အခန်း (၄၅၆)

"သူတို့တွေ့ခဲ့ရတာ သုံးကြိမ်ပဲ ရှိသေးတာကို သူက ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီအမျိုးသမီးကို ဒီလောက်အထိ အရူးအမူး ချစ်မိသွားရတာလဲ"

“တကယ်ကို လှပတဲ့ ဂီတသံစဉ်ပါပဲ။ အိမ်ရှေ့မင်းသားနဲ့ သခင်လေးယွမ်တို့ရဲ့ လော့ရှန်တွဲဖက်တင်ဆက်မှုက တကယ်ကို အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ဟန်ချက်ညီလှပါတယ်”

မိဖုရားကြီးမင်က အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ချီးကျူးလိုက်သည်။

စောစောက ယွမ်ပုဖော်၏ အခြေအနေမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို သူမ သတိပြုမိခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး နန်းတွင်းမှော်ဆရာကို လျှို့ဝှက်စွာ နှောင်ဖွဲ့ခြင်းမှော်အတတ်အသုံးပြုခိုင်းလိုက်သောကြောင့် အခြေအနေကို မနည်းထိန်းသိမ်းလိုက်နိုင်ခြင်းပင်။

“သခင်လေးယွမ်ရဲ့ ပုလွေမှုတ်ပုံကတော့ တကယ်ကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနှိုင်းမဲ့ပါပဲ။ ဘယ်လိုမှ ဖော်ပြလို့မရအောင်ကို ပြောင်မြောက်လွန်းပါတယ်”

ဒုတိယမင်းသား လီရှောင်က အားတက်သရော ချီးကျူးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏စကားထဲတွင် အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်း၏ စောင်းပညာကိုမူ ထည့်ပင်မပြောခဲ့သဖြင့် လီချန်းမှာ အရှက်ရသွားရရှာသည်။

ယွမ်ပုဖော်သည် နဂါးကိုးပါးပုလွေကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူ၏ရင်ထဲ၌ အေးစက်လှသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် မိဖုရားကြီးမင်ကို ကြည့်ကာ “မိဖုရားကြီးခင်ဗျာ... ကျွန်တော့်မှာ တောင်းဆိုစရာတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော် တန်ယွမ်ကိုလာတော့ ယွင်ရှန်းဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အတူလာခဲ့တာပါ။ လမ်းမှာ တိုက်ခိုက်ခံရပြီး ကျွန်တော်တို့ လူစုကွဲသွားခဲ့ပါတယ်။ မိဖုရားကြီးအနေနဲ့ သူမကို ရှာဖွေပေးဖို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်။ သူမက... သူမက ကျွန်တော် ချစ်ရတဲ့သူပါ”

ယွမ်ပုဖော် ထိုသို့ပြောလိုက်သောအခါ မိဖုရားကြီးမင်မှာ သိသိသာသာပင် အံ့ဩသွားရပြီး ရွှမ်မိန်မိန်း၏ မျက်နှာမှာမူ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။ ယွမ်ပုဖော်သည် မိဖုရားကြီးမင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ယွင်ရှန်းကို သူချစ်ရသူအဖြစ် ပေါ်တင်ကြေညာလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။

ယွမ်ပုဖော်မှာ ချစ်ရသူ ရှိနေပြီ ဟုတ်လား။

လီချန်းနှင့် လီရှောင်တို့မှာ စိတ်သက်သာရာရသွားကြသော်လည်း လီရှောင်မှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ စောစောက ရွှမ်ဝူကျီ ပြောပြခဲ့သည့် ယန်စံအိမ်မှ အမျိုးသမီးမှော်ဆရာမမှာ ယွင်ရှန်း ဖြစ်ရပေမည်။

ငါ့ရဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ မှော်ဆရာ ၅၀ ကော ယွင်ရှန်းနဲ့ ပတ်သက်နေမလားဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။

မိဖုရားကြီးမင်ကမူ ယွမ်ပုဖော်နှင့် ရွှမ်မိန်မိန်းတို့၏ ပတ်သက်မှုမှာ ရွှမ်မိန်မိန်းဘက်က တစ်ဖက်သတ်ဖြစ်နေကြောင်း ကောင်းကောင်းရိပ်မိသွားသည်။ စောစောက ပုလွေသံကို နားထောင်ခြင်းအားဖြင့် ယွမ်ပုဖော်၏ ပါရမီမှာ အလွန်နက်ရှိုင်းကြောင်း သိနိုင်သည်။ အချိန်တန်လျှင် သူ၏ ဧကရာဇ်တေးသံစဉ်ကျွမ်းကျင်မှုမှာ လက်ရှိ ဒီဟုန်မြို့စားနှင့်ပင် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့သောသူမျိုးက သူမ၏သားကို ကူညီပေးမည်ဆိုပါက အနာဂတ်အတွက် အလွန်အကျိုးရှိမည် ဖြစ်သည်။

“သခင်လေးယွမ် လမ်းမှာ တိုက်ခိုက်ခံရတယ် ဟုတ်လား။ ဒီဟုန်မြို့တော်ရဲ့ အမှတ်တံဆိပ်ပါတဲ့ မှော်သားရဲကိုတောင် တိုက်ခိုက်ဝံ့တယ်ဆိုတော့ တကယ့်ကို ရဲတင်းလွန်းတာပဲ။ ချန်းအာ... မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ဒီဖြစ်ရပ်ကို အသေအချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ အမိန့်ထုတ်လိုက်”

မိဖုရားကြီးမင်က လီရှောင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားကာ အေးအေးဆေးဆေးပင် အရက်ကို ဆက်သောက်နေ၏။

“မိဖုရားကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ယွမ်ပုဖော်က ဦးညွှတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

မိဖုရားကြီးမင် ထရပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမူးလာကာ မတ်တတ်မရပ်နိုင်ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

“မယ်တော်”

အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းက အလန့်တကြား ပြေးသွားသည်။

ယွမ်ပုဖော်နှင့် ရွှမ်မိန်မိန်းတို့မှာလည်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ဒုတိယမင်းသား လီရှောင်ပင်လျှင် မျက်နှာပျက်သွားရသည်။

“ဘာတွေရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ။ တော်ဝင်ဆေးဆရာကို ချက်ချင်းခေါ်လိုက်ကြ”

လီချန်းသည် မိဖုရားကြီးမင်ကို မထူလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ပြီး ခရမ်းရောင်သန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တစ်ခုခု အကြီးအကျယ် မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

ချောင်လုနန်းဆောင်အတွင်း၌ ရုတ်ရုတ်သဲသဲများ ဖြစ်ကုန်တော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ယွင်ရှန်းသည် မြို့ထဲ၌ နောက်ထပ် တစ်ဝက်ခန့်ကြာအောင် ယွမ်ပုဖော်ကို ဆက်လက်ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ နံနက်ခင်းတစ်ခုလုံး ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မြို့ထဲရှိ မည်သည့်တည်းခိုခန်းတွင်မျှ ရွှမ် သို့မဟုတ် ယွမ် ဟူသောအမည်ဖြင့် တည်းခိုနေသူကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ရှာဖွေရသည်မှာ မောပန်းလာသဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် မြို့ထဲရှိ လူစည်ကားသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ကာ အရက်နှင့် အစားအစာအချို့ မှာယူလိုက်သည်။ သူမ စားသောက်နေစဉ်မှာပင် ဘေးစားပွဲရှိ ဧည့်သည်အချို့၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“မနေ့က နန်းတော်ထဲမှာ ဖြစ်သွားတဲ့ ကိစ္စကြီးအကြောင်း မင်းကြားပြီးပြီလား”

“ကြားတာပေါ့ ဒီမနက်စောစောတင် တစ်မြို့လုံး ဟိုးဟိုးကျော်နေတာပဲ။ နန်းတော်ထဲမှာ အကြီးအကျယ် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေတယ်တဲ့”

ပိုင်ထန်မြို့သည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ခြေတော်ရင်းတွင် ရှိနေသဖြင့် သတင်းအချက်အလက်များမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။ ယွင်ရှန်းသည် မူလက ဤကဲ့သို့သော ဈေးသည်စကားများကို စိတ်မဝင်စားသော်လည်း နန်းတော်ထဲတွင် တစ်ခုခုဖြစ်သည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ မသိမသာ နားစွင့်လိုက်မိသည်။

“ဒီဟုန်မြို့တော်က လူတွေရောက်လာလို့ မိဖုရားကြီးက ဂုဏ်ပြုစားပွဲ ကျင်းပပေးတယ်တဲ့။ အဲဒီမှာတင် မိဖုရားကြီးက ရုတ်တရက် သတိလစ်ပြီး လဲကျသွားတာ။ အခုထိ သတိမရသေးဘူးလို့ ပြောနေကြတာပဲ”

ဒီဟုန်မြို့တော်က လူတွေ ဟုတ်လား။ ယွမ်ပုဖော်တို့ အဖွဲ့ကို ပြောတာလား။

ယွင်ရှန်းသည် လူနုံတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ထိုနေ့က ယွမ်ပုဖော်သည် တန်ယွမ်နိုင်ငံ၏ အာဏာခွဲဝေမှုများကို အနည်းငယ် ရှင်းပြခဲ့ဖူးသည်။ ခရမ်းရွှေကြောကိစ္စများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြည့်လျှင် တန်ယွမ်နှင့် ဒီဟုန်မြို့တော်တို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် မရိုးရှင်းလှပေ။ သူမ မြို့ထဲရောက်ကတည်းက နေရာအနှံ့ ရှာသော်လည်း ယွမ်ပုဖော်ကို ရှာမတွေ့ခြင်းမှာ သူ နန်းတော်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအခါ မိဖုရားကြီး အဆိပ်မိသည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် ယွမ်ပုဖော်နှင့် တွေ့ဆုံရန်မှာ ခက်ခဲသွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။

“စားပွဲထိုး...”

ယွင်ရှန်းက စားပွဲထိုးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ဧည့်သည်တွေ ပြောနေကြတာ အားတက်သရောပါလား ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲ”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူမသည် စားပွဲထိုးအား ငွေဒင်္ဂါးတစ်ပြား ပစ်ပေးလိုက်သည်။ စားပွဲထိုး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြုံးရွှင်သွားပြီး “ဒီဧည့်သည်လေးကတော့ သိချင်ပြီပေါ့။ နန်းတော်ထဲက ကိစ္စပါပဲ။ မိဖုရားကြီးမင်က မနေ့ညက အဆိပ်မိပြီး အခုထိ သတိမရသေးတာပါ။ တော်ဝင်ဆေးဆရာတွေ အကုန်လုံးကို ခေါ်ထားပေမဲ့ တစ်ညလုံး ကုသတာတောင် အခြေအနေက စိုးရိမ်ရတုန်းပဲတဲ့ခင်ဗျ”

“အို... ဟုတ်လား”

ယွင်ရှန်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရသွားသည်။

“စားပွဲထိုး... ကျွန်မက အဆိပ်တွေအကြောင်း လေ့လာထားတဲ့ ဆေးဆရာမတစ်ယောက်ပါ။ နန်းတော်ထဲကို သွားပြီး ကူညီပေးချင်တယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုနည်းလမ်းရှိမလဲ”

အကယ်၍ သူမသာ နန်းတော်ထဲသို့ ရောက်သွားပါက ယွမ်ပုဖော်တို့နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့နိုင်မည်ပင်။

“အဲဒါကတော့ မလွယ်ဘူးခင်ဗျ။ အခု မိဖုရားကြီးစူးရဲ့ လူတွေက အဆိပ်ခတ်တဲ့ တရားခံကို ရှာရမယ်ဆိုပြီး နန်းတော်တံခါးတွေကို ပိတ်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်။ တန်ယွမ်မှာ နာမည်ကျော်တဲ့ ဆေးဆရာမျိုး မဟုတ်ရင်တော့ ဝင်ဖို့ခက်လိမ့်မယ်”

စားပွဲထိုးက တိုးတိုးတိတ်တိတ် သတိပေးလိုက်သည်။

ပိုင်ထန်မြို့သားများက ဒုတိယမင်းသား၏မိခင် မိဖုရားကြီးစူးနှင့် အိမ်ရှေ့မင်းသား၏မိခင် မိဖုရားကြီးမင်တို့မှာ မီးနှင့်ရေကဲ့သို့ မတည့်ကြသည်ကို သိကြသည်။ တစ်ဦးသေလျှင် တစ်ဦးက ကျေနပ်ကြမည့်သူများပင်။ ယခု မိဖုရားကြီးမင် အဆိပ်မိသည်မှာ အဓိက သံသယရှိသူမှာ မိဖုရားကြီးစူးပင် ဖြစ်သော်လည်း မည်သူမျှ ပေါ်တင်မပြောဝံ့ကြပေ။

မိဖုရားကြီးစူးက ဆေးဆရာများကို တင်းကျပ်စွာ စစ်ဆေးမည်ဟု အကြောင်းပြထားသော်လည်း လက်ရှိတွင် တော်ဝင်ဆေးဆရာများမှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေကြသည်။ အကယ်၍ နည်းလမ်းမရှာနိုင်ပါက မိဖုရားကြီးမင်သည် ယနေ့ညကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမသာ သေဆုံးသွားပါက နန်းတော်မှာ မိဖုရားကြီးစူးနှင့် ဒုတိယမင်းသား၏ လက်အောက်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

“ဒါကတော့ ခက်ပြီပဲ။ ကျွန်မဆီမှာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အဆိပ်ဖြေဆေး ရှိနေတာကို နန်းတော်ထဲ ဝင်လို့မရဘူးဆိုတော့ နှမြောစရာပဲ”

ယွင်ရှန်းက နှမြောတသဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမိန်းကလေး ပြောတာ တကယ်လား”

ရုတ်တရက် ဘေးမှ ဧည့်သည်တစ်ဦးက အနားသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရပြီး ယွင်ရှန်းကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

“တကယ်ပေါ့။ ကျွန်မ ကျိုးနိုင်ငံမှာ ရှိစဉ်က အဆိပ်မိတဲ့ အမှုပေါင်းများစွာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဆရာက ကျိုးနိုင်ငံရဲ့ တော်ဝင်ဆေးဆရာတစ်ဦးပါ”

ယွင်ရှန်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်နဲ့အတူ နန်းတော်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်က မိဖုရားကြီးမင်ရဲ့ မောင်အရင်းပါ”

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် မိဖုရားကြီးမင် အဆိပ်မိပြီးနောက် မင်မိသားစုမှာ အလွန်ပူပန်နေကြရသည်။ သူတို့သည် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ဆေးဆရာများကို ရှာဖွေခဲ့သလို မှော်ဘုရားကျောင်းထံမှပင် အကူအညီတောင်းခဲ့သော်လည်း အဆိပ်၏ အကြောင်းရင်းကို မသိရသေးပေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွင်ရှန်းသည် အခွင့်အရေး ရပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် မိဖုရားကြီးမင်၏ မောင်ဖြစ်သူနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါကာ တန်ယွမ်

နန်းတော်ဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။

နန်းတော်အတွင်း၌မူ အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းမှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ကာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေသည်။ မနေ့ညက သူ၏မိခင် ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားသည်ကို တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲ၌ မီးစနှင့် ထိုးသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

“အိမ်ရှေ့မင်းသား... ခဏလောက် အနားယူပါဦး။ မနေ့ညကတည်းက ရေတစ်ပေါက် မသောက်ရသေးသလို မျက်စိလည်း မမှိတ်ရသေးဘူး မဟုတ်လား”

နန်းတွင်းအစေခံကြီးတစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီး ပြောရှာသည်။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် မိဖုရားကြီးစူးနှင့် ဒုတိယမင်းသား လီရှောင်တို့သည် မှော်ဆရာတစ်ဦးနှင့်အတူ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ လီရှောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အိမ်ရှေ့မင်းသား လီချန်းသည် ဒေါသတကြီး ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ လီရှောင်အား ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး “လီရှောင် ဒါ မင်းလုပ်တာ မဟုတ်လား။ မင်း ငါ့မယ်တော်ကို အဆိပ်ခတ်လိုက်တာ မဟုတ်လား”