အခန်း (၄၅၂)

ယွင်ရှန်းသည် နယ်လှည့်ဆေးဆရာမတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ မြို့စောင့်စစ်သည်များက ထပ်မံစစ်ဆေးခြင်းမပြုတော့ဘဲ လေးစားစွာဖြင့် မြို့ထဲသို့ ပေးဝင်လိုက်ကြသည်။

ယွင်ရှန်း၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ဆင့်ခေါ်သူတစ်ဦး ရောက်ရှိနေကာ မြို့စောင့်အချို့က သူ့ကို တားဆီးလိုက်ကြ၏။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ”

“ငါက ပန်းလှိုင်က ဆင့်ခေါ်သူတစ်ယောက်ပဲ။ တန်ယွမ်ကို ဖြတ်ပြီး ခရီးသွားမလို့။ ဘာလဲ... မရဘူးလား”

ထိုဆင့်ခေါ်သူမှာ အတော်ပင် မာနထောင်လွှားပြီး သူ၏လက်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ဆင့်ခေါ်သူလက်စွပ်ကို လူမြင်သာအောင် တမင်တကာ ဟန်ပြနေခဲ့သည်။

ပန်းလှိုင်က ဆင့်ခေါ်သူတစ်ယောက် ဟုတ်လား။

မြို့စောင့်စစ်သည်နှစ်ဦးမှာ သူ၏နောက်ခံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ တန်ယွမ်နိုင်ငံ၏ မြောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသော ပန်းလှိုင်မှ ဆင့်ခေါ်သူများသည် များသောအားဖြင့် မောက်မာရိုင်းစိုင်းကြပြီး အနည်းငယ် စိတ်အလိုမကျရုံနှင့် မှော်သားရဲများကို ဆင့်ခေါ်တိုက်ခိုက်တတ်ကြသည်။

ထို့ပြင် သူတို့နောက်ကွယ်တွင် ဆင့်ခေါ်ခြင်းတရားရုံး၏ ထောက်ပံ့မှုရှိနေသဖြင့် သာမန်နိုင်ငံများမှာ သူတို့ကို မယှဉ်ရဲကြပေ။

ဤကဲ့သို့သော ပြဿနာရှာတတ်သည့် လူမျိုးနှင့် ငြိစွန်းပါက ခေါင်းခဲစရာ ကောင်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် မြို့စောင့်များမှာ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ဘာမှထပ်မမေးဝံ့တော့ဘဲ မြို့ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ခွင့် ပေးလိုက်တော့သည်။

ဆင့်ခေါ်သူတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က တကယ်ပဲ အသုံးဝင်တာပဲ

ယွင်ရှန်းသည် ဘေးမှ ကြည့်နေရင်း ပိုင်ထန်မြို့ထဲသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့သည်။

မြို့ထဲရောက်သောအခါ ယွင်ရှန်းသည် တစ်ညတာ တည်းခိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ယွမ်ပုဖော်တို့ကို ရှာဖွေရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။ သူမသည် အင်းပျံတစ်ခုကို ကျပန်းရွေးချယ်ကာ တည်းခိုခန်း ဝင်လိုက်၏။

တစ်ရက်ကုန်လွန်သွားသော်လည်း ယွင်ရှန်းသည် ယွမ်ပုဖော်တို့၏ သတင်းကို လုံးဝမကြားရသဖြင့် သူတို့ ဒီဟုန်မြို့တော်သို့ ပြန်သွားကြပြီလားဟုပင် တွေးတောမိတော့သည်။

အမှန်တကယ်တွင်မူ ယွင်ရှန်းအနေဖြင့် ယွမ်ပုဖော်ကို ရှာမတွေ့နိုင်ခြင်းမှာ အကြောင်းရှိသည်။ ညဘက်တိုက်ခိုက်ခံရပြီး မကြာမီမှာပင် ယွမ်ပုဖော်သည် အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းနှင့် အဆက်အသွယ် ရရှိခဲ့သည်။ လီချန်း၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ယွမ်ပုဖော်နှင့် ရွှမ်မိန်မိန်းတို့မှာ အိမ်ရှေ့မင်းသား စံအိမ်တော်သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“သခင်လေးယွမ်... မိန်းကလေးရွှမ်... ဒီဖြစ်ရပ်အတွက် ကျွန်တော် တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်းပါဘူး” အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းက သူ၏ စံအိမ်အတွင်း၌ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီချန်းသည် လီရှောင်၏ အစ်ကိုဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ ထူးခြားလှသည်မဟုတ်ပေ။ မျက်ခုံးမွှေး ထူထူ၊ နှာခေါင်း ပြားပြားနှင့် အရပ်ပုပု ရှိသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော ပုံစံရှိသည်။ တိုက်ကြီးပေါ်တွင် ဝူကျီရတနာငါးပါးအဖြစ် ကျော်ကြားသော သူ၏ညီနှင့် လုံးဝ ခြားနားလှသည်။

သူ၏ ကျော်ကြားသော ညီဖြစ်သူနှင့် မတူဘဲ လီချန်းမှာ ပါရမီ သာမန်သာ ရှိသည်။ သူသည်လည်း မှော်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်မှ မှော်ဆရာကြီးအဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိသေးသဖြင့် တန်ယွမ်ဧကရာဇ်က သူ့ကို သိပ်အရေးမပေးပေ။

သို့သော် သူ၏ မိခင်ဘက်မှ မိသားစုမှာ ဩဇာရှိပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း ဝီရိယရှိကာ ကြိုးစားသူဖြစ်သဖြင့် အိမ်ရှေ့မင်းသား ရာထူးကို အပြစ်အနာအဆာမရှိ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်းပင်။

ဒီဟုန်မြို့တော်အတွင်းရှိ ယွမ်မိသားစု နှစ်စုမှာ မင်းသားအသီးသီးကို ထောက်ခံကြသည်။ ယွမ်ဝူချူးမှာ အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းကို အလွန်ထောက်ခံသူဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ လျှို့ဝှက် ကူညီပေးခဲ့သည်။

နံနက်စောစောတွင် ယွမ်ပုဖော်တို့အဖွဲ့ မြို့ပြင်၌ မည်သူမည်ဝါမှန်းမသိသူများ၏ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရကြောင်း လီချန်း သိလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ချွေးပြန်သွားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် စိတ်ကိုအမြန်ထိန်းကာ ဒေါသထွက်နေသော ယွမ်ပုဖော်နှင့် ရွှမ်မိန်မိန်းတို့ကို သူ၏ စံအိမ်အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းပင်။

“အိမ်ရှေ့မင်းသား... ဘာမှထပ်ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီကိစ္စကို ဒီဟုန်မြို့တော်ဘက်က သေချာပေါက် အမြစ်ပြတ် စုံစမ်းပါလိမ့်မယ်။ အခု လောလောဆယ် ကျွန်တော့်မှာ အိမ်ရှေ့မင်းသား ကူညီပေးစေချင်တဲ့ ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိပါတယ်”

ယွမ်ပုဖော်၏ အဓိက စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ သူတို့ကို ဘယ်သူ တိုက်ခိုက်သလဲဆိုသည်ထက် ယွင်ရှန်း၏ အခြေအနေပင်။ မနေ့ညက မှော်တိုက်ခိုက်မှုကြားတွင် အစအနပင် ရှာမရတော့အောင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည့် မှော်သားရဲများကို တွေးမိတိုင်း ယွမ်ပုဖော်မှာ ထိတ်လန့်နေမိသည်။ သူ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ ယွင်ရှန်းအတွက် မကောင်းသော သတင်းစကားကို ကြားရမှာပင် ဖြစ်တော့သည်။

မနေ့ညက ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက်တွင်မှ ယွင်ရှန်းသည် သူ၏နှလုံးသားထဲ၌ မည်မျှအထိ အရေးပါနေမှန်း ယွမ်ပုဖော် ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ သူမအပေါ်ထားသော သူ၏ခံစားချက်များမှာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုမှပင် သူ၏အစ်မဖြစ်သူမှာ ယန်ချန်းလန်အပေါ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ အစွဲအလမ်းကြီးခဲ့ရတာလဲဆိုသည်ကို ယွမ်ပုဖော် နားလည်သွားတော့သည်။

ယွမ်ပုဖော်၏ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေပုံများကို ကြည့်ကာ ရွှမ်မိန်မိန်းမှာမူ ရင်ထဲ၌ လှောင်ပြောင်နေမိသည်။

သူမသည် ယွင်ရှန်းကို အဆိုးဝါးဆုံးနည်းလမ်းဖြင့် သေစေချင်နေသူပင်။

သူတို့ကို မည်သူက လုပ်ကြံသည်ကို သူမ မသိသော်လည်း ထိုသူ့ကို ကျေးဇူးပင် တင်နေမိသေးသည်။

ရွှမ်မိန်မိန်းသည် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော်လည်း သူမ၏ ရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများနှင့် လှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ သူမသည် အလွန်ချောမောလှပသူ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

သူမ၏ ဘေးမှ စိတ်ကောက်နေသည့် အမူအရာလေးမှာပင် ကြည့်ကောင်းနေသဖြင့် ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းမှာ သူမ၏ အလှတွင် နစ်မျောကာ အထင်ကြီးလေးစားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

“သခင်လေးယွမ်နဲ့ မိန်းကလေးရွှမ်တို့ တန်ယွမ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာတာဆိုတော့ မယ်တော်ကြီးက နန်းတော်ထဲမှာ ခရီးဦးကြိုဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပြုစားပွဲတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပါတယ်”

အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းက ပြောလိုက်သည်။

လီချန်းသည် အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ်တွင် အိမ်ရှေ့မင်းသမီးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ အလွန်ချစ်ခင်လေးစားကြသော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် မင်းသမီးမှာ သားဖွားစဉ်တွင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

သံယောဇဉ်ကြီးသော လီချန်းမှာ ထိုအချိန်မှစ၍ နောက်ထပ် အိမ်ထောင်မပြုဘဲ နေခဲ့သော်လည်း နန်းလျာမရှိခြင်းမှာ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မိခင်ဖြစ်သူ မိဖုရားကြီးမင်၏ အကြိမ်ကြိမ် တိုက်တွန်းမှုကြောင့် သူသည် စိတ်လျှော့ခဲ့ရသည်။

ယနေ့တွင် လှပသော ရွှမ်မိန်မိန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီချန်း၏ ရင်ထဲ၌ နှစ်သက်မှုများ တိုးလာခဲ့သည်။ သူမသည် ဒီဟုန်မြို့စား၏ သမီးဖြစ်သဖြင့် သူနှင့်လည်း ဂုဏ်ရည်ချင်း တူညီသည်။

ထို့ကြောင့် ဤနန်းတွင်းစားပွဲတွင် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် ပေးတွေ့ကာ အဆင်ပြေပါက သူမကို ကြင်ယာတော်အဖြစ် တောင်းဆိုရန် သူ ရည်ရွယ်ထားခြင်းပင်။

ယွမ်ပုဖော်နှင့် ရွှမ်မိန်မိန်းတို့မှာမူ လီချန်း၏ စိတ်ကူးကို မသိကြပေ။ ယခုအခါ သူတို့မှာ အခြားသူ၏ အကူအညီကို ယူထားရသူများဖြစ်သဖြင့် အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ ဖိတ်ကြားမှုကို မငြင်းသာဘဲ လက်ခံလိုက်ကြသည်။

သို့သော် အိမ်ရှေ့မင်းသားက ဧည့်သည်များကို ဖိတ်ကြားလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မိဖုရားကြီးမင်၏ နန်းတွင်းစားပွဲသတင်းမှာ ဒုတိယမင်းသား လီရှောင်၏ နားသို့ ချက်ချင်းရောက်သွားသည်။

“ဒီဟုန်မြို့တော်ကနေ ဘယ်သူတွေ လာတာလဲ”

လီရှောင်သည် ဒီဟုန်မြို့တော်မှ ယွမ်မိသားစုမှာ အိမ်ရှေ့မင်းသားနှင့် ရင်းနှီးကြောင်း သိထားသည်။ မဒမ်ပိ၏ စာထဲတွင် ကျိုးနိုင်ငံမှ အမျိုးသမီးမှော်ဆရာမတစ်ဦး ပါဝင်ကြောင်းသာ ဖော်ပြထားပြီး ဒီဟုန်မြို့တော်မှ မည်သူလာမည်ကို အသေးစိတ် မပြောခဲ့ပေ။

“ဒုတိယမင်းသား... အိမ်ရှေ့မင်းသား စံအိမ်က သူလျှိုတွေရဲ့ သတင်းအရ ဒီဟုန်မြို့စားရဲ့ သမီးနဲ့ ယွမ်မိသားစုရဲ့ ပါရမီရှင် ယွမ်ပုဖော်တို့ ဖြစ်ပါတယ်”

ကိုယ်ရံတော်မှူးက တင်ပြလိုက်ရာ လီရှောင် အံ့ဩသွားရသည်။

“တောက် ဒီမဒမ်ပိကတော့ လုပ်လိုက်ပြန်ပြီ”

လီရှောင် ရင်ထဲတွင် ကြိတ်၍ ဒေါသထွက်မိသည်။ လာမည့်သူများမှာ ဤလူများမှန်း သိပါက သူ ဤမျှ အဆင်အခြင်မဲ့စွာ လုပ်ဆောင်မိမည် မဟုတ်ပေ။ ယွမ်ပုဖော်နှင့် ရွှမ်မိန်မိန်းတို့မှာ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြရာ တစ်ဦးဦးကို ထိခိုက်မိပါက ဒီဟုန်မြို့စားက ငြိမ်နေမည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ခဏတာ အမှားကြောင့် ပြဿနာကြီးမားသွားနိုင်သည်ကို သူ သိလိုက်သည်။

ရွှမ်ဝူကျီ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် မဒမ်ပိမှာ အသုံးမဝင်တော့ပေ။ ဒီဟုန်မြို့တော်၏ အနာဂတ်မှာ ရွှမ်မိန်မိန်း သို့မဟုတ် ယွမ်ပုဖော်၏ လက်ထဲတွင်သာ ရှိသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဘေးကင်းနေခြင်းပင်။ ယခု သူတို့ တန်ယွမ်တွင် ရှိနေသဖြင့် သူတို့နှင့် ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားရပေလိမ့်မည်။

ရွှမ်မိန်မိန်းမှာ ငယ်ရွယ်ချောမောပြီး လီချန်းမှာလည်း ဇနီးမရှိသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သူမမှာ လီချန်းအတွက် အသင့်တော်ဆုံး ကြင်ယာတော် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် လီရှောင်သည် ရုပ်ရည် သာမန်သာရှိသော လီချန်းကို မထီမဲ့မြင်ပုံစံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူသာ ပွဲထွက်လာလျှင် လီချန်းမှာ ဘာမှမဟုတ်တော့ပေ။ ရွှမ်မိန်မိန်းသည် သူ၏လူသာ ဖြစ်ရပေမည်။ လီရှောင်သည် ယနေ့ည နန်းတွင်းစားပွဲ၏ အစီအစဉ်များကို ချက်ချင်း စုံစမ်းခိုင်းလိုက်တော့သည်။

ညနေပိုင်းတွင် မိဖုရားကြီးမင်၏ ဂုဏ်ပြုစားပွဲသို့ ယွမ်ပုဖော်နှင့် ရွှမ်မိန်မိန်းတို့သည် အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ လိုက်ပါပို့ဆောင်မှုဖြင့် တန်ယွမ်နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြတော့သည်။