အခန်း (၄၅၅)

ရွှမ်မိန်မိန်းသည်လည်း အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားပြီး “အစ်ကိုပုဖော်... အစ်ကို့ရဲ့ ပုလွေသံကို မကြားရတာ တကယ်ကို ကြာလှပြီ” ဟု ရင်ခုန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဒီဟုန်မြို့တော်မှ လူတိုင်းသည် မွေးဖွားပြီး တစ်နှစ်ပြည့်သည့်အချိန်တွင် မြို့တော်၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းအရ ကျိုးကျိုးဟုခေါ်သော ပစ္စည်းရွေးချယ်ပွဲ အခမ်းအနားကို ကျင်းပကြရမြဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝူကျီတိုက်ကြီးပေါ်ရှိ အခြားနေရာများနှင့် မတူသည့်အချက်မှာ ဒီဟုန်မြို့တော်မှ ကလေးငယ်များသည် ဂီတတူရိယာများကိုသာ ရွေးချယ်ကြရခြင်းပင်။

ထိုစဉ်က ယွမ်ပုဖော်သည် ပုလွေကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ခဲ့သဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင် သူသည် ဧကရာဇ်တေးသံစဉ်ကို ပုလွေဖြင့်သာ ကျင့်ကြံခဲ့ခြင်းပင်။ ရွှမ်မိန်မိန်းကမူ စောင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဤတူရိယာ ရွေးချယ်မှုများကြောင့်ပင် ရွှမ်မိန်မိန်းသည် သူမနှင့် ယွမ်ပုဖော်၏ ဖူးစာမှာ ကောင်းကင်က သတ်မှတ်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု အမြဲတမ်း လူသိရှင်ကြား ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။ အကြောင်းမှာ ဒီဟုန်မြို့တော်၏ ပထမဆုံးသော မြို့စားနှင့် ဇနီးသည်မှာ တစ်ဦးက ပုလွေ၊ တစ်ဦးက စောင်း ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသောကြောင့်ပင်။

ဧကရာဇ်တေးသံစဉ်၏ နောက်ဆုံးအခန်း။၃ ခန်းမှာ ပုလွေနှင့် စောင်း တွဲဖက်တီးခတ်မှသာ အမြင့်ဆုံး စွမ်းရည်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် ရွှမ်မိန်မိန်းသည် သူမနှင့် ယွမ်ပုဖော်မှာ မွေးရာပါ အစုံအဖက်ဟု ယုံကြည်နေခြင်းပင်။

ယင်းအပေါ်တွင် ယွမ်ပုဖော်ကမူ အေးစက်စွာသာ တုံ့ပြန်လေ့ရှိပြီး ဒီဟုန်မြို့တော်၌ ရှိစဉ်က သူမ၏ရှေ့တွင် ပုလွေကို တစ်ခါမျှ မမှုတ်ခဲ့ဖူးပေ။

သူမက အကြိမ်ကြိမ် ပူဆာခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုစဉ်က ယွမ်ပုဖော် ပြန်ပြောခဲ့သော စကားကို သူမ ယနေ့တိုင် ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသေးသည်။

“ငါ့ရဲ့ ပုလွေသံကို လူနှစ်မျိုးအတွက်ပဲ မှုတ်ပေးတယ်။ တစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ ရင်ဖွင့်ဖော် နောက်တစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ ချစ်သူ”

ထိုစကား၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရွှမ်မိန်မိန်းသည် ထိုနှစ်မျိုးလုံးတွင် မပါဝင်ဘူးဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

ထိုစဉ်က ရွှမ်မိန်မိန်းမှာ အလွန်ဒေါသထွက်ခဲ့ရသော်လည်း ယနေ့ညတွင်မူ ယွမ်ပုဖော်က အရက်အရှိန်ကြောင့်လားမသိဘဲ အတူတီးမှုတ်ရန် ကမ်းလှမ်းလာသဖြင့် သူမ အလွန်ဝမ်းသာသွားရသည်။ ယွမ်ပုဖော်၏ ပုလွေပညာ မည်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီလဲဆိုသည်ကိုလည်း သူမ အလွန်သိချင်နေမိသည်။

“ဒါဆိုရင် သခင်လေးယွမ်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ”

အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းက ယွမ်ပုဖော်ကို အတူတီးမှုတ်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် တိုက်ကြီးပေါ်တွင် လူသိများလှသော လော့ရှန်ဟုခေါ်သည့် တေးသံစဉ်ကို ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။

လော့ရှန်တေးသံစဉ်မှာ ရှန်းကျူးနိုင်ငံမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်းပင်။ ဒဏ္ဍာရီအရ ခရီးလှည့်လည်နေသော ဂီတပညာရှင်တစ်ဦးသည် ရှန်းကျူးနိုင်ငံ၏ လော့မြစ်ကမ်းဘေးကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် နတ်သမီးမျိုးနွယ်မှ မင်းသမီးလေးတစ်ပါးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။

မင်းသမီးလေးမှာ သူမ၏ အခြွေအရံများနှင့်အတူ ရေကစားနေခြင်းပင်။ ထိုဂီတပညာရှင်သည် မင်းသမီးလေး၏ ရုပ်ရည်ကို ရင်ထဲ၌ စွဲထင်သွားခဲ့သည်။ ရေထဲမှ ကြာပန်းလေးတစ်ပွင့်အလား သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ကာ လှိုင်းတံပိုးကြားမှ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ တင့်တယ်လှပလှပြီး သူမ၏ အလှမှာ လမင်းကဲ့သို့ ကြည်လင်နေတော့သည်။

သူမ၏ ရယ်မောသံမှာလည်း ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်သို့ ပုလဲလုံးလေးများ ကြွေကျသကဲ့သို့ ကြည်လင်သာယာလှသည်။ ထိုဂီတပညာရှင်သည် မင်းသမီးလေး၏ အလှကို ချီးကျူးရန်

အတွက် ဤတေးသံစဉ်ကို ရေးစပ်ခဲ့ခြင်းပင်။

လော့မြစ်ဘေးတွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အလှကို ဖော်ကျူးသည့် ဤတေးသံစဉ်မှာ လော့ရှန်(မြစ်နတ်သမီး) ဟု အမည်တွင်ခဲ့သည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းသည် ရွှမ်မိန်မိန်း၏ အလှကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုရန်အတွက် ဤသီချင်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းပင်။ တစ်ဦးက စောင်း၊ တစ်ဦးက ပုလွေဖြင့် လရောင်အောက်တွင် တီးခတ်လိုက်ကြရာ၊ စောင်းသံမှာ လန့်နိုးသွားသော ငန်းတစ်ကောင်အလား လှပနေပြီး ပုလွေသံမှာမူ ကောင်းကင်ယံ၌ ဝဲပျံနေသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။

လီချန်း၏ စောင်းပညာမှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် လေ့လာထားသူပီပီ သာမန်မဟုတ်ပေ။ ရွှယ်ဂဲစောင်း၏ ထူးခြားသော အသံနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဆွဲဆောင်မှုမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ဖြစ်နေတော့သည်။

ယွမ်ပုဖော်၏ ပုလွေသံမှာမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။ သူသည် ဧကရာဇ်တေးသံစဉ်၏ စည်းချက်အချို့ကို ပါဝင်စီးမျောစေသဖြင့် သာယာလှပရုံသာမက ထူးခြားနက်ရှိုင်းသော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ချောင်လုနန်းဆောင်အတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ စောင်းသံနှင့် ပုလွေသံကြားတွင် နစ်မျောနေကြသည်။ နတ်သမီးမင်းသမီး၏ အလှကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖော်ကျူးသော လော့ရှန်၏ အထွတ်အထိပ်ဆုံးအပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် စောင်းသံနှင့် ပုလွေသံတို့ အပြန်အလှန် လုယက်တီးခတ်ကြရာမှ လီချန်းသည် ရုတ်တရက် သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ တုံ့ပြန်မှု မရှိတော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယွမ်ပုဖော်လည်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ လီချန်း၏ စောင်းပညာမှာ ရွှမ်မိန်မိန်းထံမှ မနိမ့်လှသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

စောင်းနှင့် ပုလွေ တွဲဖက်ညီမှုမှာ နည်းစနစ်ထက် စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ပေါ်တွင် ပို၍ မူတည်သည်။ ဤအဆင့်မှာ တီးခတ်သည့် ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် မဆိုင်ဘဲ တီးခတ်သူ၏ စိတ်အတွင်းပိုင်းနှင့်သာ ဆိုင်သည်။

မူလက ယွမ်ပုဖော်သည် လီချန်းကို အလိုက်သင့် လိုက်ပေးရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း တေးသံစဉ်ထဲတွင် နစ်မျောသွားသည်နှင့်အမျှ လော့ရှန်တွင် ဖော်ပြထားသည့် ရေကစားနေသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ လှပသော ပုံရိပ်မှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထင်ဟပ်လာခဲ့လေတော့သည်။

ယွမ်ပုဖော်သည် ယွင်ရှန်းနှင့် ပထမဆုံးဆုံတွေ့ခဲ့သည့် အချိန်ကို မလွဲမသွေ ပြန်လည်အမှတ်ရမိသွားသည်။

သူနှင့် ယွင်ရှန်းသည် အကြိမ်အနည်းငယ်သာ ဆုံဖူးကြခြင်းပင်။ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံစဉ်က ယွင်ရှန်းသည် ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။

သူမမှာ အမျိုးသားတစ်ဦးအသွင် ဆောင်နေသော်လည်း အမျိုးသားချင်းဖြစ်သည့် ယွမ်ပုဖော်၏ အမြင်မှာပင် ထင်ရှားပေါ်လွင်လွန်းသဖြင့် သူ မကြာခဏ လှည့်ကြည့်ခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ်က ယွင်ရှန်းသည် ထွက်ပြူးစ နေမင်းပမာ ထက်မြက်ကာ အကန့်အသတ်မဲ့ လွတ်လပ်မှု ရှိနေခဲ့သည်။

စောင်းတီးခြင်းကို နက်နက်နဲနဲ နားမလည်သော်လည်း သူမသည် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် သူနှင့် အရည်အချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ သူ ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေပါသေးသည်။ ယွင်ရှန်း၏ စောင်းပညာမှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းလှပြီး အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းနှင့်ဆိုလျှင် အဝေးကြီးပင်။

သို့သော် သူမသည် အလွန်ရဲရင့်လွန်းကာ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း အလွန်ပင် ဉာဏ်ကောင်းလှသည်။ သူက ပုလွေသံစဉ်ကို မည်မျှပင် အရှိန်မြှင့်ပါစေ သီချင်းသွားကို မည်သို့ပင် ပြောင်းလဲပါစေ သူမသည် အမြဲတမ်း နောက်ကနေ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုခံစားချက်မှာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အဖော်ကို ရှာတွေ့လိုက်ရသလိုပင်။ ထိုစဉ်က စောင်းနှင့် ပုလွေ အားပြိုင်မှုတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သရေကျခဲ့ကြသည်။

ဒုတိယအကြိမ် တွေ့ဆုံမှုကမူ မြေကမ္ဘာ၏ အူတိုင် ချော်ရည်ဂူအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

ယွမ်ပုဖော် သူမကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရစဉ်က သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ပေရေနေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုး၌ပင် သူမ၏ သွယ်လျသော ပခုံးများ၊ သိမ်မွေ့သော ခါးလေးနှင့် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အသားအရေတို့က ယွမ်ပုဖော်ကို မသိစိတ်မှ တစ်ဖန်ပြန်၍ ငေးကြည့်မိစေခဲ့သည်။

သူမသည် နတ်သမီးကံကြမ္မာမီးတောက်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီးနောက် မီးလျှံများအတွင်းမှ တစ်ဖန်ပြန်လည် မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သူမ၏ တိမ်တိုက်ပမာ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များ၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများနှင့် နီမြန်းသော ပါးပြင်လေးများမှာ ယွမ်ပုဖော်အား အမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက် ပေးနိုင်သမျှ ချီးကျူးစကား အလုံးစုံကို ပုံအောပေးချင်စိတ် ပေါက်သွားစေခဲ့သည်။ ထိုသို့ပေးလျှင်ပင် မလုံလောက်သေးဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။

အမျိုးသားတိုင်းသည် လော့ရှန်တေးသံစဉ်ကို နားထောင်သည့်အခါ သူတို့၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ကိုယ်ပိုင် မြစ်နတ်သမီးတစ်ဦးစီကို ပုံဖော်တတ်ကြသည်။ ထိုနတ်သမီးမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသူ၊ ဖြူစင်သူ သို့မဟုတ် အလွန်တင့်တယ်သူ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ယခုအချိန်တွင်မူ ယွင်ရှန်းသည် ယွမ်ပုဖော်၏ နှလုံးသားထဲမှ လော့ရှန်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ယွင်ရှန်း၏ သတင်းမှာ ယခုထိ ပျောက်ဆုံးနေဆဲပင်။ အကယ်၍ သူမသာ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင်...

ရုတ်တရက် သူ၏ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်။ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက ယွမ်ပုဖော်၏ နှလုံးသားအနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ ရိုက်ခတ်သွားပြီးနောက် သူသည် တမ်းတမှုနှင့် ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်မှု အားလုံးကို သူ မှုတ်နေသော ပုလွေသံစဉ်အတွင်းသို့ ပြောင်းလဲထည့်သွင်းလိုက်တော့သည်။ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသော မိုးအပြီး စီးဆင်းလာသည့် မြစ်ရေအလား သူ၏ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် လွမ်းဆွတ်မှုများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

ပုလွေသံမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရှိန်အဟုန် မြန်လာသည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းသည်လည်း ယင်းကို သတိပြုမိသွားပြီး ခဏမျှ ထိတ်လန့်သွားရသည်။

သို့သော် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ယွမ်ပုဖော်၏ ပုလွေသံစဉ်ကို လိုက်မီနိုင်သူ နည်းပါးလွန်းသည်။

ယွမ်ပုဖော်က ပို၍ မြန်မြန်မှုတ်လေ လီချန်း၏ စောင်းသံမှာ လိုက်ပါရန် ခက်ခဲလေ ဖြစ်လာသည်။ လီချန်း၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာပြီး လက်ချောင်းများမှာ စောင်းကြိုးပေါ်တွင် ပျာယာခတ်နေတော့သည်။

“နောင်...”

ကြိုးတစ်ချောင်း ပြတ်သွားသည့် အသံနှင့်အတူ စောင်းသံမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြာနှမ်းသွားသော်လည်း ယွမ်ပုဖော်၏ ပုလွေသံမှာမူ မရပ်တန့်သေးပေ။

“အစ်ကိုပုဖော်...”

ရွှမ်မိန်မိန်း၏ မျက်နှာမှာလည်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သူမ ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေမှာလဲ။

ယွမ်ပုဖော်၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်ချောက်ချားနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့ကို ဒီလောက်ထိဖြစ်စေတဲ့အရာက….

သူမ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်သွားသည်။ ယွမ်ပုဖော်သည် သူ၏လက်ကို မျက်နှာဆီသို့ မရည်ရွယ်ဘဲ မြှောက်လိုက်မိသည်။ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မသိလိုက်ဘဲနှင့် နှင်းများ ကျဆင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စက်တင်ဘာလ၏ နှင်းများမှာ မသည်းထန်လှဘဲ ဝါဂွမ်းစလေးများအလား လွင့်မျောနေပြီး လူတို့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော်လည်း အေးစက်မှုကို မပေးပေ။

အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းလည်း အံ့ဩသွားရကာ တကယ်ပင် နှင်းကျလာခဲ့သည်။

"ဒီနှင်းတွေက တကယ်ပဲ ရွှယ်ဂဲရဲ့ စောင်းသံကြောင့် ပေါ်လာတာလား။ ဒါက ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"

လီရှောင်သည်လည်း မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် မှော်ဆရာမတစ်ဦးဖြစ်သည့် မိဖုရားကြီးမင်က သူမ၏ မှော်တုတ်ကောက်ကို အမြန်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤနှင်းကျခြင်းမှာ စောင်းနှင့် ပုလွေ တွဲဖက်တီးခတ်မှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဤနှင်းများသည် ခဏမျှ လွင့်မျောနေပြီး ယွမ်ပုဖော်၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် နှင်းပွင့်များ ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။ သူ၏ ဆံနွယ်များနှင့် မျက်ခုံးများမှာ နှင်းများကြောင့် ဖြူဖွေးသွားရာ တစ်ညတည်းနှင့် အိုမင်းသွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။ ရွှမ်မိန်မိန်းသည် ယွမ်ပုဖော်ကို ငေးကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှ နာကျင်မှုမှာ ပို၍ တိုးလာခဲ့သည်။ သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော အစ်ကိုပုဖော်၏ ဤပုံစံမှာ ယွင်ရှန်းကြောင့်ဖြစ်နေခြင်းပင်။