အခန်း (၃၁၀-၃၁၁)

အခန်း (၃၁၀) မြို့

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုထဲမှာ လူတွေနဲ့ ဆင်တူတဲ့ မြို့တစ်မြို့က ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်မှာလဲ... ဤသည်က အလွန်အမင်း ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။

ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေက မူလက ဂိုဏ်းလေးဂိုဏ်းမှ အစစ်အမှန် တပည့်များ ဖြစ်လာရန် လေ့ကျင့်ပေးသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ထိုဂိုဏ်းလေးဂိုဏ်းက အတွင်း၌ ရှိနေသော အရာများကို အမှန်တကယ်ပင် အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားကြသည်။

ယခင်က တပည့်များစွာက ပန်းဖျင်တောင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ဖူးကြသဖြင့် ထူးထူးခြားခြား ထူးခြားမှုမျိုး ဘာမှမရှိပေ။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ မျိုးဗီဇ ပြောင်းလဲမှုကို တွေ့ရှိခဲ့သည့် အစစ်အမှန် တပည့် စမ်းသပ်မှု အပြီးမှစ၍ ပန်းဖျင်တောင်က ထူးဆန်းစွာ ပြုမူလာခဲ့၏။ ထို အစစ်အမှန် တပည့် စမ်းသပ်မှု အတွင်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထူးကဲစွာ စွမ်းအားကြီးသည်ဟု ယူဆသော လူအချို့က ပန်းဖျင်တောင်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် မည်သူမျှ ပန်းဖျင်တောင်မှ ဘေးကင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်ကို မတွေ့ခဲ့ရချေ။ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ချန်ရွှေတောင်ကြားမှ ရှောင်လီလင်းပင်လျှင် ပန်းဖျင်တောင်ပေါ်သို့ စွန့်စား မတက်ဝံ့ခဲ့ပေ။

အစစ်အမှန် တပည့် စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဂိုဏ်းလေးဂိုဏ်းက ဤထူးခြားမှု၏ အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းရန် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ တပည့်များကို စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့ ဘာအမှားအယွင်းကိုမျှ မတွေ့ခဲ့ရချေ။

အစိုးရိမ်ရဆုံး ဖြစ်နေသော ပန်းဖျင်တောင်ကြောင့် ထိုပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်စွမ်းရှိသော အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူများက မတက်ဝံ့ကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တက်သွားသူ မည်သူမျှ ပြန်မဆင်းလာကြသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

မည်သူမျှ ပန်းဖျင်တောင်သို့ မတက်ဝံ့ကြတော့ပေ။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အပြည့်အဝ အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးသည်အထိ ဤဒွာရသန့်စင်ခြင်း အဆင့်များက ဤနေရာသို့ လာရောက်၍ ပန်းဖျင်တောင်သို့ တက်ကာ ရှေ့ရှိ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ပန်းဖျင်တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်တည်နေသော လူသားမြို့တော်ကြီး တစ်မြို့။

"ပုံရိပ်ယောင် နယ်မြေလား..." တစ်ယောက်ယောက်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါက နည်းနည်းတော့ ပိုပြီး အစစ်နဲ့ တူနေတယ်..."

ပုံရိပ်ယောင် နယ်မြေက မျက်လုံးကို လှည့်စားနိုင်ပြီး အကယ်၍ စိတ်စွမ်းအားက အလုံအလောက် မအားကောင်းပါက လှည့်စားခံရနိုင်သေး၏။

သို့သော် ရောက်ရှိနေသူများ အားလုံးက ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အဆင့်များ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ စိတ်စွမ်းအားက အလွန်တရာ အထင်ကြီးလောက်စရာ ကောင်းလှသည်။ ဥပမာအားဖြင့် လျောင်ဟန်ချင်၏ စိတ်စွမ်းအားက ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်၏ စိတ်စွမ်းအားနှင့် နီးပါး တန်းတူ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

ပုံရိပ်ယောင် နယ်မြေတစ်ခု အနေဖြင့် ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၏ အမြင်အာရုံနှင့် စိတ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကွယ်ပျောက်သွားစေရန် လိုအပ်သော ကြီးမားလှသည့် စွမ်းအားကပင် ကျောချမ်းသွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

"တစ္ဆေနယ်မြေနဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုတည်း ပေါင်းစပ်သွားတာများလား..." ရန်ကျုံးယန်က တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေနယ်မြေ များစွာတွင် လူသားမြို့တော်များ ရှိတတ်ကြ၏။ တစ္ဆေနယ်မြေ ကိုယ်တိုင် မြို့တစ်မြို့ကို တည်ဆောက်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေနယ်မြေက မြို့တစ်မြို့ရှိ လူတိုင်းကို ဝါးမြို၍ ထိုမြို့ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တစ္ဆေနယ်မြေ အစိတ်အပိုင်း အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေး သွားရောက်ခဲ့သော တစ္ဆေနယ်မြေနှင့် ယခုအခါ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ မျိုချခံလိုက်ရသော ဖျင်ရင်ခရိုင်တို့တွင်လည်း ဤအခြေအနေက အကျုံးဝင်ပေသည်။

ရန်ကျုံးယန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လူများစွာက အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်မိကြ၏။ အကယ်၍ လူတိုင်းကို လှည့်စားနိုင်စွမ်းရှိသော ပုံရိပ်ယောင် နယ်မြေသာ ဖြစ်နေမည် ဆိုပါက ရိုးသားစွာ ပြောရလျှင် လူလုံလုံလောက်လောက် ရှိနေမည် ဆိုလျှင်ပင် သူတို့ မြို့ထဲသို့ ဝင်ဝံ့မည် မဟုတ်ချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းအားမျိုးက ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း တစ္ဆေနယ်မြေနှင့် ပတ်သက်၍ အခြေအနေက အတော်လေး ကွာခြားလှ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် တစ္ဆေနယ်မြေက လျှို့ဝှက်နယ်မြေနှင့် တန်းတူ ဖြစ်သည်။ ပေါင်းစပ်မှု လုပ်ငန်းစဉ် အတွင်း ထူးဆန်းသော သတ္တဝါက ဖိချေဖျက်ဆီးခံရသည့် စွမ်းအားကို မခံနိုင်ဘဲ တိုက်ရိုက် ကြေမွသွားနိုင်ပေသည်။ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပြီး ယွမ်ချီစွမ်းအင်များ ကြွယ်ဝသော ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေမည် ဆိုလျှင်ပင် ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ယှဉ်၍ မည်သူက နောက်ဆုံး အနိုင်ရမည်ကို စောင့်ကြည့်ရဦးမည် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ယခု အခြေအနေက အတိအကျ ဘာလဲဆိုတာ ပြောရန် ခက်ခဲပြီး ဤမြို့ထဲတွင် အတိအကျ ဘာရှိနေသနည်း ဆိုသည်မှာ ကြီးမားသော ပဟေဠိ တစ်ခုအဖြစ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လူအများအပြားက လျောင်ဟန်ချင်ကို ကြည့်ကာ သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

အစောက အောက်ဘက်တွင် သူတို့ ခံစားမိခဲ့သော အတက်အကျများက မြို့အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု ဤမျှ နီးကပ်နေချိန်တွင် သူတို့၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက ပို၍ပင် ရှင်းလင်းလာ၏။

ရတနာက အမှန်တကယ်ပင် အတွင်း၌ ရှိနေသော်လည်း သွားယူသင့်၊ မယူသင့် ဆုံးဖြတ်ချက် ချရန် လိုအပ်ပေသည်။

ချန်ဖေးက မြို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ မြို့တံခါးများ ပွင့်နေသော်လည်း အတွင်းဘက်က တွင်းနက်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ မှောင်မည်းနေပြီး လေ့လာကြည့်ရှုနိုင်မည့် ဖြစ်နိုင်ခြေ မှန်သမျှကို ပိတ်ဆို့ထား၏။

ချန်ဖေး၏ အင်္ကျီလက်စွပ် အတွင်း ပုန်းအောင်းနေသော ကြွက်မိစ္ဆာက အသားတုံးလေး တစ်တုံးအဖြစ် ကျုံ့ဝင်နေပြီး အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှု၏ လက္ခဏာ တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာသားရဲ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ လူသား သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ထက် အနည်းငယ် ပိုမို အားကောင်းသော်လည်း ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေသေး၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကြွက်မိစ္ဆာများက ကံကောင်းခြင်းနှင့် ကံဆိုးခြင်းကို အာရုံခံရာတွင် အမှန်တကယ်ပင် ဤမျှ ကျွမ်းကျင်နေမည် ဆိုပါက ချန်ဖေးက တစ္ဆေအကာရှပင် သစ်စေးကို အသုံးပြု၍ ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ခြင်းကို ခံရမည် မဟုတ်ပေ။

ကြွက်မိစ္ဆာက အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော မှုန်ဝါးဝါး အရှိန်အဝါကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်ပြီး ရောက်ရှိနေသော သိုင်းပညာရှင်များကလည်း ထိုအရှိန်အဝါကို ခံစားသိရှိခဲ့ကြ၏။ မြို့ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

"အခု ငါတို့ ဒီအထိ ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဒီလို ထိတ်လန့်ပြီး ပြန်ဆုတ်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး... သေချာတာပေါ့... အခု ရှိနေတဲ့သူတွေထဲက ထွက်သွားချင်တယ် ဆိုရင်လည်း ဆက်နေဖို့ ငါ အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး... မင်းတို့ သဘောပဲ..."

လျောင်ဟန်ချင်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လူတိုင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ထူးခြားမှု အကြောင်းရင်းက ဤအရာကြောင့် ဖြစ်လောက်ပေသည်။ အကယ်၍ အတွင်း၌ အမှန်တကယ် ရတနာ အချို့ ရှိနေမည် ဆိုပါက သူ့ကို ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်နိုင်စေမည် ဖြစ်၏။ ဤခြေလှမ်းကို ပိုမို မြန်ဆန်စွာ လှမ်းနိုင်လေလေ၊ အနာဂတ် ကျင့်ကြံမှု အတွက် ပို၍ အရေးပါလာလေလေ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရတနာက လုံလောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားမည် ဆိုပါက သူ့ကို ဒွာရသန့်စင်ခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့် သို့မဟုတ် ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံရန်ပင် ကူညီပေးနိုင်ချေ ရှိ၏။

သိုင်းပညာ လမ်းစဉ်က ရုန်းကန်ကြိုးစားမှုများ လိုအပ်သည်။ အန္တရာယ်နှင့် အခွင့်အလမ်းများ အတူယှဉ်တွဲ တည်ရှိနေသော အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ထိတ်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

လူတိုင်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ အမူအရာများက တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် ချရန် ခက်ခဲနေကြ၏။ ဤလူများက လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ လာရောက်၍ ပန်းဖျင်တောင်သို့ တက်ဝံ့ခြင်းကပင် သူတို့၏ စရိုက်ကို သက်သေပြနေသည်။ သူတို့က အန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်ရန် ဆန္ဒရှိကြ၏။ ရှေ့တွင် အန္တရာယ် ရှိနေသော်လည်း အခွင့်အလမ်းများကလည်း ကြီးမားပုံရသဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက် ချရန် ခက်ခဲစေသည်။

သေချာသည်မှာ နောက်ထပ် အရေးကြီးသော အချက်တစ်ခုမှာ ဤနေရာတွင် လူအမြောက်အမြား ရှိနေခြင်းပင်။ အကယ်၍ အန္တရာယ် တစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်လာမည် ဆိုလျှင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မျှဝေခံရန် အခြားသူများ ရှိနေမည် ဖြစ်၏။

မမြင်ရသေးသော်လည်း အတွင်းရှိ ရတနာများက စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို လောင်စာ ဖြည့်ပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။ လျောင်ဟန်ချင်က စွမ်းအားကြီးမားသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် ခွန်အား တစ်ခုတည်းက နောက်ဆုံး ပစ္စည်းကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်ဟု အာမခံချက် မပေးနိုင်ချေ။

ယခုတစ်ကြိမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသူတိုင်းက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်များကို အခြေခံ၍ သူတို့ လိုချင်သည့် အရာကို ရရှိကြမည် ဖြစ်သည်။ ကောင်းမွန်သော အရာအားလုံးကို နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းထံ လွှဲပြောင်းပေးရမည် ဟူသော စည်းမျဉ်း တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

ချန်ဖေးက လူအုပ်ကြားတွင် ရပ်နေရင်း အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေ၏။ သူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ လာရခြင်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန် ဖြစ်သည်။ ယခင် အတွေ့အကြုံများကြောင့် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားက အမှန်တကယ်ပင် သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း စိတ်စွမ်းအား ကျင့်ကြံခြင်းက အမြဲတမ်း ပိုမို ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ရည်ရွယ်ပေသည်။ လောလောဆယ်တွင် ချန်ဖေး၌ စိတ်စွမ်းအား အဟန့်အတား ပြဿနာ မရှိနိုင်သော်လည်း သူ ဒွာရဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေသည့် အမြန်နှုန်းအရ ဤပြဿနာက သူ၏ အရှေ့တွင် မကြာမီ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာမည် ဖြစ်၏။

ချန်ဖေး ခေါင်းငုံ့၍ မျက်မှောင်ကြုတ်နေစဉ် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မသိစိတ်မှ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်လေးကမှ အကွာအဝေး တစ်ခု အလိုတွင် ရှိနေခဲ့သော မြို့တံခါးက ယခုအခါ သူတို့နှင့် ဆယ်မီတာအောက်သာ ကွာဝေးတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

မြို့တော်က အမှန်တကယ်ပင် ရွေ့လျားနေပြီး သူတို့ထံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်ဖေးက သူ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို မသိစိတ်မှ အသက်သွင်းလိုက်ရာ သူ နောက်ဆုတ်လိုက်စဉ် သူ၏ ပုံရိပ်က မှုန်ဝါးဝါး အရိပ်တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ အခြားသူများကလည်း အခြေအနေကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားကြပြီး အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကာ အလိုအလျောက်ပင် လူစုကွဲသွားကြသည်။

"ဝီ..."

ထူးဆန်းသော လှိုင်းတစ်ခုက မြို့တံခါးမှ ပြန့်ထွက်လာပြီး အလွန် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် တိုက်ခတ်သွား၏။ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင်

လူတိုင်းကို မီသွားပြီး ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မပေးတော့ချေ။ ဤလှိုင်းဂယက်က ထိုနေရာတွင် ရပ်မသွားဘဲ ပန်းဖျင်တောင် တစ်ခုလုံးကို အထက်မှ အောက်သို့ တိုက်ခတ်သွားသည်။

လှိုင်းဂယက် ငြိမ်ကျသွားသောအခါ မြို့တော်က တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ မူလနေရာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီး ယခင်က အနီးအနားတွင် ရှိနေခဲ့သော ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အဆင့် လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။

...

ရန်ကျုံးယန်က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေပုံရသည်။ အပြင်အဆင်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ဤနေရာက ဆေးခန်းမ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အတွင်းတွင် အစေခံများက အဝင်အထွက် အဆက်မပြတ် အလုပ်များနေကြပြီး ဆေးနံ့များက လေထဲတွင် သင်းပျံ့နေ၏။

"သမားတော်ကြီး... ကျွန်မ ဗိုက်နည်းနည်း နာနေလို့... တစ်ခုခု မှားယွင်းနေလားဆိုတာ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး..."

ရွာသူမလေး ကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က ရန်ကျုံးယန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေပြီး လက်တစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ် တင်ကာ ရန်ကျုံးယန် သွေးစမ်းပေးမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ရန်ကျုံးယန်က ရွာသူမလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာက ဖြူရော်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးထောင့်တွင် အနက်ရောင် အရိပ်အယောင်လေးပင် ရှိနေ၏။ ထိုမျှမက သူ၏ ပါးရိုးများက ချိုင့်ဝင်နေပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးက အသားမရှိဘဲ အရေပြားသာ ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"သမားတော်ကြီး... ကျွန်မကို မြန်မြန် ကြည့်ပေးပါဦး..."

ရွာသူမလေးက ရန်ကျုံးယန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်နေပြီး မျက်လုံးထဲရှိ သွေးကြောများက လှုပ်ရှားနေပုံရ၏။ သူမ စကားပြောလိုက်စဉ် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရန်ကျုံးယန်မှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေ၏။ သူက သမားတော် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး လူ့အသက်များကို ကယ်တင်ရန် ဆေးကုသပေးနေရမည် ဖြစ်သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ ဆေးပညာနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာကိုမျှ မသိကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ လူတွေကို သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကုသ ကယ်တင်ပေးနိုင်မှာလဲ။

"သမားတော်ကြီး... ကျွန်မကို မြန်မြန် ကြည့်ပေးပါဦး..."

ရွာသူမလေး၏ အသံက ပို၍ ပို၍ တိုးညှင်းလာပြီး ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းလာ၏။ ခန်းမ အတွင်းရှိ ဟိုပြေးဒီပြေး အလုပ်များနေသော အစေခံ အားလုံးက သူတို့ လုပ်နေသည်များကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရန်ကျုံးယန်ကို လှည့်၍ စိုက်ကြည့်လာကြသည်။

နက်ရှိုင်းပြီး ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုက ရစ်ဝဲနေပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးများ ပေါ်လာကြ၏။ ရန်ကျုံးယန် ရှေ့ရှိ ရွာသူမလေး၏ မျက်လုံးများက သွေးကြောများ ပို၍ ထင်းလာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးအဖြူသားများက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်လာနေသည်။

...

စာသင်ကျောင်း အတွင်း၌ လျောင်ဟန်ချင်က စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း တဖြည်းဖြည်း သတိဝင်လာကာ သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသော ကျောင်းသားများကို ကြည့်လိုက်သည်။ လျောင်ဟန်ချင်က သပ်ရပ် ရိုးရှင်းနေသော သူ၏ အဝတ်အစားများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ထဲတွင် စာလိပ် တစ်လိပ်ကို ကိုင်ထား၏။

"ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ကို သင်ကြားပေးပြီး သံသယတွေကို ဖြေရှင်းပေးပါ..."

"ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ကို သင်ကြားပေးပြီး သံသယတွေကို ဖြေရှင်းပေးပါ..."

"ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ကို သင်ကြားပေးပြီး သံသယတွေကို ဖြေရှင်းပေးပါ..."

ကျောင်းသား တစ်ယောက် စကားပြောရာမှ စတင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခန်းမ အတွင်းရှိ ကျောင်းသား အားလုံးက မတ်တတ်ရပ်၍ သည်းမခံနိုင်တော့သည့်အလား အော်ဟစ်လာကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက လျောင်ဟန်ချင် အပေါ်တွင် စူးစိုက်နေကြ၏။

အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ဖြူစင်နေသင့်သော မျက်နှာများက ယခုအခါ အော်ဟစ်နေစဉ် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာကာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်လာကြသည်။ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေရန် လုံလောက်သော ကျောချမ်းဖွယ် လေထုက စာသင်ကျောင်းထဲသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာ၏။

လျောင်ဟန်ချင် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း မသိစိတ်မှ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူ အတိအကျ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူ ဘယ်အချိန်ကများ စာသင်ကျောင်းက ဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့တာလဲ။

ငါက တကယ်ပဲ ဆရာ တစ်ယောက်လား... ပြီးတော့ အခု ငါ ဘာသင်ပေးရမှာလဲ...

ကျောင်းသားတွေက စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရတယ်... မြန်မြန် လုပ်မှ ဖြစ်မယ်...

…

ခြံဝန်း တစ်ခုထဲတွင် အစေခံမလေး ကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော ချီရှူချင်းက သူမ၏ သခင်မလေး ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူမ အတိအကျ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေ၏။ သူမက အစေခံ တစ်ယောက် မဖြစ်သင့်ဘူးဟု သူမ ခံစားရသော်လည်း လက်ရှိ အခြေအနေက သူမသည် အဆင့်နိမ့် အစေခံမလေး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူမကို ပြောပြနေသည်။

"စားဖိုမှူးကို အမှာစာတွေ အားလုံး ပေးပြီးပြီလား..." သခင်မလေးက မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့် ချီရှူချင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ချီရှူချင်းက ထိုအပြုံးထဲတွင် မည်သည့် နွေးထွေးမှုကိုမျှ မခံစားရချေ။

"ကျွန်မ သွားမေးလိုက်ပါ့မယ်..."

ချီရှူချင်းက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်၍ မြန်မြန် ပြောလိုက်ပြီးနောက် ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်၏။ သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ချီရှူချင်းက သူမ ဘယ်သွားရမှန်း မသိကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ စံအိမ်ထဲက မီးဖိုချောင်က ဘယ်မှာလဲ။ သူမ လုံးဝ မှတ်မိခြင်း မရှိပေ။

"မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရပ်နေသေးတာလဲ... ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲ..."

သခင်မလေး၏ အသံက ရုတ်တရက် ချီရှူချင်း၏ နားထဲသို့ လွင့်ပျံလာ၏။ ချီရှူချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ သခင်မလေးက တစ်ချိန်ချိန်ကတည်းက သူမ၏ အနောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"မြန်မြန် သွားလေ... ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲ..."

ချီရှူချင်းက သူမ၏ သခင်မလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် ကျောချမ်းသွား၏။ မီးဖိုချောင်က ဘယ်မှာလဲ။ အဲဒီကို သူမ ဘယ်လို သွားရမှာလဲ။

…

ချန်ဖေးက လမ်းဘေးတွင် ရပ်၍ ပခုံးပေါ်၌ ထမ်းပိုး တစ်ခုကို ထမ်းထားကာ အသွားအလာ လုပ်နေသော လူများကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ…

အခန်း (၃၁၁) ဒေါသထွက်ခြင်း

ချန်ဖေးက သူ့ကိုယ်သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အစားများက သူ၏ အရေပြားကို ပွတ်တိုက်မိပြီး အနေရခက်စေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အဝတ်အစားမျိုး မဝတ်ရသည်မှာ ကြာပြီဟု ချန်ဖေး မသိစိတ်မှ ခံစားလိုက်ရ၏။

ငါက လမ်းဘေးဈေးသည် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားတာလား…

ချန်ဖေးက ထမ်းပိုးကို ချ၍ နှစ်ဘက်စလုံးတွင် ဘာတွေ ပါလာသလဲ ဆိုတာကို ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက သူ့ထံ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး သူ့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

ချန်ဖေးက အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ရောက်ရှိနေသူများကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ အဘိုးအို၊ လူငယ်၊ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး အားလုံးက ချန်ဖေးကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ထူးဆန်းသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုက တဖြည်းဖြည်း ပြန့်နှံ့လာပြီး ချန်ဖေး၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွား၏။

"လူကြီးမင်းတို့ ဘာများ လိုအပ်လို့လဲ..."

အေးစိမ့်သော လေထုက ရုတ်တရက် စုစည်းလာပြီး အကယ်၍ ဤအခြေအနေအတိုင်း ဆက်သွားမည် ဆိုပါက အလွန် ဆိုးရွားသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု အတိတ်နိမိတ်မကောင်းသော ခံစားချက် တစ်ခုက ချန်ဖေးထံ ဝင်ရောက်လာသည်။

"ဒါတွေက ဘယ်လောက်လဲ... ငါတို့ နည်းနည်းလောက် ဝယ်ချင်တယ်..."

အဘိုးအို တစ်ယောက်က ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး သူ၏ အကြည့်များက ချန်ဖေး၏ မျက်နှာမှနေ၍ ချန်ဖေး၏ ထမ်းပိုး နှစ်ဘက်စလုံးရှိ ရက်လုပ်ထားသော ခြင်းတောင်းများထံသို့ ရွှေ့သွား၏။

အဘိုးအို၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ခြင်းတောင်းများထဲတွင် အရွယ်အစား မျိုးစုံရှိသော သစ်သီးများ အပြည့် ရှိနေကြောင်း ချန်ဖေး တွေ့လိုက်ရသည်။

အရွယ်အစား မျိုးစုံရှိသော သစ်သီး အမျိုးအစား များစွာ ရှိပြီး အမျိုးအစား တစ်ခုစီက မတူညီသော မွှေးရနံ့များကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ အထူးသဖြင့် ခြင်းတောင်းထဲတွင် အတော်လေး သိသာထင်ရှားသော အလွန် ကြီးမားသည့် သစ်သီးအချို့ ရှိနေသည်။

ချန်ဖေး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သစ်သီးရနံ့များက မွှေးပျံ့နေသော်လည်း အဘိုးအို မမြင်မီက ချန်ဖေး အနေဖြင့် မည်သည့် ရနံ့ကိုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။

ဤသစ်သီးများက လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပုံရသည်။ သို့သော် ဤသစ်သီးများက သူနှင့် အလွန် နီးကပ်သော ဆက်နွှယ်မှု တစ်ခု ရှိနေပြီး သူ အလွယ်တကူ လက်လွှတ်မခံနိုင်သော အရာများ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု တစ်ခုကို ချန်ဖေး ခံစားလိုက်ရ၏။

မှုန်ဝါးဝါးဖြင့် ချန်ဖေးက ဤသစ်သီးများကြားတွင် အဆက်မပြတ် ကျင့်ကြံနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပုံရသည်။ ကျင့်ကြံမှုက သစ်သီး တစ်လုံးနှင့် တစ်လုံး မတူညီကြပေ။

ချန်ဖေးက သစ်သီးတွေကို မရောင်းဘူးဟု ပြောချင်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ သို့သော် သူ၏ စိတ်အောက်ခြေတွင် အကယ်၍ သစ်သီးတွေကို တကယ် မရောင်းဘူး ဆိုပါက အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း ခံစားချက် တစ်ခု ရရှိနေသည်။

ချန်ဖေး တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ သူ ဘာကိုမျှ မရောင်းချင်သော်လည်း မရောင်းခြင်းက ပြင်းထန်သော ပြဿနာများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ကြောင်း သူ၏ အလိုအလျောက် သိစိတ်က ပြောနေသည်။

ချန်ဖေး တိတ်ဆိတ်သွားသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အေးစိမ့်သော လေထုက ပို၍ ပြင်းထန်လာ၏။ လူအုပ်၏ ထုံထိုင်းနေသော အမူအရာများက စတင် ပြောင်းလဲလာပြီး ချန်ဖေးထံသို့ ကြည့်နေသော သူတို့၏ အကြည့်များက ပို၍ ပို၍ ထူးဆန်းလာသည်။

ချန်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် တင်းမာသွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတိတ်နိမိတ်မကောင်းသော ခံစားချက်က ပို၍ အားကောင်းလာ၏။

"ဒါတွေက ဘယ်လောက်လဲ... ငါတို့ နည်းနည်းလောက် ဝယ်ချင်တယ်..."

အဘိုးအိုက ချန်ဖေးကို ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြည့်ကာ သူ၏ ကျောချမ်းဖွယ် အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လမ်းပေါ်ရှိ လူတိုင်းက သူတို့ဘက်သို့ ကြည့်နေကြကြောင်းကို ချန်ဖေး သတိပြုမိလိုက်၏။

လူများနှင့် စည်ကားနေသင့်သော နေရာက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်လုံးအားလုံးက ချန်ဖေးထံသို့ လှည့်လာကြသည်။

စည်ကားနေသော လမ်းမကြီးက ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားပုံရပြီး ချန်ဖေး၏ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွား၏။ ကြီးမားလှသော ထိတ်လန့်မှု တစ်ခုက ချန်ဖေး၏ စိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ထွက်ပြေးချင်စိတ် ပေါ်လာစေသည်။

ချန်ဖေးက ခြင်းတောင်းထဲရှိ သစ်သီးများကို ငုံ့ကြည့်၍ တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ဆောင်းဆီးသီး တစ်လုံးကို ရွေးထုတ်လိုက်၏။ သူက မရောင်းချင်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိလောက်တော့ပေ။

ချန်ဖေးက အသီးများအနက် အသေးငယ်ဆုံးသော သစ်သီးကိုသာ ရွေးချယ်နိုင်ပြီး ဖြုန်းတီးလိုက်ရမည်ကို သူ အနည်းဆုံး စိုးရိမ်ရမည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။

"ဆောင်းဆီးသီး နည်းနည်းလောက် ယူမလား..."

ချန်ဖေးက ဆီးသီးများကို အဘိုးအိုထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ အဘိုးအိုက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အုံ့မှိုင်းနေသော အပြုံးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ မူလ ထုံထိုင်းနေသော အမူအရာဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာ၏။

ချန်ဖေး လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် လမ်းပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သော လမ်းလျှောက်သူများက ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းသွားကြပြီး ချန်ဖေးကို အားလုံး စိုက်မကြည့်ကြတော့ပေ။ လေထဲရှိ ပြင်းထန်သော အေးစိမ့်မှုကလည်း တမုဟုတ်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် ချန်ဖေးကို ဝိုင်းရံထားခဲ့သော လူများက ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက သူ့အပေါ်တွင် စူးစိုက်နေကြဆဲ ဖြစ်၏။

အဘိုးအိုက ချန်ဖေး၏ လက်ထဲမှ ဆီးသီးကို ယူလိုက်ရာ သူတို့၏ လက်ဖဝါးများက ဖွဖွလေး ထိတွေ့သွားသည်။ အထိအတွေ့က တိုတောင်းသော်လည်း အထိအတွေ့၏ အေးစက်မှုက ချန်ဖေး၏ အကြည့်ကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားစေဆဲ ဖြစ်၏။

ဤအေးစက်မှုက အသက်ရှင်နေသော လူတစ်ယောက် ခံစားရမည့် အရာမျိုးနှင့် မတူပေ။

သို့သော် ဤအေးစက်မှုက လုံးဝ ပုံမှန်သာ ဖြစ်သကဲ့သို့ ချန်ဖေးက ထိုအတွေးကို ချက်ချင်းပင် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

အဘိုးအိုက ဆီးသီးကို ယူ၍ တစ်လုံးလုံး မျိုချကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးနေ၏။

အဘိုးအိုက ဆီးသီးကို မျိုချလိုက်သည်နှင့် ချန်ဖေး၏ အသက်ရှူသံက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချန်ဖေးက အလိုအလျောက် အသက်ရှူရန် လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အသက်ရှူခြင်း ဆိုသည်မှာ မသိစိတ်မှ အသက်ရှူခြင်းအပြင် တက်တက်ကြွကြွ ထိန်းချုပ်လိုက်သောအခါတွင် လုံးဝ စီမံခန့်ခွဲ၍ရသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ချန်ဖေးက ပုံမှန်နှင့် လွတ်လပ်စွာ အသက်မရှူမီ တစ်ခဏမျှသာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ် အကြာတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အသက်ရှူပုံကို ချက်ချင်း ပြန်လည် သင်ယူသွား၏။

အရာအားလုံး ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

အဘိုးအိုက ဆီးသီးကို ကိုက်လိုက်ပြီး သူ ကိုက်လေလေ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားရလေလေ ဖြစ်၏။ လုံးဝ ချိုမြိန်မှု မရှိဘဲ ရေကို ဝါးနေရသကဲ့သို့ အရသာ ပေါ့ပျက်လွန်းနေသည်၊ သို့မဟုတ် ရေထက်ပင် ပိုဆိုးနေသေးသည်။ လေဟာနယ်ကို ဝါးနေရသကဲ့သို့ပင်။

အဘိုးအို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်၍ ချန်ဖေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ဖေးက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ နှစ်ယောက် အပြန်အလှန် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

"အရသာ မကောင်းလို့လား..." ချန်ဖေးက အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဆီးသီးများ စားခံလိုက်ရပြီးနောက် သူ ရင်နာပြီး နာကျင်ရမည်ဟု ချန်ဖေး တွေးထားခဲ့သော်လည်း သူ၏ အသက်ရှူသံ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်မှလွဲ၍ အခြား ထူးခြားမှု ဘာမှ မခံစားရပေ။

"ငါ့ကို နောက်တစ်လုံး ထပ်ရောင်းစမ်း..."

အဘိုးအို၏ မျက်နှာက တစ်ချိန်ချိန်တွင် ပြာနှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက အဖြူသားများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကာ သူ၏ အနက်ရောင် သူငယ်အိမ်များက ချန်ဖေးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အသံထဲတွင် ရေခဲတမျှ အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ထပ်လိုချင်လို့လား..."

ချန်ဖေး အံ့အားသင့်သွားပြီး ခြင်းတောင်းထဲသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အစောက ပျောက်သွားသော ဆီးသီးက ယခု ခြင်းတောင်းထဲတွင် ပြန်ရောက်နေ၏။ ချန်ဖေး မသိစိတ်မှ ဆီးသီးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အဘိုးအိုကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုက ဆီးသီးများကို မြင်သောအခါ သူ၏ အေးစက်သော အမူအရာက တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွား၏။ အစောက သူစားခဲ့သော ဆီးသီးက ဘာမှ မစားရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူက ဘာလို့ ထပ်စားရမှာလဲ။

သို့သော် ဆက်မစားချင်လျှင် အရင် ပိုက်ဆံပေးရမည် ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုက အခြားသူများကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ အဘွားအို တစ်ယောက် ထွက်လာပြီး ချန်ဖေး၏ လက်ထဲမှ ဆီးသီးများကို ယူလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဘိုးအိုက ချန်ဖေးကို ကြေးပြား တစ်ပြား ပေးလိုက်သည်။

ငွေကို ကိုင်ထားရင်း ငြိမ်းချမ်းမှု တစ်ခုက သူ့အပေါ် လွှမ်းခြုံသွားကြောင်း ချန်ဖေး ခံစားလိုက်ရ၏။ မသိစိတ်မှပင် ဤငွေက သူ့အတွက် အလွန် အရေးကြီးကြောင်း ချန်ဖေး သိလိုက်သည်။

အဘွားအိုက သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသော ဆီးသီးများကို စိုက်ကြည့်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူကျင့်စဉ် တစ်ခုကို လေ့ကျင့်နေသော လူ့ပုံသဏ္ဌာန် တစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။ ဤအသက်ရှူကျင့်စဉ်က ခန္ဓာကိုယ်၏ အတွင်းအားများကို လှုံ့ဆော်ပေးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြံ့ခိုင်စေသည်။

အဘွားအိုက ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်ပြီး ဆီးသီးကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်ကာ နှစ်ခါသုံးခါ ဝါးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အပြုံးက အေးခဲသွား၏။

ငါ ဘာမှ မစားလိုက်ရဘူး... အခွံလွတ်ကြီးကို ဝါးလိုက်ရတာပဲ... ဒီဆီးသီးက အထဲမှာ ဘာမှမရှိတဲ့ အခွံလွတ် တစ်ခုလိုပါပဲ။

အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော ချန်ဖေးက ရုတ်တရက် အသက်ရှူ ရပ်သွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချန်ဖေးက ယခုတစ်ကြိမ် အတွေ့အကြုံ ရှိသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုခံစားချက်ကို မှတ်မိစေရန် ကိုယ်တိုင် အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ် ရှူလိုက်ရာ မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

ချန်ဖေးက သူ၏ ခြင်းတောင်းကို မသိစိတ်မှ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ အစောက ရောင်းလိုက်ရသော ဆီးသီးများက ခြင်းတောင်းထဲတွင် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့သည်။ချန်ဖေး၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွား၏။ ဤဆောင်းဆီးသီးများကို အဆက်မပြတ် ရောင်းချပြီး ကုန်ပစ္စည်း ပြတ်လပ်မှု မရှိအောင် ထားနိုင်မည်လား။

သူ့လက်ထဲရှိ တစ်ပြားတည်းသော ကြေးပြားကို ကြည့်ရင်း ချန်ဖေးက ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု၏ သော့ချက်ကို ရုတ်တရက် ရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ချန်ဖေး ငုံ့၍ ဆီးသီးများကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ကြည့်လိုက်၏။ သို့သော် သူတို့အားလုံး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားမိပုံရပြီး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ချန်ဖေးက မျက်နှာ ပြာနှမ်းနေသော အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်၏။

ချန်ဖေးက အဘွားအိုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက သူ့အပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသော်လည်း သူမက ဆီးသီးကို ဝယ်ချင်သည်ဟု မပြောပေ။

"မကြိုက်ဘူးလား... ဒါဆို ဒီပန်းသီးလေး ယူမလား..."

ဆီးသီးကို မည်သူမျှ မလိုချင်သည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဖေးက ငုံ့၍ ခြင်းတောင်းထဲတွင် မွှေနှောက် ရှာဖွေလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပန်းသီးငယ် တစ်လုံးကို ရွေးချယ်လိုက်၏။ ပန်းသီးက ဆီးသီးနှင့် အရွယ်အစား အတူတူလောက် ဖြစ်ပြီး မှုန်ဝါးဝါးဖြင့် ချန်ဖေးက ပန်းသီးများကြားတွင် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

လက်ကို ဝှေ့ယမ်းနေတာလား...

အဘိုးအိုက ပန်းသီးကို လုယူသွားပြီး အဘွားအိုမှာ ချန်ဖေးကို ကြေးပြား တစ်ပြား မပေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ချန်ဖေးက ပိုက်ဆံကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အဘိုးအိုက ပန်းသီးငယ်ကို နှစ်ကိုက် ကိုက်၍ မျိုချလိုက်သည်ကို ကြည့်နေ၏။ သို့သော် ပန်းသီးစားပြီးနောက် အဘိုးအိုက ပိုပျော်လာခြင်း မရှိဘဲ ပို၍ ဒေါသထွက်လာကြောင်း ချန်ဖေး သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချန်ဖေးက ဤဒေါသကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်သော်လည်း တစ်နည်းနည်းဖြင့် ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုခုက အဘိုးအိုအား သူ၏ ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားရန်နှင့် ပေါက်ကွဲမထွက်စေရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေပုံရသည်။

တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ ချန်ဖေးအပေါ် ကြည့်သော အဘိုးအို၏ အကြည့်က အေးစက်နေရုံသာမက လူသတ်ချင်စိတ် အနည်းငယ်ပင် ပါဝင်လာခြင်း ဖြစ်၏။

လူသတ်ချင်စိတ်လား...

ချန်ဖေး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ပန်းသီး တစ်လုံးလေးပဲကို ဘာလို့ ဒေါသထွက်နေရတာလဲ။ ပန်းသီး အရသာ မကောင်းရင်တောင် ဒီလို တုံ့ပြန်ဖို့ မလိုပါဘူး။

ချန်ဖေး ယခုတစ်ကြိမ် အသက်ရှူရန် မမေ့ခဲ့သော်လည်း သူက အခြား တစ်ခုခုကိုတော့ အမှန်တကယ် မေ့သွားပုံရသည်။ ချန်ဖေး ခြင်းတောင်းထဲသို့ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ပန်းသီးငယ်က ပြန်မပေါ်လာပေ။

အစောက ပန်းသီးငယ်နှင့် ပတ်သက်သည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်သဖြင့် ချန်ဖေး၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကြည့်လိုက်၏။

ချန်ဖေး အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ ခြင်းတောင်းထဲတွင် ပန်းသီးငယ် တစ်လုံးက လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းပင်။ ဘုရားရေ... ဤခြင်းတောင်းက အရာဝတ္ထုတွေကို လေထဲကနေ တကယ် ဖန်တီးနိုင်တာပဲ…

"ပန်းသီး... ပန်းသီး ယူမယ့်သူ ရှိသေးလား..."

ချန်ဖေးက ခြင်းတောင်းထဲမှ ပန်းသီး တစ်လုံးကို ပျော်ရွှင်စွာ ယူလိုက်ပြီး အဘိုးအိုထံ အရင်ဆုံး ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ချန်ဖေးကို ဆွဲဖြဲချင်နေပုံရသော အဘိုးအို၏ အကြည့်အောက်တွင် ချန်ဖေးက အဘွားအိုကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

အဘွားအိုက အဘိုးအိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ချန်ဖေး၏ ပန်းသီးကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားသည်။

"အရမ်း ချိုတယ်နော်..." ချန်ဖေးက ကြော်ငြာလိုက်၏။

"တခြား သစ်သီးတွေကော ရောင်းသေးလား..." အဘွားအိုက ခြင်းတောင်းထဲရှိ အခြား သစ်သီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ပန်းသီးနဲ့ ဆီးသီးကို အရင် ရောင်းမယ်..." ချန်ဖေး ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်၏။

အခြား သစ်သီးများကို ပြန်လည် ထုတ်လုပ်နိုင်သလား ဆိုသည်ကို သူ မသေချာသော်လည်း ပန်းသီးနှင့် ဆီးသီးများကတော့ ရှင်းလင်းစွာ ရနိုင်သဖြင့် သေချာပေါက် အရင် ရောင်းချသင့်ပေသည်။

အဘွားအို ပြန်မဖြေဘဲ ချန်ဖေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေ၏။ ချန်ဖေး ဂရုစိုက်ပုံ မရပေ။ သူမ၏ အရှိန်အဝါက အစောက သူမ ထုတ်လွှတ်ခဲ့သော အေးစိမ့်သည့် အငွေ့အသက်နှင့် ကွာခြားလှသည်။

သူ သစ်သီး ရောင်းနေသရွေ့ ထိုခြိမ်းခြောက်သည့် ခံစားချက်မျိုး ပေါ်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း ချန်ဖေး သဘောပေါက်သွားသည်။

"ပန်းသီးတွေ... မွှေးပြီး ချိုတဲ့ ပန်းသီးတွေ... နဲ့ ဆီးသီးတွေ... ချိုပြီး အရသာရှိတဲ့ ဆီးသီးတွေ... မြည်းကြည့်ပါ... လာကြည့်ကြပါဦး..."

ချန်ဖေးက အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရာ ကြည့်ရှုနေသူများက တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားကြ၏။ ထို့နောက် အမျိုးသမီး နှစ်ယောက် ထွက်လာပြီး ချန်ဖေး၏ လက်ထဲမှ ပန်းသီးနှင့် ဆီးသီးများကို အသီးသီး ယူလိုက်ကြသည်။

ချန်ဖေးက သူ၏ ရက်လုပ်ထားသော ခြင်းတောင်းကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်၏။

ချန်ဖေးက အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ် ရှူပြီး သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ပန်းသီးနှင့် ဆီးသီးများက ခြင်းတောင်းထဲတွင် အောင်မြင်စွာ ပြန်ပေါ်လာပြီး ချန်ဖေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။ ချန်ဖေး၏ ပန်းသီးနှင့် ဆီးသီးများကို စားပြီးနောက် အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်က ထိုးကြိတ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ချန်ဖေးကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ဒီလူတွေက သစ်သီးစားရင်း ဘာလို့ ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေကြတာလဲ...

ချန်ဖေး နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ကြေးပြား နှစ်ပြား လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူက ငုံ့၍ ခြင်းတောင်းထဲမှ ပန်းသီးနှင့် ဆီးသီးများကို ထုတ်ယူကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သို့သော် ချန်ဖေး မည်မျှပင် အော်ဟစ်စေကာမူ မည်သူမျှ ရှေ့ထွက်၍ ပန်းသီးနှင့် ဆီးသီးများကို မယူကြတော့ပေ။