နေရာဖယ်ပေးလိုက်ရသော ကျစ်လင်

အခွင့်အရေးဆိုတာ ဘာလဲ။ ဒါက အခွင့်အရေးပဲ။

"ကျွတ်။"

အဝေးမှနေ၍ မုန့်ရှို့ဝမ်က ချီးကျူးစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ငယ်ရွယ်စဉ်ကာလကသာ ဤကဲ့သို့သော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုမျိုး ရှိခဲ့ပါက၊ နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးဌာနဟူသော ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ပါရမီနှင့် ဇွဲလုံ့လ ရှိပြီး၊ မျက်နှာပြောင်တိုက်ရဲလျှင်ပင် မည်သို့ဖြစ် မအောင်မြင်ဘဲ နေမည်နည်း။

အရာရှိရှန်း လာရောက်ရာ ထိုသေးငယ်သော နေရာလေးအပေါ် သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်မှာ ပိုမို ကြီးထွားလာခဲ့လေသည်။ မည်သို့သော အံ့ဖွယ်မြေက ဤကဲ့သို့သော လူစုမျိုးကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်သနည်း။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုင်ခင်းငါးရာခန့် ပြည့်သွားခဲ့လေပြီ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် တောင်ခြေ၌ ပျံတက်နေသော ပုံရိပ်များ နီးပါးမျှ မရှိတော့ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကောင်းကင်ယံသည် တောက်ပသော အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းလက်လာလေ၏။

ကောင်းကင်ဘုံ တေးဂီတသံများနှင့်အတူ ပုံရိပ်များသည် တိမ်တိုက်များနောက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟယ်တောင်ဆီသို့ ဦးတည်လာကြလေသည်။

"အခမ်းအနားကို တက်ရောက်မယ့် မသေမျိုးအရာရှိတွေ။"

မြို့တွင်း၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းမိုးလာလေသည်။ ယနေ့ ဤနေရာတွင် အထွတ်အမြတ်ထားရသော ဗောဓိသတ္တများနှင့် ဝါရင့် ဧရာမပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများစွာကို မြင်တွေ့ရုံသာမက၊ မသေမျိုးများ၏ စစ်မှန်သော ခမ်းနားထည်ဝါမှုကိုပါ မြင်တွေ့နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

လူအုပ်ထဲတွင် ကြွေးကြော်နေသော အမည်နာမများမှာ ပိုမို ကျယ်လောင်လာပြီး ပိုမို ရှင်းလင်းလာလေသည်။

ကျစ်ယန်နှင့် အခြားသူများသည် မှတ်တမ်းတင်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အနားယူကာ၊ စည်ကားနေသော မြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

ဤမသေမျိုးအရာရှိများအထဲတွင် အဆင့်ခြောက်ရှိသူများ၊ ၎င်းတို့အတွက် လုံးဝ လက်လှမ်းမမီနိုင်တော့လောက်အောင် အလွန်အမင်း ဝေးကွာနေပြီဖြစ်သော စစ်မှန်သော မသေမျိုးများပင် ပါဝင်နေလေသည်။

ထို့အပြင် ဤလူများသည် ထိုကူရှင် လေးဆယ့်ကိုးခု၏ အနောက်ဆုံးတွင်သာ ထိုင်နေကြရလေသည်။

ထိုအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများတွင် ပြင်းပြသော မျှော်လင့်ချက်များ ထင်ဟပ်လာလေသည်။ ဗောဓိသတ္တ၏ ကြာပန်းပလ္လင်အောက်ရှိ အရှေ့ဆုံးနေရာနှင့် မည်သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက ထိုက်တန်မည်နည်း။

နောက်ဆုံးတွင် တောက်ပပြီး နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်လောက်အောင် ခမ်းနားလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လောကသို့ ကျဆင်းလာလေသည်။

ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် ပထမဆုံး ထိုင်ခင်းတန်းပေါ်သို့ ယှဉ်တွဲ၍ ဆင်းသက်လာကြလေသည်။ အရှေ့ဆုံးတွင် ကျက်သရေရှိသော ကောင်းကင်ဘုံအသွင်အပြင်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးရှိပြီး၊ သူမ၏ နောက်တွင် ရွှေရောင်ဆံပင်များနှင့် ကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသားတစ်ဦး ပါလာလေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မြို့တွင်း၌ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

အထူးဆန်းဆုံးအချက်မှာ လူတိုင်းက ၎င်းတို့သည် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူများဖြစ်ကြောင်း သိထားကြသော်လည်း၊ မည်သူကမျှ ၎င်းတို့ကို မမှတ်မိနိုင်ကြချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊

ကျစ်ယန်နှင့် ကျစ်ရှန်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် အပြုံးများဖြင့် အေးခဲသွားပြီး၊ ၎င်းတို့၏မျက်နှာအသွင်အပြင်များပင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကာ၊ မျက်လုံးပြူးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး၊ အသက်ရှူပြင်းပြင်းရှူကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

အထူးသဖြင့် မိန်းကလေး၏ခါးတွင် လှုပ်ယမ်းနေသော လှပသည့် ဘူးသီးလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် ဖြစ်၏။

ကျစ်ယန်၏လည်ပင်းမှာ တင်းမာသွားပြီး သွေးကြောများ ထောင်ထလာကာ၊ သူ၏ အရေပြားများ တုန်ရီနေပြီး၊ မျက်လုံးများတွင် သွေးကြောများ နီရဲလာကာ၊ မေးစေ့မှ ခရမ်းရောင် မုတ်ဆိတ်မွေးစလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ နားရွက်များမှ မျက်နှာတစ်လျှောက် သိမ်မွေ့သော အကြေးခွံများ စတင် တွားသွား ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မောင်နှမနှစ်ဦး၏အနောက်တွင် ရိုးရှင်းသော သစ်သားပုံရိပ်တစ်ခုက ထိုကျက်သရေရှိသော ပုံရိပ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

ဤသူမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းတိုင်အောင် သူ ဝါးမြိုပစ်ရန် လိုလားတောင့်တခဲ့သော အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်လေသည်။

နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းကြာပြီးနောက် သူက တောင်ခြေတွင် ရပ်၍သာ စောင့်ကြည့်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ သူမကမူ ဗောဓိသတ္တ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရပ်တည်နိုင်နေလေသည်။

ထိုစဉ်က ပြုလုပ်ခဲ့သော ရွေးချယ်မှုမှာ... အမှန်တကယ် မှန်ကန်ခဲ့ပုံရလေသည်။

"ဟုန်ကျယ်တစ်ခုလုံးမှာ ဒီအရာနဲ့ တကယ် ထိုက်တန်တာ သူမ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်။"

ယဲ့ကျိုးသည် တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏တူဖြစ်သူအား နှစ်သိမ့်စကား တစ်ခွန်း ပြောလိုက်လေသည်။

မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်း တစ်ဦးနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသော်လည်း၊ အရာအားလုံးမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

"သွားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။"

ရွှမ်ချင်းက မည်သည့် ပိုလျှံသော ခံစားချက်ကိုမျှ မပြသခဲ့ပေ။ ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် သူသည် ကျစ်ယန်၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်လေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းကို ပြဿနာ မရှာပါနဲ့။"

ဤခရီးစဉ်က အခွင့်အရေးတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ကြီးမားသောဘေးဒုက္ခတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ဟုန်ကျယ်တစ်ခုလုံး ပါဝင်ပတ်သက်သွားနိုင်သည့် ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ယခင်က အလားတူ ကိစ္စမျိုးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့်၊ ရွှမ်ချင်းက ယာယီ လွှတ်ချထားခြင်းဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုကြောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် သင်ယူနားလည်သွားခဲ့လေပြီ။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်... သွားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ... ငါတို့ သွားရမယ်... မြန်မြန်။"

ကျစ်ယန်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်၍ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးရန် လှည့်လိုက်လေသည်။

သူတို့ငါးဦးသည် လူအုပ်ကြားထဲမှ အလျင်အမြန် ဖြတ်သန်းသွားပြီး မြို့ပြင်သို့ ဦးတည်သွားကြရာ၊ ၎င်းတို့၏နားထဲတွင် ထိုအမျိုးသမီး၏ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော နူးညံ့သည့် အသံလေးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

"မဟာစစ်သူကြီး ချင်းလွမ်ရဲ့ လက်အောက်ခံ ကျစ်လင်နဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ သခင်ကိုယ်စား အခမ်းအနားကို တက်ရောက်ဖို့ လာရောက်ပြီး၊ ရတနာခုနစ်ပါး ဗောဓိသတ္တကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊ မြို့တွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် တိတ်ဆိတ်မှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အာမေဍိတ်သံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဒီလိုကိုး၊ ထိုဒဏ္ဍာရီလာ မသေမျိုးစစ်သူကြီးကို ကိုယ်စားပြုနေတာမို့ ဒီလောက်နေရာမျိုးကို ယူထားတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။

ထိုအာမေဍိတ် အပြောအဆိုများသည် ဟုန်ကျယ်မှ လူများ၏ နှလုံးသားကို မညှာမတာ ထိုးနှက်နေသည့် ထက်မြက်သော ဓားများအလား ဖြစ်နေလေသည်။

အမျိုးသမီးသည် ပို၍ ခမ်းနားထည်ဝါလေလေ၊ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်လေလေ ဖြစ်ပြီး၊ သူမကို ဆန့်ကျင်ရပ်တည်နေသော ဟုန်ကျယ်မှ ကျင့်ကြံသူများမှာ ရယ်စရာတစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်သွားလေသည်။

၎င်းတို့အထဲတွင် အကြီးမားဆုံးသော ရယ်စရာများမှာ ကျစ်ယန်နှင့် ရွှမ်ချင်းတို့မှလွဲ၍ အခြား မရှိချေ။

ဤသေးငယ်သော နေရာလေးတွင် မွေးဖွားလာခဲ့သဖြင့်၊ သူမ လျှောက်လှမ်းခဲ့သော လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းကသာ အမြင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အမှန်တကယ် ဦးဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်နိုင်မည်လော။

"..."

ကျိကျင့်ရှီးက နောက်သို့ တစ်ချက် မလှည့်ကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ချက်ချင်းပင် သူမ၏မျက်ဆန်များ ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော တောင်ခြေတွင် ပုံရိပ်နှစ်ခုက တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် ပျံတက်လာလေသည်။

"တာ့လော် မသေမျိုးအရှင်၊ ရှန်းရွှီဘိုးဘေးရဲ့ အောက်က တတိယမျိုးဆက် တပည့် ယဲ့လန်နှင့် ဂိုဏ်းတူတပည့်တို့ အခမ်းအနားကို တက်ရောက်ရန် ရောက်ရှိနေပါတယ်။"

သူမ၏တိုးညှင်းသော အသံက တောင်များပတ်လည်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ အမှန်တကယ်တော့ သူမကိုယ်သူမ မိတ်ဆက်ရန်ပင် မလိုအပ်ပေ။ တိမ်တိုက်များပေါ်မှ အမျိုးသမီး မြေသက်ဆင်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ ဟယ်တောင်ပတ်လည်ရှိ မြို့များသည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

"ဒါက ဘိုးဘေးယဲ့လန်ပဲ။"

"သူမကို ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲမှာ မတွေ့ရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ၊ သူမက တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတာကနေ ထွက်လာပြီး သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ထပ်တိုးတက်သွားပြန်ပြီလား။ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ တပည့်ကို လောကကြီးကို မြင်တွေ့ဖို့ ခေါ်လာတာပဲလား။"

လူအများ စောင့်မျှော်နေခဲ့သော အရှေ့ဆုံးနေရာ၏ ပိုင်ရှင်မှာ ၎င်းတို့၏ဂုဏ်သတင်းနှင့် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်ကြောင်း သက်သေပြနေလေသည်။

ရှန်းရွှီဘိုးဘေး၊ တာ့လော် မသေမျိုးအရှင် နှစ်ဦးစလုံးမှာ အဆင့်သုံးများ ဖြစ်ကြလေသည်။

ထို့ပြင် ဤဘိုးဘေးယဲ့လန်က သူ၏တပည့်များကြားတွင် သူမမျိုးဆက်၌ အတောက်ပဆုံးသော သူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် အရိပ်အယောင်မျှမကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

လူတိုင်း၏စောင့်ကြည့်နေမှုအောက်တွင်၊ ယဲ့လန်က ပထမဆုံး ထိုင်ခင်းဆီသို့ ရှေ့တိုးသွားသော်လည်း ထိုင်မချခဲ့ချေ။

သူမက သူမ၏ဘေးရှိ ခရမ်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် ဂါဝန်ဝတ် မိန်းကလေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေ၏။

"..."

မူလက တောင်ခြေရှိ မြို့တစ်မြို့ကို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့သော ကျစ်လင်က အကြည့်ခံလိုက်ရသောအခါ၊ တစ်စုံတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာသတိပြုမိသွားလေသည်။

သူမ၏နှုတ်ခမ်းများ သတိမပြုမိနိုင်လောက်အောင် လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ သူမက အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဒုတိယထိုင်ခင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူငယ်အားရိုသေစွာ ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

"ထိုင်ပါ၊ စီနီယာ။"

လူငယ်လေးက အတော်လေးမာနကြီးပုံရပြီး အပြုံးကိုပင် ပြန်လည်မတုံ့ပြန်လိုဘဲ၊ သူ၏ဝတ်ရုံကို အနည်းငယ်ပင့်ကာ တည့်မတ်စွာ ထိုင်ချလိုက်လေတော့သည်။