အခန်း (၁၃၃-၁၃၄)

အခန်း ၁၃၃ ။ လူကောင်းတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ

ယန်ကျင်းလီသည် လင်းယန်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကြည့်ကာ လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ တစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးမီမှာပင် ကိစ္စအားလုံးမှာ ပြေလည်သွားခဲ့လေပြီ။ ကုမ္ပဏီသည် သူမနှင့် စာချုပ်ကို ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ ဖျက်သိမ်းပေးရုံတင်မကဘဲ သူမ ရှာဖွေခဲ့သမျှ ငွေကြေးအားလုံးကိုလည်း ပြန်ပေးခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ဖုန်းထဲမှ ပြောဆိုသည့် လေသံမှာလည်း အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာလှ၏။ သူမအား စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မည့် အရိပ်အယောင် စိုးစဉ်းမျှပင် မရှိပေ။ မိမိမှာ တောရွာလေးမှ လာသူဖြစ်သဖြင့် မိမိ၏ ဩဇာအာဏာကြောင့် ကုမ္ပဏီက ကြောက်ရွံ့သွားခြင်းမဟုတ်မှန်း သူမ ကောင်းကောင်း သိသည်။ တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ... ကုမ္ပဏီမှ လူများသည် လင်းယန်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်းပင်။

“ရှင်က သူတို့ကို တော်တော်လေး ထိတ်လန့်သွားအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ။”

လင်းယန်ကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပင်။ “ငါက လယ်စိုက်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် လူတွေကို ကြောက်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ?”

ယန်ကျင်းလီသည် လင်းယန် ပြောသည်မှာ မှန်သည်ဟု ခံစားရသော်လည်း တစ်ခုခုတော့ မှားနေသလိုပင်။ သူသည် သာမန် လယ်သမားတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ လယ်စိုက်ရင်းနှင့် တက္ကသိုလ် ပါမောက္ခ ဖြစ်လာနိုင်သလို၊ သိပ္ပံဆုတွေ ရနိုင်ပြီး၊ ဒီလောက်အထိ ချမ်းသာလာနိုင်ပါ့မလား? အကယ်၍သာ ထိုသို့ဆိုလျှင် လူတိုင်း မြို့ကြီးတွေဆီ အတင်းသွားနေကြရန် မလိုတော့ဘဲ အားလုံး လယ်စိုက်ကြရုံသာ ရှိတော့သည်။

သူမသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး စဉ်းစားမရတော့သဖြင့် လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။ “ရှင် ကျွန်မကို ဒုက္ခမပေးဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။”

“ဒါနဲ့... ရှင် ကျွန်မကို တကယ်ပဲ ‘အငယ်’ (အငယ်အနှောင်း) အဖြစ် ထားချင်တာလား။”

ဤအချိန်တွင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ မျှော်လင့်ချက်လေးများ ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။ လင်းယန်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အလွန် မြင့်မားလွန်းလှသဖြင့်၊ ယခုအခါ သူတို့နှစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းမှာ မတူညီတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် လင်းယန်အပေါ် သူမ၏ သဘောထားမှာလည်း ပို၍ တက်ကြွလာခဲ့သည်။

လင်းယန်မှာမူ ရေနွေးကြမ်း သောက်နေရင်း သီးသွားရသည်။ ဘာ... အငယ် ဟုတ်လား? “အထင်မလွဲပါနဲ့ဦး။”

ယန်ကျင်းလီမှာမူ ပို၍ စိတ်ပေါ့ပါးသွားပုံရသည်။ သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဗိုက်ပေါ်တွင် တင်ကာ ပျင်းရိပျင်းတွဲဟန်ဖြင့် မှီထိုင်လိုက်ရာ၊ သူမဆီမှ ဖော်မပြနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှု တစ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် အနုပညာလောကထဲသို့ ရောက်ရှိသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် ရင်ထဲမှ ရိုးသားမှုကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲပင်။

“ကျွန်မ ဒီနေရာလေးကို ကြိုက်တယ်။ အကယ်၍ ရို့ရို့က ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိဘူးဆိုရင်... ကျွန်မကတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မက ရှင့်လူ ဖြစ်သွားပြီနော်။

ကျွန်မအပေါ်ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပေးရမယ်။”

သူမ၏ ပါးစပ်မှ ရဲတင်းလှသော စကားများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လင်းယန်မှာ ရေနှစ်ငုံခန့် သောက်ကာ စိတ်ကို ထိန်းလိုက်ရသည်။ ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျင်းယွမ်ဟန်၏ အလုပ်လုပ်ပုံကိုလည်း ချီးကျူးမိသည်။

တကယ်တမ်းတွင် ဤကိစ္စကို တိုက်ရိုက် သွားရောက် ညှိနှိုင်းလျှင် ယန်ကျင်းလီ၏ ကုမ္ပဏီက သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အစကတည်းက ဒုံးကျည်ဖြင့် ပစ်ပေါက်သကဲ့သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်လိုက်သဖြင့် ထိုသူများမှာလည်း လက်လျှော့လိုက်ကြရခြင်း ဖြစ်၏။ ယန်ကျင်းလီကို ဆုံးရှုံးရသည်က ပိုမိုကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုများထက်စာလျှင် ပို၍ သက်သာသည် မဟုတ်လား။

ထို့ပြင်... လင်းယန်၏ အဆင့်အတန်းမှာလည်း သူတို့ကို အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။ Influencer တစ်ယောက်ဟု ထင်ရသော ‘ဖရဲသီးကိုကို’ နောက်ကွယ်၌ ဤမျှ ဩဇာအာဏာ ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ ယွမ်ကျင်းဂရု၏ ဥက္ကဌ ကျင်းယွမ်ဟန် ကိုယ်တိုင်ကပင် သူ့ကိုယ်စား အနုပညာလောကကို တိုက်ခိုက်ပေးခဲ့သည် မဟုတ်လား။ နောက်ကွယ်တွင် မည်သို့သော အင်အားစုများ ရှိနေသည်ကို ထိုသူများ မမှန်းဆရဲတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ယန်ကျင်းလီကို လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လင်းယန်သည်လည်း ယန်ကျင်းလီကို လက်ခံရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ လက်မခံသူသည်သာ လူမိုက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ ကြာမြင့်စွာ ရှိနေသော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်၏။

“ဒါနဲ့... ငါ မူးသွားတဲ့ အဲ့ဒီညက တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ?”

ယန်ကျင်းလီ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားကာ အနေရခက်သွားရှာသည်။ “ရှင်... တကယ်ပဲ အကုန် မေ့သွားတာလား?”

“အရက်အတုတွေများ သောက်မိလို့လား မသိဘူး၊ ဘယ်လို ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ လုံးဝကို မမှတ်မိတော့တာ။”

ယန်ကျင်းလီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာချလိုက်သော်လည်း ရှက်သွေးဖြန်းနေသော ပုံစံလေးကြောင့် လင်းယန်မှာ အမျိုးမျိုး စိတ်ကူးယဉ်မိတော့သည်။

“ဟွန့်... တခြားသူတွေကိုပဲ သွားမေးတော့။”

ယန်ကျင်းလီသည် ထိုစကားတစ်ခွန်းကို ချန်ထားခဲ့ကာ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ လင်းယန် တစ်ယောက် ခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

'ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မြန်မြန် ထွက်ပြားသွားရတာလဲ? ငါက တစ်ခုခု ဆက်လုပ်မလို့ဟာကို!'

ကံကောင်းသည်မှာ သူမသည် အိမ်တွင်ပင်ရှိနေသဖြင့် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိပါသေးသည်။ ထို့နောက် လောင်ဝမ်နှင့် ချင်အဖေတို့ရှိရာသို့ သူ ပြန်လာခဲ့ရာ၊ ချင်အဖေက ပြုံးစိစိဖြင့် လှမ်းမေးသည်။

“ဒီလောက်တောင် မြန်ရသလား?”

လင်းယန် ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် သဘောပေါက်သွားကာ- 'ဒီအဘိုးကြီးကတော့ လူကောင်း မဟုတ်ဘူးပဲ!' ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ!

လင်းယန်က သူ့ကို အဖတ်မလုပ်ဘဲ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ “ဒီတစ်ခါ ကျင်းယွမ်ဟန် လုပ်ပေးတာ တကယ်ပဲ ကောင်းတယ်။”

ချင်အဖေက ရယ်မောရင်း- “နည်းလမ်းတွေကတော့ တကယ် မြင့်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တောင် မလိုက်နိုင်ဘူး။”

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို ဖုန်းတစ်ချက် ဆက်လိုက်ရုံဖြင့် အခြေအနေအားလုံးကို သိရှိနိုင်သည် မဟုတ်လား။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် လင်းယန်ကို အားကျသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

“ရှင်က တကယ် တော်တာပဲ။ အလှလေးတွေ ဒီလောက်အများကြီး အိမ်ထဲမှာ အတူရှိနေတာတောင် ဘာပြဿနာမှ မတက်ဘူး။”

လောင်ဝမ်မှာ ရေနွေးကြမ်း သောက်နေရင်း သီးသွားရသည်။ “ကြည့်ရတာ... ခင်ဗျားမှာ အတွေ့အကြုံတွေ အများကြီး ရှိပုံပဲနော်။”

ချင်အဖေက ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်ကာ- “လောင်ဝမ် သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ၊ မိန်းကလေးတွေက အရည်အချင်းရှိတဲ့ အမျိုးသားတွေကို သဘောကျကြတာပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်က သူ့လောက် မတော်ပေမဲ့လည်း မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... နောက်ဆုံးတော့လည်း နှမြောစရာပါပဲ။”

လောင်ဝမ်ကတော့ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူက တစ်သက်လုံး သုတေသနပဲ လုပ်လာသူ ဖြစ်သဖြင့် မျိုးစေ့များအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုက အမျိုးသမီးများထက် ပို၍ ကြီးမားလှသည်။ သို့သော် အားကြီးသူကို အမျိုးသမီးများ သဘောကျတတ်သည်ကိုတော့ သူလည်း နားလည်ပါသည်။

ယခုခေတ် စံနှုန်းများအရ တရားမျှတသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ် ချမ်းသာသူများကြားတွင်မူ... လင်တစ်ယောက် မယားတစ်ယောက် စံနှုန်းကို လိုက်နာသူမှာ လူကျင့်ဝတ် စံပြပုဂ္ဂိုလ်ဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်ပေလိမ့်မည်။ အများစုမှာမူ ‘အိမ်က ဇနီးကိုလည်း မစွန့်၊ အပြင်က အလှလေးတွေကိုလည်း မလွှတ်’ ဆိုသည့် ပုံစံမျိုးသာ ဖြစ်ကြသည်။ အိမ်ထဲကိုသာ ခေါ်မလာလျှင် ကိစ္စမရှိဟု ယူဆကြ၏။

ချင်အဖေဆိုသည့် လူကြီးကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် သိနိုင်သည်။ ငယ်ငယ်တုန်းက အပြင်မှာ အမျိုးသမီး ပေါင်းများစွာ ထားခဲ့လိမ့်မည်ဟု လင်းယန်က လုံးဝ မသံသယဖြစ်မိပေ။

လင်းယန်သည် ခြံဝင်းထဲရှိ မြေလွတ်ကို ကြည့်ရင်း- “နောက်ကျရင် အဘိုးအတွက် ဂိုဂျီဘယ်ရီပင်လေး စိုက်ပေးရမယ်၊ အားရှိအောင်လို့။”

ချင်အဖေမှာ ချက်ချင်းပင် အနေရခက်သွားရသည်။ “ကြည့်ရတာ... ရှင့်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက်ပဲ ရှင် စဉ်းစားနေပုံရတယ်နော်။”

“ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျားကိုတောင် သတ်နိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ဆိုရင် ဒါတွေ လိုမယ် မထင်ဘူး။”

လင်းယန်ကတော့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုအပေါ် အလွန် ကျေနပ်နေသည်။ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်က ဆယ်ယောက်ကို ယှဉ်နိုင်လျှင်ပင်၊ ထိုကဲ့သို့သော စစ်သား ငါးယောက်လောက် ပေါင်းတိုက်လျှင်ပင် လင်းယန်ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤရွာထဲရှိ စစ်သားများသည် တကယ့် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း လင်းယန်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားရှေ့တွင်မူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ကြပေ။ သူ၏ စွမ်းအင်ဖြင့်ဆိုလျှင် တစ်ညလုံး တိုက်ပွဲဝင်လျှင်ပင် မောပန်းလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်... တစ်ခါတစ်ရံတွင် အားအရမ်းကြီးလွန်းခြင်းကလည်း ကောင်းသည့်အချက်တော့ မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် လောင်ဝမ်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့... နောက်ဆုံးတော့လည်း တစ်ယောက်ယောက်ကိုတော့ နေရာပေးရမှာပဲလေ။ စူးရို့ရို့လေးက တကယ် ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဘိုးစူးက ဒီမှာ ရှိနေသေးတော့ မင်းအတွက် နည်းနည်းတော့ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေမလား။”

ချင်အဖေကလည်း ထောက်ခံဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ “လောင်ဝမ်... သူ့ကို တစ်နေရာရာကို လွှဲထုတ်လို့ မရဘူးလား?”

“အဘိုးစူးက နေ့တိုင်း မြေပဲခင်းထဲပဲ သွားနေတာလေ။ အဲ့ဒီ မြေပဲတွေကို သူ့မြေးမလေးထက်တောင် ပိုပြီး ဂရုစိုက်နေတာ။ ဘယ်လိုမှ နှင်ထုတ်လို့ မရဘူး။”

ချင်အဖေကလည်း- “ဒီကောင်လေးရဲ့ အိမ်နောက်ဖေးမှာ လူတွေက အရမ်းများနေတော့ နေ့ခင်းဘက်ဆိုရင်တော့ အခွင့်အရေးမရှိဘူးပေါ့။”

လင်းယန်မှာမူ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။ ဤလူကြီး နှစ်ယောက်မှာ မိမိထက်ပင် ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေကြသည် မဟုတ်လား။ ရွာထဲရှိ ကလေးထိန်းချင်နေသော လူကြီးများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံထားရခြင်းများလား? သို့သော် သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ပါက မိမိအနေဖြင့် ကလေး အယောက်ပေါင်း များစွာ မွေးလျှင်ပင် ရွာထဲက လူကြီးတွေ ဝိုင်းထိန်းပေးကြရန် လုံလောက်နေပါသေးသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ရှောင်ဝူလေးက မုန့်များ ယူဆောင်လာသဖြင့် ထိုစကားဝိုင်း ပြတ်သွားခြင်းပင်။ လီရှောင်ချီ ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ရှောင်ဝူလေး၏လက်ရာမှာ ပိုမို ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ လက်ဖက်ရည်နှင့် မြည်းစရာ မုန့်များမှာ တကယ့်ကို ရှယ်ပါပဲ။

ပြဿနာမှာ... မုန့်လာပို့ရုံတင် မဟုတ်ဘဲ ဖုန်းကိုပါ မြှောက်ပြီး သူ့ကို ဘာလို့ ဗီဒီယို ရိုက်နေရတာလဲ?

***

wunzinnosp

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

SFS 134

အခန်း ၁၃၄ ။ ဝူယင်းရဲ့ အခြေအနေက ထူးခြားနေတယ်

ရှောင်ဝူလေး မကြာသေးမီက ဗီဒီယိုရိုက်ခြင်းကို စွဲလန်းနေသည့် ကိစ္စအပေါ် လင်းယန် ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။ ကလေးဆိုသည်မှာ ထူးဆန်းသော အရာများနှင့် တွေ့လျှင် မှတ်တမ်းတင်ထားလိုကြသည် မဟုတ်လား။

“ဗီဒီယို ထပ်တင်ဦးမလို့လား?”

လင်းယန်၏ မေးခွန်းကြောင့် ရှောင်ဝူလေးက လျှာလေးထုတ်ကာ- “အင်တာနက်က လူတွေက အတင်း တောင်းဆိုနေကြလို့လေ ကိုကို။”

လင်းယန် နဖူးကို ပွတ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ရှောင်ဝူလေး ရိုက်တာကို မတားချင်သော်လည်း သူမ၏ ရိုက်ကူးမှု အဆင့်အတန်းမှာမူ လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်ကအတိုင်းပင်။ ဖုန်းတွင် Anti-shake (တုန်ခါမှု တားဆီးခြင်း) စနစ် ပါဝင်သော်လည်း သူမ ရိုက်သည့် ပုံရိပ်များမှာ တော်တော်လေး တုန်ခါနေဆဲ ဖြစ်၏။

“တကယ် ရိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ရပါတယ်။ မမရှောင်ချီရဲ့ ကင်မရာသမားတွေဆီမှာ သေချာ သွားသင်ဦး။ ရိုက်ကွက်တွေ၊ အချိုးအစားတွေဆိုတာ သင်ထားရင် ပညာပဲလေ။ ဒါနဲ့... ငါ့ကို ရိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အိမ်စာတွေကို အရင် အပြတ်လုပ်ထားရမယ်နော်။”

ရွာထဲတွင် အရင်းအမြစ်များ ရှိနေသဖြင့် လင်းယန်က ရှောင်ဝူလေးကို ကောင်းကောင်း အသုံးချစေချင်သည်။ လီရှောင်ချီ၏ ကင်မရာသမားများမှာ တကယ့် ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် သင်ယူထားခြင်းက မဆိုးပေ။ ထို့ပြင် လီရှောင်ချီ၏ ရိုက်ကူးမှုများမှာ ချင်းရှန်းရွာ၏ ပုံမှန်နေထိုင်မှု ဘဝကို ထိခိုက်ခြင်း မရှိပေ။ ရွာထဲက လူကြီးအချို့ ဗီဒီယိုထဲ ပါဝင်သွားခြင်းကိုလည်း လင်းယန်က ဂရုမစိုက်ပေ။

ထိုလူကြီးများသည် လူငယ်များနှင့် စကားပြောရသည်ကို ပို၍ သဘောကျကြသည်။ ရွာထဲတွင် လူငယ်တွေ များလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ အစကတော့ ပျော်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာကြသည်။ လူတွေ များလွန်းသဖြင့် လယ်ထဲက ထွက်သော သီးနှံများက အားလုံးအတွက် လုံလောက်ပါ့မလားဟု သူတို့ စိတ်ပူနေကြခြင်း ဖြစ်၏။ ‘မြေရှိသလောက် လူကို ကျွေးနိုင်တယ်’ ဆိုသော ရိုးရှင်းသည့် အတွေးအခေါ်ပင်။ လင်းယန် မည်သို့ပင် ရှင်းပြစေကာမူ ထိုလူကြီးများက နားမလည်ကြပေ။

ရှောင်ဝူလေး နေ့တိုင်း ဖုန်းကိုင်ပြီး လျှောက်သွားနေခြင်းက ရွာကလူကြီးများနှင့် ပိုမို ရင်းနှီးစေသဖြင့် လင်းယန်လည်း လွှတ်ထားလိုက်တော့သည်။ ရှောင်ဝူလေးကတော့ ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပြောင်ပြရင်း- “ကိုကို အစုတ်ပလုတ်... နေ့တိုင်း အိမ်စာပဲ လုပ်ခိုင်းနေတာ။” ဟု ဆိုကာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

လောင်ဝမ်ကတော့ ကြည့်ရင်း ရယ်မောနေ၏။ “ရှောင်ဝူလေးက တကယ် ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။”

လင်းယန်ကတော့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်- “ရွာထဲမှာ ပါမောက္ခတွေ အများကြီး ရှိတာကို သူက မသင်ဘဲ၊ ဒီလို ခေတ်သစ် အရာတွေကိုပဲ စိတ်ဝင်စားနေတယ်။”

လောင်ဝမ်က လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ရင်း- “ဒီခေတ်မှာ ဘယ်သူက လယ်စိုက်ချင်တော့မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ အင်တာနက်ကို နားလည်တာလည်း မဆိုးပါဘူး။ အဘိုးယွမ်ရဲ့ ကျောင်းသားတွေတောင် ဗီဒီယိုတွေ ရိုက်နေကြတာပဲ၊ မင်းလည်း စမ်းကြည့်သင့်တယ်လေ။”

လင်းယန်က အမြန် လက်ကာပြလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က အဘိုးယွမ်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်လို့ ရမှာလဲ။”

“မင်းရဲ့ လက်ရှိ ဂုဏ်သတင်းက အဘိုးယွမ်နဲ့ မရှေးမနှောင်းပဲလေ။ ပြီးတော့ မင်းက နောက်လူက အရင်လူကို ကျော်တက်မယ့် အလားအလာတွေတောင် ရှိနေတာ။” လောင်ဝမ်က လင်းယန်ကို ချီးကျူးရန် ဝန်မလေးပေ။ မိမိ တစ်သက်လုံး ကြိုးစားခဲ့သော ဂုဏ်သတင်းကို ဤလူငယ်လေးက ရရှိသွားသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ သူလည်း ဂုဏ်ယူမိသည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူသည် လင်းယန်အား လမ်းပြပေးသူ အဖြစ် သမိုင်းတွင် ကျန်ရစ်နိုင်မည် မဟုတ်လား။ ဤသည်မှာ သူတို့မျိုးဆက်အတွက် မငြင်းပယ်နိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုပင် ဖြစ်၏။

စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ဆိုသည်မှာ ထာဝရ တည်မြဲသည် မဟုတ်လား။ သေချာသည်မှာ လူငယ်တစ်ယောက် အနေဖြင့် ပိုက်ဆံကို မမက်သူ ရှိပါ့မလား။ Short Video လုပ်ငန်းက ပိုက်ဆံရမှန်း လင်းယန် သိပါသည်။ သို့သော်...

ပိုက်ဆံရှာသည့်နှုန်းမှာ လယ်စိုက်သလောက် မမြန်ပေ။ ရိုက်ကူးခြင်း၊ တည်းဖြတ်ခြင်းနှင့် ထိန်းသိမ်းခြင်းများမှာ အချိန်နှင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများ များပြားလှသည်။ ထို့ပြင် ဝင်ငွေမှာလည်း တည်ငြိမ်ချင်မှ တည်ငြိမ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ထက်စာလျှင် အေးအေးဆေးဆေး လယ်စိုက်ပြီး စနစ်ဆီကနေ အကျိုးအမြတ် ထုတ်ယူခြင်းကသာ ဘဝကို ပိုမို အဆင်ပြေစေပါလိမ့်မည်။ ယခုအခါ မြေဧက ၉၀၀ တောင် ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ၊ ထိုမြေများကို ပစ်ထားရန် လင်းယန် လုံးဝ ဆန္ဒမရှိပေ။

“အင်တာနက် ကိစ္စကတော့ ရှောင်ဝူ ကြိုက်ရင် ကျွန်တော် ကူညီပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် လုပ်ဖို့ကတော့ အချိန် မရှိဘူး။”

ကျေးလက်ဘဝမှာ ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏။ လူအများစုမှာ ရှင်သန်ရေးအတွက်သာ အာရုံစိုက်နေကြရသဖြင့် စိတ်အပန်းဖြေရန် အချိန် သိပ်မရှိကြပေ။ လင်းယန်သည် သတင်းအချက်အလက်များကိုပင် သူတစ်ပါး ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် ကြားရသည်က ပိုများသည်။

လင်းယန် လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း ဖုန်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ- “ဟင်... ဘာလို့ Follower ၂ သန်းလောက် ထပ်တိုးလာပြန်တာလဲ? ငါ့အကောင့်က မတင်တာ ကြာပြီလေ။”

လောင်ဝမ်နှင့် ချင်အဖေတို့ကတော့ ပြုံးပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်ကြသည်။ ဤကိစ္စအပေါ် သူတို့ အများကြီး မပြောလိုတော့ပေ။ ချင်အဖေကတော့ စကားလမ်းကြောင်းကို ကျင်းယွမ်ဟန် ဆီသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။

“ကျင်းယွမ်ဟန်က ရွာထဲကို လာလည်ချင်လို့တဲ့။ ရှင် ဘယ်တော့ အားမလဲဆိုတာ မေးခိုင်းလိုက်တယ်။”

လင်းယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “လာခိုင်းလိုက်လေ။”

ကျင်းယွမ်ဟန်၏ အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ သူသည် လင်းယန်နှင့် ရန်စရန် အစီအစဉ် မရှိသည့်အပြင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာလည်း မျက်နှာသာ ပေးခဲ့ဖူးသည်။ လင်းယန်အနေဖြင့် သူ၏ ဇနီးဟောင်း ကိစ္စကို ဆုပ်ကိုင်ထားရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ချင်းရှန်းရွာသို့ လာမည်ဆိုပါက သူ ကြိုဆိုပါသည်။ ယန်ကျင်းလီ ကိစ္စတွင်လည်း သူ အများကြီး ကူညီပေးခဲ့သည် မဟုတ်လား။

“သူက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပါ ခေါ်လာချင်လို့တဲ့၊ ရှင် သဘောတူပါ့မလား?”

“ရပါတယ်၊ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်။”

ဤကိစ္စကို လင်းယန် မကန့်ကွက်ပေ။ ချင်းရှန်းရွာမှာ ယခုအခါ သာမန်ရွာလေး မဟုတ်တော့ဘဲ နာမည်ကျော်ကြားနေပြီ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ အဘိုးစူးက စစ်တပ်တစ်ခွဲကို လွှတ်ပြီး ကင်းစောင့်မထားလျှင်၊ ဤနေရာသို့ လူအမြောက်အမြား ရောက်ရှိလာကြပေလိမ့်မည်။

ယန်ကျင်းလီ ပြောပြချက်အရဆိုလျှင် အဆိုးဆုံးမှာ လာကပ်မည့်သူများ မဟုတ်ဘဲ၊ ရူးသွပ်နေသော အမျိုးသမီး ပရိသတ်များ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သိရသည်။ လူငယ် အမျိုးသမီး အများစုမှာ အချိန် ပေါများကြသူများ ဖြစ်၏။ ထိုပရိသတ်များ ရူးသွပ်လာလျှင် တကယ်ကို အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်ပါသည်။ အမျိုးသား သရုပ်ဆောင် အချို့ ရေချိုးနေစဉ် အခန်းထဲ ခိုးဝင်ပုန်းနေသော အမျိုးသမီး ပရိသတ်များ ရှိဖူးသကဲ့သို့၊ ခိုးရိုက်ခြင်းနှင့် နောက်ယောင်ခံ လိုက်ခြင်းများမှာ အခြေခံ လုပ်ရပ်များသာ ဖြစ်သည်။ သေချာသည်မှာ... ဤအကြောင်းများကို စူးရို့ရို့က သူ့အား ရှင်းပြထားခြင်း ဖြစ်၏။

“တကယ်တော့ အမျိုးသမီး ပရိသတ်တွေ ကိစ္စက ကျွန်တော် သိပ်စိတ်မဝင်စားပါဘူး။”

“ဒါပေမဲ့... စူးရို့ရို့ တို့၊ ယန်ကျင်းလီ တို့ကတော့ တော်တော်လေး စိတ်ပူနေကြပုံပဲ။”

လင်းယန် မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်မိသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးသမီး ပရိသတ်များ ရှိနေခြင်းကပင် သူ၏ အိမ်တွင်း ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းပေးထားသည့် အဓိက အကြောင်းရင်း ဖြစ်နေသလားဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အားလုံးတွင် တူညီသော ‘ရန်သူ’ ရှိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ကံကောင်းသည်မှာ ရွာသို့ လာကြသော အမျိုးသမီး ကျောင်းသားများမှာ လွန်လွန်ကျူးကျူး မရှိကြပေ။ တစ်ယောက်မှလွဲ၍ပေါ့...

ဝူယင်းဆိုသည့် ထိုအမျိုးသမီး... လင်းယန် လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ ဝူယင်းတစ်ယောက် မကြာသေးမီက ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိတော့ပါ။ သူမသည် ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာ မနေတော့ဘဲ၊ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ချွတ်ကာ ‘ခြေအိတ်အမည်း’ များကို ဝတ်ဆင်လာခဲ့သည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပသူ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ၊ ထိုဝတ်စုံနှင့်ဆိုလျှင် တကယ့်ကို အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေ၏။

ခြေတံတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် ရှည်နေရတာလဲ? ခါးလေးကရော ဘာလို့ ဒီလောက် သေးနေရတာလဲ? အရင်က ဘာလို့ သတိမထားမိခဲ့တာလဲ? ဤအခြေအနေမှာ လုံးဝကို မူမမှန်ပေ။ သုတေသန လုပ်ငန်းများပင် ရပ်နားလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြည်ပရှိ အရင်းရှင် အင်အားစုအချို့မှာမူ လင်းယန်အပေါ် ဆက်လက်၍ ချောင်းမြောင်းနေကြဆဲပင်။ သူတို့သည် နည်းမျိုးစုံ ကြိုးစားခဲ့ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် Delivery မှတစ်ဆင့် လင်းယန် အင်တာနက်ပေါ်တွင် ရောင်းချခဲ့သော မုန်ညင်းစေ့များကို ရရှိသွားခဲ့ကြသည်။ ဤသည်က သူတို့ကို အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့၏။

ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ရတယ်! သူလျှိုတွေ အများကြီး အဖမ်းခံခဲ့ရတယ်! ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့... ချင်းရှန်းရွာက ထွက်တဲ့ မျိုးစေ့ကို ရလိုက်ပြီဗျို့!

၎င်းမှာ မုန်ညင်းစေ့သာ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့အတွက် အလွန် အဖိုးတန်လှသည်။ “မုန်ညင်းစေ့ ရပြီဆိုမှတော့... မုန်လာဥနီ၊ မြေပဲနဲ့ တခြားအရာတွေ ရဖို့ကလည်း မဝေးတော့ပါဘူး။”

“ဒီမုန်ညင်းစေ့ကနေတစ်ဆင့်... ပိုပြီး အသုံးဝင်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို ငါတို့ ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်။”

“လူတစ်ယောက်ရဲ့ သုတေသနဆိုတာ... သေချာပေါက် ခြေရာခံလို့ ရစမြဲပဲ။”

ပြည်ပ အရင်းရှင် အမြောက်အမြားမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြစဉ်၊ ကျင်းယွမ်ဟန်သည်လည်း သူ၏ သူငယ်ချင်းနှင့်အတူ ချင်းရှန်းရွာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။ သို့သော် သူ ခေါ်လာသည့် လူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်းယန် အလွန် အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။

***