ကျားနဂါးအာဟတ်တစ်ပါးဖြစ်နေသော တာအိုကျင့်ကြံသူ ၃

စွမ်းအင်၏ အတက်အကျလှုပ်ရှားမှုကို ၎င်းတို့ပင် သတိမပြုမိခဲ့ကြချေ။

ယဲ့လန် တစ်ဦးတည်းသာ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်ပြူးကျယ်သွားစေခဲ့လေသည်။ ဤသည်မှာ လောကခရီးသည်တစ်ဦးက ကြီးမားသော စွမ်းအားများကို မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စုစည်းသိပ်သည်းသည့် နည်းစနစ်ဖြစ်ပြီး၊ သူမ ၎င်းနှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခဲ့လေသည်။

ယဲ့လန်ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်မှာ ယခုလေးတင် ပြုလုပ်ခဲ့သော ကန်ချက်က အနည်းဆုံး လောကခရီးသည်အာဟတ်၏အဆင့်အတန်းနှင့် တန်းတူညီမျှနေခြင်းပင်။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူတွင် ဤကဲ့သို့သော ခွန်အားမျိုး ရှိနေပါက၊ ယခုလေးတင် ဟယ်တောင်ပေါ်ရှိ တရားတော်များကို အဘယ်ကြောင့် မျက်လုံးမှိတ်ကာ နားထောင်နေခဲ့သနည်းဟု တွေးတောစရာပင်။

ပြိုကျနေသော ချောက်ကမ်းပါး နံရံများကြားမှ၊ အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးလာလေသည်။

ကျစ်လင်က ယခင်ကကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မှု မရှိတော့ဘဲ ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေလေသည်။ သူမ၏ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကြားတွင်၊ ကိုယ်ကြပ်သံချပ်ကာအဖြစ် ပြုပြင်ဖန်တီးထားသော နဂါးဖြူအကြေးခွံတစ်လွှာတွင် မှေးမှိန်သော အက်ကွဲကြောင်းများ ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဤအရာသည် သူမ ကိုယ်တိုင် ပြုပြင်ဖန်တီးထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူမ၏အကြေးခွံဟောင်းများကို အသုံးပြု၍ မဟာစစ်သူကြီး ချင်းလွမ် ဖန်တီးပေးထားသော အကာအကွယ် မှော်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ထိုကန်ချက်အောက်တွင်၊ အဆင့်ငါး မသေမျိုးစစ်သူကြီး၏လက်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော ဤရတနာမှာ ကြေမွနီးပါးမျှသွားခဲ့လေပြီ။

"ရှင်ကတကယ်တမ်း ဘယ်သူလဲ။ ကျွန်မနဲ့ရှင် ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိဘဲနဲ့၊ဘာလို့ ဒီလောက် သေစေလောက်တဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ရတာလဲ။"

ယနေ့မတိုင်မီက ဤလူကို တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ဖူးကြောင်း ကျစ်လင် သေချာနေသဖြင့်၊ သူမ ပို၍ပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ အထက်တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည်ရောက်ရှိနေသော ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူငယ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ သူ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာပေါ်ရှိ ထိုခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အကြည့်က သူမအား တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ရင်းနှီးသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

၎င်းမှာ တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။

ကျစ်လင်က သူမ၏ထက်မြက်သော ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို အားကိုး၍ ဤနေရာအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုအမူအရာက သူမအား အခြားလူတစ်ဦးနှင့် ဆက်စပ်တွေးတောမိသွားစေလေသည်။

ဤကဲ့သို့ရှည်လျားသော အချိန်ကာလအတွင်း၊ လူနှစ်ဦးသာလျှင် သူမကို ဤကဲ့သို့သော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်ခဲ့ဖူးလေသည်။

တစ်ဦးမှာ သူမ၏မျက်လုံးရှေ့ရှိ လူငယ်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာ အင်ပါရီယာမြင်းစောင်းမှ မြင်းများ၏ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်လေသည်။

တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင်၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောခြေကန်ချက်တစ်ခုက သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာပြီး သူမ၏အတွေးများကို အနှောင့်အယှက် ပေးလိုက်လေသည်။

လွှမ်းမိုးနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းသော စွမ်းအားကြီးကြောင့် မိုးနှင့်မြေပင်လျှင် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

ကျစ်လင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ နဂါးအကြေးခွံ ရတနာသံချပ်ကာက ရုတ်တရက်ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး၊ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်နှင့်အတူ တစ်စစီ ကြေမွသွားလေတော့သည်။

ယခုလေးတင် ခုန်တက်သွားခဲ့သော ပုံရိပ်က ဘန်းကနဲ အသံနှင့်အတူ အောက်သို့ တည့်တည့် ပြန်လည် ရိုက်ချခံလိုက်ရလေသည်။

"နန်ယန် ဂိုဏ်းချုပ်။"

ကျစ်လင်မူးဝေစွာ ကျဆင်းသွားစဉ်၊ သူမ၏နားထဲတွင် လူငယ်လေး၏အသံကို နောက်ဆုံးတွင် ကြားလိုက်ရလေသည်။

သို့သော် ရိုးရှင်းလှသော ထိုစကားလုံး လေးလုံးက သူမ၏မျက်ဆန်များကို ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားစေခဲ့လေသည်။

သေးငယ်သော ဟုန်ကျယ်က ဤမျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူတစ်ဦးကို မည်သို့ မွေးထုတ်ပေးနိုင်မည်နည်း။ ဤသည်မှာ သူမ၏ အသိပညာနှင့် နားလည်နိုင်စွမ်းတို့ထက် လုံးဝ ကျော်လွန်နေလေသည်။

"..."

စီနီယာရွှမ်ချင်းမှ စတင်၍ ဂိုဏ်းချုပ်ချင်း၏ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအထိ၊ အရာအားလုံးက ဤစကားလုံး လေးလုံးအတွင်းတွင် ပါဝင်နေလေသည်။

ရှန်းယီက ကိစ္စရပ်များကို အစနှင့် အဆုံး သေချာစွာ လုပ်ဆောင်လေ့ရှိလေသည်။

ထိုနဂါးမိန်းမပျိုမှာ ဤအဆုံးသတ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ပုံရိပ်မှာ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်ပြီး၊ တည့်တည့် ကျဆင်းလာသော ခန္ဓာကိုယ်၏ အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားလေ၏။ ရှန်းယီက သူမကို ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ၊ သူ၏ဝတ်ရုံနက်များ လွင့်ခါလျက်၊ မိုးကြိုးအလားပြင်းထန်သော တံတောင်ဆစ်ရိုက်ချက်တစ်ခုကို နဂါးမိန်းမပျို၏ ခါးဆီသို့ ရက်စက်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

မိုးမြေ တုန်လှုပ်စေနိုင်သော ခွန်အားသည် ဤခန္ဓာကိုယ်ကို အလွယ်တကူ ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

ဘုန်း

ခန္ဓာကိုယ် ဆုတ်ဖြဲခံရသည့် တုံးတိတိ အသံမျိုး မထွက်ပေါ်လာဘဲ၊ ဧရာမဗုံကြီးတစ်လုံးကို ရိုက်ခတ်လိုက်သကဲ့သို့ အသံမျိုး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူတို့ နှစ်ဦးကြားတွင် ရွှေရောင်ဆံပင်များနှင့် ကြံ့ခိုင်သောအမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာပြီး၊ သူ၏တောင့်တင်းသော လက်မောင်းများဖြင့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်လိုက်လေသည်။

သူသည် မော့ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်လေ၏။

"ငါက တစ်ချိန်က ဗောဓိဂိုဏ်းရဲ့တပည့်ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဆက်စပ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် မင်းကို ဂျူနီယာညီလေးလို့ ခေါ်ရတာ သိပ်တော့ မလွန်ပါဘူး။"

"ဂျူနီယာညီလေး၊ မင်းက နည်းနည်းလွန်သွားပြီ။"

"မမေ့နဲ့၊ငါတို့က မသေမျိုးခုံရုံးက မသေမျိုးတွေအဖြစ် ရောက်လာခဲ့ကြတာ၊ မင်းရဲ့ အခုလုပ်ရပ်တွေက... မသေမျိုးကို သတ်တာလို့ ခေါ်လို့ရတယ် မဟုတ်ဘူးလား။"

မသေမျိုးကို သတ်ခြင်းဟူသော စကားလုံး နှစ်လုံးမှာ မည်သူ့အတွက်မဆို အမြင့်ဆုံးသော အပြစ်ကြီးတစ်ခု ပင်ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ထိုနေရာ၌ ရှိနေသူများကြားတွင်၊ ၎င်းတို့မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေခဲ့ကြသော်လည်း၊ ၎င်းတို့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်မှာ ရှန်းယီ၏ ခွန်အားပင် ဖြစ်ပြီး၊ ထိုလုပ်ရပ်နှင့် ပတ်သက်၍ မည်သူကမျှ ထူးဆန်းသောတုံ့ပြန်မှုမျိုး မပြသခဲ့ကြချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ။

ရွှေရောင်ဆံပင်များနှင့် ကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသား၏ အကူအညီဖြင့် ကျစ်လင်က နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူရန် အချိန်ရသွားပြီး၊ သူမက အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်ကာ စူးရှသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင်က တာ့လော်မသေမျိုးအရှင်ရဲ့ တပည့် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ဘာဖြစ်လဲ။ ကျွန်မက မသေမျိုးခုံရုံးရဲ့ အမိန့်စာနဲ့ ဆင်းလာတာ၊ ရှင် ကျွန်မကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ရဲရင်၊ မသေမျိုးခုံရုံးက ရှင့်ရဲ့ ဂိုဏ်းကို အပြစ်ပေးမှာကို မကြောက်ဘူးလား။"

ဤကြမ်းတမ်းသော ကိုင်တွယ်မှုများက နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏တည်ငြိမ်သော ဟန်ဆောင်မှုကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏မူလ ရူးသွပ်မှု အရိပ်အယောင်များကို ဖော်ထုတ်လာစေခဲ့လေသည်။

"တော်တော့။"

ရွှေရောင်ဆံပင်များနှင့် ကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသားက အဝေးရှိ ယဲ့လန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းဖြင့် ကိစ္စကို အဆုံးသတ်လိုက်လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူ၏မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏လက်မောင်းဖြင့် တားဆီးထားသော တံတောင်ဆစ်မှာ ထပ်မံ လှုပ်ရှားလာသောကြောင့်ပင်။

ဤလုပ်ရပ်မှာ ရန်စခြင်းနှင့် တူညီနေပြီး၊ ရွှေရောင်ဆံပင်များနှင့် ကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသား၏မျက်လုံးများထဲသို့ မနှစ်မြို့မှုများ ဝင်ရောက်လာစေကာ၊ သူ၏ လှောင်ပြောင်မှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာလေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ မျက်နှာသာပေးတာကို လက်မခံဘူးပေါ့၊ ကောင်လေး၊ အခုအချိန်မှာမို့လို့ပေါ့၊ အရင် နှစ်တွေတုန်းကဆိုရင် မင်း ငါ့ကို အာဟတ်လို့ ရိုရိုသေသေ ခေါ်ရမှာကွ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ၊ သူ၏ပုံရိပ်က လေထဲတွင် ကြီးမားလာပြီးရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ခြင်္သေ့ကျားသားရဲအသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းမှာ မသေမျိုးစစ်သူကြီး တစ်ဦး၏ ‌စီးတော်အဖြစ် ရှိနေထိုင်စဉ်ကအရွယ်အစားမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ တောင်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ နေမင်းကြီးကို ဖုံးကွယ်ပစ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ကြီးနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျစ်လင်ကလည်း ခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ်နဂါးဖြူ၏သဏ္ဌာန်ကို ထုတ်ဖော်ရန် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ဘဲ၊ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံမသေမျိုးနယ်ပယ်၏လွှမ်းမိုးနိုင်သော အရှိန်အဝါက ကောင်းကင်အပြည့် နှင်းခဲများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ၊ ဇောက်ထိုးဖြစ်နေသော ရေခဲတောင်ကြီး တစ်ခုအလား၊ ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူငယ်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာလေသည်။

နန်ယန် ဂိုဏ်းချုပ်ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုတည်းကြောင့်ပင် ယနေ့ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် နေရာမရှိတော့ချေ။

ထိုသို့ဆိုလျှင်၊ သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

"..."

ထိုသားရဲ၏အရှိန်အဝါ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ထူးဆန်းနေရကြောင်း ယဲ့လန် နောက်ဆုံးတွင် သိရှိသွားလေသည်။

တစ်ဖက်သူမှာ အဆင့်ငါး နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းခဲ့ဖူးသော်လည်း ၎င်း၏ဘွဲ့ကို ရုပ်သိမ်းခံခဲ့ရသော သူတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

အဆင့်ငါး မဟုတ်တော့လျှင်ပင်၊ ၎င်းမှာ အဆင့်ခြောက် လောကခရီးသည်အာဟတ် တစ်ဦး ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည့် အရာမျိုး သေချာပေါက် မဟုတ်ချေ။

အရေအတွက်ဖြင့် အခွင့်ကောင်းယူနေခြင်းက၊ တကယ့် ရယ်စရာပင်။

သူမက ယခင်က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း၊ ဤမြင်ကွင်းကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ သူမက မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ ဝတ်ရုံလက်အိုးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဇောက်ထိုး ရေခဲတောင်ကြီးမှာ အပိုင်းပိုင်းကြေမွသွားလေသည်။

ဝုန်း

သူမက ခြင်္သေ့ကျားကို လက်ဝါးဖြင့် ဖိနှိပ်ကာ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ရန်ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ဖြစ်လေသည်။

ယဲ့လန်၏လှုပ်ရှားမှုများ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူမ ရပ်တန့်သွားလေ၏။

ယခင်က မြင့်မားသော တောင်တန်းများက ရှန်းယီ၏ ဖျက်ဆီးမှုကြောင့် လုံးဝပျက်စီးသွားခဲ့လေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊တူညီစွာ မြင့်မားသည့် အခြားတောင်တစ်လုံးကဲ့သို့အရာက ထိုနေရာတွင် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

၎င်းမှာ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ကြီးမားလှသော ပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ကြံ့ခိုင်သောခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားလိုင်းများမှာ ချောမွေ့ကာ သဘာဝအတိုင်းပြီးပြည့်စုံစွာထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

သူက လောကကြီးကို အပေါ်မှနေ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ ငုံ့ကြည့်နေပြီး၊ လက်တစ်ဖက်က ခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ်နဂါးဖြူကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ၊ အခြား လက်တစ်ဖက်က ခြင်္သေ့ကျားကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိချထားခဲ့၏။

သူ့ရှေ့တွင် နဂါးမှာ မြွေငယ်လေး တစ်ကောင်အလားဖြစ်နေပြီး၊ ကျားမှာမူ လမ်းဘေးခွေး တစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေပါသည်။

သူ၏လက်ချောင်းများက ခြင်္သေ့ကျား၏ခေါင်းကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားရာ နေရာမှာပင် ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကဆိုရင်၊ ငါ မင်းကို အာဟတ်လို့ ခေါ်ရမယ်ဆိုရင်"။

"အခုရော။"

"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုခေါ်သင့်လဲ။"

ရွှေရောင်ပုံရိပ်က အနည်းငယ်ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ၊ ခြင်္သေ့ကျားသားရဲကို စောင့်ကြည့်ရင်း၊သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အသံကြီးက မိုးခြိမ်းသံအလား ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

"...."

ခြင်္သေ့ကျားသားရဲက မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချခံထားရပြီး၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ဖိနှိပ်ခံထားရကာ၊ ခုခံရန် မည်သည့် ခွန်အားမျှမရှိတော့ဘဲ မျက်လုံးထောင့်များဖြင့်သာ လှမ်းကြည့်နေနိုင်ပြီး၊ ၎င်း၏ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ကြည့်ရဆိုးစွာအကျဉ်းတန်နေလေသည်။

"ကျားနဂါး အာဟတ်။"