆို... ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော်မျိုးမက မင်းသမီးလေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်”