အခန်း (၂၄၅-၂၄၆)

အခန်း ၂၄၅- ထူးဆန်းသော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်။

သူ စောင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် လုပေါင်သည် သူတို့၏အရိပ်နှစ်ခုကို ချိတ်ဆက်ထားသော မှိန်ဖျော့ဖျော့ လှုပ်ခတ်နေသည့် ပိုးချည်မျှင်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်သည်။

“ဟင် ဒါက...”

လုပေါင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုပိုးချည်မျှင်မှာ အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုမှ သွယ်တန်းလာပုံရသည်။ အခြေအနေအတိအကျကို သူ မသိသေးသော်လည်း ပေါင်ရှင်းကျီကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဤသဲလွန်စနောက်သို့ လိုက်ရမည်ဟု လုပေါင် ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

ချက်ချင်းပင် လုပေါင်သည် သူ၏ ညာဏ်အလင်းမျက်လုံး ကို ဆက်လက်အသက်သွင်းထားပြီး ထိုပိုးချည်မျှင်နောက်သို့ လိုက်ကာ စတင်ပြေးတော့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ယခုအခါ သူ့တွင် တာအိုမြင့်မြတ်လှသော ခန္ဓာကိုယ် ကာကွယ်မှုရှိနေခြင်းပင်။ ဤကျင့်စဉ်မှာ တိုက်ရိုက်ထုတ်ဖော်သုံး၍မရသော်လည်း ၎င်းပေးစွမ်းသော စစ်မှန်သောဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ ထို့ကြောင့် ဉာဏ်အလင်းမျက်လုံးကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဖွင့်ထားခြင်းမှာ ယခု လုပေါင်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဟုတ်တော့ပေ။

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လုပေါင်သည် ပိုးချည်မျှင်နောက်သို့ လိုက်ရင်း မိုင်အတော်ကြာအောင် ပြေးလာခဲ့သည်။ သူ၏ရှေ့တွင် အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ အပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါက အောက်ခြေမှာ လုံးဝမှောင်မည်းနေပြီး မည်မျှနက်သည်ကို မသိနိုင်ပေ။ ထိုပိုးချည်မျှင်မှာ ဤအက်ကွဲကြောင်းကြီး၏ အောက်ခြေမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အက်ကွဲကြောင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း လုပေါင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ပေါင်ရှင်းကျီရေ... ငါတော့ မင်းကိုကယ်ဖို့ အသက်နဲ့ရင်းနေရပြီ။ မင်းကို ကယ်ထုတ်ပြီးလို့ ငါ့ကို လက်ဆောင်တစ်ခုခု ပြန်မပေးရင်တော့ မရဘူးနော်။”

အမှန်စင်စစ် ယခု လုပေါင်အတွက် မည်သည့်အန္တရာယ်နှင့်မျှ ကြုံတွေ့ရဖွယ်မရှိပေ။ သူ ဤသို့ပြောခြင်းမှာ နောင်တွင် ပေါင်ရှင်းကျီထံမှ တစ်ခုခုပြန်တောင်းရန်အတွက် ကြိုတင်အကွက်ချနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။စကားပြောရင်း လုပေါင်သည် နက်ရှိုင်းသောတွင်းနက်ထဲမှ နဂါးနက် ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် လင်းနို့ကြီး၏ အတောင်ပံများမှာ အလွန်ကျယ်လွန်းလှသဖြင့် ပျံသန်းရန် အဆင်မပြေပေ။ တစ်ဖက်တွင်မူ နဂါးနက်မှာ အက်ကွဲကြောင်း၏ ကျောက်နံရံများအတိုင်း တွားဆင်းသွားနိုင်သည်။

“သခင်... ဒီအောက်က အငွေ့အသက်တွေက ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်း နေရခက်စေတယ်။”

နဂါးနက် ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လုပေါင်ကို ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုပေါင်၏ မျက်မှောင်မှာ ချက်ချင်း ကြုတ်သွားတော့သည်။ နဂါးနက်တောင်မှ နေရခက်သည်ဆိုလျှင် အောက်ခြေတွင် တစ်ခုခုရှိနေသည်မှာ သေချာလှသည်။

“ရပါတယ် ငါရှိတယ်။”

လုပေါင်က ခပ်ဖွဖွလေး ခုန်လိုက်ပြီး နဂါးနက်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ရပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

လုပေါင်၏ စကားကို ကြားရသည့်အခါ နဂါးနက်မှာ ဝေခွဲမနေတော့ဘဲ လုပေါင်ကို တင်ကာ အောက်ဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တွားဆင်းသွားတော့သည်။ အက်ကွဲကြောင်းကြီးမှာ အလွန်နက်လှသည်။ နဂါးနက်သည် ပေ ၃၀၀၀ ခန့်အထိ တွားဆင်းပြီးနောက်မှသာ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သို့သော် အောက်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ မြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် လုပေါင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ပေ ၃၀၀ ခန့် ဆင်းလာစဉ်ကတည်းက လုံးဝ မှောင်မည်းနေခဲ့သော်လည်း အက်ကွဲကြောင်း၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်သောအခါမူ ထိုမျှ မမှောင်တော့ပေ။ ယင်းအစား မှိန်ပြပြ အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထိုအလင်းမှာ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို မသိရသော်လည်း ပေ ၃၀၀ ပတ်လည်အတွင်းတွင် သာမန်လူတစ်ဦးပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေသည်။

“နဂါးနက်... မင်း ပြန်နားတော့။ ဒီကနေစပြီး ငါ့ဘာသာ ဆက်သွားလိုက်မယ်။”

လုပေါင်ကနဂါးနက်၏ ခေါင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ သခင်...”

နဂါးနက်က ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီး လုပေါင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။ ဤနေရာရှိ လေထုမှာ သူ့ကိုပင် နေရခက်စေသဖြင့် လုပေါင် တစ်ခုခုဖြစ်မှာကို သူ စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

“မပူပါနဲ့။ ငါ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် မင်းနဲ့ ချီလင်လေးကို ချက်ချင်းခေါ်လိုက်မယ်။”

လုပေါင်က ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ နဂါးနက်က တိုးတိုးလေး အသံပြုကာ ပြန်သွားတော့သည်။

လုပေါင်သည် မူလက နဂါးနက်ကို ပြန်မပို့ချင်သော်လည်း သူ ဤနေရာတွင် နေရခက်နေသည်ကို မြင်သောကြောင့် တွင်းနက်ထဲသို့သာ အရင်ပြန်ပို့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုမူ နဂါးနက်ကို ပြန်ပို့ပြီးနောက် လုပေါင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် လုပေါင် ပြဿနာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤနေရာမှာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော နေရာနှင့် မတူဘဲ မြေပြင်မှာ အစိမ်းရောင် ကျောက်ပြားများ ခင်းထားခြင်းပင်။

“ထူးဆန်းတယ်... ဒီနေရာရဲ့ ဇစ်မြစ်က ဘာများပါလိမ့်။”

လုပေါင် မျက်မှောင်ကို အပြင်းအထန် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် နေရခက်သလို ခံစားလာရသည်။ ထိုခဏတွင် လှုပ်ခတ်နေသော ပိုးချည်မျှင်မှာ ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။ သူ ဤနေရာသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ လုပေါင် ဝေခွဲမနေတော့ဘဲ ချည်မျှင်နောက်သို့ လိုက်ရင်း အတွင်းဘက်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ပေ ၃၀၀ ခန့် လျှောက်ပြီးနောက် လုပေါင်သည် အက်ကွဲကြောင်း၏ အဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ကျောက်တောင်ကို ထွင်းထုထားသော ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။သို့သော် အတွင်း၌ မည်သည့်အပြင်အဆင်မှ မရှိဘဲ သာမန် ဂူတစ်ခုနှင့်သာ တူနေသည်။

သို့သော် သူ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် လူရိပ်နှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ပေါင်ရှင်းကျီ ဖြူကြီး။”

ထိုလူရိပ်နှစ်ခုကို မြင်သည်နှင့် လုပေါင် အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီး အမြန်ပြေးသွားလိုက်သည်။ ပေါင်ရှင်းကျီ နှင့် ဖြူကြီး တို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဘယ်ညာ တစ်ယောက်စီ လဲလျောင်းနေကြပြီး ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားပုံရသည်။

လုပေါင် သူတို့ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ အသက်ရှုသံများမှာ ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေသဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်တော့သည်။ ဒဏ်ရာရထားသည့် ပုံစံလည်း မတွေ့ရပေ။

“သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီမှာရှိနေရင် ခုနက ငါမြင်လိုက်ရတဲ့ အရိပ်တွေက...”

လုပေါင် ဇဝေဇဝါဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်ခဲသွားတော့သည်။

သူ၏ တည့်တည့်တွင် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် တစ်ဆူ ရှိနေသည်။ ထိုရုပ်ပွားတော်မှာ သိပ်မကြီးဘဲ အမြင့် တစ်ပေခွဲခန့်သာ ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုရုပ်ပွားတော်၏ အကြည့်မှာ လုပေါင်ရှိရာသို့ တည့်တည့် ရောက်နေခြင်းပင်။ ထို့အပြင် ထိုရုပ်ပွားတော်၏ မျက်နှာတွင် ထူးခြားသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုအပြုံးမှာ လှောင်ပြောင်နေသည့်အလား။သို့မဟုတ် လုပေါင်ကို အနားသို့ လာရန် ဆွဲဆောင်နေသည့်အလားပင်။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် ၎င်းကို ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် နေရခက်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

လုပေါင် အသက်ကို ဝအောင်ရှုကာ ဖြူကြီး၏ ပါးကို အသာလေး ရိုက်လိုက်သည်။ ဖြူကြီးမှာ အသားထူသဖြင့် ဤရိုက်ချက်မှာ ဒဏ်ရာမရစေပေ။ သို့သော် ဖြူကြီးမှာ လုပေါင်၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် နိုးမလာခဲ့ပေ။

“တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။”

ယခုမူ လုပေါင် လမ်းစပျောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ ထူးဆန်းသော အရာများစွာကို တွေ့ဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို ပထမဆုံး ကြုံဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးမှာ ဤဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်နှင့် ဆက်စပ်နေသလား။

လုပေါင် ခေါင်းမော့ကာ ရုပ်ပွားတော်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တောင့်ခဲသွားတော့သည်။ ခုနက သူသည် ပေါင်ရှင်းကျီ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေစဉ် ရုပ်ပွားတော်၏ အကြည့်မှာ ထိုနေရာသို့ ရောက်နေခဲ့သည်။ ယခု သူသည် ဖြူကြီးကို နှိုးရန်အတွက် အခြားတစ်ဖက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ သို့သော် သူ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရုပ်ပွားတော်၏ အကြည့်မှာ သူ့ဆီသို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။

“တောက်... ငါ့ကို လာပြီး မနောက်နဲ့ သတ္တိရှိရင် အပြင်ထွက်ခဲ့စမ်း။”

လုပေါင်က ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုအော်ဟစ်လိုက်သည်။ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရာစေတီ ၏ ဂါထာမှ ပြောင်းလဲလာသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြာထွက်လာတော့သည်။

သို့သော် သူ၏ မည်သည့်လုပ်ဆောင်ချက်မှ တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လုပေါင်သည် သူ၏လက်ဝါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးစေတီ၏ အမှတ်အသားမှာ ဤနေရာတွင် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိပုံရပေ။

“ထားလိုက်တော့... စမ်းကြည့်လိုက်မယ်။”

လုပေါင် အသက်ကို ဝအောင်ရှုကာ အံကြိတ်လိုက်ပြီး ထိုဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို တိုက်ရိုက် လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် လုပေါင်၏ လက်ချောင်းများ ရုပ်ပွားတော်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လျှပ်စစ်စီးသွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့သည်။

“ဘုန်း”

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လုပေါင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲကျသွားလေတော့သည်။

အခန်း ၂၄၆- ငါ မင်းကို စိတ်မဝင်စားဘူး။

သူ့လက်က ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို ထိလိုက်သည့် ခဏမှာပင် လုပေါင်သည် ခေါင်းတရိပ်ရိပ် မူးဝေသွားပြီး အာရုံများ ထွေပြားကာ ထိန်းမရအောင် ချာချာလည်သွားတော့သည်။ သူ၏ လက်ရှိအစွမ်းဖြင့်ပင် အသိစိတ်ကို ချက်ချင်း ပြန်မစုစည်းနိုင်ခဲ့ပေ။

အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်မသိ လုပေါင် သတိပြန်ဝင်လာသည့်အခါ သူသည် ထိုလူသူမနီးသောဒေသ ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒီနေရာက...”

လုပေါင် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် အက်ကွဲကြောင်းကြီး၏ အပေါ်ဘက်သို့ အမှန်တကယ် ပြန်ရောက်နေခြင်းပင်။ အက်ကွဲကြောင်းကြီးမှာ ယခုအခါ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ၎င်း၏နေရာတွင် ဘုရားကျောင်းဆောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

“တီ သင်သည် ပေါင်ရှင်းကျီ၏ စိတ်အာရုံနယ်ပယ် သို့ ရောက်ရှိပါပြီ။ ဆက်တိုက် လက်မှတ်ထိုး ဝင်ရောက်ခြင်း လုပ်ဆောင်နေပါသည်။ အိမ်ရှင်အနေဖြင့် မိမိ၏ ဘေးအန္တရာယ်ကင်းရှင်းရေးကို ဂရုစိုက်ပါ။”

ထိုခဏမှာပင် စနစ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စနစ်၏အသံကို ကြားရသောအခါ လုပေါင် ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးမှ အောက်ခြေတွင် သတိလစ်နေခဲ့သော ပေါင်ရှင်းကျီ၊ ဖြူကြီး တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များနှင့် အပြင်ဘက်မှ မြင်ခဲ့ရသော အရိပ်များကို သတိရသွားတော့သည်။

“ဒါဆို ဒါက စိတ်အာရုံနယ်ပယ်ဆိုတာပေါ့...”

လုပေါင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး စစ်ဆေးရန် ဘုရားကျောင်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းရုံရှိသေး ကျောင်းဆောင်ကို ဝန်းရံထားသော မမြင်ရသည့် တံတိုင်းတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ခြေလှမ်းများ တန့်သွားရသည်။

ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် လုပေါင်သည် အခြေအနေ အတိအကျကို သိနိုင်ရန် ပေါင်ရှင်းကျီကို အရင်ရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မူလက လမ်းပြရန်အတွက် လင်းနို့ကြီးကို ခေါ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ဤနေရာမှာ စစ်မှန်သောကမ္ဘာ မဟုတ်သည့်အတွက် တွင်းနက်ကို ခံစားမိနေသော်လည်း ဖွင့်၍မရကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

အခြားနည်းလမ်းမရှိသဖြင့် လုပေါင်သည် ယခင်က ပေါင်ရှင်းကျီတို့ ရှိခဲ့သော အရပ်မျက်နှာဆီသို့ ခြေကျင်ခရီး စတင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပေါင်ရှင်းကျီမှာ သတိလစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဖြူကြီး၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ထမ်းထားခြင်း ခံနေရသည်။ ဖြူကြီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝိုးတဝါးအရိပ် သုံးခုက အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ ထိုအရိပ်သုံးခုမှာ အလွန်လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုများရှိပြီး သူတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ နတ်ဘုရားများသည်ကဲ့သို့ ထူးဆန်းလှသည်။ ဖြူကြီးတွင် ကြီးမားသော ခွန်အားရှိသော်လည်း ထိုသူများကို တစ်ချက်မျှ ထိအောင် မတိုက်နိုင်ဘဲ ခုခံကာကွယ်နေရရုံသာ ရှိတော့သည်။

“ပေါင်ရှင်းကျီ... မင်း မြန်မြန်နိုးလာရင် ကောင်းမယ်။”

ဖြူကြီးက အံကြိတ်ကာ တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ ကြာရှည် မတောင့်ခံနိုင်တော့ပေ။ အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက သူရော ပေါင်ရှင်းကျီပါ အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝေးလံသောနေရာမှ ဖြတ်ပြေးလာသည်။ ရွှေရောင်လျှပ်စီးကြောင်း သုံးခုမှာ ထိုအရိပ်သုံးခုပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားတော့သည်။ ထိုအရိပ်များမှာ ရုန်းကန်ရန် သို့မဟုတ် ခုခံရန် အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ဘဲ ရွှေရောင်လျှပ်စီးနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

“ဒါက...”

ဖြူကြီးမှာ ဇဝေဇဝါဖြင့် မှင်သက်သွားရသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ဝေးလံသောနေရာမှ သူ့ဆီသို့ ပြေးလာနေသော လုပေါင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“မင်း ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။”

လုပေါင်ကို ကြည့်ရင်း ဖြူကြီးက အလွန်အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

ထိုအခါ လုပေါင်က ပုခုံးတွန့်ရင်း ရယ်ကျဲကျဲဖြင့်။

“ခင်ဗျားတို့ပဲ ကျွန်တော့်ကို လာကယ်ပါဆို။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် ရောက်လာတာပေါ့။”

“ဒီနေရာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့။”

ဖြူကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြီး လုပေါင်ကို ဘယ်ဘက်သို့ ခေါ်သွားသည်။ မကြာမီမှာပင် ဖြူကြီး၏ လမ်းပြမှုဖြင့် လုပေါင်သည် လူသူမနီးသော လွင်ပြင်ကြီး၏ အလယ်တွင် လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော တန်ဆောင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒီထဲမှာဆိုရင်တော့ ဘေးကင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အထဲဝင်လိုက်ပြီဆိုရင် ဒီနေရာက နာရီဝက်ပဲ တောင့်ခံနိုင်တော့မယ်။”

ဖြူကြီးက သက်ပြင်းချရင်း အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ပြီးတော့ ပေါင်ရှင်းကျီကရော ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။”

လုပေါင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးခွန်းများစွာကို တစ်ပြိုင်နက် မေးလိုက်သည်။ သူသည် ဖြူကြီးနှင့် ပေါင်ရှင်းကျီတို့ကို ကယ်တင်ရန် နည်းလမ်းမရှာမီ ဤနေရာတွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို အရင်သိရန် လိုအပ်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဖြူကြီးက လုပေါင်ကို တိုးတိုးလေး ရှင်းပြတော့သည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်အချို့က ပေါင်ရှင်းကျီသည် သူ၏ မှော်ဝင်ပစ္စည်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ဤနေရာတွင် ရတနာတစ်ခုရှိကြောင်း သိရှိခဲ့သဖြင့် ဖြူကြီးကို ခေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လုပေါင် သူတို့ကို တွေ့ရှိခဲ့သည့်အတိုင်းပင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အက်ကွဲကြောင်းကြီး၏ အောက်ခြေရှိ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။

ရုပ်ပွားတော်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ပေါင်ရှင်းကျီသည် ၎င်းမှာ ကျင့်ကြံသူများ သန့်စင်ပြုလုပ်ထားသော ရတနာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ၎င်း၏ အသုံးဝင်ပုံကို မသိသော်လည်း ပေါင်ရှင်းကျီက ထိုရတနာကို သိမ်းယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဖြူကြီးမှာ ထိုအကြောင်းအရာများကို နားမလည်သဖြင့် အနားတွင် အစောင့်အရှောက်အဖြစ် ရပ်နေပေးခဲ့သည်။

သို့သော် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ပေါင်ရှင်းကျီထံမှ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသဖြင့် ဖြူကြီး စိုးရိမ်လာပြီး အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် ရှေ့သို့ တိုးသွားခဲ့သည်။ ဖြူကြီး၏ လက်ဝါးက ပေါင်ရှင်းကျီကို ထိလိုက်သည်နှင့် သူလည်း ချက်ချင်း သတိလစ်သွားတော့သည်။

သူ နိုးလာသည့်အခါ ဤနေရာသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပေါင်ရှင်းကျီမှာ သားရဲဆိုးအုပ်စုတစ်ခု၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် သူ သွားရောက်ကူညီခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့နှစ်ဦးလုံး အတူရှိနေကြသော်လည်း စကားပြောရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ တစ်လမ်းလုံးမှာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေရခြင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

ဖြူကြီး၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် လုပေါင်သည် ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဖြူကြီးမှာ သူ့ထက်ပင် ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရပြီး ယခုအချိန်အထိ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကိုပင် သေချာမသိသေးပေ။

“ဟွတ်... မိတ်ဆွေ လုပေါင်...”

ထိုခဏတွင် သတိလစ်နေသော ပေါင်ရှင်းကျီသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး လုပေါင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“စီနီယာ ပေါင်ရှင်းကျီ နိုးလာပြီပဲ။”

“မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။”

လုပေါင် စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ဖြူကြီးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ ပေါင်ရှင်းကျီက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။

“မိတ်ဆွေ လုပေါင်က ဒီနေရာကို ဝင်လာနိုင်တယ်ဆိုတော့ ငါတို့ ဘယ်နေရာ ရောက်နေလဲဆိုတာ မင်း သိမှာပေါ့။”

ပေါင်ရှင်းကျီက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း လုပေါင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လုပေါင်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ စနစ်၏ ညွှန်ကြားချက်များအရ သူတို့သည် ယခုအခါ ပေါင်ရှင်းကျီ၏ စိတ်အာရုံနယ်ပယ်ထဲတွင် ရှိနေကြောင်း သူ သိထားပြီးဖြစ်သည်။

“ဒါကို ကြည့်လိုက်ဦး။”

ပေါင်ရှင်းကျီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လုပေါင်၏ ရှေ့တွင် သူ၏ အင်္ကျီကို ဆွဲဟပြလိုက်သည်။

“ဟေး... အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို စိတ်မဝင်စားဘူး။”

လုပေါင်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားပြီး မျက်နှာကို အသာလွှဲကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ လုပေါင်၏ စကားကြောင့် ပေါင်ရှင်းကျီ၏ မျက်နှာလည်း တောင့်ခဲသွားပြီး

“အဝေးကြီး မတွေးပါနဲ့ မင်းကို ဒီတက်တူးပုံစံကို ပြမလို့ပါ။”

အားကိုးရာမဲ့စွာပြောလိုက်ရသည်။

ထိုအခါမှသာ လုပေါင် မျက်နှာပြန်လှည့်လာသည်။ ပေါင်ရှင်းကျီ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မှိန်ပြာပြာအလင်းရောင်များ လှုပ်ခတ်နေသော ရှုပ်ထွေးသည့် တက်တူးပုံစံတစ်ခုကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒါက...”

ထိုပုံစံကို ကြည့်ရင်း လုပေါင်သည် တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသလိုလို ခံစားလိုက်ရသည် ပေါင်ရှင်းကျီက ခေါင်းခါရင်း။

“ငါလည်း ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ မသိဘူး။”

သူသည် အခြေအနေ အတိအကျကို လုပေါင်နှင့် ဖြူကြီးတို့ကို ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စကားမစရသေးမီမှာပင် တန်ဆောင်းကြီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်မှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါလာတော့သည်။

ယခင်ကကဲ့သို့ ဝိုးတဝါးအရိပ်များမှာ တန်ဆောင်းအပြင်ဘက်တွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာကြပြီး ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် သားရဲဆိုးများစွာမှာလည်း မြေအောက်မှ တွားသွားထွက်လာကြသည်။

ဖြူကြီး ပြောခဲ့သလိုပင် တန်ဆောင်းသည် လောလောဆယ်တွင် ဘေးကင်းသော်လည်းနာရီဝက်ပြည့်၍ တန်ဆောင်း၏ အာနိသင် ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့် သူတို့သုံးဦးမှာ မကြုံစဖူး စိန်ခေါ်မှုကြီးတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုထူးဆန်းသော ရန်သူများ၏ အရေအတွက်မှာ အဆက်မပြတ် တိုးပွားနေပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်သူတို့သည် တန်ဆောင်းကို ဝိုင်းရံထားသော လူအုပ်ကြီးသဖွယ် ဖြစ်သွားလေတော့သည်။