အခန်း (၂၄၁-၂၄၂)

အခန်း ၂၄၁- ကျွန်တော်ကလည်း နတ်ဆရာကြီး တစ်ယောက်ပဲလေ။

လုပေါင်က သဘောတူညီမှုကို ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ နတ်ဆရာကြီး၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ လုပေါင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို ကြည့်ရင်း တစ်ခုခုတော့ မှားနေသည်ဟု အမြဲခံစားနေရသည်။

လုပေါင်ဘက်တွင်မူ သူသည် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ တွေးတောပြီးပြီဖြစ်သည်။ နတ်ဆရာကြီး၏ စကားအရဆိုလျှင် နတ်ဆရာကြီး မသေဆုံးသရွေ့ သူသည် ရာထူးကို ဆက်ခံရန် မလိုအပ်ပေ။ သူ့တွင် စနစ် ရှိနေပြီး နတ်ဆရာကြီးတွင် သက်တမ်း ၁၀ နှစ်ခန့် ကျန်ရှိနေသေးရာ ထို ၁၀ နှစ်အတွင်း သက်တမ်းတိုးနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့နိုင်သရွေ့ သူသည် ရာထူးဆက်ခံစရာ မလိုတော့ပေ။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် နတ်ဆရာကြီးကိုသာ ရာထူးကို ဆက်ပြီးယူခိုင်းထားပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ မည်သည့်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှမရှိဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်သွားမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ နတ်ဆရာကြီးသည် လုပေါင်၏ ဤအတွေးကို သိသွားပါက ဘာတွေတွေးမည်ကို မည်သူမျှမသိနိုင်။. လောလောဆယ်တွင် လုပေါင် ခေါင်းညိတ်သည်ကို မြင်ရရုံနှင့်ပင် နတ်ဆရာကြီးသည် အားမနာတော့ဘဲ။

သူသည် လုပေါင်အား တာအိုမြင့်မြတ်လှသောဘခန္ဓာကိုယ်ကာကွယ်မှုဆိုသည့်ပညာအကြောင်းကို တိုက်ရိုက်ပင် ရှင်းပြတော့သည်။ ဤပညာရပ်မှာ အလွန်ထူးခြားဆန်းကြယ်သော အယူအဆတစ်ခုဖြစ်ပြီး လုပေါင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌တာအိုနတ်ဘုရားတစ်ပါးက စောင့်ရှောက်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ လုပေါင်သည် အန္တရာယ်တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်နှင့် ထိုစွမ်းအားက သူ့ကို အပြည့်အဝ ကာကွယ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်းနဂါးကျားတောင်တန်းကို စတင်တည်ထောင်စဉ်က ဤခန္ဓာကိုယ်ကာကွယ်မှုမျိုး ပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးကြောင်း မှတ်တမ်းများရှိသည်။ ဒဏ္ဍာရီများအရ နတ်ဆရာကြီးလမ်းစဉ်၏ ဂါထာမန္တန်နှင့် နည်းစနစ်အားလုံးကို တတ်မြောက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို ပေါင်းစပ်ကာ မိမိ၏ ဗီဇကဲ့သို့ ဖြစ်သွားအောင် ကျင့်ကြံနိုင်မှသာ ဤစွမ်းရည်ကို ရရှိနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် နဂါးကျားတောင်တန်း၏ ရှည်လျားသော သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးကြီး တစ်ဦးတည်းသာ ဤပညာရပ်ကို အောင်မြင်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ပုံရသည်။ ထိုဘိုးဘေးကြီးသည် ဂါထာနှစ်ခုကို နောက်မျိုးဆက်များထံ မချန်ထားခဲ့ဘဲ နတ်ပြည်သို့ ပျံလွန်တော်မူသွားခဲ့သဖြင့် နောက်လူများမှာ ထိုအခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရလေသည်။

သို့သော်လည်း ယဇ်ပူဇော်ရာခန်းမအတွင်းရှိ ရုပ်ထုများထဲတွင် ထိုဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးကြီး၏ ရုပ်ထုလည်း ပါဝင်နေသည်မဟုတ်ပါလား။နတ်ဆရာကြီး၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် လုပေါင် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားသည်။ ဤအရာအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်မှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဆေး ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုဆေးလုံးသည် မည်သည့်ကျင့်စဉ်ကိုမဆို နားလည်သဘောပေါက်စေနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ လုပေါင်သည် ယဇ်ပူဇော်ရာခန်းမအတွင်း၌ ထိုဆေးလုံးကို အသုံးပြုကာ တာအိုမြင့်မြတ်လှသော ခန္ဓာကိုယ် ကာကွယ်မှုကို နားလည်သွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုပညာရပ်ကို ရရှိရန်အတွက် နတ်ဆရာကြီးလမ်းစဉ်၏ နည်းစနစ်အားလုံးကို ပေါင်းစပ်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ပညာလွှဲပြောင်းခြင်း မှာအလိုအလျောက် စတင်သွားခြင်းပင်ဖြစ်၏။

သို့သော် လုပေါင်ကို အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်မှာသူ့တွင် ဤခန္ဓာကိုယ်ကာကွယ်မှု ရှိနေသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ကမူ မည်သည့်ဂါထာကိုမျှ တက်ကျွမ်းစွာ ထုတ်ဖော်အသုံးပြု၍ မရခြင်းပင်။ မဟုတ်လျှင် သူကိုယ်တိုင်သာ ထိုအစွမ်းထက်လှသော ဂါထာမန္တန်များကို အသုံးပြုနိုင်ပါက သူ၏စွမ်းအားမှာ မိုးထိအောင် မြင့်တက်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

"ကဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ သဘောတူထားပြီးပြီနော်။ ခင်ဗျား မသေမချင်း ခင်ဗျားပဲ နတ်ဆရာကြီး ဆက်လုပ်ရမယ် အဆင်ပြေတယ်မဟုတ်လား။"

လုပေါင်က နတ်ဆရာကြီးကို အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နတ်ဆရာကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး

"ကောင်းပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း မင်းက နတ်ဆရာကြီး ဘိသိက်မြှောက်တဲ့ အခမ်းအနားတစ်ခုလုံးကိုတော့ အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမယ်။"

ဤအခြေအနေသို့ ရောက်နေမှတော့ လုပေါင် ငြင်းရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အခမ်းအနားတွင် စတင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တော့သည်။ အခမ်းအနားမှာ အလွန်ပျင်းစရာကောင်းပြီး ရှုပ်ထွေးလှသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ လုပေါင်သည် ဘာမှအများကြီးလုပ်ရန် မလိုဘဲ သူတို့ခိုင်းသည့်အတိုင်း လိုက်လုပ်ပေးရုံသာဖြစ်သည်။ အခမ်းအနားမှာ မွန်းတည့်ချိန်မှ စတင်ကာ နေဝင်ချိန်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လုပေါင်သည် နတ်ဆရာကြီး ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ အထိမ်းအမှတ် ယပ်တောင် ကို ကိုင်လျက် ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အလယ်တွင် ထိုင်နေရသည်။

"အခု အားလုံးပြီးသွားပြီ မဟုတ်လား။"

နတ်ဆရာအသီးသီးက သူ့ကို ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်ကို ကြည့်ရင်း လုပေါင်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ နတ်ဆရာကြီးကို မေးလိုက်သည်။

နတ်ဆရာကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှေ့တွင် စီတန်းထားသော နတ်ဘုရားရုပ်ထုများကို ကြည့်ကာ အတွေးထဲ နစ်ဝင်နေသည်။ သူ၏အကြည့်ထဲတွင် ခံစားချက်အချို့ ပါဝင်နေပုံရသည်။

"ဟဲဟဲ... ဒီပစ္စည်းတွေကို ခင်ဗျားပဲ သိမ်းထားလိုက်တော့။ ကျွန်တော် ဝတ်ထားလည်း အပိုပဲ။ ကျွန်တော် သွားပြီနော်။"

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် နတ်ဆရာကြီးသည် သူ၏လက်ထဲသို့ အလေးအပင်တစ်ခု ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ နတ်ဆရာကြီး ဝတ်ရုံနှင့် ယပ်တောင်မှာ သူ၏လက်ထဲသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

လုပေါင်မှာမူ အေးအေးဆေးဆေးပင် အတွင်းခံဘောင်းဘီတစ်ထည်နှင့်သာ ကျန်တော့ပြီး သူ၏ မူလအဝတ်အစားများကို ကောက်ဝတ်နေလေသည်။

"မဖွယ်မရာလိုက်တာ ဒီနေရာမှာ မင်း ဘယ်လိုများ ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းရတာလဲ။"

နတ်ဆရာကြီးက လုပေါင်ကို မျက်လုံးပြူးပြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် လုပေါင်ကလည်း မျက်လုံးချင်း တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။

"ကျွန်တော်ကလည်း နတ်ဆရာကြီး တစ်ယောက်ပဲလေ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို လာအော်နေတာလဲ။"

လုပေါင်၏ စကားကြောင့် နတ်ဆရာကြီးမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်နေသည်။ ယခုဆိုလျှင် လုပေါင်သည် သူနှင့် အဆင့်အတန်း တူညီနေပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

"မင်း... မင်းကတော့ကွာ..."

နတ်ဆရာကြီးမှာ အားကိုးရာမဲ့သော အမူအရာဖြင့် ဝတ်ရုံများကို သေသေချာချာ ခေါက်သိမ်းလိုက်ပြီး ယပ်တောင်ကို အလေးအနက် ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လုပေါင်သည် နှုတ်ဆက်စကားပြောကာ လင်းနို့ကြီးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး ၎င်းပေါ်သို့ ခွစီးကာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ ဘိုးဘေးကြီးတို့ခင်ဗျာ... ဒါကတော့ အရှင်တို့ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ နတ်ဆရာကြီးပါပဲ။ ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို မထိန်းနိုင်တော့ပါဘူး..."

လုပေါင်ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် နတ်ဆရာကြီးသည် ဘိုးဘေးရုပ်ထုများကို ကြည့်ကာ ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

မူလက လုပေါင်သည် ဆင့်ချူးကို ဖမ်းဆီးပေးခဲ့သဖြင့် နတ်ဆရာကြီးက ရွှေရောင်အလင်းဂါထာ၏ နောက်ဆက်တွဲ ဂါထာကို သင်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ မလိုအပ်တော့ပေ။ လုပေါင်တွင် ထိုခန္ဓာကိုယ်ကာကွယ်မှု ရှိနေမှတော့ သူ့တွင် သင်ပေးစရာ ဘာမှမကျန်တော့ပေ။ ယခုဆိုလျှင် လုပေါင်သည် ဤလင်းနို့ကြီးရှိနေသဖြင့် လေဆိပ်သို့ သွားစရာ မလိုတော့ပေ။ သူသွားချင်သည့် နေရာတိုင်းကို လင်းနို့စီးကာ သွားနိုင်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ၎င်းသည် သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်ရာ ပေထောင်ချီမြင့်သော အမြင့်တွင် ပျံသန်းရန်မှာ လုံးဝ ပြဿနာမရှိပေ။ ၎င်း၏ အရှိန်မှာလည်း လေယာဉ်ထက် သိပ်မနှေးလှပေ။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ဤလင်းနို့ကို လုပေါင်က သားရဲယဉ်ပါးစေခြင်းအတတ်ဖြင့် အပြည့်အဝ နှိမ်နင်းထားပြီးဖြစ်ရာ မည်သည့်ပြဿနာမှ တက်စရာ မရှိတော့ခြင်းပင်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လုပေါင်သည် လင်းနို့ကိုစီးကာ သူ၏အိမ်ဝင်းထဲသို့ ဆင်းသက်လိုက်ချိန်တွင် ညနှောင်းပိုင်းသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ လင်းနို့ကို ပြန်သိမ်းပြီးနောက် သူသည် တံခါးမကြီးမှ မဝင်ဘဲ သူ၏ အခန်းပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကုတင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အခန်းမီး ပွင့်လာတော့သည်။ ထိုအခါမှသာ လုပေါင်သည် သူ၏ကုတင်ပေါ်တွင် လုပိုင်ဟောက်အိပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟင်း မင်းကတော့ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပေါ့။ ကျောင်းဖွင့်တာ နှစ်ရက်ရှိပြီ။ ဆရာမက ငါ့ဆီကို ဖုန်းဘယ်နှခါ ဆက်လိုက်လဲ မင်းသိလား။"

လုပေါင်ကို မြင်သည်နှင့် လုပိုင်ဟောင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ငေါက်လိုက်တော့သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုပေါင်သည် အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အလွန်တက်ကြွသော ကျောင်းသားကောင်းတစ်ယောက်၏ အမူအရာကို ဖမ်းလိုက်သည်။

"အဖေ ဘာမှထပ်မပြောပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော် မနက်ဖြန် ကျောင်းသွားပြီး ဆရာမကို ကိုယ်တိုင် တောင်းပန်လိုက်ပါ့မယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်မလာတော့ဘူး။ကျောင်းမှာပဲ အဆောင်နေတော့မယ်။ အဲဒါမှ ကျောင်းနဲ့နီးပြီး စာသင်ရတာ ပိုအဆင်ပြေမှာ။"

လုပေါင်က လုပိုင်ဟောက်ကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အတည်အပေါက် ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားများကြောင့် လုပိုင်ဟောက်မှာ အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားသည်။ သူ့သားက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် စာသင်ချင်စိတ် ပြင်းပြသွားရတာလဲ။

"အင်း... ကောင်းပြီလေ။ မြန်မြန်အိပ်တော့ငါလည်း ငါ့အခန်းပြန်အိပ်တော့မယ်။"

လုပိုင်ဟောက်သည် ဒေါသထွက်နေသော လေသံကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လေသံပျော့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လုပေါင်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မင်းပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်နော်။"

အခန်းထဲက ထွက်သွားပြီးနောက် လုပိုင်ဟောင်က လှည့်ကြည့်ကာ အလေးအနက် သတိပေးလိုက်သေးသည်။ လုပေါင်က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ။

"သိပါပြီ သိပါပြီ"

ထိုအခါမှသာ လုပိုင်ဟောက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ အမှန်စင်စစ် လုပေါင်သည် ကျောင်းစာတွင် အချိန်ကုန်ခံရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။ သူသည် ယခင်စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း မနက်ဖြန် ချန်ချုံရှန်းကို ဆက်သွယ်ပြီး ကျောင်းကို တစ်ချက်ပြောခိုင်းရန် စဉ်းစားထားသည်။ ထိုအခါမှသာ သူသွားချင်လျှင်သွား မသွားချင်လျှင် မသွားဘဲ နေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ချန်ချုံရှန်း၏ ဩဇာနှင့်ဆိုလျှင် ဆရာမသည်လည်း သူ့အိမ်သို့ ဖုန်းဆက်ရဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။ အဆောင်နေမည်ဟု ပြောလိုက်ခြင်းမှာလည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ပိုမိုလွတ်လပ်စေရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပေတော့သည်။

အခန်းး ၂၄၂- ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ရှိသော ကမ္ဘာ့အမြင်။

လုပေါင် တက်နေသောကျောင်းမှာ ချင်းကျန်းမြို့ ရှိ ပုဂ္ဂလိကတက္ကသိုလ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လေးနှစ်သင် ဘွဲ့နှင်းသဘင်အဆင့်ရှိသော်လည်း ပုဂ္ဂလိကကျောင်းဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ကျောင်းစီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့မှာ ငွေရှာသည့်နေရာ၌ အလွန်ပါးနပ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျောင်းသားထုမှာ အဓိကအားဖြင့် ငွေပေး၍ဝင်လာကြသော သူဌေးသားလေးများဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကြောင့်ပင် ကျောင်းအတွင်း၌ ကျောင်းသားများမှာ မိမိတို့၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် မိသားစုနောက်ခံများကို ကြွားဝါနှိုင်းယှဉ်ကြသည့် အလေ့အထတစ်ခု ထွန်းကားနေသည်။ လုပေါင်၏ အမှတ်စာရင်းအရဆိုလျှင် သူသည် နာမည်ကြီးတက္ကသိုလ်တစ်ခုခုကို မည်သည့်ဖိအားမှမရှိဘဲ လွယ်လွယ်ကူကူ တက်ရောက်နိုင်သည်။ သူ ဤနေရာတွင် ကျောင်းတက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ပျင်းရိသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး အိမ်နှင့်နီးသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သောကာလက စာသင်ဆောင်ကို အလုံးစုံ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုမှာလည်း ကျောင်းဝင်တော့မည့် ကျောင်းသားမိဘများ၏ ထောက်ပံ့ငွေဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် လုပေါင်၏ကျောင်းမှာ ကျောင်းဖွင့်ရက် နှစ်လခန့် နောက်ကျသွားခဲ့ရသည်။ အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ကျောင်းဖွင့်နောက်ကျပါက အွန်လိုင်းမှ စာသင်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ပျော်ပါးရုံသက်သက် ကျောင်းလာတက်ကြသည့် ဤကျောင်းမျိုးတွင် အွန်လိုင်းအတန်းဟူသည်မှာ မရှိသလောက်ပင်ဖြစ်ရာ လုပေါင်မှာလည်း တစ်ခါမျှ မတက်ခဲ့ဖူးပေ။

ယခုအချိန်တွင် လုပေါင်သည် သူ၏ကားကို မောင်းနှင်ကာ ကျောင်း၏ကားပါကင်တွင် ရပ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

“ဟယ်လို မစ္စတာလု... ကျွန်တော်တို့ အခု ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းထဲမှာ ရောက်နေပါပြီ။ ဒီဘက်ကို ကြွခဲ့ပါဦး။”

ကားရပ်ပြီးသည်နှင့် လုပေါင်ဆီသို့ ချန်ချုံရှန်းထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။ လုပေါင်က အသိအမှတ်ပြုစကားပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရုံးခန်းအတွင်း၌။

ကျောင်းတွင် အမြဲတစေ အာဏာပြ၍ မောက်မာတတ်သော ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ ယခုအခါ မိမိ၏ စားပွဲရှေ့တွင် မူလတန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေရသည်။ သူက ထိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ အမှန်မှာ သူ မထိုင်ရဲခြင်းပင်ဖြစ်၏။

ချန်ချုံရှန်းဆိုသည်မှာ မည်သို့သောလူစားမျိုးနည်း။သူသည် တပ်မတော်အတွင်းရှိ အထူးစစ်ဆင်ရေးတပ်ဖွဲ့တစ်ခု၏ အဆင့်မြင့်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။ ထိုသူကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်လျှင် အသေးစိတ်ကျပြီး စေ့စပ်သေချာသူဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဤသည်မှာ လုပေါင်၏ တောင်းဆိုချက်ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် လုပေါင်၏ကိစ္စရပ်များကို ကောင်းမွန်စွာ စီစဉ်ပေးနိုင်ရန် မနက်စောစောကတည်းက လူအချို့ကို စုစည်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လောလောဆယ်တွင် ဤရုံးခန်းအတွင်း၌ သူတို့အပြင် ကျန်ထိုင်နေသူများမှာ ပညာရေးကဏ္ဍမှ ခေါင်းဆောင်များနှင့် ဒုတိယမြို့တော်ဝန်ပင် ပါဝင်နေသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ပျံနေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ရောက်လာချိန်တွင် ချန်ချုံရှန်းမှာ သူ့ကို ဘာမှရှင်းမပြဘဲ လုပေါင် ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ရန်သာ ပြောခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသောသူများမှာလည်း ဖြေရှင်းစရာကိစ္စတစ်ခုရှိသည်ဟုသာ ကြားထားရပြီး။ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို စောင့်နေရသည်မှလွဲ၍ ဘာမှမသိကြပေ။

“ဘုရားရေ... ငါ့ကျောင်းမှာ ဒီလောက်အာဏာရှ်ိတဲ့ ကျောင်းသားမျိုး ဘယ်တုန်းက ရှိနေတာလဲ...”

ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်သော အမူအရာဖြင့် ရပ်နေရသည်။ အကယ်၍ သူသာ ကြိုသိခဲ့လျှင် ထိုကျောင်းသားကို ဘုရားတစ်ဆူလို ကိုးကွယ်ထားမည် မဟုတ်ပါလား။

တစ်ဖက်တွင်မူ လုပေါင်သည် စာသင်ဆောင်တစ်ဝိုက်တွင် လျှောက်သွားနေသည်။ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းများကို မျက်နှာချိုသွေးရန်အတွက် ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော စာသင်ဆောင်မှာ အလွန်အမင်း ဆန်းပြားခမ်းနားလွန်းလှသဖြင့် လုပေါင်မှာ ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းကို ရှာမတွေ့ဖြစ်နေသည်။

“လုပေါင် ဒီနေ့ မနက်ပိုင်း အတန်းမရှိဘူး မင်း ဘာတွေလျှောက်လုပ်နေတာလဲ။”

ထိုခဏမှာပင် လုပေါင်၏ အရှေ့မှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုပေါင် လန့်သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိပ်ပြောင်ပြောင် မျက်မှန်နှင့် ဝဖြိုးပြီး နားရွက်ကားကားနှင့် လူကြီးတစ်ဦးက သူ့ကို မကျေမနပ် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသူမှာ အခြားသူမဟုတ် လုပေါင်၏ အတန်းပိုင်ဆရာပင်ဖြစ်သည်။

ဤလူမှာ တစ်နေကုန် ဘာမှမလုပ်ဘဲ လက်ဆောင်ပစ္စည်း လက်ခံရန်သာ အာရုံစိုက်နေသူဖြစ်သည်။ လက်ဆောင်များများပေးသော ကျောင်းသားများမှာ သူ၏ အထူးဂရုစိုက်မှုနှင့် မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိကြသည်။ သို့သော် လုပေါင်မှာ ထိုသို့သောသူမဟုတ်သလို တိတိကျကျပြောရလျှင် သူက ပေးနိုင်သည့်အခြေအနေလည်း မရှိပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ၏မိဘများက သူ့ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထားခြင်းကြောင့် သူ၏အိတ်ထဲတွင် ငွေအများကြီးမရှိပေ။ ထိုဆရာကြီးမှာလည်း လုပေါင်၏အိမ်သို့ ဖုန်းဆက်သည့်အခါ လက်ဆောင်ပေးရန် တိုက်ရိုက်မပြောရဲဘဲ အရိပ်အမြွက်များသာ ပေးလေ့ရှိရာ လုပိုင်ဟောက် ကမူ ထိုအရိပ်အမြွက်များကို တစ်ခါမျှ နားမလည်ခဲ့ပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် လုပေါင်မှာ အတန်းထဲတွင် ထိုဆရာကို လက်ဆောင်မပေးဖူးသည့် တစ်ဦးတည်းသော ကျောင်းသားဖြစ်လာပြီး အမြဲတစေ အငြိုးထားခံနေရခြင်းပင်။

“ကြည့်စမ်း... ကျောင်းက မနေ့ကတည်းက ဖွင့်တာကို မင်းက အခုမှ ပေါ်လာတယ်၊ ကျောင်းကိုရော ဂရုစိုက်ရဲ့လား။ ငါ မင်းကို ကျောင်းထုတ်ပစ်လို့ရတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား။”

သူသည် လုပေါင်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရင်း ရှေ့သို့ အမြန်လျှောက်လာသည်။ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လုပေါင်၏ နားရွက်ကို ဆွဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

လုပေါင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းကိုတိမ်းပြီး ရှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် လုပေါင်သည် အားနာခြင်းမရှိဘဲ လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်ကာ ဆရာကြီး၏ လက်တစ်ဖက်ကို နောက်သို့ လိမ်ချလိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုလူ၏ ခေါင်းကို ဖိချထားလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို လက်ပါဖို့ ကြိုးစားတာလား။”

လုပေါင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤလူကို မကြိုက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဆရာဟူသော ဘွဲ့နာမကို ခံယူထားသည်မှလွဲ၍ ဤလူတွင် ဆရာတစ်ယောက်နှင့်တူသော အရည်အချင်း တစ်ခုမျှမရှိပေ။

“မင်း... မင်း... မင်း... ကျောင်းထုတ်ခံချင်လို့လား။မင်းက ဆရာ့အပေါ် အကြမ်းဖက်ရဲတယ်ပေါ့။”

ထိုလူကြီးမှာ ရုန်းကန်ကြည့်သော်လည်း မလွတ်နိုင်သဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။

“ဟင်း... ခင်ဗျားမှာ ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းထုတ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိမရှိ စမ်းကြည့်လိုက်လေ။”

လုပေါင်က လှောင်ပြုံးပြလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အမှိုက်ကောင်မျိုးကို အားနာနေစရာ မလိုပေ။

“ဟေး... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။”

ထိုခဏမှာပင် နောက်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုပေါင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောင်းလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“လုံခြုံရေးအစ်ကို... ကျွန်တော်တို့ အနည်းငယ် နားလည်မှု လွဲနေလို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ကို ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းကို ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလား။ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို စကားပြောဖို့ လိုအပ်နေလို့ပါ။”

လုံခြုံရေးကို မြင်လိုက်သည့်အခါ လုပေါင်က အချိန်ကိုက်ရောက်လာသည်ဟု တွေးကာ ဆရာကြီးကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

“ဟွန်း... ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းကို သွားရဲသေးတယ်ပေါ့ မင်း ဒီကျောင်းမှာ ကျောင်းသား ဆက်ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”

ထိုလူကြီးက အငြိုးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အပြင်လူများ မသိသော်လည်း ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ သူ၏ သမက်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူ၏အသက်အရွယ်နှင့် ဤကဲ့သို့ ငွေရလွယ်သော အတန်းပိုင်ဆရာရာထူးကို ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းမှာလည်း ဤကျောင်းမှ ကျောင်းသားများမှာ ရိုးရှင်းသူများမဟုတ်ကြောင်း သိထားသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းသို့ သွားကာ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ဖြေရှင်းခိုင်းမည်ဟု ကြားရသဖြင့် သူသည်လည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာပင် လိုက်ပို့ရန် သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သုံးဦးမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာကြသည်။

“ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်”

နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ ကြောက်လန့်တုန်ရီနေစဉ် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဝင်ခဲ့ပါ။”

သူက ချက်ချင်းပင် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

တံခါးမှာ ပွင့်သွားပြီး ထိုဆရာကြီးမှာ အတွင်း၌ ထိုင်နေသော လူအများအပြားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အထဲသို့ အမြန်ဝင်သွားသည်။

“ဒီကျောင်းသားကို ဆက်ထားလို့မရတော့ဘူး။ သူ အခုလေးတင် ကျွန်တော့်ကို လက်ပါခဲ့တယ်။ သူ့ကို ချက်ချင်း ကျောင်းထုတ်ပစ်ပါ။”

သူ ဝင်လာသည်နှင့် နောက်မှလိုက်လာသော လုပေါင်ကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ ပြောတော့သည်။

“သူက ဆရာ့ကိုတောင် လက်ပါရဲတယ်လား။”

“ဒီဘက်ခေတ် ကျောင်းသားတွေကတော့ တကယ်ပါပဲ။ တက္ကသိုလ်ရောက်နေတာတောင် ဒီလို အမူအကျင့်တွေ ရှိနေတုန်းပဲ။”

“ဟုတ်တယ် သူ့ကို ကျောင်းထုတ်ပစ်ရမယ်။”

ချန်ချုံရှန်းနှင့်အတူ လိုက်လာသော ခေါင်းဆောင်အချို့မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်ကြသည်။ လူအများအပြားက မိမိဘက်ကရှိနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထိုဆရာကြီးမှာ ပို၍ပင် ဘဝင်မြင့်သွားတော့သည်။

“မစ္စတာလု... ရောက်လာပြီလား။”

သို့သော် ထိုခဏမှာပင် ဝင်လာကတည်းက စကားမပြောဘဲနေခဲ့သော ချန်ချုံရှန်းသည် ထိုင်နေရာမှ ထရပ်ကာ လုပေါင်ကို လှမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

“တောက်... ဒီဆရာကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် သိက္ခာမရှိတာ သိသာနေတာပဲ။ မဟုတ်ရင် သူ ဘာလို့ အရိုက်ခံရမှာလဲ။”

“မှန်တာပေါ့... ကျောင်းသားတွေအပေါ် စိတ်ရှည်ရမယ်လေ။ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ကျောင်းထုတ်ဖို့ကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ပြောနိုင်ရတာလဲ။”

“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ ဒီဘက်ခေတ် ကျောင်းသားတွေရဲ့ အရည်အချင်းက အများကြီး မြင့်နေတာပဲ။ ဒီကိစ္စမှာ တခြားအကြောင်းပြချက် ရှိကိုရှိရမယ်။”

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လူတိုင်း၏ လေသံမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ တံခါးဝတွင် ဝင်ရန်ပြင်နေသော လုပေါင်မှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းဖျား တုန်ခါသွားရသည်။ ဤလူများမှာ တကယ်ပင် ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ရှိသော ကမ္ဘာ့အမြင် ရှိကြသည်။မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရပ်တည်ချက်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ကြသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ မူလက လုပေါင်ကို အပြစ်ပေးခြင်းဖြင့် သူ၏ ဖိအားများကို လျှော့ချရန် ကြံစည်ထားသော ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာလည်း ချန်ချုံရှန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အတင်းအကျပ် ရယ်မောရင်း။

“ခင်ဗျား ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ ကျောင်းသားတွေအပေါ် စိတ်ရှည်ရမယ်လေ။ ကဲ... ကျောင်းသား အထဲကို ဝင်လာပြီး စကားပြောကြတာပေါ့။”

တံခါးအပြင်ဘက်မှ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းမှာလည်း အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ခုနက သူ ဘာမှဇွတ်မလုပ်မိခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးရင်း အသာလေး လစ်ထွက်သွားလေတော့သည်။