အခန်း (၁၂၉-၁၃၀)
Vol. 9 Ch. 129-130
အခန်း ၁၂၉ ။ မုန်ညင်းစိုက်တာကလည်း နိုင်ငံတော်အလှအပရေစီးကြောင်း ဖြစ်နိုင်လို့လား?
အိမ်တော်၏ မူလ သုံးထပ်ဆင့် ဝန်းကြီးမှာ ယခုအခါ ငါးထပ်ဆင့်အထိ တိုးချဲ့ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
အသစ် တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားသော အိမ်ဝန်းမှာ ရှောင်ဝူလေး၏ စိတ်ကူးအတိုင်း ကြီးမားလှသော ကျီများကို ထည့်သွင်း တည်ဆောက်ထားသည်။ ၎င်းကို တည်ဆောက်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် စံနှုန်းမှာလည်း အမြင့်ဆုံး အဆင့်အတန်း ဖြစ်ပြီး၊ စွေမင်းဆက်ခေတ်က နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ခံသည့် ကျီတည်ဆောက်ပုံ နည်းစနစ်များကို အခြေခံကာ ခေတ်မီအောင် ပြုပြင် မွမ်းမံထားခြင်းဖြစ်၏။
“စွေယန်တီတည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ကျီတွေကို ခေတ်သစ်မှာ ပြန်တူးဖော်ကြည့်တဲ့အခါ၊ အထဲက ကောက်ပဲသီးနှံတွေက အပင်ပြန်ပေါက်နိုင်တဲ့အထိ ကောင်းမွန်နေသေးတယ်။”
“ဒါက နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအောင် မပုပ်မသိုးဘဲ ထားနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ။”
“ကြည့်ရတာတော့ အရမ်းခမ်းနားသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ အခြေခံ သဘောတရားက ရိုးရိုးလေးပါ။”
“စိုထိုင်းဆမရှိအောင် သေချာကာကွယ်ထားတာပဲလေ။ ပတ်ပတ်လည်က မြေနံရံတွေကို မီးနဲ့ အပူပေးပြီး အခြောက်ခံထားတော့ စိုထိုင်းဆ လုံးဝ မဝင်နိုင်တော့ဘူး။ အဲ့ဒီနောက်မှာ ဖျာတွေခင်းပြီး အပေါ်ကနေ ဖွဲခွံတွေနဲ့ အထပ်ထပ် အုပ်ထားလိုက်တာ။”
“ဒါက ရှေးလူကြီးတွေရဲ့ ဗဟုသုတပဲ။ ဖျာနဲ့ ဖွဲခွံကို အသုံးပြုတဲ့ နည်းလမ်းက အပူချိန်နဲ့ စိုထိုင်းဆကို အထိရောက်ဆုံး ထိန်းညှိပေးနိုင်တယ်။”
လင်းယန်သည် ကျီများ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးနေ၏။ ဤနည်းလမ်းကို အထပ်ထပ် အသုံးပြုထားရုံတင်မကဘဲ၊ ခေတ်မီ သိပ္ပံနည်းကျ စီမံခန့်ခွဲမှု စနစ်များကိုပါ ထည့်သွင်းထားသည်။
တကယ်တမ်းတွင်မူ... ရှေးလူကြီးများ၏ နည်းစနစ်နှင့် သိပ်ပြီး ကွာခြားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အပူချိန်နိမ့်နိမ့်ဖြင့် လေလုံ၊ စိုထိုင်းဆလုံအောင် ထားရှိခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ကွာခြားချက်မှာ သိုလှောင်သည့် ပုံးများမှာ ရှေးရိုးရာ ပုံစံမှ သံပုံးကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပို၍ ကောင်းမွန်သွားသည်ဟု မဆိုလိုသော်လည်း၊ သံပုံးများကို အသုံးပြုခြင်းက ဖျာနှင့် ဖွဲခွံကို အသုံးပြုသည်ထက် ကုန်ကျစရိတ် ပို၍ သက်သာစေသောကြောင့်ပင်။
“သံထည်နဲ့ သိုလှောင်တာက ဖျာနဲ့ ဖွဲခွံ သုံးတဲ့ ရှေးနည်းလောက် မကောင်းဘူး။ အစိုပြန်တာကို ကာကွယ်ဖို့ နည်းပညာတွေ လိုအပ်သလို၊ ပိုးမွှား မတက်အောင်လည်း နိုက်ထရိုဂျင် ဓာတ်ငွေ့တွေ သုံးရသေးတယ်။
တကယ်တော့ ဖျာနဲ့ ဖွဲခွံကို သုံးတဲ့ ကုန်ကျစရိတ်က သံပုံးတွေထက်တောင် ပိုပြီး များနေသေးတာ။”
လင်းယန်သည် ကြီးမားလှသော ကျီကြီးများကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ခေတ်မီ နည်းပညာများက သီးနှံများကို ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်အထိ ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်သော်လည်း၊ ပိုမို ကြာရှည်စွာ ထားနိုင်သည့် နည်းလမ်းကောင်း ရှိနေပါလျက်နှင့် ဘာကြောင့် မသုံးရမှာလဲ။ ဤကျီ သုံးလုံးစာ သီးနှံများကိုသာ သိုလှောင်ထားနိုင်ပါက ချင်းရှန်းရွာသားများ တစ်သက်လုံး စားမကုန်နိုင်တော့ပါချေ။
“နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီအောင် ခံမလား၊ မခံဘူးလား ဆိုတာကိုတော့ ငါ မသိဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ တစ်သက်တာမှာတော့ လုံးဝ ပုပ်သိုးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ပြဿနာက... ဒီကျီကြီးတွေက ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေတော့ ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးကြီးပဲ။”
လင်းယန် အနည်းငယ်တော့ နှမြောမိသည်။ ကျီတွေသာ အပြီးသတ်သွားသော်လည်း၊ သီးနှံများကိုတော့ ကျန်းနန် စိုက်ပျိုးရေး တက္ကသိုလ်မှ ပါမောက္ခများက အကုန်သယ်သွားကြပြီ မဟုတ်လား။ ဧက ရာချီထွက်သော မုန်ညင်းစေ့များထဲမှ အကောင်းဆုံး အပိုင်းအချို့ကိုသာ ဆီကြိတ်ရန် ချန်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ကျန်သည့် အရာအားလုံးကို မျိုးစေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ စိုက်ပျိုးရေး စခန်းများတွင် စိုက်ပျိုးလိုက်ကြလေပြီ။
“ဒီတစ်သုတ် မုန်ညင်းတွေ အကုန်ထွက်လာပြီ ဆိုရင်တော့... ပြည်သူတွေ အကုန်လုံး သင့်တင့်တဲ့ ဈေးနှုန်းနဲ့ မုန်ညင်းဆီကို ဝယ်စားနိုင်ကြတော့မယ်။”
ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ လင်းယန်၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သေချာသည်မှာ နောက်တစ်သုတ် မုန်ညင်းဆီမှာ ဈေးနှုန်း သက်သာလာမည်ဖြစ်ပြီး၊ တတိယအသုတ် ထွက်လာချိန်တွင်မူ ပြည်တွင်း မုန်ညင်းဆီ ဈေးနှုန်းမှာ ပြည်ပဈေးကွက်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။
ပါမောက္ခအိုကြီးများ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ... အနည်းဆုံးတော့ လက်ရှိ စားသုံးဆီ ဈေးနှုန်းထက် သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ပို၍ သက်သာသွားမည် ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် လယ်သမားများမှာလည်း အရင်ကထက် ပိုမို၍ ဝင်ငွေ ကောင်းလာကြပေလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် မြို့ပေါ်ရှိ ပြန်လည်အသုံးပြုသည့် ဆီညစ်ပြဿနာများကိုလည်း အကြီးအကျယ် လျှော့ချပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
“ဒါက ပြည်သူတွေရဲ့ လူနေမှုဘဝ တိုးတက်ဖို့အတွက် ငါ လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ ကောင်းမှုတစ်ခုပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ ကျီကြီးတွေကတော့ လုံးဝ ဟာနေတာပဲ၊ အမြန်ဆုံး အပြည့်ဖြည့်နိုင်ရင် ပိုကောင်းမယ်။”
လင်းယန်သည် မိမိ စိုက်ပျိုးထားသော ဆန်နှင့် ဂျုံများကို သတိရသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာ၏။ လက်ရှိ အခြေအနေအရ အထွက်နှုန်းမှာ မနည်းလှသော်လည်း၊ ဤကျီကြီးများကို ဖြည့်တင်းရန်အတွက်တော့ မလုံလောက်သေးပါချေ။ အဓိကမှာ ရွာထဲရှိ လယ်မြေများတွင် စိုက်ပျိုးရမည့် အရာများက များပြားလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။
မုန်ညင်းဆီ၊ မြေပဲဆီ၊ ကင်ဆာတိုက်ဖျက်ရေး မုန်လာဥနီ နှင့် ဖရဲသီးနက် စသည်တို့အပြင်၊ ဧက ရာချီရှိသော မက်မွန်ခြံလည်း ရှိနေသေးသည်။
“သစ်သီးဝလံတွေနဲ့ သစ်ပင်တွေကိုလည်း အစီအစဉ်ထဲ ထည့်ရဦးမယ်။”
“ရိုးရိုး ကောက်ပဲသီးနှံတွေ စိုက်နေရုံနဲ့တော့ မစားလောက်ဘူး။”
ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ လင်းယန်တွင် ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် အပြည့်ရှိသည်။ မကြာသေးမီက သူ၏ အာရုံအားလုံးမှာ စပျစ်သီးများအပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေ၏။ စပျစ်နွယ်ပင်မှာ အများကြီး မဟုတ်ဘဲ တစ်ဧကခန့်သာ ရှိပြီး၊ သူကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားကာ အသစ်ဆောက်ထားသည့် အိမ်ဝန်းအတွင်း၌ ရှိသည်။ ယခုအခါ စပျစ်နွယ်ပင်များမှာ အပြည့်အဝ ထွက်ပေါ်လာပြီး စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း တွယ်ကပ် ပေါက်ရောက်နေသဖြင့် ထူးခြားသော အငွေ့အသက်လေးတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေသည်။
“အသီးတွေ အပြည့်အဝ ရင့်မှည့်လာပြီဆိုရင်တော့... စပျစ်သီးစားရင်း စပျစ်ဝိုင် ချက်ရမယ်။”
“အိမ်က အလှလေးတွေလည်း ဝိုင်သောက်ရတာကို သေချာပေါက် ကြိုက်ကြမှာပါ။”
လင်းယန်ကတော့ ဤအချက်ကို အတော်လေး မျှော်လင့်နေ၏။ သူတို့ကိုသာ အရက်မူးအောင် တိုက်နိုင်လျှင်... ဘာမဆို ပြောရဆိုရ လွယ်ကူသွားမည် မဟုတ်လား။
ပြဿနာမှာ... မကြာသေးမီက လီရှောင်ချီသည် သူ၏ စပျစ်နွယ်ပင်များကို အမြဲ စောင့်ကြည့်နေတတ်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လာရောက် ပြုစုပေးတတ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဝန်ခံရမည်မှာ အလုပ်လုပ်သည့် နေရာတွင် လီရှောင်ချီမှာ တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးဖြစ်၏။ လင်းယန်ပင်လျှင် သူမကို လေးစားမိသည်။ သို့သော် သူမသည် တစ်ခုခုကို မျက်စိကျနေသကဲ့သို့ လင်းယန် ခံစားနေရသည်။
စပျစ်သီးကို မျက်စိကျနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကိုပဲ မျက်စိကျနေတာလား ဆိုသည်ကိုတော့ သူ မသိပါချေ။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း... နှစ်ခုလုံး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
'ငါ့ကိုသာ သူမ သိမ်းသွင်းနိုင်သွားရင်... နောက်ကျရင် လယ်ထဲက သီးနှံတွေ အကုန်လုံးက သူမအတွက် ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်လား?'
လင်းယန် ဤသို့ တွေးမိကာ ခေါင်းကို အသာယမ်းလိုက်သည်။
“အခုလည်း သူမက ငါ့ကို သိမ်းသွင်းစရာ မလိုပါဘူး၊ အိမ်က ထွက်သမျှ ပစ္စည်းတွေကို ရှောင်ဝူကပဲ သူမဆီ အကုန် ပို့ပေးနေတာလေ။”
လင်းရှောင်ဝူ နှင့် လီရှောင်ချီတို့မှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးသွားကြသဖြင့်၊ လင်းယန်လည်း ၎င်းကို သဘာဝအတိုင်းသာ လွှတ်ထားလိုက်တော့သည်။ ထိုကလေးမလေးက ဟင်းချက်ရတာကို အဲ့ဒီလောက် ကြိုက်နေမှတော့... သူမ စိတ်ကြိုက်သာ လုပ်ပါစေတော့။
ပြဿနာမှာ... ထိုကလေးမလေးသည် ကင်မရာရှေ့ ထွက်ရသည်ကို အလွန် ဝါသနာပါနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လီရှောင်ချီ၏ ဗီဒီယိုများထဲတွင် သူမကို အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ မြင်တွေ့ရတတ်သည်။ လီရှောင်ချီကလည်း သူမ၏ ဆံပင်လေးများကို လှပအောင် ပြုပြင်ပေးထားသလို၊ သူမ၏ ဖောင်းအိနေသော ပါးလေးများကြောင့် အင်တာနက် အသုံးပြုသူ ပရိသတ် အမြောက်အမြားကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့လေပြီ!
အချို့ဆိုလျှင် သူမကို 'နိုင်ငံတော်၏ သမီးပျိုလေး' ဟုပင် ခေါ်ဆိုနေကြပြီ ဖြစ်ရာ... ဤသည်မှာ ကောင်းသည့်အချက်လား၊ မကောင်းသည့်အချက်လား ဆိုသည်ကို လင်းယန် မဝေခွဲနိုင်တော့ပါချေ။
“ရှောင်ဝူလေးက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ လူကြားထဲ ထွက်ရတာကို ကြိုက်နေရတာလဲ?”
လင်းယန်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဝင်မပါရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ ပျော်နေလျှင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောင်းလှပေပြီ။ သူ၏ လက်ရှိ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့်ဆိုလျှင် ရှောင်ဝူလေး၏ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်စရာ မရှိပါချေ။ ငွေကြေးဖြစ်စေ၊ ဩဇာအာဏာဖြစ်စေ အဘက်ဘက်မှ ပြည့်စုံနေသည် မဟုတ်လား။ ရှောင်ဝူလေး ဘယ်လိုပဲ ဆော့ကစားနေပါစေ ကိစ္စမရှိပါချေ။
သေချာသည်မှာ ရှောင်ဝူလေးသည် လိမ္မာသော ကောင်မလေး တစ်ဦးအဖြစ် ရှိနေဆဲပင်။ နေ့စဉ် ပြင်ဆင်ပေးသော အစားအစာများမှာလည်း အမျိုးအမည် ပိုမို များပြားလာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် စူးရို့ရို့မှာ သိသိသာသာ ဝလာခဲ့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမို ဖွံ့ဖြိုးလာသဖြင့် လင်းယန် မြင်လိုက်ရသည့် အခါတိုင်း ရင်ထဲတွင် တသိမ့်သိမ့် ဖြစ်သွားရတတ်သည်။
“ကြည့်ရတာ... ငါက အသားနည်းနည်း ရှိတဲ့သူတွေကို ပိုသဘောကျတာပဲ။ ဒါပေမဲ့... သူ ငါ့ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသလိုပဲ။ ငါ သူ့ကို ဘာမှလည်း မလုပ်မိပါဘူး။”
လင်းယန်တစ်ယောက် လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပါချေ။ စူးရို့ရို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းရိပ်လေးများ သန်းနေသကဲ့သို့ပင်။
“တစ်ခုခုဖြစ်နေတာလားဆိုတာ... ငါကြည့်သင့်သလား?”
သူသည် ထိုညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများကို လုံးဝ မှတ်မိခြင်း မရှိပါချေ။ အိမ်ရှိ အမျိုးသမီးများမှာလည်း ထိုကိစ္စကို သူ့အား လုံးဝ ပြောပြကြမည်မဟုတ်ပေ။ အဲ့ဒီအစား ချင်စုစုကသာ သူ့ရှေ့သို့ အမြဲ ပြေးလာကာ၊ ဖုန်းကို မြှောက်ပြလျက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောတတ်သည်။
“ကိုကို... ကြည့်လိုက်ဦး၊ အင်တာနက်ပေါ်က လူတွေ ရူးကုန်ကြပြီ။ မုန်ညင်းစိုက်တာက အခု နိုင်ငံတော် အလှအပရေစီးကြောင်း (ကော်ချောင်) တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။”
“???”
ချင်စုစုသည် သူ ယဉ်ကျေးမှု အခေါ်အဝေါ်များကို နားမလည်သည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ စနောက်နေသည်ဟု လင်းယန် ခံစားလိုက်ရသည်။
“ကော်ချောင်ဆိုတာ အဝတ်အထည်အလှအပရေးရာ ဘရန်းတွေကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ချင်စုစုက ချက်ချင်းပင် စိတ်ကောက်သည့် လေသံဖြင့်- “ဆင်တူတယ်လေ! ဆင်တူတယ်၊ ရှင်ကလည်း ဒါတွေကို အရမ်း ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။”
“ကြည့်လိုက်ဦး... ဒီအသုံးပြုသူတွေက သူတို့အိမ်မှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ မုန်ညင်းစေ့တွေကို အပြည့် စိုက်ထားကြတာ။ လူအများကြီး အဲ့ဒီလို လုပ်နေကြသလို၊ သင်တန်းဗီဒီယိုတွေ တင်တဲ့သူတွေတောင် ရှိတယ်။ တချို့လူတွေကတော့ ပန်းပင်လို သဘောထားပြီး စိုက်ကြတယ်၊ တချို့ကတော့ မအောင့်နိုင်လို့ အပင်ပေါက်လေးတွေ ထွက်လာတာနဲ့ ခူးစားပစ်ကြတယ်တဲ့။
တချို့ကျတော့လည်း သွားရည်တမြားမြားနဲ့ အောင့်ထားကြရတယ်၊ မတော်တဆ စားမိသွားရင် မုန်ညင်းစေ့ ရိတ်သိမ်းချိန်အထိ မစောင့်နိုင်မှာ စိုးလို့လေ။
ဒီအသုံးပြုသူတွေက ကိုကို ကိုယ်တိုင် စိုက်ထားတဲ့ အရာတွေကို ပိုပြီးတော့ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်နေကြတာ။”
***
wunzinnosp
စူပါ-ဖမ်း(SFS)
SFS 130
အခန်း ၁၃၀ ။ သူဌေးကြီးစာရင်းထဲသို့ ခြေလှမ်းကြီးတစ်လှမ်း လှမ်းခြင်း
လင်းယန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အိမ်ရှိ အမျိုးသမီးများက အင်တာနက်ပေါ်မှ လှုပ်ရှားမှုများကို ပို၍ အာရုံစိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အင်တာနက် အသုံးပြုသူများ ပေးကြသော ကောမန့် အမျိုးမျိုးကို ဖတ်ရသည်မှာ ဝါသနာတစ်ခုလို ဖြစ်နေ၏။ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ အကုန်ဖတ်ကြသော်လည်း လက်ရှိတွင်မူ ကောင်းသည့်ဘက်မှ ပြောဆိုသူများက အများစုဖြစ်သည်။
လင်းယန်၏ အဆင့်အတန်းမှာ ယခုအခါ ဤမုန်ညင်းစေ့များမှတစ်ဆင့် အပြည့်အဝ သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မည်သူမျှ သံသယ မဝင်ရဲကြတော့ပေ။ သူ၏ တည်ရှိမှုမှာပင် အခြားသူများထက် ကျော်လွန်၍ အထူးအခွင့်အရေး ရရှိထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မကောင်းသည့် ဝေဖန်မှုများ တင်နေသူများမှာမူ သေချာပေါက် တစ်စုံတစ်ရာသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လုပ်ဆောင်နေကြခြင်းဖြစ်၍ ဂရုစိုက်နေရန်ပင် မလိုအပ်ပါချေ။
လင်းယန်သည် ချင်စုစုတို့မှတစ်ဆင့် အင်တာနက်ပေါ်က အခြေအနေများကို အနည်းငယ် သိရှိထားသည်။
"မျိုးစေ့တွေကို စားပစ်တာက နည်းနည်းတော့ နှမြောစရာကောင်းပေမဲ့ အင်တာနက်ကလူတွေ သံသယမရှိတော့တာကပဲ တော်သေးတာပေါ့။
မုန်ညင်းက အထွက်နှုန်း ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မကောင်းသည်ဖြစ်စေ သူတို့ကတော့ ကျွန်တော့်ကို လုံးဝ ယုံကြည်သွားကြပြီပဲ။"
လင်းယန်သည် အင်တာနက် အသုံးပြုသူများ၏ သဘောထားအပေါ် အနည်းငယ် အံ့ဩမိသည်။ သူက ဂရုမစိုက်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ လူတွေက သူ့ကို 'အရမ်းတော်တာပဲ'၊ '666' (အရမ်းလန်းတယ်) ဟု ဝိုင်းဝန်း ချီးကျူးနေကြသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ရင်ထဲတွင်တော့ တိတ်တဆိတ် ကျေနပ်မိသည်မှာ အမှန်ပင်။ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှု ခံစားချက်ကို ရရှိစေသည်။
"ဘယ်သူမှမသိဘဲ တိုင်းပြည်အတွက် ပေးဆပ်နေကြတဲ့ ပါမောက္ခအိုကြီးတွေနဲ့ယှဉ်ရင် igက အများကြီး ပိုပြီး ကံကောင်းတာပဲ။"
ချင်စုစုကလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံသည်။ "ဒါပေါ့... အဲ့ဒီလူကြီးတွေက တစ်သက်လုံး ကြိုးစားခဲ့ကြပေမဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို အပြင်ထုတ်မပြောရဲတာတွေ ရှိသလို၊ တချို့ကျတော့လည်း အစွပ်စွဲခံရတာတွေ ရှိတယ်။"
"ကြည့်ပါလား... ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့တွေ အများကြီးရထားတဲ့ ပါမောက္ခယန်ဆိုရင်တောင် ဇနီးက အရမ်းငယ်နေလို့ဆိုပြီး သိက္ခာကျလုနီးပါး ဝေဖန်ခံခဲ့ရသေးတာ။
အဲ့ဒီလိုလူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် သူဌေးကတော့ အများကြီး သာပါတယ်။ လူတိုင်းက သူဌေးဆီကနေ အကျိုးအမြတ်တွေ ရနေကြတော့ အင်တာနက်က လူတွေက သူဌေးကို သဘောကျကြတာပေါ့။"
ဒါပေမဲ့ ဒီလို နာမည်ကြီးတာကလည်း ခဏပါပဲ။ အချိန်ကြာသွားရင် သူဌေးလည်း အဘိုးယွမ်လိုပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ နောက်လူတွေက သူဌေးကို သိတောင် သိကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"
လင်းယန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်မိသည်။ အင်တာနက်၏ မှတ်ဉာဏ်ဆိုသည်မှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်၏။ တစ်နည်းအားဖြင့် ယခုခေတ်တွင် အရာအားလုံးက 'Fast food' ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ စားပြီးလျှင် မေ့သွားကြကာ ခေတ္တခဏ ပျော်ရွှင်ရလျှင်ပင် ကျေနပ်နေကြသည်။ ရေရှည်အတွက် မည်သူကမှ အလေးအနက် မစဉ်းစားကြတော့ပေ။ 'မနက်ဖြန်နဲ့ မတော်တဆမှု ဘယ်ဟာ အရင်လာမလဲ ဘယ်သူမှ မသိဘူး' ဆိုသည့် စကားအတိုင်းပင် မဟုတ်လား။
အဘိုးယွမ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ လင်းယန် အမှန်တကယ် နှမြောမိသည်။ စပ်မျိုးစပါးများက လူမည်မျှလောက်ကို ငတ်မွတ်ဘေးမှ ကယ်တင်ပေးခဲ့သနည်း။ အဆိုးဆုံးမှာ ယခုအခါ အခြေခံပညာရေးတွင်ပင် ၎င်းကို မမြှင့်တင်ကြတော့ခြင်း ဖြစ်၏။ ကလေးများသည် အခက်အခဲများစွာကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့သော ရှေးအကြီးအကဲများကို မသိကြဘဲ၊ ရုပ်ကို ပြင်ဆင်မွမ်းမံထားသည့် သရုပ်ဆောင်၊ အိုင်ဒေါများကိုသာ ပို၍ အလေးထားနေကြသည်။ တန်ဖိုးထားမှုများ လွဲမှားကုန်ကြလေပြီ။
အထူးသဖြင့် အချို့သော နာမည်ကြီး အိုင်ဒေါများ... အင်း... သူက ယန်ကျင်းလီကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယန်ကျင်းလီက တကယ့်ကို ရိုးသားပြီး ပိုက်ဆံလည်း သိပ်မရရှာပါဘူး။ သူ ဆိုလိုသည်မှာ မိန်းကလေးဆန်သော ရုပ်ရည်နှင့် လူအများကို မြူဆွယ်နေသည့် အိုင်ဒေါများ ဖြစ်သည်။ ထိုသူများသည် မိန်းကလေးငယ်များ၏ အသိဉာဏ်မဲ့သော အားပေးမှုကို ပို၍ ရရှိတတ်ကြသည်။ ထိုမိန်းကလေးများသည် မိဘများ ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာထားသော ငွေကြေးများကို အပေါ်ယံ အလှအပများအတွက် အချိန်ကုန်ခံ သုံးဖြုန်းနေကြခြင်းဖြစ်၏။
ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ လင်းယန် မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်ရင်း- "နေဦး... ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဆဲနေမိတာလား မသိဘူး?"
သူ့၏ အရည်အချင်းထက်စာလျှင် ထိုမိန်းကလေးများသည် သူ၏ ရုပ်ရည်ကို ပို၍ နှစ်သက်ကြသည် မဟုတ်လား။ သူ၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ဆိုသည်မှာ အလှပြရုံလောက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ 'ချောဖို့ပဲ လိုတယ်၊ ချောရင် တစ်သက်လုံး အေးဆေးပဲ' ဆိုသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
"အင်း... ငါ ဆိုလိုတာက အိုင်ဒေါတွေအတွက်ဆိုပြီး နို့ဘူးတွေ အမြောက်အမြားဝယ်ပြီး မြောင်းထဲ သွန်ချတဲ့သူတွေကို ပြောတာ။
နို့တစ်ဘူးဖြစ်လာဖို့ လူအင်အား၊ ပစ္စည်းအင်အား ဘယ်လောက်တောင် သုံးခဲ့ရလဲ၊ အဲ့ဒီလောက်ကြီး ဖြုန်းတီးစရာလား။"
ယန်ကျင်းလီ ပြောပြဖူးသော ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို လင်းယန် လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပါချေ။ 'ဇိမ်ခံတာ' နှင့် 'ဖြုန်းတီးတာ' မှာ လုံးဝ မတူညီပါဘူး။ ဤသည်မှာ သူတစ်ပါး၏ လုပ်အားကို မလေးစားခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ထိုသို့သော သူများသည် ထမင်းစားရန်ပင် မထိုက်တန်ဟု လင်းယန်က ဒေါသတကြီး တွေးလိုက်မိသည်။
သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ၏ မုန်ညင်းစေ့များကို ဝယ်ယူကြသော အင်တာနက် အသုံးပြုသူများကို သတိရသွားသည်။ "သူတို့ကတော့ ဗိုက်ထဲရောက်အောင် စားကြမှာပါလေ... ဖြုန်းတီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
ထို့ပြင် ၎င်းမှာ မျိုးစေ့ ဖြစ်သော်လည်း ဈေးနှုန်းမှာ အလွန် သင့်တင့်လှသည်။ မုန်ညင်းစိုက်ခြင်းမှာ တကယ်တော့ ပိုက်ဆံ မရပါချေ၊ မိတ်ဆွေဖွဲ့ရုံနှင့် အစိုးရထောက်ပံ့ကြေးလေး ရရုံသာရှိသည်။
"ဒါနဲ့... နိုင်ငံတော်က ထောက်ပံ့တဲ့ ယွမ်ခြောက်သန်းက ဘယ်တော့မှ ရမှာလဲ မသိဘူး။" လင်းယန် အနည်းငယ်တော့ မျှော်လင့်နေမိသည်။
ယွမ်ခြောက်သန်းဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် ရေတစ်ပေါက်စာလောက်သာ ရှိသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ စနစ်၏ အကူအညီမပါဘဲ မိမိ၏ အရည်အချင်းဖြင့် ရှာဖွေထားသော ပိုက်ဆံဖြစ်၍ အဓိပ္ပာယ် ရှိလှသည်။
"တကယ်တော့ ဒီမုန်ညင်းစေ့ရဲ့ အကျိုးအမြတ်က ကိုယ်တိုင်စိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် အစိုးရ ထောက်ပံ့ကြေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အနာဂတ်မှာ မျိုးစေ့တွေ ရောင်းရမယ့် အပေါ်မှာ ရှိတာ။
တစ်ပေါင် ရောင်းရတိုင်း ကျွန်တော့်ကို ပြားပိုင်းလေးတွေပဲ ခွဲပေးရင်တောင်... အဲ့ဒါတွေ စုလိုက်ရင် တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိန်းဂဏန်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မျိုးစေ့ ဆိုတာက တန်ချိန်နဲ့ ချီပြီး ရောင်းရတာကိုး။"
လင်းယန်သည် ဤကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေးဖြင့် ပိုက်ဆံရမည့် နည်းလမ်းကို အလွန် သဘောကျသည်။ ၎င်းမှာ သူသည် ကျန်းနန် စိုက်ပျိုးရေး တက္ကသိုလ်နှင့် ပူးပေါင်းထားသောကြောင့် ဖြစ်သလို၊ စူပါမုန်ညင်းစေ့ အပြင် အခြားသော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကြီးသည့် သီးနှံများ ရှိနေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်၏။ မဟုတ်လျှင်မူ ဤကဲ့သို့သော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လင်းယန်သည် စနစ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ- "ဒီလအနည်းငယ်အတွင်း စိုက်ပျိုးတာနဲ့ ရိတ်သိမ်းတာတွေ ပေါင်းလိုက်ရင်... အကောင့်ထဲမှာ ပိုက်ဆံ ယွမ် ၄.၂ ဘီလီယံတောင် ရှိနေပြီလား။"
လင်းယန် အတော်လေး အံ့ဩသွားသည်။ သူ၏ အကောင့်ထဲရှိ ငွေကြေးပမာဏမှာ ချင်အဖေထက်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ 'နွန်ခရိုင်၏ အချမ်းသာဆုံး သူဌေးကြီး' ဟု ခေါ်လျှင်ပင် လုံးဝ မှားမည်မဟုတ်ပေ။ ပြဿနာမှာ...
"ပိုက်ဆံတွေက ဒီလောက်တောင် များနေပြီ၊ ဘယ်မှာ သွားသုံးရမလဲ?" လင်းယန် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။
ချင်းရှန်းရွာတွင် နေထိုင်ရသည်မှာ ပိုက်ဆံသုံးစရာ နေရာ အမှန်တကယ် မရှိလှပေ။ စားစရာက ကိုယ်တိုင် စိုက်သည်။ ဝတ်စရာကလည်း တန်ဖိုးကြီးတာ မဟုတ်။ အိမ်ဝင်း ငါးခုမှာ ဧက ၂၀ ကျော် ကျယ်ဝန်းပြီး ရှန်ဟိုင်းကဲ့သို့ မြို့လယ်ခေါင် မဟုတ်သော်လည်း၊ တန်ဖိုးမှာမူ ငွေကြေးနှင့်ပင် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်သော 'ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ်' ဖြစ်နေပြီ။
သွားလာရေး အပိုင်းတွင်မူ... အဘိုးစူး၏ ရဟတ်ယာဉ်ကိုတော့ သူ မရနိုင်သေးပေ။
"အဘိုးစူးကလည်း တော်တော် တွန့်တိုတာပဲ၊ စစ်ဘက်ရာထူးကို လက်ခံမှ လေယာဉ်စီးခွင့် ပေးမယ်တဲ့။ အဲ့ဒီ လေယာဉ်ကလည်း တဂျုန်းဂျုန်းနဲ့ ဆူညံလိုက်တာ၊ ထရက်တာထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ်။ မစီးချင်ပါဘူး။
ငါ့မှာ ပိုက်ဆံတွေ များလာရင် ကိုယ်ပိုင် လေယာဉ်တစ်စင်းလောက် သွားအပ်လိုက်မယ်။"
လင်းယန် မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း ချင်စုစုကို လေယာဉ်ကိစ္စ စုံစမ်းခိုင်းလိုက်သည်။ ဝန်ခံရလျှင် ချင်စုစု ဆိုသည့် အမျိုးသမီး ဒရိုင်ဘာမှာ ခိုင်းရတာ တော်တော်လေး အဆင်ပြေလှသည်။
"သူဌေး... ကျွန်မ လေယာဉ်မောင်းလိုင်စင် သွားဖြေရမလား? ရှင်က ရဟတ်ယာဉ် လိုချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ပိုင် ဂျက်လေယာဉ် လိုချင်တာလား? ချင်းရှန်းရွာမှာ လေယာဉ်ပြေးလမ်းဆောက်ဖို့ လိုမလား?"
"......"
လင်းယန် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ ချင်စုစုကို လိုင်စင် သွားဖြေခိုင်းရမည်လား? ဘယ်လိုများ စဉ်းစားလိုက်တာပါလိမ့်။ သူမ လိုင်စင်ရလာလျှင်ပင် လင်းယန်က စီးရဲပါ့မလား။ အဘိုးစူးဆီက အနားယူထားတဲ့ လေယာဉ်မှူးအချို့ကို တောင်းခိုင်းလိုက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား။
ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လင်းယန်မှာ ကားမောင်းလိုင်စင် ရှိသည်မှာ ကြာလှပေပြီ။ လူကိုယ်တိုင် ချင်းရှန်းရွာအထိ လာပြီး စစ်ဆေးပေးခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကားလေး မောင်းရုံလောက်ပဲရမယ် ထင်ထားတာ၊ တကယ်တမ်း လိုင်စင် ထွက်လာတော့ A1 (အကြီးစားယာဉ်မောင်းလိုင်စင်) ဖြစ်နေ၏။ ဒုံးကျည်တင် ကားကြီးတွေကိုတောင် မောင်းလို့ရသည့် လိုင်စင်မျိုးပင်။
"ဒါနဲ့ စုစု... ငါ လယ်ယာသုံး ပိုးသတ်ဆေးဖျန်းတဲ့ လေယာဉ်တစ်စင်း မှာထားတယ် မဟုတ်လား?"
ချင်စုစုက မျက်စောင်းထိုးရင်း- "အမေရိကန်က မှာထားတာလေ၊ နောက်နှစ်မှ ရမှာ။ ပြတိုက်ထဲမှာ ထည့်ထားဖို့ မဟုတ်ဘူးလား?"
"မောင်းကြည့်ဖို့ သုံးလို့ရတာပဲ။"
ချင်စုစု ကြောင်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လန့်သွားသည်။ "ရှင်က... တစ်နာရီကို ကီလိုမီတာ ၈၀၀ မောင်းလို့ရတဲ့၊ အတောင်ပံ ၁၁ မီတာ ကျယ်ပြီး ဝန်ချိန် ကီလို ၁၀၀၀ တင်နိုင်တဲ့၊ ကမ္ဘာစစ်တုန်းက တိုက်လေယာဉ်တွေနဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် တန်းတူတဲ့ လေယာဉ်ကြီးကို မောင်းကြည့်ဖို့ သုံးမလို့လား?"
"ပြီးခဲ့တဲ့ ရာစုနှစ်က နည်းပညာပဲလေ၊ အခုတော့ ဂျက်အင်ဂျင်တွေ ခေတ်ရောက်နေပြီ မဟုတ်လား? အဲ့ဒါကို လေ့ကျင့်ဖို့ သုံးတာ ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲ?" ဟု လင်းယန်က ပြန်မေးလိုက်လေတော့သည်။
***