အခန်း (၄၄၉)

အခြေအနေမှာ အလွန်စိုးရိမ်ရသဖြင့် ယွင်ရှန်းအနေဖြင့် ယွမ်ပုဖော်ကို အသိပေးရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ သူမ အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဒီဟုန်မြို့တော်မှ အဖွဲ့သားများမှာ မှော်

တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် လူစုကွဲသွားကြပြီဖြစ်ပြီး အနီလေးနှင့် အပြာလေး၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ယွမ်ပုဖော်သည်လည်း ဘေးကင်းရာ အမြင့်တစ်ခုသို့ ပျံတက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲရှာဖွေနေသည်မှာ ယွင်ရှန်း၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ယွင်ရှန်းသည် မြေပြင်ရှိ မှော်ဆရာအုပ်စုကို သတိပြုမိသွားမည်စိုးသဖြင့် မည်သည့်အသံမျှ မပြုလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေလိုက်သည်။

ထိုမှော်ဆရာများမှာ အတော်ပင် စွမ်းအားကြီးကြပြီး မှော်အတတ် ထွန်းကားသော တန်ယွမ်နိုင်ငံ၏ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် ညီလှသည်။ ယွင်ရှန်း အောက်သို့ ဆင်းသက်လာစဉ်က ထိုမှော်ဆရာများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ စုံလင်လှကြောင်း သတိပြုမိခဲ့သည်။

မီးဓာတ်၊ လေဓာတ် စသည့် သဘာဝစွမ်းအင်သုံး မှော်အတတ်များသာမက ဘေးထွက်စွမ်းအင်ဖြစ်သော လျှပ်စီးမှော်အတတ်များကိုပါ အသုံးပြုနေကြခြင်းပင်။

ဤလူများ၏ လက်ချက်မှာ တကယ်ပင် ရက်စက်လှသည်။ စတင်တိုက်ခိုက်ကတည်းက အလယ်အလတ်နှင့် အဆင့်မြင့်မှော်အတတ်များကို အသုံးပြုခဲ့ကြခြင်းမှာ သူတို့ကို အသေသတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း သိသာလှသည်။

"တန်ယွမ်နိုင်ငံထဲမှာ ငါ့အတွက် ဘယ်တုန်းကတည်းက ဒီလောက်အထိ ရန်သူတွေ အများကြီး ရှိနေခဲ့တာလဲ။ ငါကိုယ်တိုင်တောင် မသိလိုက်ပါလား"

ယွင်ရှန်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူမသည် တိုက်ကြီးပေါ်တွင် ခရီးအများကြီး မထွက်ဖူးသေးသလို အဓိက ရန်သူဟူ၍ ဆေးဧကရာဇ်ဂေဟာသာ ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

တန်ယွမ်...

ယွင်ရှန်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ခါးချိတ်တံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါက ခရမ်းရောင်ရွှေသတ္တုတွင်း ကိစ္စကြောင့် တန်ယွမ်ရဲ့ လီရှောင်နဲ့ ရန်ငြိုးဖြစ်ခဲ့တာကြောင့်များလား။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က မှော်သားရဲ အာဟာရရည် ကိစ္စကလည်း တန်ယွမ်နိုင်ငံက လာတာပဲ။ ရွှမ်ဝူကျီ သေသွားပြီး လီရှောင်ရဲ့ အကြံအစည်တွေ ပေါ်သွားတာရယ်၊ ခရမ်းရောင်ရွှေသတ္တုတွင်းကို ရှာမတွေ့တာရယ်ကြောင့် တစ်ယောက်ယောက်က လီရှောင်ကို ဒီကိစ္စတွေအကြောင်း သွားပြောပြလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်။

ဟွန်း... လီရှောင် နင့်ကို ငါက အရင်စာရင်းမရှင်းရသေးဘူး။ နင်က ငါ့တံခါးကို လာခေါက်နေပြီပေါ့။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့ဘက်ကလည်း ယဉ်ကျေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး။

ယွင်ရှန်းသည် ရှေ့တွင် ချုံခိုနေသော မှော်ဆရာများကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ကြိမ်က ယီပိုင်မင်းသည် ပုစဉ်းရင်ကွဲကို ဖမ်းသည့် ငှက်စိမ်းအလား ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ပြီး လီရှောင်၏ လက်အောက်ခံ မှော်ဆရာ တစ်ရာကျော်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သုတ်သင်ခဲ့ဖူးသည်။

ထိုစဉ်က သင်ခန်းစာမှာ လီရှောင်အတွက် မလုံလောက်သေးပုံရသည်။

ငါကလည်း သူ့ကို ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခု ပြန်မပေးသင့်ဘူးလား။

ကောင်းကင်ယံမှ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ယွင်ရှန်းသည် သူဌေးကြီးရွှေနှင့်အတူ ထိုမှော်ဆရာအုပ်စုထံသို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားသည်။

မှော်ဆရာ ငါးဆယ်ကို တစ်အသက်ရှူစာအတွင်း အပြတ်ရှင်းခဲ့သည့် ယီပိုင်မင်းနှင့် ယှဉ်လျှင် သူမ လုပ်ဆောင်မည့်အရာမှာ တော်တော်လေး ကြင်နာလွန်းရာ ရောက်နေ၏။

ယွင်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမသည် မြေလျှိုးအတတ်ကို သုံး၍ မှော်ဆရာများ၏ အနီးသို့ တိတ်တဆိတ် ကပ်သွားလိုက်သည်။

“သူတို့တွေ အကုန်သေကုန်ပြီလား”

တိတ်ဆိတ်သွားသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ကာ တန်ယွမ်မှော်ဆရာ ဒါဇင်အနည်းငယ်က မေးလိုက်ကြသည်။

“ဒီဟုန်မြို့တော်က လူတွေက တကယ်ကို အားနည်းတာပဲ။ အလွယ်လေး နှိမ်နင်းလို့ရတယ်။ ဒုတိယမင်းသားတော့ တကယ် ကျေနပ်မှာပဲ”

ရန်သူကို အောင်မြင်စွာ သုတ်သင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် မှော်ဆရာတစ်ဦးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ မရှိတော့ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ တန်ယွမ်မှော်ဆရာများသည် စိတ်လျှော့လိုက်ကြပြီး အချို့မှာ အုပ်စုလိုက် စကားပြောနေကြသလို လောဘကြီးသူအချို့မှာမူ သေဆုံးနေသော အလောင်းများထံမှ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေခြင်း သို့မဟုတ် ချုံမင်းငှက်များ၏ ဗိုက်ကို ခွဲကာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် မှော်သားရဲအသားများကို ထုတ်ယူနေကြသည်။

ဒီဟုန်မြို့တော်က လူများမှာ အရာသွင်းရမည့်သူများ မဟုတ်ပေ။ ဒုတိယမင်းသားက ဤနေရာတွင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ အစအန ဖျောက်ထားရန် အမိန့်ပေးထားသဖြင့် မှော်ဆရာများသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို မီးမှော်အတတ်ဖြင့် အစအနဖျောက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြလေတော့သည်။

မှော်ဆရာတစ်ဦးသည် ချုံမင်းငှက်၏ ရင်ဘတ်ကို ခွဲကာ အတွင်းမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို တူးထုတ်နေသည်။ ချုံမင်းငှက်များသည် ဒီဟုန်မြို့တော်၏ အထူးမှော်သားရဲများဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများသည် ဈေးကွက်တွင် အဖိုးတန်လှသည်။

ထိုမှော်ဆရာသည် အားတက်သရော တူးဖော်နေစဉ် နောက်နားမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... ဒီဟုန်မြို့တော်ကလူတွေရဲ့ ခရီးစဉ်က ဒီလောက်လျှို့ဝှက်တာကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သိသွားတာလဲ"

မှော်ဆရာသည် ခေါင်းပင်မလှည့်ဘဲ ပြန်ဖြေသည်။

"အဲဒီလူတွေ ကံဆိုးတာပေါ့။ ဒီဟုန်မြို့တော်က မဒမ်ပိကို သွားစော်ကားမိတာကိုး။ သူမကပဲ လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို ငါတို့ဆီ သတင်းပို့လိုက်တာ။ မင်းသားလီရှောင်က ဒီတစ်ဖွဲ့တည်း ပြင်ဆင်ထားတာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့သွားနိုင်တဲ့ နောက်ထပ်လမ်းကြောင်းနှစ်ခုမှာလည်း ချုံခိုအင်အားတွေ ချထားသေးတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် လွတ်သွားရင်တောင် နောက်တစ်ခါတော့ မလွယ်တော့ဘူး"

"အို... မင်းသားလီရှောင် လို့ ပြောလိုက်တာလား"

အနောက်မှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် မှော်ဆရာမှာ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူသည် သတိကြီးစွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ကာ မြေပြင်မှ မီးလုံးတစ်လုံးက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်းပင် ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

ယွင်ရှန်းနှင့် သူဌေးကြီးရွှေတို့သည် မှောင်မိုက်သော ညယံ၌ ရပ်နေကြသည်။

ဒုတိယမင်းသား လီရှောင်နဲ့ မဒမ်ပိလား...

ယွင်ရှန်းက ပျင်းရိစွာဖြင့် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။

"သူဌေးကြီးရွှေ... ကျန်တဲ့လူတွေကို အကုန်သတ်ပစ်လိုက်။ ပြီးတော့ မှတ်ထား... သူတို့ တခြားလူတွေအပေါ် ဘယ်လိုပြုမူခဲ့သလဲဆိုတာ သူတို့ဆီပဲ အကုန်ပြန်ပေးလိုက်"

ယွမ်ပုဖော်သည် ယွင်ရှန်း၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာမတွေ့သလို သူတစ်ဦးတည်းနှင့် မှော်ဆရာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို မယှဉ်နိုင်သဖြင့် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ရွှမ်မိန်မိန်းကို ခေါ်ကာ အရင်ပုန်းရှောင်နေခဲ့ရသည်။

မိုးမလင်းမီ ပိုင်ထန်မြို့၏ ဆင်ခြေဖုံးတွင် နံနက်ခင်းအလင်းရောင်များ ကျရောက်လာသည်။ တောင်ကုန်းပေါ်မှ သစ်ပင်များမှာ စိမ်းလန်းနေဆဲဖြစ်ပြီး သစ်ရွက်များပေါ်မှ နှင်းပေါက်လေးများမှာ လိမ့်ဆင်းနေကြသည်။

သူဌေးကြီးရွှေသည် လျင်မြန်လှသဖြင့် မှော်ဆရာ ငါးဆယ်လုံးကို အပြတ်ရှင်းပြီးဖြစ်သည်။ ယွင်ရှန်းသည်လည်း ရရှိသမျှ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို အားနာမနေဘဲ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"အခုတော့ တန်ယွမ်မြို့တော်ဖြစ်တဲ့ ပိုင်ထန်မြို့ထဲကို သွားပြီး ယွမ်ပုဖော်နဲ့ ရွှမ်မိန်မိန်းကို အရင်ရှာရမှာပဲ"

ယွင်ရှန်းသည် ရှန်းကျူးသို့ တိုက်ရိုက်သွားရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း လီရှောင်ကြောင့် အစီအစဉ်များ ပျက်ပြားခဲ့ရသည်။ သူမနှင့် သူဌေးကြီးရွှေတို့သည် မှော်ဆရာများအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ကာ ပိုင်ထန်မြို့သို့ ဦးတည်၍ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ယွမ်ပုဖော်နှင့် ရွှမ်မိန်မိန်းတို့သည် အခြားတစ်ဖက်မှ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ယွမ်ပုဖော်မှာ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ရှာဖွေထားသဖြင့် မျက်ကွင်းများ ညိုနေပြီဖြစ်သည်။ တောင်ကုန်းပေါ်တွင် ယွင်ရှန်း၏ အလောင်းကို ရှာမတွေ့သဖြင့် သူ သက်ပြင်းချနိုင်သော်လည်း ဒီဟုန်မြို့တော်မှ ညီအစ်ကိုများ၏ အလောင်းများပါ ပျောက်ကွယ်နေသဖြင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရသည်။

တစ်ညတည်းနှင့် အရာအားလုံး သန့်ရှင်းသွားသကဲ့သို့ပင်။ သို့မဟုတ် ယွင်ရှန်းကော...

ယွမ်ပုဖော် ထိုအကြောင်းကို ဆက်မတွေးဝံ့ပေ။

ရွှမ်မိန်မိန်းကမူ နှုတ်ခမ်းစူကာ "အစ်ကိုပုဖော်... ဆက်မရှာပါနဲ့တော့။ ကျွန်မတို့ မနေ့ညကတည်းက ရေတောင် တစ်စက်မှ မသောက်ရသေးဘူး။ ပိုင်ထန်မြို့ထဲကို သွားပြီး ဒီဟုန်မြို့တော်ဆီ သတင်းအရင်ပို့ရအောင်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ပုဖော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ပိုင်ထန်မြို့ထဲမှာတော့ သတင်းအချို့ ရနိုင်မှာပါ။

ပိုင်ထန်မြို့အတွင်း၌ ဒုတိယမင်းသား လီရှောင်သည် အိပ်ရာမှ နိုးကာ မယားငယ်တစ်ဦး၏ အကူအညီဖြင့် အဝတ်အစားလဲနေသည်။

"မနေ့ညကလူတွေ ပြန်ရောက်ပြီလား"

မဒမ်ပိ ပေးသော လမ်းကြောင်းသာ မှန်ကန်မည်ဆိုပါက ဒီဟုန်မြို့တော်က လူများမှာ အခုအချိန်ဆို အကုန်သုတ်သင်ခံရပြီး ဖြစ်သင့်သည်။ သူ၏ အစီအစဉ်ကို နှောင့်ယှက်သူ မည်သူမဆို အသက်ရှင်ရန် မထိုက်တန်ပေ။

"ဒုတိယမင်းသား... ဘယ်သူမှ ပြန်မရောက်သေးပါဘူး။ နေရာကို အစအနဖျောက်ဖို့ လုပ်နေကြတုန်း ထင်ပါတယ်"

လီရှောင်၏ ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်က တင်ပြသည်။

"ပြန်ရောက်တာနဲ့ ငါ့ဆီ ချက်ချင်းလွှတ်လိုက်"

လီရှောင်သည် သူ၏ မှော်ဆရာအုပ်စုကို အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။

သို့သော် လီရှောင် အံ့ဩသွားရသည်မှာ မွန်းတည့်ချိန်အထိ သူ၏ မှော်ဆရာများ ပြန်မရောက်လာခြင်းပင်။ သူ စတင်၍ စိတ်မအေး ဖြစ်လာသည်။

"ဘာ... တစ်ယောက်မှ ပြန်မလာသေးဘူး ဟုတ်လား"

လီရှောင်၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် အရိပ်မည်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ မှော်ဆရာ ငါးဆယ်လုံးမှာ မနေ့ညကတည်းက သတင်းအစအန လုံးဝ ပျောက်နေခြင်းပင်။

"ဒုတိယမင်းသား... ကျွန်တော် လူလွှတ်ပြီး အဲဒီနေရာကို စစ်ဆေးခိုင်းပေမဲ့ ဘာအစအနမှ ရှာမတွေ့ပါဘူး"

ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်က မျက်နှာမကောင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဆင်ခြေဖုံးသို့ သွားရောက်ကာ မြေလှန်ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မှော်ဆရာများ၏ အဝတ်စတစ်စပင် ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ပိုင်ထန်မြို့နှင့် ဤမျှနီးကပ်သော နေရာတွင် ဤသို့ ဖြစ်ပျက်သွားခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းသည်။