အခန်း (၈၅-၈၆)

အခန်း ၈၅- ကျင့်ကြံခြင်းပြီးဆုံးခြင်း၊ ရုပ်ခန္ဓာမှာ မဟာသူတော်စင်အဆင့်သို့ရောက်ရှိခြင်း၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် သူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်း

လင်းချန်သည် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် စိတ်ကိုလျှော့ကာ နက်ရှိုင်းသော ကျင့်ကြံခြင်းအခြေအနေထဲသို့ အာရုံအပြည့်အဝ နှစ်မြှုပ်လိုက်တော့သည်။

လွန်ခဲ့သော ခြောက်နာရီကျော် ကျင့်ကြံမှုအတွင်း သူသည် မိမိ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို တက်ကြွစွာ မချောမွေ့စေခဲ့သလို ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြှင့်တင်ရန်လည်း မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာ ကျင့်ကြံမှုမှာ မဟာသူတော်စင်အဆင့်နှင့် ခြေတစ်လှမ်းအလိုတွင်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အဆင့်တက်ခြင်းကို အမှန်တကယ် မပြီးမြောက်သေးပေ။

လင်းချန်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာခြင်းက သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာ ကျင့်ကြံမှုကို သဘာဝအတိုင်း ဆွဲတင်ပေးမည် ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ အလိုအလျောက် တိုးတက်မှုသည် တက်ကြွစွာ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန်နှေးကွေးလွန်းလှပေသည်။ ထို့ပြင် သူတော်စင်အဆင့်မှ မဟာသူတော်စင်အဆင့်သို့ ခုန်တက်ရန်မှာ အလွန်ကြီးမားသော အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤအချက်များကြောင့် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျင့်ကြံမှုမှာ အဆင့်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ မဟာသူတော်စင်အဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျင့်ကြံမှု သူတော်စင်အဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်မှသာလျှင် ရုပ်ခန္ဓာအပေါ် ဆွဲတင်ပေးနိုင်သည့် အရှိန်အဟုန်မှာ ပိုမိုအားကောင်းလာလိမ့်မည်ဟု လင်းချန် ခံစားမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ တစ်ရှိန်ထိုး အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ပြီး စစ်မှန်သော... မဟာသူတော်စင်အဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျင့်ကြံမှု သူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံမှုသည် အရင်ဆုံး အဆင့်တက်လှမ်းမှုကို ပြီးမြောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အဆုံးသတ်တွင် လင်းချန်၏ ကျင့်ကြံမှု သုံးမျိုးအနက် နှစ်မျိုးမှာ သူတော်စင်အဆင့်တွင် ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး တစ်မျိုးမှာ မဟာသူတော်စင်အဆင့်တွင် ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ ဤကျင့်ကြံမှု အဆင့်ဖြင့် သူသည် မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တစ်ဦးအဆင့်မျှသာ မဟုတ်တော့ဘဲ အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များစာရင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်သို့ ရောက်ပါက သာမန် သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများပင်လျှင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း လင်းချန် ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိပေသည်။

အချိန်များသည် ဘယ်သူ့ကိုမျှ မစောင့်ဘဲ ဆက်လက်စီးဆင်းနေ၏။

လင်းချန်သည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ဖရိုဖရဲ နတ်ဘုရား-မိစ္ဆာ ကျမ်းစာကို စဉ်ဆက်မပြတ် လည်ပတ်စေပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ စီးဝင်လာသော သန့်စင်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ဝါးမျိုနေခဲ့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျင့်ကြံမှုသည် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း အဆင့် ၉ သို့ နီးကပ်လာကာ သတ်မှတ်ထားသော ပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိရန် နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“ဝုန်း”

လင်းချန်၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ဖိအားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေသည်။ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် အဆင့်တက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှ ပိုမိုပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခု တိုးထွက်လာခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်တက်ခြင်း...ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း အဆင့် ၈။

ဤအချိန်တွင် အဆတစ်ရာ ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်း အကျိုးသက်ရောက်မှုအောက်တွင် ရှစ်နာရီ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး လေးနာရီသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ကျင့်ကြံမှု အမျိုးအစား နှစ်မျိုးလုံးတွင် ဆက်တိုက် အဆင့်တက်မှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း လင်းချန်သည် နက်ရှိုင်းစွာ အာရုံစိုက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ယခင်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

သူ၏ ပန်းတိုင်မှာ ဤမျှတင် မကသေးပေ။ ဤမျှ တိုးတက်လာမှုက လုံလောက်ရန် ဝေးကွာနေသေးသည်။

လင်းချန်၏ စိတ်သည် ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အခြားတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားမှာမူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ဂူဗိမာန်၏ အပြင်ဘက်တွင်...။

ရှောင်ဖန်သည် စိတ်တိုတိုဖြင့် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဂူဗိမာန်၏ မှောင်မည်းနေသော အဝင်ဝကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ အထဲမှ မြင်ကွင်းကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။

ရှစ်နာရီတောင် ရှိသွားပြီ...။

ကပ်ဘေးကိုးခုအဆင့် ကျင့်ကြံမှုနှင့်အတူ လင်းချန်သည် ဤမျှကြာအောင် မည်သို့ တောင့်ခံနိုင်ရသနည်း။

သူသည် လင်းချန် ဖြစ်နေပါစေဦးတော့ ဤမျှအထိ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းမထက်သင့်ပေ။ ရှောင်ဖန်၏ အတွေ့အကြုံအရ ရှစ်နာရီကြာအောင် တောင့်ခံနိုင်ရန်အတွက် လူတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျင့်ကြံမှုသည် အနည်းဆုံး သူတော်စင်အဆင့်တွင် ရှိနေရမည်ဖြစ်သည်။

ကပ်ဘေးကိုးခုအဆင့်အတွက်ဆိုလျှင် တစ်နာရီဆိုသည်မှာပင် လုံလောက်သော အချိန်ဖြစ်သည်။ ယခင်က ခြောက်နာရီအထိ ကြာမြင့်ခဲ့စဉ်ကမူ ဤသူသည် လင်းချန်ဖြစ်နေ၍သာ ထူးခြားနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ရှောင်ဖန် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖျောင်းဖျခဲ့သေးသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှောင်ဖန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆက်လက်ယုံကြည်ခိုင်းရန် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်ကိုမျှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။

ရှောင်ဖန်သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ဝတ်ရုံကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ပြင်ဝတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ဂူဗိမာန်ဘက်သို့ ခဏခဏ လှည့်ကြည့်ရင်း ရှေ့လျှောက် နောက်လျှောက် လုပ်နေမိ၏။ အလွန်ရဲတင်းသော အတွေးတစ်ခုမှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် စတင်အခြေတည်လာခဲ့လေသည်။

“လင်းချန်က... ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ဂူဗိမာန်ထဲမှာ တစ်ရက်လုံးလုံး ကျင့်ကြံဖို့ ကြံရွယ်နေတာလား။”

ဤသည်မှာ ထင်ရှားစွာပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ ယုတ္တိမတန်သော အတွေးဖြစ်သော်လည်း အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ရှောင်ဖန်သည် ထိုအတွေးကို အတွင်းစိတ်ထဲမှ တဖြည်းဖြည်း လက်ခံလာမိသည်။ ဤထူးဆန်းသော လင်းချန်ဆိုသည့် လူမှာ တစ်ရက်လုံးလုံး ဂူဗိမာန်ထဲတွင် ကျင့်ကြံရန် အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

မကြာမီမှာပင် လင်းချန် ဂူဗိမာန်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်မှာ ဆယ်နာရီ တိတိ ပြည့်သွားခဲ့၏။ ဤအချိန်တွင် ရှောင်ဖန်သည် လမ်းလျှောက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဂူဗိမာန်ရှေ့တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေလိုက်တော့သည်။

ဆယ်နာရီ... ဆယ်နာရီတောင် ရှိသွားပြီ။

သာမန် သူတော်စင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများပင်လျှင် ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ဂူဗိမာန်ထဲ၌ ဆယ်နာရီကြာအောင် မကျင့်ကြံနိုင်ကြပေ။ အုတ်မြစ်နက်နဲသော သူတော်စင် နောက်ဆုံးအဆင့် သို့မဟုတ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူများသာ ဤသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ လင်းချန်သည် ကပ်ဘေးကိုးခုအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်ဖြစ်ရာ မည်သို့များ ဤမျှကြာအောင် ကျင့်ကြံနိုင်ရသနည်း။

ရှောင်ဖန်၏ မျက်နှာတွင် လုံးဝ နားမလည်နိုင်သော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။ သူ၏ နှစ်ပေါင်းသုံးထောင် ကျင့်ကြံမှုသက်တမ်းမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားသလိုပင် သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူသည် အချိန်အားသာချက်ကို အသုံးချပြီး လင်းချန်၏ ရှေ့မှ ခဏတာ ပြေးနေနိုင်မည် သို့မဟုတ် သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အလွန်အကျွံ တွေးခဲ့မိကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။

ဤထူးဆန်းသော၊ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်သော လင်းချန်ဆိုသည့် လူမှာ သူနှင့် အဆင့်အတန်းချင်း အမှန်တကယ်ပင် မတူညီတော့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂူဗိမာန်၏ အပြင်ဘက် ကစဉ့်ကလျား နတ်ဘုရားတောင်၏ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း အထက်တွင်...။

မည်းမှောင်နေသော အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်များမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ၎င်းတို့အတွင်း၌ ခရမ်းရင့်ရောင် အတိဒုက္ခမိုးကြိုးများက အဆက်မပြတ် မွှေနှောက်နေပြီဖြစ်သည်။

“ဝုန်း... ဝုန်း...ဂျိန်း”

ကစဉ့်ကလျား မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ တပည့်များနှင့် ကျွမ်းကျင်သူများ အားလုံးသည် ကောင်းကင်ထက်မှ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များကို စူးစမ်းသော အကြည့်များဖြင့် မော့ကြည့်နေကြ၏။ ဤအတိဒုက္ခတိမ်တိုက်များကို မည်သူက ဆွဲဆောင်လိုက်သည်ကို သူတို့ မသိကြပေ။ အဓိကအချက်မှာ ထိုတိမ်တိုက်များသည် ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ရှိနေသည်မှာ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီဖြစ်ခြင်းပင်။

ထို့ပြင် လွန်ခဲ့သော ခဏလေးကပင် ၎င်းတို့၏ အစွမ်းမှာ ရုတ်တရက် တိုးပွားလာခဲ့သည်။ ခရမ်းရင့်ရောင် လျှပ်စီးများ၏ အငွေ့အသက်မှာ ယခင်ကထက် ဆယ်ဆမက ပိုမိုအားကောင်းလာ၏။ ဤသည်မှာ သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူး၊ မကြားဖူးသော အခြေအနေမျိုးဖြစ်ပေသည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှု သက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် အတိဒုက္ခလျှပ်စီးများ ပေါ်လာပြီးမှ ပိုမိုအားကောင်းလာသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

ကစဉ့်ကလျား နတ်ဘုရားတောင်ထိပ်တွင်...။

ရှေးဟောင်းကန္တာရ လင်းမိသားစုမှ အကြီးအကဲများနှင့် ကစဉ့်ကလျားမြင့်မြတ်နယ်မြေမှ ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားသည် နန်းတော်ထဲမှ ထွက်လာကြပြီး အတူတကွ စုဝေးလျက် မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များကို မော့ကြည့်နေကြသည်။ ထိုအတိဒုက္ခလျှပ်စီးများ ပေါ်လာခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့တွင် အချို့သော ထင်မြင်ချက်များ ရှိနေကြလေသည်။

သို့သော် သူတို့ သံသယရှိနေသူ ဟုတ်၊ မဟုတ်ကိုမူ အတပ်မသိရသေးပေ။ အတိဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်နေရသူ ထွက်ပေါ်လာမှသာ သူတို့ အမှန်တကယ် အတည်ပြုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် နောက်ထပ် နှစ်နာရီခန့် ထပ်မံ ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ဂူဗိမာန်အတွင်း၌...။

လင်းချန်သည် အပြင်ဘက်ရှိ အခြေအနေများကို မသိသေးပေ။ ဆယ့်နှစ်နာရီ ပြည့်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျင့်ကြံမှုနှုန်းမှာ ရုတ်တရက် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထို့ကြောင့် ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ စီးဝင်နေသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ၏ အရှိန်မှာလည်း လျင်မြန်စွာပင် နှေးကွေးသွားတော့သည်။

“ဟူး...”

လင်းချန်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ကိုယ်တွင်းမှ ညစ်ညမ်းသော လေပူများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင်လည်း ကျေနပ်အားရသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

“ဒီဆယ့်နှစ်နာရီကြာ ကျင့်ကြံမှုက တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားကြည်နူးစရာကောင်းတဲ့ အချိန်အပိုင်းအခြားပဲ။”

ယခုအခါတွင် သူ၏ မူလရည်မှန်းချက်များမှာ အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံမှု နှစ်မျိုးလုံးမှာ သူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျင့်ကြံမှု: သူတော်စင်အဆင့် ပထမအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်။

နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံမှု: သူတော်စင်အဆင့် တတိယအဆင့်။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လိုက်ပါလာပြီး... မဟာသူတော်စင်အဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လင်းချန်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရင်း စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသော အမူအရာဖြင့် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။

“ကဲ...နောက်တစ်နေရာကို သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။”

အခန်း ၈၆- ငါ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုနှုန်း အရမ်းမြန်နေတာကလည်း ငါ့အပြစ်ပဲလား

လင်းချန်သည် ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

“ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲတွေက ကောင်ူကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို သဘာဝအတိုင်း ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဘာလို့ အခုကြည့်ရတာ အရောင်တွေ အရမ်းမှိန်ဖျော့သွားရတာလဲ။”

မူလက ဤဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲများသည် မိုးပြာရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ စူးရှတောက်ပခြင်းမရှိသော်လည်း လျစ်လျူရှု၍မရနိုင်သော အလင်းမျိုးပင်။ ဂူဗိမာန်တစ်ခုလုံးသည် ထိုပုံဆောင်ခဲများမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်ကို အမှီပြု၍ လင်းထိန်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ အလွန်အားနည်းသော အလင်းရောင်ကိုသာ မြင်ရတော့ပြီး မိုးပြာရောင်သည်လည်း အပြာနုရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဂူဗိမာန်တစ်ခုလုံးသည် မှိန်ဖျော့ကာ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့သွားပြီး အမှောင်ထုပင် လွှမ်းမိုးလာသယောင် ရှိနေခဲ့လေသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းချန်သည် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းကိုသာ ကုတ်လိုက်မိတော့သည်။

ကစဉ့်ကလျား မြင့်မြတ်နယ်မြေက သူ့ကို လျော်ကြေးတော့ မတောင်းလောက်ပါဘူးနော်။

ဤမျှအထိ ကုန်ဆုံးသွားမှုမျိုးမှာ ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲများ ယခင်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နိုင်ပေသည်။

ရှောင်ဖန်သည် ဂူဗိမာန်၏ ဝိညာဉ်ဖိအားကို မခံနိုင်ပါက ချက်ချင်းပြန်ထွက်လာရန် သတိပေးခဲ့သော်လည်း သူကတော့ ဘာကိုမှပင် မခံစားခဲ့ရပေ။

ဝိညာဉ်ဖိအားဆိုတာ ဘာကြီးလဲ။

“အဟမ်း...”

လင်းချန်သည် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို အမူအရာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ဂူဗိမာန်ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဂူဗိမာန်အကြောင်း လာမေးလျှင်လည်း သူ ဘာမှမသိပါဟုသာ ပြောလိုက်တော့မည်။

တကယ်တမ်းလည်း အဆတစ်ရာ ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းက ဤမျှအထိ အဓိပ္ပာယ်မရှိလောက်အောင် မြန်ဆန်နေမည်ဟု သူ မသိခဲ့ပေ။

ဂူဗိမာန်တစ်ခုလုံးရှိ ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲများပင်လျှင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအတွက် လိုအပ်သော စွမ်းအားကို မနည်းလိုက်ပေးနေရသည့်အလားပင်။ အခြားနေရာသာဆိုလျှင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများအားလုံး ခန်းခြောက်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဂူဗိမာန် အပြင်ဘက်တွင်...။

လင်းချန်သည် မှောင်မည်းနေသော ဂူဝမှ ထွက်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် မျက်နှာတစ်ခုနှင့် တည့်တည့်တိုးတော့သည်။ ထိုမျက်နှာသည် သုံးပုံတစ်ပုံမှာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီး သုံးပုံတစ်ပုံမှာ ထိတ်လန့်နေကာ ကျန်လေးပုံမှာမူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်သည့် အမူအရာ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် ထိုမျက်နှာပိုင်ရှင်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်၏။ ၎င်းမှာ သူ ဂူဗိမာန်ထဲမှ ထွက်လာသည်အထိ အပြင်မှာ စောင့်နေပါမည်ဟု ပြောခဲ့သော ရှောင်ဖန်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဖန်၏ ရုပ်သွင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လင်းချန် အံ့သြသွားမိ၏။ ဤလူမှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့လို့ ဤကဲ့သို့ အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေရသနည်း။

“ရှောင်ဖန် မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။”

လင်းချန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရမှ ရှောင်ဖန်၏ အမူအရာမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ အံ့သြနေသော လင်းချန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရှောင်ဖန်သည် နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေသော်လည်း စကားတစ်လုံးမှပင် အပြင်သို့ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

မင်းကများ ငါ့ကို ဘာဖြစ်တာလဲလို့ မေးရဲသေးတယ်ပေါ့။

မင်းက ဂူဗိမာန်ထဲမှာ နေ့တစ်ဝက်လုံးလုံး နေခဲ့တာလေ။ နေ့တစ်ဝက်... နေ့တစ်ဝက်လုံးလုံးပဲကွ။ ကပ်ဘေးကိုးခုအဆင့် ကျင့်ကြံမှုလေးနဲ့ ဒါကို ဘယ်လိုများ လုပ်နိုင်ရတာလဲ။

ကပ်ဘေးကိုးခုအဆင့်... နေပါဦး...။

တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားသဖြင့် ရှောင်ဖန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး လင်းချန်ကို အသည်းအသန် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းချန်ရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က... သူတော်စင်အဆင့်ကြီးဟ။

လင်းချန်၏ အဆင့်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်ဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး မျက်သူငယ်အိမ်များမှာလည်း ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။

ထိတ်လန့်လွန်းပြီး သူ မျက်စိမှားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ မဟုတ်ရင် လင်းချန်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက သူတော်စင်အဆင့် ရောက်နေတာကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ခံစားမိနေမှာလဲ။

ကပ်ဘေးကိုးခုအဆင့်ကနေ သူတော်စင်အဆင့်ကို နေ့တစ်ဝက်တည်းနဲ့ တက်သွားတာလား။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒါက လင်းချန် ဖြစ်နေပါစေဦး၊ ဂူဗိမာန်ထဲမှာ ကျင့်ကြံနေတာ ဖြစ်ပါစေဦး၊ ဒါကတော့ ကောင်းကင်ကို လွန်လွန်ကျူးကျူး ဆန့်ကျင်နေတာပဲ။

ရှောင်ဖန်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီးမှ မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်ကာ လင်းချန်ကို ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

သူသည် လင်းချန်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ အမှန်တကယ် မည်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို သေချာပေါက် အတည်ပြုရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်အခိုက်အတန့်တွင်မူ ရှောင်ဖန်၏ စိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားရပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအတော်များများ ယိုင်ထွက်သွားတော့သည်။

“ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ လင်းချန်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက တကယ်ပဲ သူတော်စင်အဆင့် ဖြစ်နေတာလား။”

လင်းချန်သည် ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ဂူဗိမာန်ထဲတွင် နေ့တစ်ဝက်တည်း ကျင့်ကြံရုံဖြင့် ကပ်ဘေးကိုးခုအဆင့်မှ သူတော်စင်အဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် အဆင့်တက်သွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ရှောင်ဖန်မှာ လုံးဝကို ဝေခွဲမရဘဲ ကြောင်အသွားတော့၏။

သူ၏ နှစ်ပေါင်းသုံးထောင် ကျင့်ကြံမှုသက်တမ်းတစ်ခုလုံး အလဟဿဖြစ်သွားသလို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကပ်ဘေးကိုးခုအဆင့်မှ သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိရန် နှစ်ပေါင်းသုံးထောင် အချိန်ယူခဲ့ရသည်ကိုပင် သူက အတော်အတန် မြန်လှပြီဟု ထင်ခဲ့မိခြင်းဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ယခု လင်းချန်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သူက ဘာကောင်ဖြစ်သွားသနည်း။

ရှောင်ဖန်၏ အမူအရာနှင့် လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရင်း လင်းချန်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။

ဒီလူ ဘာတွေဖြစ်နေရတာလဲ။

တစ်ချက်တွင် အားအင်ကုန်ခမ်းသလိုဖြစ်လိုက်၊ တစ်ချက်တွင် အံ့အားသင့်သွားလိုက်နှင့် တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် မယုံနိုင်စရာ အမူအရာများ ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။

သူ ကျင့်ကြံတာ ကြာသွားလို့များလား။

အမှန်တကယ်လည်း ရှောင်ဖန်ပြောခဲ့သည်ကို ပြန်စဉ်းစားလျှင် သူ၏အဆင့်နှင့် နေ့တစ်ဝက်လုံးလုံး ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အနည်းငယ် ကြာမြင့်လွန်းနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ကြာလှပြီဆိုလျှင်ပင် ရှောင်ဖန်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သူတစ်ယောက်အတွက် ဤမျှအထိ ဖြစ်စရာမလိုပါချေ။

လင်းချန်သည် ရှောင်ဖန်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးရှေ့တွင် လက်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဝေ့ယမ်းပြကာ စကားပြောလိုက်သည်။

“သတိပြန်ဝင်စမ်းပါ။ ငါတို့ မတွေ့တာ နှစ်ပေါင်းသုံးထောင်ပဲ ရှိသေးတာ။ မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားနည်းသွားရတာလဲ။

ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် အရင်တုန်းက မင်း ငါ့ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာတောင် အဲ့ဒါကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ လက်ခံနိုင်ခဲ့ပါတယ်။”

ငါ့ရဲ့... စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုက အားနည်းတယ် ဟုတ်လား။

လင်းချန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်ဖန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွား၏။

အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ စိတ်ဓာတ်က အားနည်းနေ၍လော။

မင်းရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိုးတက်လာမှုကို မြင်ပြီး ဘယ်သူကများ အေးအေးဆေးဆေး လက်ခံနိုင်မှာလဲ။

မင်းက ဂူဗိမာန်ထဲမှာ နေ့တစ်ဝက်လုံးလုံး ကျင့်ကြံနေတာကို မြင်လို့ ထိတ်လန့်သွားတာကိုတောင် ငါက မနည်း လက်ခံထားလို့ရသေးတယ်။

ဒါပေမဲ့ မင်းက ကပ်ဘေးကိုးခုအဆင့်ကနေ သူတော်စင်အဆင့်ကို နေ့တစ်ဝက်တည်းနဲ့ တက်သွားတာကိုတော့ ငါ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူးကွ။

“မဟုတ်ဘူး... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက သူတော်စင်အဆင့်ကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရောက်သွားတာလဲ။”

ရှောင်ဖန်သည် ဆက်လက်အောင့်အည်းမထားနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ကာ လင်းချန်ကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ဤလူမှာ ဒါကို ဘယ်လိုများ လုပ်နိုင်ခဲ့ပါသနည်း။

ထိုစကားကို ကြားမှ လင်းချန် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ရှောင်ဖန်တစ်ယောက် ခုနက ထူးထူးဆန်းဆန်း ဖြစ်နေသည်မှာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှု ပြောင်းလဲသွားခြင်းကြောင့်ပင်။

ဟုတ်ပါသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်နှုန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိလောက်အောင် မြန်ဆန်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်ဖန်၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှု အားနည်းနေသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏အပြစ်သာ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းက အရမ်းမြန်နေသည်မှာ သူ၏အမှားပင်။

လင်းချန်သည် နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ဂူဗိမာန်ထဲမှာ အရည်အသွေးမြင့်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ အများကြီး ရှိနေတာကိုး။ ငါလည်း အဲ့ဒီမှာ ကျင့်ကြံနေရင်းနဲ့ပဲ... ဒီအတိုင်း အဆင့်တက်သွားတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”

“အော်... မင်းတို့ ကစဉ့်ကလျား မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ဂူဗိမာန်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်ပြီး အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ။ အခွင့်အရေးရရင် ငါ နောက်တစ်ခါ ထပ်လာခဲ့ဦးမယ်။”

သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ “ဂူဗိမာန်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ အကုန်ပြန်ပြည့်တဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှပေါ့” ဟု တိုးတိုးလေး ထည့်ပြောလိုက်မိသည်။

ကျင့်ကြံရင်းနဲ့... ဒီအတိုင်း အဆင့်တက်သွားတယ် ဟုတ်လား။

ရှောင်ဖန်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ အတော်လေး နာကျင်သွားရ၏။

မင်း အဲဒီစကားကို မပြောခင် မင်းဘေးမှာ မင်းထက် နှစ်ပေါင်းသုံးထောင် ပိုပြီး ကျင့်ကြံလာတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက် ရှိနေတာကို ထည့်မစဉ်းစားတော့ဘူးလား။

သူသည် လင်းချန်ထက် နှစ်ပေါင်းသုံးထောင် ပိုပြီး ကျင့်ကြံခဲ့ရသော်လည်း သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့် ၉ သို့သာ ရောက်သေးသည်။

လင်းချန်၏ အရှိန်နှင့်ဆိုလျှင် နောက်ထပ် သုံးလအတွင်းမှာပင် သူ့ကို ကျော်တက်သွားနိုင်လောက်သည် မဟုတ်ပါလော။

ရှောင်ဖန်၏ အမူအရာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် လင်းချန်သည် အကြောင်းအရာကို အလျင်အမြန်ပင် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ဤအကြောင်းအရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆွေးနွေးရခက်လှ၏။

အဆတစ်ရာ ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်း တိုးမြင့်လာခြင်းမှာ ကောင်းကင်ကို လွန်စွာဆန့်ကျင်နေသဖြင့် ရှင်းပြရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဟို...တာအိုမိတ်ဆွေ ရှောင်ဖန် ငါတို့ အပြင်ထွက်ကြရအောင်လား။ ငါ ရင်ဆိုင်ရမယ့် ကောင်းကင်အတိဒုက္ခ ရှိနေသေးတယ်လေ။”

ယခုအကြိမ်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံမှု နှစ်မျိုးလုံးမှာ သူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာ ကျင့်ကြံမှုမှာမူလည်း မဟာသူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ဂူဗိမာန်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူ၏ နောက်ထပ် အစီအစဉ်များကို မလုပ်ဆောင်မီ ကောင်းကင်အတိဒုက္ခ သုံးမျိုးကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ရန် လိုအပ်သည်။ ဤကောင်းကင်အတိဒုက္ခ သုံးမျိုးက သူ၏ အစွမ်းအစကို မည်မျှအထိ တိုးတက်အောင် ကူညီပေးနိုင်မလဲဆိုသည်ကိုလည်း သူ သိချင်နေမိသည်။

ရုပ်ခန္ဓာ ကောင်းကင်အတိဒုက္ခက ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံမှုကို တိုးတက်စေနိုင်သလို ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကောင်းကင်အတိဒုက္ခသည်လည်း အတိဒုက္ခလျှပ်စီးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်ရာ အလားတူပင် တိုးတက်စေနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့ပြင် နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံမှု အတိဒုက္ခမှာမူ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက်ပစ်မှတ်ထားသည့် ထူးခြားသော အတိဒုက္ခမျိုးဖြစ်သဖြင့် နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်၏ ခိုင်ခံ့မှုကို ချောမွေ့တောက်ပြောင်လာအောင် ကူညီပေးနိုင်မည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ဖန်သည် လင်းချန်ကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်လေသည်။

“အင်း... အပြင်ထွက်ဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ။ မင်း အတိဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ပြီးသွားရင် ငါ့ရဲ့ ကစဉ့်ကလျား မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ တခြားနေရာတွေကို လိုက်ပြပေးမယ်။”

ထိုသို့ပြောနေစဉ်မှာပင် ရှောင်ဖန်သည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အပြင်သို့ထွက်ရန် ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက် တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်လေသည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် တစ်စက္ကန့်မျှပင် ဆက်မနေချင်တော့ပေ။ စိတ်ဓာတ်ကျစရာ အလွန်ကောင်းလွန်းလှသည်။

ရှောင်ဖန်၏ စိတ်မရှည်သော အမူအရာကို မြင်သဖြင့် လင်းချန်သည် အပြစ်ကင်းစင်သော ပုံစံဖြင့် ပခုံးတွန့်လိုက်မိသည်။

ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနှုန်း မြန်နေတာကလည်း ငါ့အပြစ်ပဲလား။

ထို့နောက် ဝှစ်ခနဲ မြည်သံတစ်ခုနှင့်အတူ လင်းချန်နှင့် ရှောင်ဖန်တို့၏ ပုံရိပ်များသည် ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကစဉ့်ကလျား မြင့်မြတ်နယ်မြေရှိ ကစဉ့်ကလျား နတ်ဘုရားတောင်ထိပ်၏ ကောင်းကင်ယံထက်တွင်...။

“ဝုန်း...”

အတိဒုက္ခမိုးကြိုးများ၏ ပြင်းထန်သော မြည်ဟီးသံမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မည်းမှောင်နေသော အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်များ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော အငွေ့အသက်များရှိသည့် အတိဒုက္ခမိုးကြိုးနှစ်မျိုးမှာ အချင်းချင်း ရစ်ပတ်နေကြပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများကို ဆောင်ကြဉ်းလာခဲ့သည်။

မိုးကြိုးတစ်မျိုးမှာ ခရမ်းရင့်ရောင်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်မျိုးမှာမူ... ခရမ်းနက်ရောင် ဖြစ်သည်။ ထိုမိုးကြိုးနှစ်မျိုး ပေါင်းစပ်ထားသော စွမ်းအားမှာ သာမန် သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပင်လျှင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရပါက... ဧကန်အမှန် အသက်ပျောက်သွားနိုင်ပေသည်။

ကစဉ့်ကလျား နတ်ဘုရားတောင်ထိပ်တွင်...။

ထိုအခြေအနေကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် ရှေးဟောင်းကန္တာရ လင်းမိသားစုမှ အကြီးအကဲများနှင့် ကစဉ့်ကလျား မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ ကျွမ်းကျင်သူများ အားလုံး၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားကြသည်။

“အတိဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်မယ့်သူ... ပေါ်လာပြီ။”