အခန်း (၃၃၉-၃၄၀)

အခန်း (၃၃၉) ငါ နင့်ကို ခွင့်မလွှတ်ဘူး

ရှောင်အိမ်တော်၏ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်း၌။

ရှောင်မိုသည် ယနေ့လည်း ဆရာဖြစ်သူနှင့်အတူ နတ်ဘုရားသတ်လှံကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေလေ၏။

နတ်ဘုရားသတ်လှံ၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် အနည်းငယ် အကျွမ်းတဝင်ရှိသွားသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ရှောင်မိုသည် ယနေ့ လေ့ကျင့်ရာတွင် ပထမနေ့ကထက် ပိုမို ချောမွေ့နေကြောင်း ခံစားသိရှိနေရပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရှောင်မို၏ အမြင်တွင် ဤအရာမှာ လုံလောက်မှု မရှိသေးချေ။

ဆရာဖြစ်သူ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင်၊ လှံသိုင်းပညာ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သူ မှတ်မိနိုင်ရန်အတွက် အမှန်တကယ်ပင် လေးငါးနှစ်ခန့် အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရှောင်မိုကလည်း မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ကြောင်းကို သိရှိထားလေ၏။

အလောတကြီး လုပ်ဆောင်ပါက အမှားများစွာ ဖြစ်ပေါ်နိုင်ပြီး သူ၏ စတုတ္ထဘဝမှ ပါရမီကို ယခုဘဝတွင် အသုံးချ၍ မရနိုင်ပေ။

အထူးသဖြင့် သူသည် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို မဟုတ်ဘဲ သိုင်းကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို လိုက်စားနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအတွက် မြေကြီးပေါ်တွင် ခြေချပြီး တစ်လှမ်းချင်းစီ တိုးတက်သွားရန်မှာ အရေးအကြီးဆုံးပင် ဖြစ်ပေသည်။

အခြားသော ရှောင်မိသားစု တပည့်များမှာမူ လက်သီးသိုင်းပညာများကို လေ့ကျင့်နေကြလေ၏။

သို့သော် သူတို့သည် ကောင်းကင်ဖွင့်လက်သီးကို လေ့ကျင့်နေကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရှစ်ဂိတ်လက်သီးဟု ခေါ်ဆိုသော လက်သီးသိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် ဆရာဟွမ်၏ တပည့်များ မဟုတ်သောကြောင့် ဆရာဟွမ်က သူတို့ကို တမင်သက်သက် မသင်ပေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရိုးရှင်းစွာပင် သူတို့၏ ပါရမီက မလုံလောက်သောကြောင့်သာ ဖြစ်လေသည်။

လူတစ်ဦး၏ ပါရမီက မလုံလောက်ဘဲ အဆင့်မြင့်လွန်းသော လက်သီးသိုင်းပညာ သို့မဟုတ် လှံသိုင်းပညာများကို အတင်းအကျပ် ကျင့်ကြံပါက၊ ယင်းသည် သူတို့ကို ကူညီရာမရောက်ဘဲ ဒုက္ခပေးရာသာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

သို့ရာတွင် သူတို့ ကျင့်ကြံနေသော လက်သီးသိုင်းပညာမှာ အဆင့်နိမ့်သည်တော့ မဟုတ်သလို၊ သူတို့၏ ပါရမီမှာလည်း အမှန်တကယ်တော့ နိမ့်ကျနေခြင်း မဟုတ်ချေ။

ရှောင်မိုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက သူတို့မှာ များစွာ နိမ့်ကျနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ အနာဂတ်တွင် ကြိုးစားအားထုတ်ပါက သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ပင် တက်လှမ်းနိုင်ကောင်း တက်လှမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် တပ်မတော်သို့ ဝင်ရောက်ကာ စစ်ပွဲများ ဆင်နွှဲပြီး တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ရာထူးတက်လာပါက၊ သူတို့သည်လည်း ထင်ရှားသော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိနိုင်ပေသည်။

"ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီလောက်ပဲ။ ထပ်ပြောမယ်၊ အလောတကြီး မလုပ်နဲ့။ ငါတို့ သိုင်းပညာရှင်တွေက ဘယ်တော့မှ အလောတကြီး မလုပ်သင့်ဘူး။ တစ်လှမ်းချင်းစီပဲ သွားရမယ်။ မြန်ဆန်မှုထက်စာရင် တည်ငြိမ်မှုက အရေးအကြီးဆုံးပဲ။ ကြားလား"

ဆရာဟွမ်က ထပ်မံ၍ အလေးအနက်ထား ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် စကားများလွန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သို့သော် မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ချေ။

ဤကောင်လေး၏ ပါရမီမှာ အနည်းငယ် မြင့်မားလွန်းနေပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း မြန်ဆန်လွန်းနေပေသည်။

အခု ကောင်လေးက အခက်အခဲနဲ့ ကြုံတွေ့နေရပြီး သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အရှိန်အဟုန်ကလည်း အရင်ကထက် အများကြီး နှေးကွေးသွားတော့ သူ အရမ်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားမှာကို ဆရာဟွမ် စိုးရိမ်မိလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ တပည့် နားလည်ပါပြီ" ရှောင်မိုသည် သူ၏လှံကို ကိုင်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ သွားနားတော့။ မင်းရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းလေးက နောက်တစ်ခါ ရောက်လာပြန်ပြီ။ သွားပြီး သူနဲ့ ဆော့လိုက်ဦး" ဆရာဟွမ်က ပြုံးလျက် ရှောင်မိုအား ပြောလိုက်လေ၏။

ရှောင်မိုသည် ကိုယ်ဟန်ကို မတ်မတ်ထားလိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ပန်းရောင်ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးငယ်က လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ ခြံစည်းရိုးပေါ်မှ ကျော်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်တောင်များကို ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချေပြီ။

ချင်စီယောင်သည် သူမကို မြင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူမ၏ လက်ငယ်လေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရှောင်မိုအား လက်လှမ်းပြလိုက်လေ၏။

"ဆရာ၊ တပည့် ခွင့်ပန်ပါရစေ"

ရှောင်မိုသည် သူ၏ လှံရှည်ကို ကိုင်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ မိန်းကလေးငယ်ထံသို့ လျှောက်သွားလေတော့သည်။

"မင်းသမီးလေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်" မိန်းကလေးငယ်၏ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်မိုက အရိုအသေပေးလိုက်ပေသည်။

ချင်စီယောင်သည် နှုတ်ခမ်းကို ဆူပုတ်လိုက်ပြီး "နင်က ငါ့ကို စီယောင်လို့ ခေါ်မယ်ဆိုပြီး ကတိပေးထားတယ်လေ" ဟု ပြောလိုက်၏။

ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါက နင့်ကို စီယောင်လို့ ခေါ်နေတုန်းပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို အရိုအသေပေးတာမျိုးလို သင့်လျော်တဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေကိုတော့ ဖယ်ရှားပစ်လို့ မရဘူးလေ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီလေ" ချင်စီယောင်သည် သူမ၏ လက်များကို နောက်ပစ်ထားလိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာကာ "ရှောင်မို၊ နင် ငါ့ကို သတိရရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်ပေသည်။

"ငါက နင့်ကို သတိရဖို့တောင် အခွင့်အရေး မရလိုက်ခင်မှာပဲ စီယောင်က ရောက်လာတာကိုး" နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ရန်အတွက် အချိန်အနည်းငယ် ကြာလိမ့်မည်ဟု ရှောင်မို တွေးထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမှ တစ်ရက်သာ ကြာသေးသည် မဟုတ်ပါလော... "ဟီးဟီး၊ အဲဒါက နင် ငါ့ကို သတိရတယ်လို့ ဆိုလိုတာပေါ့" ချင်စီယောင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။ "သွားကြမယ်၊ သွားပြီး ဆော့ရအောင်"

"ငါတို့ မြို့ပြင်ကို ထွက်မှာလား" ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"အင်း... ဒီနေ့တော့ ငါ အဲဒီလောက် အချိန်အကြာကြီး ဆော့လို့မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် မယ်တော်က ငါ့ကို ဆူလိမ့်မယ်" ချင်စီယောင်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များက ရှောင်မို၏ လက်ထဲရှိ လှံရှည်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချေပြီ။ "ဟင်... ရှောင်မို၊ နင်က ဘာလို့ ငါ့ကို လှံသိုင်းပညာ မသင်ပေးတာလဲ"

"လှံသိုင်းပညာ လေ့ကျင့်မလို့လား" ရှောင်မိုက စဉ်းစားလိုက်လေ၏။ "လှံတွေက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။ အဲဒီအစား ငါက နင့်ကို လက်သီးသိုင်းပညာ တချို့ သင်ပေးရင်ကော ဘယ်လိုလဲ"

ချင်စီယောင်က ဆော့ကစားချင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်းကို ရှောင်မို သိရှိထားသော်လည်း၊ လှံများတွင် အသွားများ ပါရှိသောကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်စေရန်အတွက် လက်သီးသိုင်းပညာ အချို့ကိုသာ သင်ပေးလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးလိုက်ပေသည်။

"ဟင့်အင်း၊ ငါ လှံသိုင်းပညာပဲ လေ့ကျင့်ချင်တယ်" ချင်စီယောင်က သူမ၏ ပါးပြင်လေးများကို ဖောင်းကားလိုက်ပြီး "နင် လှံကိုင်ထားတဲ့ပုံက အရမ်းကြည့်ကောင်းတာပဲ၊ ငါလည်း သင်ချင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒါပေမဲ့ လှံသိုင်းပညာကို တစ်ညတည်းနဲ့ တတ်မြောက်အောင် လုပ်လို့မရဘူးလေ။ ပြီးတော့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အခုမှ စသင်ရသေးတာဆိုတော့၊ စီယောင်ကို ငါ အမှားတွေ သင်ပေးမိမှာ စိုးရိမ်တယ်" ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။ လှံသိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် အရင်ဆုံး လက်သီးသိုင်းပညာကို သင်ယူရမယ်လို့ ဆရာက ပြောတယ်။ စီယောင်က ငါနဲ့အတူ လက်သီးသိုင်းပညာကို အရင်သင်ယူလိုက်၊ အဲဒါကို တတ်သွားပြီဆိုရင် ငါက နင့်ကို လှံသိုင်းပညာ သင်ပေးမယ်လေ"

"တကယ်လား၊ နင် ငါ့ကို လိမ်လို့မရဘူးနော်"

"ငါ နင့်ကို မလိမ်ပါဘူး"

"လက်သန်းချိတ်ပြီး ကတိပေး"

"လက်သန်းချိတ်ပြီး ကတိပေးတယ်"

"လက်သန်းလေး ချိတ်ကြမယ်၊ အနှစ်တစ်ရာအထိ ချိတ်ထားမယ်၊ ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲဘူး" ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ လက်ချောင်းလေးများ ချိတ်ဆက်သွားပြီး မိန်းကလေးငယ်က အပြစ်ကင်းစင်လှသော ကလေးသီချင်းလေးတစ်ပုဒ်ကို သီဆိုလိုက်လေ၏။

"ရှောင်မို၊ လိမ်တဲ့သူက အပ်တစ်ထောင် မျိုချရမှာနော်" ချင်စီယောင်က အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်ကာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"ငါ မလိမ်ပါဘူး" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟီးဟီး၊ သွားကြမယ်၊ လက်သီးသိုင်းပညာ သွားကျင့်ရအောင်" ချင်စီယောင်သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ရှောင်မို၏ လက်ငယ်လေးကို ဆွဲကာ ထွက်သွားလေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ရှောင်မိုသည် ချင်စီယောင်အား ဥယျာဉ်ငယ်လေးတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ချေပြီ။

"နင် ငါ့နောက်က လိုက်လုပ်၊ ငါ ဘာလုပ်လုပ် နင်လည်း အဲဒီအတိုင်း လိုက်လုပ်ရမယ်" ရှောင်မိုက ချင်စီယောင်အား ပြောလိုက်လေ၏။

"အင်း" ချင်စီယောင်သည် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ဖြင့် လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေသည်။

"မြင်းထိုင်ဟန်၊ ခါးကို နှိမ့်ထား၊ လက်မောင်းတွေကို တွန်းထုတ်ဖို့ ခါးနဲ့ တင်ပါးကို အသုံးပြု၊ ထိုးချလိုက်"

"ဒီလိုမျိုးလား" ချင်စီယောင်က အတုခိုးကာ လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်လေ၏။

"အင်း၊ မဆိုးဘူး။ အခု ဘယ်ခြေထောက်ကို ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးလိုက်"

ရှောင်မိုသည် ချင်စီယောင်အား အခြားသော ရှောင်မိသားစု တပည့်များ လေ့ကျင့်နေသည့် ရှစ်ဂိတ်လက်သီး သိုင်းပညာကို သင်ကြားပေးနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ရှောင်မိုကလည်း ၎င်းကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိထားလေသည်။

ရှောင်မိုက ကြိုးစားပမ်းစား သင်ကြားပေးနေပြီး ချင်စီယောင်ကလည်း လေးလေးနက်နက် လိုက်လုပ်နေပေသည်။

အစပိုင်းတွင်တော့ ဤမိန်းကလေးငယ်လေးမှာ အနည်းငယ် ကိုးရိုးကားရားနိုင်သည်ဟု ရှောင်မို ထင်မှတ်ခဲ့လေ၏။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင်တော့ ချင်စီယောင်မှာ အတော်လေး လျင်မြန်စွာ သင်ယူနိုင်ပြီး စစ်မှန်သော ပါရမီတချို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရကြောင်းကို ရှောင်မို တွေ့ရှိသွားချေပြီ။

ရှောင်မိုသည် ရှစ်ဂိတ်လက်သီးကို တစ်ခေါက် အပြည့်အစုံ သင်ပေးပြီးနောက်၊ ချင်စီယောင်အား သူမဘာသာသူ စမ်းသပ်လုပ်ဆောင်ကြည့်စေလိုက်လေသည်။

ချင်စီယောင်သည် အသေးစိတ်အချက်အလက်တချို့ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း ရှစ်ဂိတ်လက်သီး၏ လှုပ်ရှားမှုအားလုံးနီးပါးကို သူမ တတ်မြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

"ရှောင်မို၊ ဘယ်လိုနေလဲ၊ ငါ လုပ်တာ ကောင်းလား" ချင်စီယောင်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူမ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း မေးလိုက်ပေသည်။

"အင်း... မင်းသမီးလေးက အရမ်း ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ရှောင်မိုက မှန်ကန်စွာ ဖြေကြားလိုက်လေ၏။

"တကယ်လား" ချင်စီယောင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် တောက်ပသွားချေပြီ။

"သေချာတာပေါ့၊ တကယ်ပါ" ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါတို့ လက်ရည်ယှဉ်ကြရအောင်"

"ဟင်"

"လက်သီးသိုင်းပညာ လေ့ကျင့်တယ်ဆိုတာ လက်ရည်ယှဉ်ဖို့ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ တစ်ခါတလေကျရင် အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုတို့ အဲဒီလို လုပ်နေကြတာကို ငါ မြင်ဖူးတယ်" မိန်းကလေးငယ်က စမ်းသပ်ချင်စိတ် အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒါက..."

"လာပါ၊ လာပါ၊ ဆော့ကြရအောင်..." ချင်စီယောင်က ရှောင်မို၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလှုပ်ကာ ဂျီကျနေတော့သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင်လည်း မင်းသမီးလေး၊ ကျွန်တော်မျိုး မရိုမသေ လုပ်မိတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" သူမနှင့် အနည်းငယ်မျှ ဆော့ကစားပေးခြင်းက ဘာမှ ထိခိုက်နစ်နာစရာ မရှိဟု ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"လာ" ချင်စီယောင်သည် အကွာအဝေးတစ်ခု ရရှိစေရန် နောက်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်သီးငယ်လေးများကို ဆုပ်ထားလိုက်လေ၏။ "သူရဲကောင်းမလေး လာပြီဟေ့"

"လာပါ" ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ဆိုလေသည်။

"ဟေး... ရှိုး" ချင်စီယောင်သည် ရှောင်မိုဆီသို့ ပြေးဝင်လာပြီး သူမ၏ လက်သီးငယ်လေးဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်လေ၏။

ရှောင်မိုသည် ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်သီးတစ်ဖက်ကို ဖွဖွလေး ဆန့်ထုတ်လိုက်ပေသည်။

ရှောင်မိုသည် တမင်သက်သက်ပင် အလျှော့ပေးထားပြီး၊ လက်သီးတစ်ချက်စီတိုင်းကို သိပ်မပြင်းထန်စေဘဲ သိပ်မမြန်စေဘဲ၊ သူမ ကာကွယ်နိုင်ရုံသာ ပစ်သွင်းကာ သူမ၏ လက်သီးငယ်လေးများဖြင့် ပြန်လည်ထိုးနှက်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး ဖန်တီးပေးနေလေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် ယှဉ်ပြိုင်နေသည့်ပုံစံ ပေါက်နေပေသည်။

သို့သော် တဖြည်းဖြည်းဖြင့် ချင်စီယောင် ယခုလေးတင် သင်ယူထားသော ရှစ်ဂိတ်လက်သီးမှာ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းလာသည်ဟု ရှောင်မို ခံစားလာရလေ၏။

ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပေါက်လာသဖြင့် ရှောင်မိုသည် ချင်စီယောင်အတွက် အခက်အခဲကို အနည်းငယ် တိုးမြှင့်ပေးရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ်၊ အမှတ်တမဲ့ဖြင့် သူ၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ ချင်စီယောင်မှာ အော်ဟစ်ကာ ရှောင်မို၏ လက်သီးချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားလေတော့သည်။ မိန်းကလေးငယ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် လဲကျသွားချေပြီ။

"စီယောင်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား" ရှောင်မိုသည် လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်လေ၏။

"ရှောင်မို၊ နင် ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်တယ်..." မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာချေပြီ။

"ငါ..."

"ငါ နင်နဲ့ စကားမပြောတော့ဘူး..."

ရှောင်မိုက ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ချင်စီယောင်သည် သူမ၏ စကတ်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး ဥယျာဉ်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရေကန်ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဒူးလေးများကို ပိုက်ထားပြီး အလွန်တရာ အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် မတရားခံရသည့်ပုံစံ ပေါက်နေလေ၏။

ရှောင်မိုသည် အနီးတွင် ရပ်နေသော အစေခံမလေး ဟွာရှန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမမှာ ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးသာ ပြုံးနေပေသည်။

ချင်စီယောင်၏ ကျောပြင်ငယ်လေးကို ကြည့်ကာ ရှောင်မိုသည် မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို မသိတော့သဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ကုတ်နေမိလေတော့သည်။

ရှောင်မို ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အနီးအနားရှိ နုနယ်သော စပျစ်နွယ်ပင်များနှင့် တောရိုင်းပန်းလေးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားချေပြီ။ သူသည် ပန်းတချို့ကို ခူးယူလိုက်လေ၏။

ရေကန်ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော ချင်စီယောင်သည် ခုနက မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသော သူမ၏ တင်ပါးလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ သိပ်ပြီး မနာတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ထို့အပြင် မိန်းကလေးငယ်၏ ဒေါသမှာလည်း လျင်မြန်စွာ လာပြီး လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် သူမ သိပ်ပြီး စိတ်မဆိုးတော့ချေ။

ဒါပေမဲ့... ချင်စီယောင်သည် ရှောင်မို ရှိရာဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ ဘာလုပ်နေသနည်းဟု တွေးတောနေမိလေ၏။

သူက ငါ့ကို ဘာလို့ တောင်းပန်မလာသေးတာလဲ။

တကယ်ပါပဲ။

ငါ သိပ်ပြီး စိတ်မဆိုးတော့ပါဘူး။

မြန်မြန် ငါ့ကို လာတောင်းပန်စမ်းပါ။

နင် ငါ့ကို မတောင်းပန်ရင် ငါ နင်နဲ့ ဘယ်လို ဆက်ဆော့ရမှာလဲ။

နေဦး... ခုနက ရှောင်မိုက ငါ့ကို တောင်းပန်ဖို့ လုပ်နေသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက စိတ်ဆိုးပြီး ပြေးထွက်လာတာ...

ဟွန်း... ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး

ဒုတိယအကြိမ် ထပ်တောင်းပန်လို့ ရတာပဲကို

ပိုတွေးလေလေ၊ ချင်စီယောင်သည် သူမကိုယ်သူမ အနည်းငယ် ပြန်လည်စိတ်ဆိုးလာသည်ကို ခံစားရလေလေပင် ဖြစ်တော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ရှောင်မို မတ်တတ်ရပ်ကာ သူမဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို ချင်စီယောင် မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။ သူမသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ရေကန်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ဆိုးနေဟန် ဆောင်နေလိုက်လေသည်။

"မင်းသမီးလေး၊ ခုနက ကျွန်တော် တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်ကို ကောင်းကောင်း မထိန်းချုပ်နိုင်သေးလို့ပါ။ ဒါလေးကိုပေးပြီး မင်းသမီးလေးကို တောင်းပန်မယ်ဆိုရင်ကော ရမလား"

ရှောင်မိုက ချင်စီယောင်အား တောင်းပန်လိုက်လေ၏။

ရှောင်မို၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်စီယောင်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ရှောင်မို၏ လက်ထဲရှိ အရောင်အသွေးစုံလင်လှသော ပန်းသရဖူလေးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း တောက်ပသွားချေပြီ။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် မိန်းကလေးငယ်သည် ခေါင်းကို ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ဆူပုတ်ကာ "ပန်းသရဖူလေး တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ ငါ နင့်ကို ခွင့်မလွှတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမှ မင်းသမီးလေးက ခွင့်လွှတ်မှာလဲဟင်" ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေ၏။

"ငါ့ကို ဆောင်းပေး"

ချင်စီယောင်က သူမ၏ ပါးပြင်လေးများကို ဖောင်းကားလိုက်ပေသည်။

"ငါ့ကို ဆောင်းပေးရင် နင့်ကို ခွင့်လွှတ်မယ်"

အခန်း (၃၄၀)

ဆောင်းဦးနှင့် ဆောင်းရာသီတို့မှာ ဖြတ်သန်းကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

ရှောင်မို၏ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များမှာ အပြောင်းအလဲ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဆရာဖြစ်သူထံမှ လှံသိုင်းပညာများကို သင်ယူပြီးနောက်တွင် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကာ မိခင်ဖြစ်သူ သင်ကြားပေးသော ကဗျာများနှင့် နာမည်ကျော် လင်္ကာများကို လေ့လာသင်ယူလေ့ရှိလေ၏။

စာပေမတတ်သူသည် တာအိုလမ်းစဉ်ကို မသိရှိနိုင်ချေ။

ကျိုးရူရှီးသည် သူမ၏ သားဖြစ်သူအား ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန် မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမ၏ ကလေးက အခြေခံသဘောတရားအချို့ကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး သူ၏ အတွင်းစိတ်နှလုံးကို သိရှိနားလည်နိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ရှောင်မို၏ နတ်ဘုရားသတ်လှံ လေ့ကျင့်မှုမှာလည်း တစ်နေ့တခြား ပိုမို၍ သန့်စင်လာချေပြီ။

အချိန်များ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ၊ ရှောင်မိုသည် နတ်ဘုရားသတ်လှံကို သူကိုယ်တိုင် အတော်အသင့်အဆင့်အထိ လေ့ကျင့်နိုင်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။

အဆုံးသတ်အပိုင်းသာလျှင် လုပ်ဆောင်ရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယင်းမှာလည်း အချိန်တစ်ခုသာ လိုအပ်တော့လေသည်။

ချင်စီယောင်သည်လည်း ရှောင်မိုနှင့် ဆော့ကစားရန် မကြာခဏဆိုသလို လာရောက်လေ့ရှိပေသည်။

သို့သော် ချင်စီယောင်က ရှောင်မိုကို လာရောက်ရှာဖွေသည့် အကြိမ်အရေအတွက်ကို သူမ၏ ခမည်းတော် ချင်တိုင်းပြည်ဘုရင်နှင့် မယ်တော်တို့က ကန့်သတ်ထားလေ၏။

သူမသည် ရှောင်မိုနှင့် တွေ့ဆုံရန်အတွက် သုံးရက်လျှင် တစ်ကြိမ်ခန့်သာ လာရောက်ခွင့် ရှိပေသည်။

ထိုအချက်က ချင်စီယောင်အား အလွန်ပင် မပျော်မရွှင် ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။ ချင်စီယောင်သည် နန်းတော်တွင်းမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာနိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မယ်တော်ဖြစ်သူ၏ မိသွားကာ ရက်အနည်းငယ်ကြာမျှ အကျယ်ချုပ် ချခံလိုက်ရတော့သည်။

သူမသည် တစ်လတိတိ အပြင်ထွက်ခွင့် မရခဲ့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မိုနှင့် ပြန်လည်ဆော့ကစားခွင့် ရရှိသောအခါ ချင်စီယောင်သည် ရှောင်မို၏ နားထဲတွင် ခမည်းတော်နဲ့ မယ်တော်က ဝက်ခေါင်းကြီးတွေပဲဟု ညည်းညူနေလေ၏။

ရှောင်မိုမှာတော့ မကြားချင်ယောင်သာ ဆောင်နေလိုက်ရတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ငါးနှစ်တာ ကာလ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

ချင်စီယောင်သည် မိန်းကလေးငယ်လေးဘဝမှ ကြော့ရှင်းလှပသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့လေ၏။

ထိုနည်းတူစွာပင် ငါးနှစ်တာ ကာလ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ရှောင်မိုသည်လည်း လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် ထိုလူငယ်သည် ဂူဗိမာန်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ မတ်မတ်ရပ်တည်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ လှံရှည်မှာမူ ပိုမိုကြီးမားသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို သယ်ဆောင်ထားလေ၏။

သူက လှံရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်အမူအရာများပင် ပိုမိုပေါ်လွင်လာချေပြီ။

ချင်စီယောင် အနှစ်သက်ဆုံး အလုပ်မှာ ရှောင်မို လှံကျင့်နေသည်ကို ကြည့်ရှုနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်စီယောင်သည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မေးစေ့ကိုထောက်လျက် ရှောင်မို လှံကျင့်နေသည်ကို တစ်နေ့လုံး ကြည့်ရှုနေနိုင်သည်ဟု ခံစားရလေ၏။

အမှန်တကယ်တော့ လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်က ချင်စီယောင်၏ ပါရမီမှာ မနိမ့်ကျကြောင်း ရှောင်မို တွေ့ရှိခဲ့ပြီးနောက်၊ သူသည် ဤကိစ္စကို ဆရာဖြစ်သူအား ပြောပြခဲ့ဖူးလေသည်။

ဆရာဟွမ်သည် ချင်စီယောင်အား လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်း၌ လက်သီးသိုင်းပညာ တစ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ပြစေခဲ့ပြီး သူမ၏ အရိုးတည်ဆောက်ပုံမှာ အမှန်တကယ်ပင် လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသဖြင့် ရှောင်မိုက သူမအား ကောင်းကင်ဖွင့်လက်သီးနှင့် နတ်ဘုရားသတ်လှံတို့ကို သင်ကြားပေးမည်ဆိုလျှင်ပင် သဘောတူခွင့်ပြုထားခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ချင်စီယောင်တွင် ပါရမီရှိသော်လည်း ဇွဲလုံ့လ မရှိခဲ့ချေ။

သူမသည် အသစ်အဆန်းဖြစ်နေသောကြောင့်သာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ဤမိန်းကလေးက သူမ၏ ပါရမီကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေသည်ဟု ဆရာဟွမ်က တစ်ကြိမ်မက သက်ပြင်းချခဲ့ဖူးပေသည်။

သို့သော် ဆရာဟွမ်က နားမလည်နိုင်ခြင်းတော့ မဟုတ်ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ချင်တိုင်းပြည်ဘုရင်၏ အချစ်တော်ဆုံး သမီးတော်တစ်ဦးအနေဖြင့် ချင်စီယောင်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စည်းစိမ်ချမ်းသာများကြားတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူဖြစ်ရာ၊ သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံခြင်း၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို မည်သို့လျှင် ခံနိုင်ရည်ရှိပါမည်နည်း။

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် ဆရာဟွမ်သည် ရှောင်မိုအား ကောင်းကင်ဖွင့်လက်သီးနှင့် နတ်ဘုရားသတ်လှံတို့၏ သိုင်းကျမ်းများကို ချင်စီယောင်ထံသို့ ပေးအပ်ထားစေခဲ့လေ၏။

သူမက သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံရန် မည်သည့်အချိန်တွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချမည် ဆိုသည်ကတော့ နောက်မှ စဉ်းစားရမည့် ကိစ္စသာ ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ထပ် နှစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

ရှောင်မိုသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်း၌ တစ်ဦးတည်း နတ်ဘုရားသတ်လှံကို လေ့ကျင့်နေပြီး ဆရာဟွမ်က ဘေးမှ ရပ်ကြည့်နေလေ၏။

ရှောင်မိုက လှံကို ထိုးသွင်းလိုက်တိုင်း ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်ဖြူများမှာ အဆက်မပြတ် စုစည်းလာပြီး သိုင်းပညာရှင်၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်နှင့် လှံရှည်၏ ထက်မြက်မှုများမှာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း တစ်ခုလုံးတွင် ရိုက်ခတ်နေလေသည်။

ရှောင်မိုသည် နောက်ဆုံး လှံချက်ကို ထိုးသွင်းလိုက်လေ၏။

အလွန်အမင်း ဖိသိပ်ထားသော ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်နှင့် လှံချီစွမ်းအင်တို့သည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ရှောင်မို၏ အထက်ရှိ တိမ်ဖြူများမှာ တစ်စစီ ကွဲကြေသွားတော့သည်။

"မဆိုးဘူး" ဆရာဟွမ်သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး ရှောင်မိုအား "မင်းက နတ်ဘုရားသတ်လှံရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အပြည့်အဝ တတ်မြောက်သွားပြီလို့ ဆိုရမယ်။ အခု ဒုတိယအဆင့်ကို ကူးပြောင်းရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ" ဟု ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဒုတိယအဆင့်လား" ရှောင်မိုက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"မှန်တယ်" ဆရာဟွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲဒါက နတ်ဘုရားသတ်လှံကို မေ့ပစ်လိုက်ဖို့ပဲ"

ရှောင်မိုသည် သူ ကြားလိုက်ရသည်ကို သံသယဖြစ်သွားကာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားချေပြီ။

"ကောင်လေး... ငါ ထပ်ပြောမယ်။ အခု မင်း လုပ်ရမှာက နတ်ဘုရားသတ်လှံကို လုံးဝ မေ့ပစ်လိုက်ဖို့ပဲ"

ဆရာဟွမ်သည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ မတ်မတ်ရပ်လျက် ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

"လှုပ်ရှားမှုမရှိတာက လှုပ်ရှားမှုရှိတာထက် ပိုကောင်းတယ်လို့ ဆိုရမယ်။ မင်းက လှုပ်ရှားမှုတိုင်းအပေါ် စွဲလမ်းနေမယ်ဆိုရင် အဲဒီလှုပ်ရှားမှုတွေရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို ကျရောက်သွားလိမ့်မယ်"

"တစ်ခုတော့ မှတ်ထား၊ သိုင်းလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံတာဖြစ်ဖြစ်၊ အခြားနည်းလမ်းတွေကို ကျင့်ကြံတာဖြစ်ဖြစ် တာအိုလမ်းစဉ်နဲ့ ပိုမိုနီးစပ်လာလေလေ၊ သဘာဝတရားဆီကို ပိုမို ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေလေပဲ"

"အခု မင်း လုပ်ရမှာက နတ်ဘုရားသတ်လှံကို မင်းရဲ့ အသားနဲ့ ဝိညာဉ်ထဲမှာ လုံးဝ စွဲထင်သွားအောင် လုပ်ဖို့ပဲ။ မင်းက နတ်ဘုရားသတ်လှံရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို မေ့ပစ်ရမယ်"

"ဒါပေမဲ့ မင်းက လှံရှည်ကို ကိုင်ပြီး ထိုးသွင်းလိုက်တဲ့အခါ မင်းရဲ့ လှံရှည်က နတ်ဘုရားတွေကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိရမယ်"

"ဒါဆို ဆရာ... ကျွန်တော် ဘယ်လို လုပ်ရမှာလဲ"

ဆရာဖြစ်သူ၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း သူ၏ဆရာက ဘာကိုဆိုလိုသနည်းဆိုသည်ကို ရှောင်မို နားလည်နိုင်သော်လည်း ပြဿနာမှာ ၎င်းကို မည်သို့ ရရှိအောင် လုပ်ဆောင်ရမည်နည်း ဆိုသည်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"မင်းရဲ့ဆရာဖြစ်တဲ့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီလိုဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို မသိဘူး" ဆရာဟွမ်က ခေါင်းခါလိုက်၏။ "ဒါက မင်းကိုယ်တိုင် နည်းလမ်းရှာဖို့ လိုအပ်တယ်။ အရင်တုန်းက ငါ နတ်ဘုရားသတ်လှံကို သင်ယူပြီးတဲ့နောက် ဒီအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ အနှစ်ခုနစ်ဆယ်တောင် အချိန်ယူခဲ့ရတယ်"

"ကောင်လေး... မင်းကို ငါ သင်ပေးစရာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး"

ဆရာဟွမ်သည် သူ၏ တပည့်ဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဆရာက တံခါးပေါက်အထိပဲ လမ်းပြပေးနိုင်တယ်၊ ကျင့်ကြံတာကတော့ လူတစ်ဦးချင်းစီအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်ဆိုတဲ့ စကားရှိတယ်လေ။ ဒီနေ့ကစပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို မင်း လာစရာ မလိုတော့ဘူး။ ငါ ဒီမှာနေတာ တော်တော်ကြာသွားပြီ"

"ဆရာ... ဆရာက..."

"ဟားဟားဟား..." ဆရာဟွမ်က ပြုံးလိုက်၏။ "မင်းတို့ရဲ့ ရှောင်အိမ်တော်မှာ ငါနေတာ ဆယ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီ၊ အခြားတိုင်းပြည်တွေကို လှည့်လည်သွားလာရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။ ရေစက်ရှိရင်တော့ ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"

ဆရာဖြစ်သူ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်မို၏ ရင်ထဲတွင် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြစ်နေသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလေ၏။

နှစ်များစွာကြာအောင် ရှောင်မိုသည် သူ၏ဆရာနှင့်အတူ နေ့ရောညပါ အတူနေထိုင်ခဲ့ရပြီး ရှောင်မိုအတွက်တော့ သူက ဆွေမျိုးတစ်ဝက်နီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါက ယာယီ ခွဲခွာရုံသက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်က ဘာလို့ မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်လို ပြုမူနေရတာလဲ" ဆရာဟွမ်သည် သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်လေ၏။ "မင်းကောင်လေး... သေချာ အသက်ရှင်နေအောင် နေ၊ တစ်နေ့ကျရင် မင်း သေသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ငါ့ကို မကြားစေနဲ့"

ရှောင်မိုလည်း ပြုံးလိုက်ကာ "တပည့် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်ပေသည်။

"အခု မင်း အသက် ဆယ့်သုံးနှစ် ရှိသွားပြီ။ မင်းတို့ ရှောင်အိမ်တော်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရဆိုရင် မကြာခင်မှာ မင်း စစ်တပ်ကို သွားပြီး လေ့ကျင့်ရတော့မှာ သေချာတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ငါ့ကို ကြားခွင့်ပေးစမ်းပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ရှောင်မိုက အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။

"ဒါနဲ့... ဒါကို ယူထားလိုက်၊ မင်းအတွက်ပဲ ကောင်လေး"

ဆရာဟွမ်သည် လှံရှည်တစ်လက်ကို ရှောင်မိုထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပေသည်။

"ချွင်..."

လှံရှည်သည် ရှောင်မို၏ အရှေ့ရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ဝင်သွားလေ၏။ ဤလှံရှည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူ လက်ရှိကိုင်ဆောင်ထားသော လှံရှည်နှင့် အရှည်ချင်း အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့ရာတွင် ကွာခြားချက်မှာ ဤလှံရှည်မှာ လုံးဝ ဖြူဖွေးနေပြီး ၎င်း၏အပေါ်တွင် မိစ္ဆာသားရဲများနှင့်တူသော နားလည်ရခက်သည့် ပုံစံများကို ထွင်းထုထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီလှံရှည်ကို ရက်စက်သော လှံဆယ်လက်လို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒါက မသေမျိုးလက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ဆရာက လက်ဆောင်ပေးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မသေမျိုးလက်နက်တွေက ကိုယ်ပိုင် စိတ်သဘောထားတွေ ရှိကြတယ်"

"မသေမျိုးလက်နက်တစ်ခုကို အောင်နိုင်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်"

"တချို့လူတွေက သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ အောင်နိုင်ကြတယ်"

"တချို့လူတွေက မှော်ဝင်္ကပါနဲ့ အောင်နိုင်ကြတယ်"

"တခြားသူတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ သွေးကြောကတစ်ဆင့် မသေမျိုးလက်နက်နဲ့ ချိတ်ဆက်ဖို့ လိုအပ်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ ရက်စက်သော လှံဆယ်လက်ကတော့ ကွာခြားတယ်"

"ရက်စက်သော လှံဆယ်လက်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို မင်း ရနိုင်မရနိုင် ဆိုတာက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ဒါမှမဟုတ် အစွမ်းသတ္တိနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ မင်းရဲ့ စိတ်ဆန္ဒအပေါ်မှာပဲ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်တယ်"

"မင်းက ရက်စက်သော လှံဆယ်လက်ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုနဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမယ်ဆိုရင် သူက မင်းကို သူ့ရဲ့ သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိမ့်မယ်၊ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က သူ့ရဲ့ ဝါးမျိုတာကို ခံရလိမ့်မယ်"

"အဲဒါကို မင်း ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်မလုပ်နိုင် ဆိုတာက မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

ဆရာဟွမ်က ပြုံးလိုက်လေ၏။

"ဘယ်လိုလဲ၊ စမ်းကြည့်ရဲလား"

"ဒါဆို ကျွန်တော် စမ်းကြည့်ပါ့မယ်"

ရှောင်မိုသည် ရှေ့သို့လျှောက်သွားပြီး အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိဘဲ ရက်စက်သော လှံဆယ်လက် ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်လေ၏။

ရှောင်မိုက ဤလှံရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်။

ရှောင်မို၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ပုံရိပ်ယောင်များ ထွက်ပေါ်လာချေပြီ။

သူတို့က ရှောင်မိုအား အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်နေကြပြီး ထိုကြမ်းတမ်းသော အသွင်အပြင်မှာ ရှောင်မိုအား အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲချင်နေသည့်အလားပင်။

လှံရှည်မှ ထွက်ပေါ်လာသော လေလှိုင်းများက ရှောင်မို၏ ဆံပင်များကို လွင့်ပျံသွားစေပြီး လှံလေများကြောင့် ရှောင်မို၏ လက်ဖဝါးများပင် ပြတ်ရှကာ သွေးထွက်လာလေတော့သည်။

ဆရာဟွမ်သည် မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ရှောင်မိုနှင့် ရက်စက်သော လှံဆယ်လက် တို့၏ အားပြိုင်မှုကို စောင့်ကြည့်နေလေ၏။

နံ့သာတိုင်တစ်ဝက်ခန့် လောင်ကျွမ်းချိန် ကြာမြင့်ပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်ချက် ပေါက်ကွဲထွက်လာမှုနှင့်အတူ သားရဲများ၏ အသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားချေပြီ။

ရှောင်မိုသည် ရက်စက်သော လှံဆယ်လက် ကို ကောက်ယူကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကုန်ခန်းသွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်ပမာ ဖြူရော်သွားတော့သည်။

"ကောင်လေး... စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းက ရက်စက်သော လှံဆယ်လက်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ယာယီ ရရှိသွားပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က နိမ့်လွန်းနေသေးတယ်။ ရက်စက်သော လှံဆယ်လက်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အစွမ်းကို ထုတ်ဖော်ဖို့ မဆိုထားနဲ့၊ မင်း နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို ရက်စက်သော လှံဆယ်လက်က စုပ်ယူသွားလိမ့်မယ်"

ဆရာဟွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုလေ၏။

"လောလောဆယ်တော့ အရင်က ငါပေးထားတဲ့ အဆင့်လေး မှော်လက်နက်ကိုပဲ ဆက်သုံးပါ။ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါကျမှ ရက်စက်သော လှံဆယ်လက်ကို ပြောင်းသုံးပါ။ နားလည်လား"

"ဟုတ်ကဲ့" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရက်စက်သော လှံဆယ်လက် ကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

"နှမြောစရာပဲ။ မင်းရဲ့ဆရာက အစတုန်းက မင်းကို ကျန်းပေမင်းသားရဲ့ မျိုးဆက်အမွေဆက်ခံခွင့် ရအောင် လုပ်ပေးချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ဆရာမှာ နာမည်ကြီးနေရင်တောင် ဒါက လုပ်ရခက်မယ်ထင်တယ်" ဆရာဟွမ်က သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်ပေသည်။

"ဆရာ အဲဒီလို လုပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး" ဟု ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "နာမည်ကျော်ကြားချင်ရင် ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော်တို့ ယူမှာပါ"

"ဟားဟားဟား... ကောင်းတယ်။ တကယ့် ကိုယ့်ဘာသာ ယူမယ် ဆိုတဲ့ စကားပဲ"

ဆရာဟွမ်သည် အသံကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေ၏။

"ကောင်းပြီ။ မင်းရဲ့ဆရာက မင်း နာမည်ကျော်ကြားလာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေမယ်။ ငါ သွားပြီ"

ဆရာဟွမ်သည် သူ၏ အင်္ကျီလက်စများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှောင်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ရှောင်မိုသည် ဝေးကွာသွားသော သူ၏ဆရာ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေလေ၏။ သူ၏ဆရာက နိုင်ငံများတစ်လျှောက် လှည့်လည်သွားလာနေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလွန်းလှပြီး သူ၏အတွက်ပင် မျိုးဆက်အမွေဆက်ခံခွင့်ကို ရယူပေးချင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

သူ၏ဆရာက ၎င်းကို မရယူပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ရှောင်မိုကမူ လုံးဝ ပုံမှန်သာဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိလေသည်။ ချင်တိုင်းပြည်သည် ကြီးမြတ်သော တိုင်းပြည်ခုနစ်ခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ရာ သူ၏ဆရာ၏ အဆင့်အတန်းက မြင့်မားနေလျှင်ပင်၊ ကျန်းပေမင်းသား ဟူသော ဘွဲ့အမည်ကို လူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ စကားကြောင့်နှင့် အခြားသူတစ်ဦးအား မည်သို့လျှင် ပေးအပ်နိုင်မည်နည်း။

အဲဒါက နန်းတွင်းစနစ်ကို ဖျက်ဆီးရာ ရောက်မသွားဘူးလား။

သို့သော် သူ၏ဆရာက ဤအချက်ကို အဆိုပြုနိုင်ခြင်းကပင် သူ၏ဆရာ၏ အဆင့်အတန်းမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။

ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက...

သူ့ရဲ့ဆရာက ဘာလို့ ရှောင်အိမ်တော်မှာ သာမန် ဆရာတစ်ယောက် လာလုပ်နေရတာလဲ။

ဆရာဟွမ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဒုတိယနေ့တွင် မည်သူမျှ သိုင်းပညာ ဆက်လက်သင်ယူရန် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ သွားစရာ မလိုတော့ချေ။

သို့သော် လူတိုင်းက အကျင့်ပါနေသဖြင့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ သွားရောက်ကာ တစ်ချက် ကြည့်ရှုနေကြဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ မနက်ဖြန် ကျွန်တော် စစ်တပ်ကို သွားရတော့မယ်" ဟု ရှောင်ယန်က ရှောင်မိုအား ပြောလိုက်လေ၏။

ရှောင်မိသားစု မျိုးဆက်များမှာ အဝေးဆွေမျိုးဖြစ်စေ အနီးဆွေမျိုးဖြစ်စေ၊ နန်းတွင်းစာမေးပွဲ ဖြေဆိုမည့် ပညာရှင်များ မဟုတ်ပါက လူတိုင်း စစ်တပ်သို့ သွားရောက်လေ့ကျင့်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ အချိန်ယူရမည့် ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်လေ၏။

ယခု ဆရာဟွမ်က ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ရာ၊ သူတို့အားလုံးမှာ သိုင်းပညာတစ်ခုကို သင်ယူတတ်မြောက်ပြီးဖြစ်သဖြင့် စစ်တပ်သို့ ဝင်ရောက်ရမည့် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်လည်းပဲ။ ကျွန်တော်က ချီတိုင်းပြည်ကို အောင်နိုင်တဲ့ စစ်သူကြီးရဲ့ တပ်မှာ တာဝန်ကျတယ်။ နောက်နှစ်အနည်းငယ်လောက် ကြာရင် ကျွန်တော်လည်း တပ်မှူးတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်" ရှောင်ဖူက ပြုံးလျက် သူ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်ကတော့ ကျန်းပေမင်းသားရဲ့ နှင်းနဂါးစီးသူရဲတပ်ဖွဲ့မှာ ပါသွားတယ်။ ကျွန်တော့်အမေက ပထမသခင်မကြီးကို အကြာကြီး တောင်းပန်လိုက်ရမှ အဲဒီကို ဝင်ခွင့်ရတာ" ဟု ရှောင်ကွေ့က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"ကောင်လေးတွေ... မဆိုးဘူးပဲ"

"ဒါကြောင့် မင်းအမေက ပထမသခင်မကြီးကို လက်ဆောင်တွေ မကြာခဏ လာပေးနေတာကိုး"

"နောင်တစ်ချိန် မင်းက နှင်းနဂါးစီးသူရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ မြင်းစီးတပ်မှူး ဖြစ်လာတဲ့အခါကျရင် ငါ့ကို မေ့မသွားနဲ့နော်"

"မမေ့ပါဘူး" ရှောင်ကွေ့သည် ခေါင်းကို မော့ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် "ငါ အောင်မြင်လာတဲ့အခါ မင်းတို့အားလုံးကို ငါ့ဆီ ပြောင်းခေါ်ပြီး၊ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ အတူတူ တိုက်ပွဲဝင်ကြမယ်လေ" ဟု ပြောလိုက်လေ၏။

"ကောင်စုတ်လေး... အခုကတည်းက ကြွားနေပြီ"

ရှောင်ဟိုင်နှင့် အခြားသူများက ရှောင်ကွေ့၏ ခေါင်းကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပုတ်ကာ နောက်ပြောင်နေကြတော့သည်။

ရှောင်မိုက ဘေးမှ ပြုံးလျက် ကြည့်ရှုနေလေ၏။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှောင်ယန်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ ရှောင်မိုကို ကြည့်ပြီး "အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးကရော ဘယ်စစ်တပ်ကို သွားရမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်ပေသည်။

ရှောင်ယန်၏ အမေးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အခြားသူများကလည်း ရှောင်မို ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့အမြင်တွင် သူတို့၏ အစ်ကိုကြီးမှာ ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ဤမျှ ခက်ခဲသော လှံသိုင်းပညာများကို သင်ယူတတ်မြောက်ထားသူဖြစ်ရာ အလွန်အရေးကြီးသော စစ်တပ်တစ်ခုသို့ သေချာပေါက် တာဝန်ချထားခံရမည်ဟု ထင်မြင်နေကြပေသည်။

"မသိသေးဘူး"

ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး "ငါ ဘာသတင်းမှ မရသေးဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

စာကြည့်ဆောင်၏ အပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက တံခါးကို ဖွဖွလေး ခေါက်ကာ "ခမည်းတော်... သမီးတော် ဝင်ခွင့်ပြုပါ" ဟု လျှောက်တင်လိုက်လေသည်။

"ဝင်ခဲ့လေ" ဟု ချင်တိုင်းပြည်ဘုရင်က စာကြည့်ဆောင်အတွင်းမှ လှမ်းပြောလိုက်၏။

မကြာမီမှာပင် ပန်းရောင် နန်းတွင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးသည် သူမ၏ စကတ်ကို မလျက် မျက်လုံးလေးများ ကွေးညွတ်ကာ ဝင်ရောက်လာချေပြီ။

"ခမည်းတော်"

ချင်စီယောင်သည် သူမ၏ ခမည်းတော်နောက်သို့ ကြော့ရှင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး၊ သူ၏အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးကာ သူ၏ ပခုံးများကို နူးညံ့စွာ ထုပေးနေလေ၏။

"ကောင်မလေး... ပြောစရာရှိရင် ပြောစမ်းပါ။ ဒီလို ဖားနေစရာ မလိုပါဘူး"

ချင်တိုင်းပြည်ဘုရင်က ပြုံးလျက် ဆိုလေသည်။

သူ၏ သမီးတော်က တစ်စုံတစ်ခု တောင်းဆိုစရာရှိတိုင်း ဤနည်းလမ်းကိုသာ အသုံးပြုလေ့ရှိရာ၊ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ချင်တိုင်းပြည်ဘုရင်မှာလည်း အနည်းငယ် အသားကျနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"ခမည်းတော်ကလည်း ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ။ သမီးတော်က ခမည်းတော်ကို သေချာ ပြုစုယုယပေးချင်ရုံသက်သက်ပါ။ ဘာကိစ္စမှ မရှိပါဘူး" ဟု ချင်စီယောင်က ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်လေ၏။

"တကယ် ဘာကိစ္စမှ မရှိတာလား။ မရှိရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ"

ချင်တိုင်းပြည်ဘုရင်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ အသနားခံစာများကို ဆက်လက် စစ်ဆေးနေလေသည်။

ချင်စီယောင်၏ မျက်လုံးလေးများက ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လည်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် "ခမည်းတော်က သတိပေးလိုက်မှ သမီးတော် ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာ သတိရသွားတယ်" ဟု ပြောလိုက်ပေသည်။

"ကောင်စုတ်မလေး အကြံအစည်မကောင်းဘူးဆိုတာ ကိုယ်တော် သိသားပဲ။ ပြောစမ်း... ဘာကိစ္စလဲ"

"ဒီလိုပါ ခမည်းတော်။ ရှောင်မိသားစု မျိုးဆက်တွေက အသက်အရွယ်တစ်ခုကို ရောက်လာတာနဲ့ စစ်တပ်အသီးသီးကို ပို့ပြီး လေ့ကျင့်ခိုင်းတယ်ဆိုတာ သမီးတော် ကြားဖူးတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား"

ချင်စီယောင်သည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် စကားလုံးများကို စီစဉ်ပြီးနောက် ပြောလိုက်လေ၏။

"မှန်တာပေါ့" ချင်တိုင်းပြည်ဘုရင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ပြီးတော့" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ သမီးတော် စဉ်းစားနေတာ... ရှောင်မိုက အဲဒီလောက် အရည်အချင်းရှိနေမှတော့၊ သူ့ကို နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်အဖြစ် ခန့်ထားလိုက်ရင် မသင့်တော်ဘူးလား"

ချင်စီယောင်က စကားပြောပြီးနောက် သူမ၏ ခမည်းတော်အား မျက်တောင်များ ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း ကြည့်လိုက်ပေသည်။

ချင်တိုင်းပြည်ဘုရင်က သူ၏ သမီးတော်၏ အတွေးများကို မည်သို့လျှင် နားမလည်ဘဲ နေမည်နည်း။

သူမက ရှောင်မိုကို သူမအနားမှာ ပိုနီးနီးကပ်ကပ် ထားချင်နေတာပဲလေ။

နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်တွေက အပြင်ဘက် နန်းဆောင်မှာ တာဝန်ကျကြတာဆိုတော့၊ ဒီကောင်မလေးက အပြင်ဘက် နန်းဆောင်ကို အချိန်မရွေး သွားပြီး ရှောင်မိုကို ရှာလို့ရနေမှာပေါ့။

အဲဒါက ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကို ဝက်တစ်ကောင်ကို စောင့်ခိုင်းထားသလို ဖြစ်မနေဘူးလား။

ဒီကောင်မလေးက အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်ပဲ ရှိသေးပြီး အချစ်ဆိုတာကို နားမလည်သေးပေမဲ့။

ဒါပေမဲ့... ဘာတွေများ ဖြစ်လာနိုင်မလဲ။

"ခမည်းတော်... ရလားဟင်... ခမည်းတော်လို့..."

သူမ၏ ခမည်းတော်မှာ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်စီယောင်သည် ခမည်းတော်၏ လက်မောင်းကို အဆက်မပြတ် ဆွဲလှုပ်ကာ "သမီးတော်က ခမည်းတော်ကို စဉ်းစားခိုင်းတာပါ။ ဒါနဲ့၊ နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်တွေရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို သမီးတော် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ခမည်းတော်က သူ့ကို သေချာပေါက် ခန့်ထားပေးပါနော်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခမည်းတော်လည်း သူ့ကို အရမ်း သဘောကျတာပဲ မဟုတ်လား" ဟု ပြောလိုက်လေ၏။

"ကောင်းပါပြီလေ"

ချင်စီယောင်သည် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး သူမအနေဖြင့် အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်မှု မပြသင့်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရပေသည်။ သူမက ပိုပြီး စိတ်အားထက်သန်လေလေ၊ သူမ၏ ခမည်းတော်က သဘောမတူနိုင်ခြေ ပိုများလေလေပင် ဖြစ်တော့မည်။

"ဒါဆို သမီးတော် အရင်သွားတော့မယ်"

"သွားလေ၊ သွားလေ"

ချင်တိုင်းပြည်ဘုရင်သည် လက်ကာပြကာ သမီးတော်အား ထွက်သွားစေပြီးနောက် ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

ယင်းတွင် မြို့တော်အတွင်းရှိ စစ်တပ်ကြီးများ၏ အချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်မိုကို အရမ်းဝေးတဲ့ နေရာမှာ ထားလိုက်ရင် သမီးတော်က ပြဿနာရှာနိုင်ပေမဲ့၊ ရှောင်မိုကို အရမ်းနီးတဲ့ နေရာမှာတော့ လုံးဝ ထားလို့မဖြစ်ဘူး။

"ဟင်"

ချင်တိုင်းပြည်ဘုရင်က ရွေးချယ်နေစဉ်မှာပင် စစ်တပ်တစ်ခုက သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားချေပြီ။

"ဟီးဟီး ဒါလေး မဆိုးဘူးပဲ"