အခန်း (၈၉-၉၀)

အခန်း ၈၉- ပေါင်းစပ်ကောင်းကင်အတိဒုက္ခ ကွယ်ပျောက်သွားခြင်း၊ ရုပ်ခန္ဓာ ကျင့်ကြံမှု နောက်တစ်ဆင့်သို့ ထပ်မံတက်လှမ်းခြင်း

ကစဉ့်ကလျား မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ တပည့်များနှင့် ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်များ ယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ၊ မယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ အမှန်တရားမှာ သူတို့၏ မျက်မှောက်တွင်ပင် ဖြစ်ပျက်နေပြီဖြစ်သည်။

မဟာသူတော်စင်အဆင့်၏ ရုပ်ခန္ဓာ အတိဒုက္ခနှင့် သူတော်စင်အဆင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အတိဒုက္ခတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါင်းစပ်ကောင်းကင်အတိဒုက္ခအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းအတွင်း၌ ပါဝင်သော အတိဒုက္ခမိုးကြိုးများသည် အတိဒုက္ခရင်ဆိုင်သူ လင်းချန်ကို တိုက်ခိုက်မည့်အစား သူ့ထံသို့ အလွန်သန့်စင်သော မိုးကြိုးစွမ်းအင်များကိုသာ ပံ့ပိုးပေးနေ၏။

“ဝုန်း”

လူအများ၏ စောင့်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် ဖျက်ဆီးအားများ ကင်းမဲ့သွားသည့် အရောင်နှစ်မျိုးစပ် မိုးကြိုးစွမ်းအင်များသည် အောက်သို့ စီးကျလာပြီး လင်းချန်၏ ပုံရိပ်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားရာ သူ၏ပုံရိပ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ကောင်းကင်ထက်တွင် ပေအနည်းငယ်မျှ ကျယ်ဝန်းသော အရောင်နှစ်မျိုးစပ် မိုးကြိုးစွမ်းအင်လုံးကြီး တစ်ခုသာ ချိတ်ဆွဲထားသလို ကျန်ရှိနေတော့သည်။

အထက်ရှိ မည်းမှောင်နေသော အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်ကြီးမှာ တုန်ခါသွားပြီး ဒုတိယမြောက် မိုးကြိုးကို ပစ်ချရန် ပြင်ဆင်နေသည့်အလား အတိဒုက္ခမိုးကြိုးများကို နောက်တစ်ဖန် ပြန်လည် စုစည်းလာပြန်သည်။ သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင်မူ ကစဉ့်ကလျား မြင့်မြတ်နယ်မြေရှိ မည်သူကမျှ ထိုအခြင်းအရာအပေါ် မလိုအပ်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ မရှိကြတော့ပေ။

အကြောင်းမှာ ဒုတိယမြောက် မိုးကြိုးကြီး ပေါ်လာလျှင်လည်း ပထမတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လာမည်ကို သူတို့ ကောင်းစွာ သိနေကြသောကြောင့်ပင်။

လင်းချန်နှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ရောက်လျှင် ၎င်း၏ ဖျက်ဆီးလိုသည့်စွမ်းအားများမှာ ထူးဆန်းစွာ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး သန့်စင်သော မိုးကြိုးစွမ်းအင်များအဖြစ်သာ ကျဆင်းလာမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့ အတိဒုက္ခရင်ဆိုင်စဉ်က သေမင်းနှင့် တစ်ဖဝါးအကွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသော်လည်း လင်းချန်မှာမူ စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် ကျင့်ကြံနေနိုင်သည်။

ဤအတိဒုက္ခ ပြီးဆုံးသွားလျှင် လင်းချန်၏ စွမ်းအားမှာ နောက်ထပ် ကြီးမားသော ခုန်ပျံကျော်လွှားမှု တစ်ခုကို ရရှိသွားတော့မည်မှာ သေချာပေသည်။

သန့်စင်သော မိုးကြိုးစွမ်းအင်များ၏ လွှမ်းခြုံမှုကို ခံလိုက်ရသည်နှင့်တပြိုင်နက် လင်းချန်၏ ဖရိုဖရဲ နတ်ဘုရား-မိစ္ဆာ ကျမ်းစာသည် ၎င်းတို့ကို လောဘတကြီး စတင်စုပ်ယူတော့၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် သန့်စင်ကာ ခန့်ညားထည်ဝါသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ၏ ချောမွေ့အောင် ပြုပြင်ပေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသို့ ချောမွေ့အောင် ပြုပြင်ပေးမှုသည် ယခင် အတိဒုက္ခများထက် ပိုမိုပြီးပြည့်စုံပြီး စေ့စပ်လှပေသည်။ သူ့ရုပ်ခန္ဓာ၏ အတွင်းအပြင် လက်မမလပ် နေရာတိုင်းမှာ ထိုသန့်စင်သော စွမ်းအင်များ၏ ပြုပြင်ပေးမှုကို ခံယူနေရသည်။

မဟာသူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ခါစဖြစ်သော သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာ ကျင့်ကြံမှုမှာ ဤကဲ့သို့ ပြီးပြည့်စုံသော ပြုပြင်ပေးမှုအောက်တွင် မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့နိုင်သော နှုန်းထားဖြင့် ပြန်လည် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ထို့တင်မကဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာလည်း ပြုပြင်ပေးခြင်း ခံရကာ ၎င်းတို့၏ ပြင်းအားမှာ အဆက်မပြတ် တိုးပွားလာနေခဲ့လေသည်။

သူ၏ မူလဖရိုဖရဲစွမ်းအားမှာပင် အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူများထက် များစွာ သာလွန်နေပြီးဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ သန့်စင်သော မိုးကြိုးစွမ်းအင်များဖြင့် နောက်တစ်ဖန် ပြုပြင်ပေးမှုအောက်တွင် သူ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့သည်။ ဤစွမ်းအင် ပြုပြင်ပေးမှု ပြီးဆုံးသွားပါက အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူများကြားရှိ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အသွင်သစ်တစ်မျိုးသို့ ပြောင်းလဲသွားမည်ဟုပင် ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်တက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ အရည်အသွေးကို အသွင်ပြောင်းလဲပေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျင့်ကြံမှုနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အရည်အသွေး...နှစ်မျိုးလုံး တိုးတက်လာခြင်းကြောင့် လင်းချန်မှာ စိတ်အာရုံကို အပြည့်အဝ နှစ်မြှုပ်မထားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဖြစ်နိုင်လျှင် သူသည် ဤကဲ့သို့ ပိုမိုအစွမ်းထက်လာသည့် လှပသော ခံစားချက်ထဲ၌ ထာဝရ နေထိုင်ချင်မိသည်။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမှာ ရှားပါးလှပြီး တောင်းတိုင်းမရနိုင်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိပေသည်။ သူသည် ဤပေါင်းစပ်ကောင်းကင်အတိဒုက္ခအခွင့်အရေးကို အရယူကာ မိမိ၏စွမ်းအားကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်ရမည်ဖြစ်သည်။

သူတော်စင် အတိဒုက္ခနှင့် မဟာသူတော်စင် အတိဒုက္ခတို့၏ မိုးကြိုးအရေအတွက်မှာ အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး စုစုပေါင်း (၈၁) ကြိမ်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤ (၈၁) ကြိမ်သော မိုးကြိုးများကို အသုံးပြုကာ သူ၏စွမ်းအားကို အသွင်သစ်တစ်မျိုးသို့ ရောက်ရှိအောင် လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။

“ဝုန်း...”

ကျယ်လောင်သော မြည်ဟီးသံကြီးနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ဆောင်ကြဉ်းလာသည့် အရောင်နှစ်မျိုးစပ် အတိဒုက္ခမိုးကြိုးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ကျဆင်းလာခဲ့ပြန်သည်။

သူလာရာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အရာအားလုံးမှာ လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားပြီး အဆုံးမရှိသော တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သည့် အနက်ရောင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ယခုအကြိမ်တွင်မူ အရောင်နှစ်မျိုးစပ် အတိဒုက္ခမိုးကြိုး၏ စွမ်းအားမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုကြောက်စရာကောင်းပြီး ပိုမိုထူထဲလှရာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကိုပင် ဖုံးလွှမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဖျက်ဆီးခြင်း အငွေ့အသက်များသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားပြီး ကစဉ့်ကလျား တောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း ဤအရောင်နှစ်မျိုးစပ် အတိဒုက္ခမိုးကြိုးသည် ယခင်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ၎င်း၏ စွမ်းအားအားလုံးကို ရုတ်တရက် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပြီး မိုးကြိုးစွမ်းအင်လုံးကြီးအတွင်းသို့ ပေါင်းစည်းသွားပြန်သည်။

မူလ အရောင်နှစ်မျိုးစပ် မိုးကြိုးစွမ်းအင်လုံးမှာ လင်းချန်၏ ကျင့်ကြံစုပ်ယူမှုကြောင့် အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သော်လည်း မိုးကြိုးစွမ်းအင်အသစ်များအတွင်းသို့ ထပ်မံစုစည်းမိသွားချိန်တွင် ၎င်း၏ ထုထည်မှာ ရုတ်တရက် ပြန်လည်ကြီးမားလာပြီး စစ်မှန်သော ဧရာမ စွမ်းအင်လုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ကစဉ့်ကလျား မြင့်မြတ်နယ်မြေအတွင်းရှိ တပည့်များနှင့် ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်များအားလုံးမှာ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ “ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ” ဆိုသည့် အမူအရာများကို ပြသနေကြသည်။ သူတို့ ခန့်မှန်းထားခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဒုတိယမြောက် အတိဒုက္ခမိုးကြိုးသည် ပထမတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ၎င်း၏ စွမ်းအားအားလုံးကို ရုတ်တရက် ဆုံးရှုံးသွားပြီး လင်းချန်၏ ကျင့်ကြံမှုအတွက် အာဟာရဖြစ်စေသော အရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ရှောင်ဖန်သည် ဝင်းခြံထဲ၌ ရပ်နေရင်း ကောင်းကင်ထက်မှ ဧရာမ မိုးကြိုးလုံးကြီးကို ကြည့်ကာ သူ၏မျက်ဝန်းထဲမှ ဝေခွဲမရဖြစ်မှုများမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

ငါ ဘယ်သူလဲ။

ငါ ဘယ်မှာ ရောက်နေတာလဲ။

အခု ငါ ဘာလုပ်နေတာလဲ။

လင်းချန်က အတိဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်နေတာရော ဟုတ်ရဲ့လား။

ဒါက ကောင်းကင်တာအို သူ့ကို ကျင့်ကြံဖို့ စွမ်းအင်တွေ ပို့ပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ပြီးတော့ သူက မြင့်မြတ်နယ်မြေက ကျွမ်းကျင်သူတွေအားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံနေတာလေ။

လင်းချန် အတိဒုက္ခ မရင်ဆိုင်မီက သူပြောခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်စဉ်းစားမိသောအခါ ရှောင်ဖန်မှာ အလွန်အမင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားတော့လေသည်။ ဤရှက်ရွံ့မှုမှာ လင်းချန် ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ဂူဗိမာန်ထဲသို့ ကျင့်ကြံရန် ဝင်သွားစဉ်က ခံစားချက်နှင့် အတူတူပင်။

သူက “မတောင့်ခံနိုင်ရင် ချက်ချင်းပြန်ထွက်လာခဲ့၊ မဟုတ်ရင် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ထိခိုက်လိမ့်မယ်” ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ အဆုံးသတ်တွင်မူ လင်းချန်မှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘဲ အထဲ၌ နေ့တစ်ဝက်လုံးလုံး ကျင့်ကြံကာ အဆင့်ကြီး နှစ်ဆင့်အထိ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်သွားခဲ့၏။

ယခု ကောင်းကင်အတိဒုက္ခတွင်လည်း အလားတူပင်။

သူက လင်းချန်ကို အတိဒုက္ခလျှပ်စီးက အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်း၍ အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားသင့်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုမှာမူ...။

လင်းချန်သည် ဘာပြင်ဆင်မှုမှ မလုပ်ခဲ့သလို ဘာကာကွယ်မှုမှလည်း မရှိပေ။ ထိုမိုးကြိုးစွမ်းအင်များကပင် သူ့အိမ်ရှေ့သို့ အလိုအလျောက် လာရောက်ဆက်သနေသလို ဖြစ်နေ၏။ စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သင့်သော ကောင်းကင်အတိဒုက္ခ နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာသည် လင်းချန်၏ ကျင့်ကြံမှုအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ထိုစဉ် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားသလို ရှောင်ဖန်၏ ဝေခွဲမရသော မျက်နှာထက်တွင် သိမြင်နားလည်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာ၏။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ယခုအခြေအနေသည် လင်းချန် ရရှိထားသည့် မိုင်ပေါင်း ဆယ်သန်းကျော်ရှိသော ကံတရားစွမ်းအားနှင့် သက်ဆိုင်နေပေလိမ့်မည်။

လူတစ်ဦးတည်းအပေါ်သို့ မိုင်ပေါင်း ဆယ်သန်းကျော်သော ကံတရားစွမ်းအားများ ကျရောက်ခြင်းမှာ တာအိုပြည်နယ်သုံးထောင်၏ သမိုင်းတွင် တစ်ခါမျှ မဖြစ်ဖူးခဲ့ပေ။

ဤသို့ တွေးမိလိုက်သောအခါ လင်းချန်၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို သူ အနည်းငယ် နားလည်ပေးနိုင်သွားခဲ့သည်။ ဤမျှကြီးမားသော ကံတရားစွမ်းအား ပိုင်ရှင်ကို ကောင်းကင်တာအိုက အထူးအခွင့်အရေး ပေးနေခြင်းမှာ... သဘာဝကျသည်ဟု ဆိုနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုသို့တွေးရင်း ရှောင်ဖန်သည် မိမိကိုယ်ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပြန်လည် ဖျောင်းဖျလိုက်နိုင်တော့လေသည်။ မိမိကိုယ်ကို အောင်မြင်စွာ ဖျောင်းဖျလိုက်နိုင်သည့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သွားရ၏။ ဤမျှ အံ့သြစရာကောင်းသည့် မြင်ကွင်းကို သူက ဒီအတိုင်း အလွယ်တကူ လက်ခံလိုက်နိုင်သည်လော။

ရှောင်ဖန် အတွေးများလွန်နေစဉ်မှာပင် အရောင်နှစ်မျိုးစပ် အတိဒုက္ခမိုးကြိုးများသည်လည်း အဆက်မပြတ် ဆက်လက်ကျဆင်းနေ၏။ အဆုံးမဲ့သော မိုးကြိုးစွမ်းအင်များသည် လင်းချန်ရှိရာ ဧရာမ မိုးကြိုးစွမ်းအင်လုံးကြီးအတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ပေါင်းစည်းဝင်ရောက်နေခဲ့သည်။

အခန်း ၉၀- အတိဒုက္ခတစ်ခု ပြီးရုံရှိသေးသော်လည်း အသစ်တစ်ခု ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ

“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”

လင်းချန်၏ အတွေးများကို သိရှိသွားသည့်အလား အထက်ကောင်းကင်ယံရှိ ထူးဆန်းသော အနက်ရောင်မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာသည့်နှုန်းမှာ ရုတ်တရက်ပင် အဆမတန် မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ယခင်က အတိဒုက္ခတိမ်တိုက်ကြီးကဲ့သို့ပင် ထိုမြူခိုးများသည် ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ လင်းချန်၏ ပေါင်းစပ်အတိဒုက္ခအောင်မြင်မှုကို ဂုဏ်ပြုရန် ပြင်ဆင်နေကြသော ကစဉ့်ကလျား မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ တပည့်များနှင့် ပညာရှင်များသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆွံ့အသွားကြပြန်သည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

စီရင်ချက်ချခြင်း အငွေ့အသက်များကို ဆောင်ကြဉ်းလာပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက်ပစ်မှတ်ထားသည့် ထိုထူးဆန်းသော အနက်ရောင်မြူခိုးများသည် နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် အတိဒုက္ခနှင့် အလွန်တူနေသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့ဆိုလျှင် လင်းချန်သည် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျင့်ကြံမှုတွင်သာမက သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံမှုတွင်ပါ အဆင့်ကြီးတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းလော။

ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် မြင့်မြတ်နယ်မြေရှိ လူတိုင်းမှာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားရသည်။

ဤအတွေးမှာ အလွန်ပင် ရဲတင်းလွန်းလှပြီး လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်စရာလည်း ကောင်းလှသည်။

လင်းချန် သူတို့၏ မြင့်မြတ်နယ်မြေသို့ ရောက်လာသည်မှာ တစ်ရက်သာ ရှိသေးသည်။ တစ်ရက်တည်းနှင့် ကျင့်ကြံမှု အမျိုးအစား သုံးမျိုးလုံးကို အနည်းဆုံး အဆင့်ကြီးတစ်ခုစီ တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်ဆိုသည်မှာ... မည်သည့်နေရာတွင်ပင် ဖြစ်ပျက်ပါစေ လူတို့ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေမည့် ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကောင်းကင်ထက်ရှိ အဖြစ်အပျက်များက လင်းချန်သည် သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံမှုကိုလည်း အနည်းဆုံး အဆင့်ကြီးတစ်ခု တိုးမြှင့်နိုင်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့လေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက စီရင်ချက်ချခြင်း အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသော ဤအနက်ရောင်မြူခိုးများသည် မည်သည့်အခါမျှ ပေါ်လာမည်မဟုတ်ပေ။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် အဆင့်ကြီးတစ်ခု တက်လှမ်းနိုင်မှသာ စီရင်ချက်အငွေ့အသက်များ ပါဝင်သော ဤအတိဒုက္ခမြူခိုးများ ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ကျဆင်းလာတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းချန်၏ အစဉ်အလာမရှိသော၊ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော အတိဒုက္ခရင်ဆိုင်ပုံကြောင့် အံ့သြနေရဆဲဖြစ်သည့် ကစဉ့်ကလျား မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ ပညာရှင်များသည် နောက်ထပ် ဝေခွဲမရနိုင်မှုများ စိတ်ထဲသို့ ထပ်မံ၍ အလုံးအရင်းနှင့် ဝင်ရောက်လာပြန်သည်။

လင်းချန်... သူက လူရော ဟုတ်ရဲ့လား။ ဘယ်လိုလူမျိုးက ဒီလောက်အထိ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်နိုင်ရတာလဲ။

လင်းချန်မှာမူ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ ပညာရှင်များ ဘာတွေးနေသည်ကို သတိမမူမိပေ။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ အာရုံအားလုံးမှာ အထက်ရှိ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် အတိဒုက္ခပေါ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့လေသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ပထမဆုံးသော နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် အတိဒုက္ခဖြစ်ရာ သူသည် စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဒဏ္ဍာရီများအရ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် အတိဒုက္ခသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်၏။ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အတိဒုက္ခများကဲ့သို့ ရိုးရှင်းပြတ်သားသော နည်းလမ်းများဖြင့် စမ်းသပ်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။

နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် အတိဒုက္ခသည် အတိဒုက္ခရင်ဆိုင်သူ၏ နှလုံးသား နက်ရှိုင်းသောနေရာရှိ အားနည်းချက်အရှိဆုံး အစိတ်အပိုင်းများကို တိုက်ရိုက် လှုံ့ဆော်ပြီး မိမိ၏ အားနည်းချက်ကို ပြန်လည် ရင်ဆိုင်စေခြင်း ဖြစ်သည်။

မိမိနှလုံးသားအတွင်းရှိ အားနည်းချက်ကို အောင်မြင်စွာ ကျော်လွှားနိုင်မှသာ ဤအတိဒုက္ခကို အောင်မြင်သည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦး၏ စိတ်နှလုံးသည် လုံလောက်အောင် ခိုင်မာနေပြီး အားနည်းချက်ဟူ၍ မရှိမှသာ ဤအတိဒုက္ခသည် စမ်းသပ်ချက်တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ပေးသည့် လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ဤစည်းမျဉ်းသည် ကျင့်ကြံသူအားလုံးနှင့် သက်ဆိုင်ပေသည်။

လင်းချန်သည်လည်း အလွန်သိချင်နေမိသည်။ သူ ဤနတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် အတိဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ချိန်တွင် မည်သို့ ဖြစ်လာမည်နည်း။ သူ၏ နှလုံးသား နက်ရှိုင်းသောနေရာမှ အားနည်းချက်များကို ဖော်ထုတ်ပြီး ရင်ဆိုင်ခိုင်းမည်လော။ သို့မဟုတ် ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အတိဒုက္ခများကဲ့သို့ပင် စိတ်ဝိညာဉ်အစွမ်းကို သန့်စင်ပြုပြင်ပေးမည့် လက်ဆောင်တစ်ခုအဖြစ် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားမည်လော။

“ဝုန်း...”

မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ၍ ဖုံးလွှမ်းနေသော စီရင်ချက်အငွေ့အသက်များ ပါဝင်သည့် အနက်ရောင်မြူခိုးကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွား၏။ ထိုမြူခိုးများအတွင်း၌ ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဍာန်မျိုးစုံရှိသည့် မိစ္ဆာများနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ ပုံရိပ်ယောင်များ စတင်စုစည်းလာပြီး တစ္ဆေ သရဲမျိုးစုံလည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤအခြင်းအရာကြောင့် မူလကပင် ထူးဆန်းနေသော မြင်ကွင်းမှာ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းချန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် အတိဒုက္ခ ကျရောက်တော့မည်ကို သူ ခံစားမိနေ၏။ ဤကဲ့သို့သော အတိဒုက္ခမျိုးကို အကြမ်းပတမ်း စွမ်းအားသုံး၍ ချိုးဖျက်၍မရနိုင်ဘဲ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် ကျော်ဖြတ်ခြင်းဖြင့်သာ အောင်မြင်နိုင်ပေသည်။

“ဝုန်း”

ကစဉ့်ကလျား မြင့်မြတ်နယ်မြေရှိ လူတိုင်း၏ စောင့်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် ကျယ်ပြောလှသော အနက်ရောင်မြူထုကြီးမှ စုစည်းလာသည့် မိစ္ဆာနှင့် မကောင်းဆိုးဝါး ပုံရိပ်ယောင်များသည် တိမ်တိုက်များထဲမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ရှိနေကြသည့်အလား လင်းချန်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံလာကြပြီး နားမခံသာသော အသံမျိုးစုံကို ထုတ်ဖော်နေကြတော့သည်။

“ဂျီး... ဂျီး... ဂျီး...”

“အား...”

“ဟား... ဟား...ဟား...”

ရုတ်တရက် ထိုပုံရိပ်ယောင်အားလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လင်းချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။ ထိုမိစ္ဆာသတ္တဝါကြီးများ၏ ရှေ့တွင် လင်းချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်သေးငယ်နေသလိုပင်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ ၎င်းတို့အားလုံးသည် လင်းချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ လုံးဝဥဿုံ ပေါင်းစည်းဝင်ရောက်သွားပြီး အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့လေသည်။

ဤသည်ကြောင့် လင်းချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်ထက်တွင် ထူထပ်ပြီး ထူးဆန်းသော အနက်ရောင်အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သို့သော်လည်း အထက်ကောင်းကင်ယံရှိ အနက်ရောင်မြူထုမှာမူ လင်းချန်ကို အမှောင်ထုထဲသို့ လုံးဝနှစ်မြှုပ်ပစ်ချင်နေသည့်အလား ပုံရိပ်ယောင်များကို အဆက်မပြတ် ဆက်လက်ဖန်တီး၍ ကျဆင်းနေစေလေသည်။

ထိုထူးဆန်းသော အနက်ရောင်မြူထု၏ လွှမ်းခြုံမှုအောက်တွင် လင်းချန်၏ စိတ်အာရုံသည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး အမည်မသိ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ဘာမှမရှိ၊ ဘာမျှတည်ရှိမနေဘဲ လုံးဝဥဿုံ လွတ်လပ်နေသော နေရာတစ်ခု သို့မဟုတ် ဗလာနယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသော လင်းချန်မှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားရသည်။ သို့ဆိုလျှင် သူသည်လည်း နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် အတ်ဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ရန်အတွက် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းရဦးမည်လော။ သူက နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် အတိဒုက္ခသည်လည်း အခြားအတိဒုက္ခနှစ်မျိုးကဲ့သို့ပင် မည်သည့်လုပ်ငန်းစဉ်မျှ မလိုဘဲ ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆုံးသတ်တွင်မူ သူသည်လည်း အခြားသူများကဲ့သို့ပင် စိတ်ဝိညာဉ်ရေးရာ စမ်းသပ်မှုကို ခံယူရဦးမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခု ဤနေရာတွင် ဘာမှမရှိသဖြင့် သူက ဘယ်လိုစမ်းသပ်မှုကို ခံယူရမည်နည်း။ သံသယစိတ်ဖြင့် လင်းချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင်စူးစမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူ ဘာမှမရှိသည့် ထိုအမည်မသိ ဟင်းလင်းပြင်ကို စတင်ကြည့်ရှုလိုက်သည်နှင့်...

အဆုံးမဲ့ သန့်စင်သည့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အလျဉ်များ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပေါ်လာသည်နှင့် ၎င်းတို့သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အလိုအလျောက် တင်းကျပ်စွာ ပတ်ရံလိုက်ပြီး တက်ကြွစွာဖြင့် ပြုပြင်ပေးတော့သည်။

ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ၎င်းသည် သူ၏နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြုပြင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအမည်မသိ ဟင်းလင်းပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မဟုတ်ဘဲ သူ၏နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ကိုယ်ပွားသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဤအခြေအနေကို အာရုံခံမိလိုက်သောအခါ လင်းချန်၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့ဆိုလျှင် သူ့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ်စမ်းသပ်မှုအတွက် မဟုတ်ဘဲ သူ့ကို အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနေစေပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံမှုကို တိုးမြှင့်ပေးရန်အတွက်သာ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံမှုမှာ ဖရိုဖရဲ နတ်ဘုရား-မိစ္ဆာ ကျမ်းစာကိုပင် လည်ပတ်နေစရာ မလိုဘဲ သဘာဝအလျောက် ကောင်းကင်သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တက်လှမ်းနေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသို့ တိုးတက်လာပုံမှာ ပေါင်းစပ်ကောင်းကင်အတိဒုက္ခတုန်းကထက်ပင် ပို၍ လွယ်ကူနေသေးသည်။ အကြောင်းမှာ ယခုအကြိမ်တွင် စွမ်းအင်များကို ချေဖျက်ရသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ လုံးဝမလိုအပ်တော့ဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အားလုံးမှာ သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံမှုအဖြစ် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားများ လျင်မြန်စွာ အားကောင်းလာသည်ကို ခံစားရင်း လင်းချန်သည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ကာ ကျေနပ်အားရသော အမူအရာဖြင့် ထိုခံစားချက်ကို အပြည့်အဝ ခံစားနေလိုက်တော့လေသည်။

အကယ်၍ ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် သူ့ကို ဤကဲ့သို့ အတိဒုက္ခများ အမြဲတမ်း ရင်ဆိုင်နေခွင့်ပင် ပေးစေချင်မိသည်။

[ဘာသာပြန်သူမှတ်ချက်: အခန်း ၈၈,၈၉,၉၀ သုံးခုရဲ့ အတိဒုက္ခရင်ဆိုင်ရတဲ့ဇာတ်ကွက်မှာ အရှေ့အနောက် နည်းနည်းအဆီအငေါ်မတည့်ဘူးဖြစ်နေပါတယ်။ မူရင်းမှကတည်းကကို အဲ့အတိုင်း ပါလာတာပါ။ ဘာသာပြန်သူလည်း နည်းနည်းလည်သွားလို့ စာဖတ်သူများ သည်းခံနားလည်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်ခင်ဗျ။]