အခန်း (၄၅၃)

တန်ယွမ်နိုင်ငံသည် တိုက်ကြီး၏ အရှေ့တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး ဒေသတွင်း ရာသီဥတုမှာ စိုစွတ်ကာ ပန်းမာန်များနှင့် သစ်ပင်တောအုပ်များမှာလည်း ထူထပ်ဖြစ်ထွန်းလှသည်။

တန်ယွမ်နန်းတော်အတွင်း၌ ရောင်စုံပန်းများမှာ ကမ္ပလာဖြန့်ထားသကဲ့သို့ ပွင့်လန်းနေကြပြီး ထူးဆန်းသော မှော်သားရဲများနှင့် ရှားပါးငှက်များမှာလည်း စုံလင်လှရာ အလွန်ပင် လှပလွန်းလှသည်။

မိဖုရားကြီးမင်သည် သူမသား၏ စိတ်ဆန္ဒကို သိရှိထားသဖြင့် နန်းတော်သို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်ရှိ စင်္ကြံများတွင် မှော်မီးအိမ်များကို နေရာအနှံ့ ထွန်းညှိထားစေသည်။ ထူးခြားသော အလင်းပေးမှော်အတတ်ကြောင့် ထိုညသည် ပို၍ပင် ထူးခြားလှပနေတော့သည်။

“အစ်ကိုပုဖော်... ဒီနေရာက ဒီဟုန်မြို့တော်ထက် အများကြီး ပိုကျယ်တာပဲ”

နန်းတွင်းအစေခံများ ဝန်းရံထားသည့်ကြားမှ ရွှမ်မိန်မိန်းသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်ပီတိဖြစ်နေသည်။ ဒီဟုန်မြို့တော်မှာ နိုင်ငံတစ်ခုနှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော်လည်း အနှစ်သာရအားဖြင့် လောကပြင်ပမှ မြို့တစ်မြို့သာ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ထန်မြို့နှင့် အရွယ်အစားချင်း တူညီနိုင်သော်လည်း တန်ယွမ်နိုင်ငံ၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှုမျိုးကိုမူ မယှဉ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ရွှမ်မိန်မိန်းမှာ နန်းတော်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးသဖြင့် အရာရာကို ငေးမောနေမိသည်။

ယွမ်ပုဖော်မှာမူ ယွင်ရှန်း၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် စိုးရိမ်နေဆဲပင်။ အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းက ယွင်ရှန်းကို တစ်နိုင်ငံလုံးအနှံ့ ရှာဖွေပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသော်လည်း သူ၏စိတ်မှာ လွင့်နေဆဲပင်။

ရွှမ်မိန်မိန်း၏ စကားများကိုလည်း သေချာနားမထောင်ဘဲ ခေါင်းကိုသာ အလိုက်သင့် ငြိမ့်ပြနေသဖြင့် ရွှမ်မိန်မိန်းမှာ စိတ်တိုသွားပြီး လမ်းဘေးရှိ အမည်မသိ အပင်တစ်ပင်ကို ဆွဲနုတ်ကာ အပိုင်းပိုင်းဖြတ်၍ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းကမူ သဘောကျစွာ ပြုံးလျက် ဖားယားသော လေသံဖြင့် “မိန်းကလေးရွှမ်သာ နှစ်သက်မယ်ဆိုရင် တန်ယွမ်နန်းတော်ကို ခဏခဏ လာလည်လို့ ရသလို နန်းတော်ထဲမှာပါ တည်းခိုနေထိုင်လို့ ရပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီချန်း၏ ဖော်ရွေသော မျက်နှာနှင့် စကားထဲမှ ဆိုလိုရင်းကို ရိပ်မိလိုက်သောအခါ ရွှမ်မိန်မိန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လီချန်း၏ ရုပ်ရည်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် နှာခေါင်းပြားပြား၊ နဖူးကျဉ်းကျဉ်းနှင့် အရပ်ပုပု ဖြစ်နေပြီး သူမကို အထင်ကြီးလေးစားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီလိုလူမျိုးက ငါ့ကို လိုချင်တပ်မက်နေတာလားဟု တွေးကာ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ရွံရှာမှုများ လှိုက်တက်လာသည်။ ရွှမ်မိန်မိန်းသည် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်၏။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း သက်စောင့်ရေစင်ကို ရှာတွေ့သည်နှင့် ပြန်လည်ပျောက်ကင်းမည်ဟု သူမ အမြဲယုံကြည်ထားသည်။

လီချန်း၏ ဖိတ်ကြားမှုမှာ သူမကို မြူဆွယ်ရန် ကြိုးစားခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု သူမ ယူဆလိုက်သည်။

ဖားသူငယ်က ငန်းသားကို စားချင်နေတာပဲ တကယ့်ကို စိတ်ကူးယဉ်လွန်းတယ်

သူမက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အိမ်ရှေ့မင်းသားရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ဘယ်သွားသွား အစ်ကိုပုဖော်နဲ့ပဲ အတူသွားနေကျမို့ အိမ်ရှေ့မင်းသားက ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ဖိတ်တာဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့”

ဤစကား၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ သူမသည် ယွမ်ပုဖော်အပေါ် ထားရှိသော စိတ်ကို အတိအလင်း ပြသလိုက်ခြင်းပင်။ အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းသည် ယင်းကို ကြားသောအခါ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီး ယွမ်ပုဖော်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ယွမ်ပုဖော်မှာမူ သူတို့၏ စကားများကို ကြားပုံမရဘဲ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာမှာ တည်တင်းနေကာ အနီးရှိ မှော်အစီအရင်တစ်ခုကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးလွန်နေသည်။ သူနှင့် ရွှမ်မိန်မိန်းတို့မှာ အနီးကပ် ရှိနေကြသော်လည်း ယွမ်ပုဖော်က ခပ်ခွာခွာသာ နေနေသဖြင့် သူမကသာ စိတ်ပါဝင်စားပြီး သူက စိတ်မပါကြောင်း သိသာလှသည်။

စောစောကလည်း ယွမ်ပုဖော်သည် ကျိုးနိုင်ငံမှ ယွင်ရှန်းအမည်ရှိသော အမျိုးသမီးအကြောင်းကိုသာ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းနေခဲ့ခြင်းပင်။ လီချန်းသည် ရိုးသားသော အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်သော်လည်း လူနုံတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။

ဒီဟုန်မြို့တော်မှ ရွှမ်မိသားစုနှင့် ယွမ်မိသားစုတို့၏ ထောက်ခံမှုကို ရရှိပါက နောင်တွင် သူ နန်းတက်ရန် အခွင့်အရေး ပိုများလာမည်ကို သူ ကောင်းကောင်း နားလည်ထားသည်။

ဤယွင်ရှန်းဆိုသည့် အမျိုးသမီးကို သူ မဖြစ်မနေ ရှာဖွေပေးရမည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ရွှမ်မိန်မိန်း၏ ယွမ်ပုဖော်အပေါ် ထားရှိသော သံယောဇဉ်ကို ဖြတ်တောက်နိုင်ရုံသာမက ယွမ်ပုဖော်၏ ကျေးဇူးတင်မှုကိုပါ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် "ဒါပေါ့... နှစ်ယောက်လုံးကို ကြိုဆိုပါတယ်။ မင်းတို့က တန်ယွမ်ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တွေပဲလေ။ အခု ငါတို့ မယ်တော်ကြီးရဲ့ ချောင်လုနန်းဆောင်ကို ရောက်ပါပြီ"

ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသော နန်းဆောင်မှာ ပျံတက်နေသော အမိုးစွန်းများနှင့် လက်ရာမြောက်လှသော ထွင်းထုမှုများ ပါဝင်သည့် တောင်ပိုင်းဗိသုကာလက်ရာ စစ်စစ်ပင်။ သို့သော် အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်း တစ်စုံတစ်ခုကို မသိရှိခဲ့ပေ။ သူသည် နန်းဆောင်သို့ ချဉ်းကပ်လိုက်စဉ်မှာပင် လူအုပ်စုတစ်စုမှာ သူတို့ဆီသို့ ဦးတည်လာနေသည်။

ထိုအုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဒုတိယမင်းသား လီရှောင်ပင်။

သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားတော့သည်။ ယနေ့ည စားပွဲမှာ သီးသန့်နန်းတွင်းပွဲ ဖြစ်စေရန် သူ ရည်ရွယ်ထားခြင်းပင်။ လီရှောင်အား မသိစေရန် သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ညီအစ်ကိုချင်း ဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရုပ်ရည်နှင့် အရည်အချင်း ကွာခြားချက်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ပင်။

သူသည် ရွှမ်မိန်မိန်းကို မျက်နှာသာရအောင် ကြိုးစားပြီး လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရန် အခွင့်အရေး ရှာနေချိန်တွင် လီရှောင်သာ ပါဝင်လာပါက မျက်မမြင်တစ်ယောက်ပင် မည်သူ့ကို ရွေးချယ်ရမည်ကို သိပေလိမ့်မည်။

"အစ်ကိုတော်... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ ကျွန်တော်လည်း မယ်တော်ကြီးကို လာရောက် ဂါရဝပြုတာနဲ့ အတော်ပဲ။ ဒီလူနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ"

လီရှောင်သည် ခန့်ညားထည်ဝါစွာဖြင့် ပေါ်လာသည်။ ယနေ့တွင် သူသည် ခရမ်းရင့်ရောင် မှော်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် မှော်ဆရာအဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြသည့် မှော်တုတ်ကောက်ကို ချိတ်ဆွဲထားကာ နဖူးတွင် ကျောက်စိမ်းသရဖူ ဆောင်းထားသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးမျက်ဖန်များမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင်။

သူသည် လီချန်း၏ နောက်တွင် ပါလာသော အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် လှပသော အမျိုးသမီးငယ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ယွမ်ပုဖော်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒီဟုန်မြို့တော်၏ မျိုးဆက်သစ်တွင် ဤမျှ ထူးချွန်သူ ရှိနေသည်ကို လီရှောင်က ရင်ထဲမှ ချီးကျူးမိသွားသည်။

လီရှောင်နှင့် ရွှမ်ဝူကျီတို့မှာ ယခင်က ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ရွှမ်ဝူကျီမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ယနေ့ ယွမ်ပုဖော်ကို မြင်ရမှသာ ဤလူမှာ ရွှမ်ဝူကျီထက် များစွာ သာလွန်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

ရွှမ်မိန်မိန်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသော်လည်း သူမ၏ အရှိန်အဝါတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် သူမသည် အလွန်လှပသူဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ဂါရဝပြုတယ် ဟုတ်လား... အခုက သန်းခေါင်ယံတောင် ရောက်နေပြီကို ဘယ်လို ဂါရဝပြုတာလဲ

လီချန်းသည် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်နေစဉ် ရွှမ်မိန်မိန်းမှာမူ ရှေ့မှလူမှာ တန်ယွမ်၏ ဒုတိယမင်းသားဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ရွှမ်မိန်မိန်းမှာ အံ့ဩမှင်သက်သွားရတော့သည်။ သူမသည် ယွမ်ပုဖော်ကိုသာ အချောဆုံးဟု အမြဲထင်ခဲ့သော်လည်း ယခု တန်ယွမ်ဒုတိယမင်းသားမှာလည်း ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမှန်တွင် လီရှောင်နှင့် ယွမ်ပုဖော်တို့မှာ ဆွဲဆောင်မှုပုံစံချင်း မတူကြပေ။ လီရှောင်မှာ မင်းစိုးရာဇာတို့၏ သန့်ပြန့်သော ရုပ်ရည်ရှိပြီး မသိသူများအဖို့ သူ့ကို မြင်သည်နှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူကြီးလူကောင်းဟု ထင်ရပေလိမ့်မည်။

ယွမ်ပုဖော်မှာမူ စိမ်းလန်းသော သစ်ခွပန်းကဲ့သို့ပင် အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီး အနည်းငယ် မိန်းကလေးဆန်သော ရုပ်ရည်မျိုး ရှိသော်လည်း ပျော့ညံ့သည့် ပုံစံမျိုး လုံးဝမရှိပေ။

သူတို့နှစ်ဦး အတူတူရပ်နေသည်မှာ ကောင်းကင်ယံမှ တောက်ပသော ကြယ်နှစ်ပွင့်ကဲ့သို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လွှမ်းမိုးခြင်းမရှိဘဲ တင့်တယ်နေကြသည်။

လီချန်းသည် စိတ်တိုနေသော်လည်း ပြုံးနေသောမျက်နှာကို လက်ဝါးနှင့် မရိုက်အပ်ဟူသော စကားအတိုင်း၊ ပြုံးနေသော မြေခွေးဟု ကျော်ကြားသည့် လီရှောင်ကို အတင်းအကျပ် ပြန်ပြုံးပြလိုက်ရသည်။

"ညီတော်... မင်းက တကယ်ကို သိတတ်တာပဲ။ ဒီနှစ်ယောက်က ဒီဟုန်မြို့တော်က ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေပါ။ ဒီနေ့က တိုက်ဆိုင်သွားတာပေါ့။ မယ်တော်ကြီးက သူတို့ကို ကြိုဆိုဖို့ မိသားစုစားပွဲ ပြင်ထားတာ။ မင်းရဲ့မိခင် မိဖုရားကြီးစူးက နေမကောင်းဖြစ်နေတယ်ဆိုတော့ မင်း သူ့ကို ပြုစုနေမယ်ထင်လို့ ငါ သတင်းမပို့လိုက်တာပါ"

"အစ်ကိုတော်က တကယ်ကို စာနာတတ်တာပဲ။ ကျွန်တော့်မယ်တော်က သက်သာနေပါပြီ။ ဂါရဝမပြုဖြစ်တာ ကြာပြီဖြစ်သလို ဒီနေ့ပဲ တစ်ယောက်ယောက်က အဆင့်မြင့် ပိုးထည်တွေ လာဆက်သတာနဲ့ မယ်တော်ကြီးကို သတိရလို့ လာခဲ့တာပါ"

လီရှောင်၏ အကြည့်မှာ ရွှမ်မိန်မိန်းထံတွင် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ငါနဲ့အတူ နန်းတော်ထဲကို ဝင်ကြတာပေါ့"

အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် လီချန်းသည် ဒုတိယမင်းသားနှင့်အတူ နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့ရသည်။ မိဖုရားကြီးမင်သည် ဒုတိယမင်းသားကို မြင်သောအခါ မကျေနပ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း မည်သူမျှ သတိမပြုမိလိုက်ပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း လီရှောင်နှင့် သူ၏မိခင်မှာ နန်းတော်ထဲတွင် အလိုလိုက်ခံရကာ မောက်မာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ လီရှောင်သည် သူ၏မိခင် ကျန်းမာရေးမကောင်းသည်ကို အကြောင်းပြကာ ဂါရဝပြုရမည့် အစဉ်အလာများကို အမြဲတမ်း ပျက်ကွက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

အခုကျမှာ ဘာလို့ရောက်လာရတာလဲ။

လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီ အတွေးများဖြင့် နေရာယူလိုက်ကြသော်လည်း မူလက ပျော်ရွှင်စရာကောင်းရမည့် နန်းတွင်းစားပွဲမှာ လီရှောင် ရုတ်တရက် ပါဝင်လာခြင်းကြောင့် မုန်တိုင်းထန်တော့မည့် အငွေ့အသက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။