အခန်း(၁၃၇-၁၃၈)

အခန်း ၁၃၇ ။ မြေပဲရိုးတွေ ရောင်းအားတက်နေပြီ

ယန်ကျင်းလီရဲ့ စိတ်ကူးအတိုင်းဆိုရင် မြေပဲရိုးတွေက တကယ့်ကို ဈေးကွက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေတာပါ။ ဒီခေတ်မှာ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် ချစ်တဲ့သူတွေ အရမ်းများသလို၊ သူတို့အတွက် ပိုက်ဆံပုံအော သုံးချင်တဲ့သူတွေကလည်း ပိုများပါတယ်။ တချို့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ ဈေးနှုန်းက သောင်းဂဏန်းကနေ သိန်းဂဏန်းအထိ ရှိတတ်ပြီး၊ သူတို့စားတဲ့ အစားအစာက လူစားတာထက်တောင် ပိုကောင်းနေပါသေးတယ်။

တိရစ္ဆာန်တွေ နတ်ဝင်သည်အထိ ပါးနပ်သွားမလား ဆိုတဲ့ ကိစ္စကိုတော့ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြပါဘူး။ ချစ်ဖို့ကောင်းပြီး ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ တိရစ္ဆာန်လေးတွေကို ဘယ်သူက မချစ်ဘဲ နေမှာလဲ။ မဟုတ်ရင် Short Video ပလက်ဖောင်းတွေမှာ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကြယ်ပွင့်တွေ ဘာလို့ ဒီလောက်များနေရမှာလဲ။

“ငါကြည့်ရသလောက်တော့ တာ့ဟွမ်လည်း ဒါကို စားရတာ အရမ်းပျော်နေတာပဲ။”

“ဒါက မြင်းတွေတင်မကဘဲ တခြား အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေလည်း စားလို့ရမှာပါ။”

လင်းယန်သည် ဝူယင်းရဲ့ ဓာတ်ခွဲချက် ရလဒ်တွေကို ပြန်စဉ်းစားပြီး နောက်ဆုံးမှာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒီပစ္စည်းက စားလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။”

ကျန်တဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေကိုတော့ လင်းယန် မစမ်းသပ်ရသေးပါဘူး။ ခွေးကြီးနဲ့ မြင်းလေး ဝူးယာတို့ သိသိသာသာ ပိုပြီး ပါးနပ်လာတာတော့ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သူတို့ကိုယ်တိုင် မူလကတည်းက ဉာဏ်ရှိတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

“ဒါဆို... နည်းနည်းလောက် စမ်းရောင်းကြည့်မလား?”

“ဂိုဒေါင်ထဲမှာ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ မင်း အဆဲခံရမှာ၊ အရှက်ကွဲမှာ မကြောက်ရင်တော့ စမ်းကြည့်ပေါ့။” လင်းယန်က လက်ကာပြလိုက်သည်။

မြင်းလေးနဲ့ ခွေးကြီးသာ ဒါကို မကြိုက်ရင် လင်းယန်ကတော့ ဒါတွေကို ထင်းအဖြစ်ပဲ သုံးမိမှာပါ။ အခုတော့ အဲ့ဒီ မြေပဲရိုးတွေကို အခြောက်ခံစာအဖြစ် လုပ်ထားပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။

“ဒါဆိုရင် အခုပဲ ရှောင်ဝူလေးကို သွားပြောလိုက်မယ်။” ယန်ကျင်းလီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ဝှစ်ခနဲ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ အိမ်အထိ ပြေးသွားရင် တော်တော်ဝေးဦးမှာပါ။

လင်းယန် တွေးနေတုန်းမှာပဲ ယန်ကျင်းလီက ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ လျှပ်စစ်ဆိုင်ကယ်ကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်ပဲ လုစီးပြီး သွားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းယန် ခေါင်းယမ်းလိုက်မိ၏။ ဒါပေမဲ့...

လင်းယန်ကို အံ့ဩသွားစေတာကတော့ ယန်ကျင်းလီက မြေပဲရိုးတွေကို ရောင်းတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ (လင်းယန်ရဲ့) အကောင့်ကို သုံးပြီး ရောင်းလိုက်တာပါပဲ! Follower ၂၈ သန်း ရှိတဲ့ အကောင့်မှာ ဗီဒီယို နှစ်ခုပဲရှိပေမဲ့ ကောမန့်တွေကတော့ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပါတယ်။ Follower တွေက ဗီဒီယို ‘Update’ တက်လာဖို့ပဲ အမြဲမေးနေကြတာပါ။

တခြား Influencer တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် လင်းယန်ရဲ့ Update တင်နှုန်းက ‘နှေးတယ်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့တောင် ဖော်ပြလို့ မရတော့ပါဘူး။ တကယ့်ကို... ထူးခြားလွန်းတယ်။ ကံကောင်းတာက Follower တွေက သူတို့စိုက်ထားတဲ့ မုန်ညင်းပင် အောင်မြင်မှုတွေကို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဝေမျှနေကြတာပါပဲ။

သေချာတာကတော့... အသုံးပြုသူ အတော်များများဟာ အသီးမသီးခင်မှာတင် မအောင့်နိုင်ဘဲ မုန်ညင်းပင်တွေကို ဟင်းလုပ်စားပစ်ကြတာပါ။ အရသာကတော့ ပြောစရာ မလိုအောင် ကောင်းလှသဖြင့် အစားအသောက် Influencer တွေတောင် လက်ချောင်းလေးတွေကို လျက်မိတဲ့အထိပါပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း တခြားသူတွေကပါ လိုက်လုပ်လာကြခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

“မုန်ညင်းစေ့တွေ ဘယ်တော့ ထပ်တင်မှာလဲဗျာ! ထပ်ဝယ်ချင်လို့ပါ။”

“ညီအစ်ကိုတို့... ခင်ဗျားတို့ စိုက်ထားတဲ့ မုန်ညင်းပင်တွေ ရောင်းမလား? ဈေးကြီးပေး ဝယ်ပါ့မယ်!”

“ဖရဲသီးကိုကို ရဲ့ မျိုးစေ့ကနေ ထွက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်နော်၊ တခြားဟာနဲ့ လာမလိမ်နဲ့။”

“ဖရဲသီးကိုကို... ဗီဒီယိုလေးတွေ ထပ်တင်ပေးပါဦး။”

“အရမ်း လွမ်းနေပါပြီ။”

“မမျှော်လင့်နဲ့တော့၊ အမျိုးသမီး ပရိသတ်တွေက ဒရုန်းတွေ အများကြီးသုံးပြီး ချင်းရှန်းရွာကို သွားတဲ့လမ်းကို ရှာတွေ့သွားကြတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ သိလား?”

“ဖရဲသီးကိုကို နဲ့ တွေ့ခဲ့ရလို့လား?”

“ဖရဲသီးကိုကိုအတွက် ဖရဲသီးလေး (ကလေး) မွေးပေးဖို့လား။”

“ဖရဲသီးကိုကိုကတော့ ဘဝရဲ့ Winner ပဲ။”

“စစ်သားတွေက တားလိုက်တာလေ။ ဖရဲသီးကိုကို ကို အစိုးရက အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ် (ကာကွယ်) ထားပြီ။”

“ဟုတ်မှာပေါ့၊ သူစိုက်တဲ့ မြေပဲက တိုက်လေယာဉ်တွေအတွက် အရေးကြီးတာကိုး။”

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဝါသနာအိုးတွေကတော့ လင်းယန်ကို တကယ့် သူရဲကောင်းကြီး တစ်ယောက်လို အထွတ်အမြတ် ထားကြပါတယ်။ သူတို့ဟာ ပြည်တွင်းထုတ် တိုက်လေယာဉ် အင်ဂျင်တွေရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် အမြဲ စိတ်ပျက်ခဲ့ရသူတွေပါ။ တခြားနိုင်ငံက လေယာဉ်တွေကို အားကျခဲ့ရပေမဲ့၊ အခု လင်းယန် စိုက်ပျိုးတဲ့ မြေပဲက သူတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် လင်းယန် ဗီဒီယို တင်၊ မတင်ကို သူတို့ သိပ်ဂရုမစိုက်ပါဘူး။

“ဖရဲသီးကိုကို ဗီဒီယို မတင်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပေါက်ကြားသွားရင် မကောင်းဘူးလေ။”

“ဟုတ်တယ်... မြေပဲမျိုးစေ့ကို သိချင်တာ မှန်ပေမဲ့၊ ဒါက နိုင်ငံတော် လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ။”

ဒီအချိန်မှာ စစ်ဘက်ဝါသနာအိုးတွေနဲ့ အစားအသောက် ဝါသနာအိုးတွေကြား အငြင်းပွားမှုတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။ အစားအသောက်သမားတွေကတော့...

'မုန်ညင်းဆီတောင် ဒီလောက် အရသာရှိရင်၊ တိုက်လေယာဉ်တွေ စားတဲ့ မြေပဲကတော့... အရသာ ရှယ်ဖြစ်မှာ သေချာတယ်' လို့ တွေးနေကြတာပါ။ လင်းယန် စိုက်သမျှကတော့ အာမခံချက် ရှိပြီးသား မဟုတ်လား။

“ဘယ်တော့ မြည်းကြည့်ရမလဲ မသိဘူး။”

“အရေအတွက် ကန့်သတ်ထားလည်း ရပါတယ်၊ အဲ့ဒီနေရာမှာတင် စားခဲ့ပါ့မယ်၊ အပြင်ကို လုံးဝ ယူမလာပါဘူး။”

“ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီလို စဉ်းစားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ချင်းရှန်းရွာထဲကိုမှ ဝင်လို့မရတာ!”

“ကျန်းနန် စိုက်ပျိုးရေး တက္ကသိုလ်က ကျောင်းသား ဖြစ်မှပဲ မျှော်လင့်ချက်ရှိမယ် ထင်တယ်။”

“ကျွန်တော်တော့ စိုက်ပျိုးရေး တက္ကသိုလ်ကိုပဲ လျှောက်လိုက်ပြီဗျို့။”

“စိုက်ပျိုးရေး တက္ကသိုလ် +1”

“စိုက်ပျိုးရေး တက္ကသိုလ် +2” ...

“စိုက်ပျိုးရေး တက္ကသိုလ် +10086”

ဗီဒီယို အသစ် မတက်သော်လည်း ပရိသတ်တွေကတော့ တက်ကြွနေဆဲ ဖြစ်ပြီး အုပ်စုတွေ ကွဲကာ ငြင်းခုံနေကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူအများစုကတော့ လင်းယန်ရဲ့ ထွက်ကုန်အသစ်တွေကို မြင်ချင်နေကြတာပါ။ လင်းယန် စိုက်တဲ့ အရာတွေက ကုမ္ပဏီကြီးတွေရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းသစ်ထုတ်လုပ်နှုန်းထက်တောင် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းနေပါတယ်။

မိုးပျံဈေးကြီးတဲ့ ဖရဲသီးကို လူတိုင်း မစားနိုင်တာ မှန်ပေမဲ့၊ ဖရဲသီး မျိုးစေ့ကိုတော့ အားလုံးက မျှော်လင့်နေကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုထိတော့ ဘာသတင်းမှ မရှိသေးပါဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အသုံးပြုသူတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရုတ်တရက် တောက်ပသွားကြသည်။

“လာပြီဗျို့!”

ဒီအချိန်မှာ လူတိုင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပြည့်သွားရပါတယ်။ သူတို့ မျှော်လင့်နေတာ ကြာလှပြီ မဟုတ်လား။ အခုတော့ Update တစ်ခု တက်လာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့...

Short Video မဟုတ်ပါဘူး။

“ဆိုင်ထဲမှာ ပစ္စည်းအသစ် တက်လာတာ၊ မျိုးစေ့ မဟုတ်ဘူး။”

“အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် အစာလား?”

“မြေပဲရိုးနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် အစာတဲ့လား? ဒါကြီးက ကြမ်းတမ်းလွန်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။”

“ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဖရဲသီးကိုကို ရောင်းတာဆိုတော့ ဝယ်မယ်။”

“ဝယ်မယ် +1!”

“ဒီခေတ်မှာ မြေပဲရိုးတွေကိုတောင် ရောင်းလို့ ရနေပြီလား?”

“ဒါက ဘာထူးခြားမှာမို့လို့လဲ။”

“ငါ့အိမ်က ခွေးက စားပါ့မလား?”

လူအတော်များများက သံသယ ဝင်နေကြပေမဲ့ အော်ဒါတွေကတော့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးလာနေလေသည်။

“တောက်... ခဏလေးအတွင်းမှာတင် ကုန်သွားပြီလား?”

“အကုန် ရောင်းကုန်သွားပြီလား?”

“ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်တာလဲ။”

မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေကတော့ နှမြောတသ ဖြစ်နေကြသည်။ တောရွာတွေမှာ ထင်းအဖြစ် သုံးတဲ့ မြေပဲရိုးကို ဘာလို့ ရောင်းတာလဲဆိုတာ သူတို့ နားမလည်ပေမဲ့၊ ဈေးနှုန်းကလည်း မသက်သာပါဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း ပရိသတ်တွေရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကိုတော့ မတားနိုင်ပါဘူး။ ဒါကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက် ဈေးကြီးရတာလဲဆိုတာ အားလုံးက သိချင်နေကြတာပင်။

“ဒါက အမှုန့်ကြိတ်ထားတဲ့ အစေ့လေးတွေပဲ။ တစ်ပေါင် (ပေါင်) ကို ယွမ် ၃၀၀ (၃၀၀ ယွမ်) တဲ့၊ လန့်သွားတာပဲ။”

“လူစားတဲ့ အရာတွေကိုတော့ မရောင်းဘူးနော်။”

လူတွေက အမျိုးမျိုး ဝေဖန်နေကြသလို၊ ဒီမြေပဲရိုး အခြောက်စာက ဘာအသုံးဝင်မလဲ ဆိုတာကိုလည်း စပ်စုနေကြသည်။ လင်းယန်ရဲ့ အကောင့်မှာလည်း ဘာမှ အသေးစိတ် ရေးမထားဘူး။ အရာအားလုံးကို သူတို့ဘာသာသူတို့ပဲ ရှာဖွေရမှာပါ။

“ဒါက တိုက်လေယာဉ်တွေ စားတဲ့ မြေပဲဆီ ကြိတ်ပြီး ကျန်တဲ့ မြေပဲရိုးတွေ နေမှာပါ။”

“အဓိပ္ပာယ်တော့ ရှိသားပဲ။”

“အထဲမှာ ဘာတွေ ထူးခြားမလဲ ဆိုတာ တကယ် သိချင်မိတယ်။”

ဒါပေမဲ့ အပျော်ဆုံးလူတွေကတော့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် Influencer တွေပါပဲ။

“တစ်ပေါင် ယွမ် ၃၀၀ တန် မြေပဲရိုးစာကို နှစ်ပေါင် မှာလိုက်ပြီဗျို့။ ဖရဲသီးကိုကို ရောင်းတာဆိုတော့ တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားမှာပါ။ အဲ့ဒီတုန်းက ဖရဲသီးရောင်းတာကို လူတွေက လိမ်တယ် ပြောကြသေးတာလေ။”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖရဲသီးကိုကိုရဲ့ နာမည်ကို ယုံပြီး ဝယ်လိုက်ပြီ။”

လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုက အဲ့ဒီ မြေပဲရိုးတွေဆီကို အပြည့်အဝ ရောက်သွားတော့သည်။

***

wunzinnosp

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

SFS 138

အခန်း ၁၃၈ ။ မြေပဲနံ့ထွက်နေတဲ့ ကြောင်လေး

ယန်ကျင်းလီရဲ့မျက်နှာလေးက နီမြန်းနေပြီး တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။

“အရမ်း မြန်တာပဲ။ နင့်ကိုကိုရဲ့ ရေပန်းစားမှုက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကြီးပဲ။ မြေပဲရိုးတွေတောင် ဒီလောက် ရောင်းကောင်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။”

ယန်ကျင်းလီ သူမရဲ့ရင်ဘတ်ကို ဖိရင်း မျက်စိရှေ့က မြင်ကွင်းကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ အကယ်၍ အရေအတွက်ကိုသာ ကန့်သတ်မထားရင် အခုချိန် ဆိုင်ထဲမှာ အကုန် ပေါက်ကွဲကုန်လောက်ပြီ။ အချိန်ကလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် ဖြစ်သွားတာပင်။

ရှောင်ဝူလေးကတော့ ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ ခေါင်းလေး မော့လိုက်သည်။

“ဒါပေါ့... ကျွန်မကိုကိုက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကြည့်ဦးလေ။ ဒါပေမဲ့... မြေပဲရိုးတွေကို ဒီလောက် ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ရောင်းတာ တကယ်ပဲ ကောင်းပါ့မလား? စိတ်ချပါ၊ ဒီဈေးနဲ့ တကယ် တန်ပါတယ်။”

ယန်ကျင်းလီက ပြောသာပြောရတာ၊ စိတ်ထဲမှာတော့ နည်းနည်း လိပ်ပြာမလုံဘူး။ သူမကလည်း ရွာကလာတာဆိုတော့ မြေပဲရိုးဈေးကို သိတာပေါ့။ မြေဧက ၁၀ ဧကက ထွက်တဲ့ မြေပဲရိုးကိုမှ ယွမ်တစ်ထောင် ရဖို့တောင် မလွယ်တာ။ ထင်းအဖြစ် သုံးတာကလွဲရင် ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါဘူး။ အဓိက ကုန်ကျစရိတ်က လူအားနဲ့ သိမ်းရတဲ့ စရိတ်ပဲ ရှိတာပါ။

အခု ဒီမှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဈေးနှုန်းကတော့... ယန်ကျင်းလီ ကိုယ်တိုင်လည်း ဝေခွဲမရပါဘူး။ ဈေးကြီးလား၊ ဈေးပေါလား ဆိုတာပေါ့။ အော်ဒါတွေ အများကြီးကို ကြည့်ပြီး သူမ လက်မောင်းကို လိပ်တင်လိုက်သည်။

“လာ... သွားကြစို့၊ အလုပ်စရတော့မယ်။”

ရှောင်ဝူလေးက ပြုံးပျော်လျက်- “ကျွန်မ သွားပြီး မမတွေကို အကူအညီ တောင်းလိုက်ဦးမယ်။”

ရှောင်ဝူလေးရဲ့ရင်ထဲမှာ ဂုဏ်ယူမှုတွေ ပြည့်နေသည်။ ဒီခဏလေးအတွင်းမှာတင် ယန်ကျင်းလီနဲ့ သူမတို့ ယွမ် နှစ်သိန်းကျော် ရှာနိုင်ခဲ့တာလေ။ လင်းယန်က သူမကို သေချာပေါက် ချီးကျူးလိမ့်မယ်လို့ သူမ ထင်နေသည်။

အကူအညီတောင်းမယ့် ‘မမ’ တွေ ဆိုတာကတော့ စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသူတွေပါပဲ။ ကုန်ကျစရိတ်ကတော့... အလကားနီးပါးပဲ။ အရုပ်မလေးလို ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ရှောင်ဝူလေးကို ဘယ်သူက မချစ်ဘဲ နေမှာလဲ။ အလွန်ဆုံးမှ သူမရဲ့ ဖောင်းအိနေတဲ့ ပါးလေးကို ဝိုင်းညှစ်ခံရရုံလေ။

ဒါ့အပြင်... အဲ့ဒီ ကျောင်းသူတွေ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားတာကတော့ ဒီအခွင့်အရေးပါပဲ။ လင်းယန်ရဲ့ အိမ်နောက်ဖေးကို တရားဝင် ဝင်ခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေးလေ။ မတော်တဆ လင်းယန်နဲ့ တွေ့ဆုံမိရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့။ ဒါမျိုးဆိုရင်တော့ ဘယ်သူမှ နောက်မကျချင်ကြပါဘူး။

ဒီလိုနဲ့ လင်းရှောင်ဝူလေးဟာ... သူမရဲ့ ကိုကို,ကို ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ တခြားသူတွေဆီ ‘ရောင်းစား’ လိုက်တော့သည်။

……

ရက်အနည်းငယ် အပင်ပန်းခံပြီးမှ အော်ဒါတွေ အားလုံးကို ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ပစ္စည်းကို အရင်ဆုံး လက်ခံရရှိတဲ့ Follower တွေကတော့ Review ဗီဒီယိုတွေ စတင် တင်လာကြပါပြီ။

“ဖရဲသီးကိုကိုရဲ့ မြေပဲရိုးစာကို ကျွန်တော် ရပြီဗျို့။”

“ကိုယ်တိုင် မြည်းကြည့်လိုက်တော့ နည်းနည်း ခြောက်တယ်၊ လူစားဖို့တော့ အကြံမပြုပါဘူး။ ပြုတ်စားစား၊ ဆီနဲ့ပဲ ကြော်စားစားပါ... ကျွန်တော် ဘယ်လိုသိလဲဆိုတာတော့ မမေးပါနဲ့။”

“ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော့်အိမ်က လန်ဖန့်ကျစ်ရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်ကြဦး။ သူ့မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်နေတာ။ ကြောင်မြက်စားတဲ့ အချိန်နဲ့တောင် တူနေသေးတယ်။ နည်းနည်းလောက် တိုက်ကြည့်မယ်၊ အမှုန့်လေးကြိတ်လိုက်ရင် ရပါပြီ။”

ဗီဒီယို တင်တဲ့သူကတော့ Follower တစ်သိန်းကျော်ပဲရှိတဲ့ Influencer အသေးလေး တစ်ယောက်ပါ။ သူ့အိမ်က ‘လန်မောက်’ လေးကို အမှီပြုပြီး နာမည်ကြီးနေသူ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဗီဒီယိုကို တင်လိုက်ပြီးနောက်မှာတော့ ကြည့်ရှုနှုန်းတွေက ထိုးတက်သွားတော့သည်။ မကြာခင်မှာပဲ အဲ့ဒီ ကြောင်လေးဟာ မြေပဲရိုးမှုန့်တွေကို နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် စားနေတာကို မြင်တွေ့ရသည်။

“ကြည့်ကြပါဦး... လန်ဖန့်ကျစ်ကတော့ တကယ်ကို ကြိုက်နေတာ၊ မယုံနိုင်စရာပဲ။”

“ကြောင်က မြက် (ရိုး) ကို စားတယ်တဲ့လား၊ အဲ့ဒီလောက်တောင် မြိန်မြိန်ယှက်ယှက် စားနေတာဆိုတော့ ကျွန်တော်တောင် သွားရည်ကျလာမိတယ်။”

“သူ အရမ်းကြိုက်နေတာ၊ ကျွန်တော် ပြန်လုလို့တောင် မရတော့ဘူး။”

“ဖရဲသီးကိုကိုရဲ့ မြေပဲရိုးကတော့... အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေအတွက် တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိတာပဲ။”

“ဒါပေမဲ့... တစ်ပေါင်ကို ယွမ် ၃၀၀ ဆိုတာကတော့ နည်းနည်း ဈေးကြီးမလား။ အကောင်းဆုံး ကြောင်စာတွေတောင် ဒီလောက် မပေးရပါဘူး။”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တော့ သုံးပေါင် ဝယ်ထားတယ်။ ဒီကောင်လေး ဘာတွေ ထူးခြားလာမလဲဆိုတာ ဆက်ကြည့်ကြရအောင်။”

ဒီဗီဒီယို တင်လိုက်ပြီးနောက်မှာတော့ ‘လန်ဟန့်ဟန့်’ လို့ အမည်ရတဲ့ အဲ့ဒီ Creator ဟာ အချိန်တိုအတွင်းမှာ Views တွေ အများကြီး ရခဲ့သလို၊ Follower တွေကလည်း နာရီပိုင်းအတွင်း နှစ်ဆ တိုးသွားခဲ့သည်။

“Follower သုံးသိန်း ဖြစ်သွားပြီ!”

လန်ဟန့်ဟန့်က ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ပျင်းရိပျင်းတွဲ ကြောင်လေးတစ်ကောင်လို ကိုယ်လက်ဆန့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ သွယ်လျတဲ့ ခါးလေးနဲ့ ကြောင်နားရွက် ကတ်လေးက တကယ့်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းနေတာပင်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပြည့်နေသည်။

“ဖရဲသီးကိုကိုရဲ့ အမာခံပရိသတ်တစ်ယောက်အနေနဲ့... ဒီမြေပဲရိုးရဲ့ အစွမ်းကို အဆုံးအထိ စမ်းပြသွားမယ်။”

အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ လန်ဟန့်ဟန့်ဟာ နေ့တိုင်း အခြေအနေကို သတင်းပို့လေသည်။

“စားတာ သုံးရက် ရှိပြီ။ လန်ဖန့်ကျစ်ကတော့ မြေပဲရိုးကို လုံးဝ စွဲလမ်းသွားပြီ၊ တခြား ကြောင်စာတွေကို အဖတ်တောင် မလုပ်တော့ဘူး။”

“အင်း... ပထမ နှစ်ရက်တုန်းကတော့ သူ့ရဲ့ အီးက တော်တော် နံတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ကစပြီး လုံးဝ အနံ့ မရှိတော့ဘူး။”

“ငါးရက်မြောက်နေ့... ကြောင်က တကယ်ပဲ အသားစားတိရစ္ဆာန် ဟုတ်ရဲ့လား? ငါတော့ သံသယ ဝင်လာပြီ။”

“တစ်ပတ်ရှိပြီ... လန်ဖန့်ကျစ် ဆီကနေ မြေပဲနံ့ သင်းသင်းလေး ထွက်နေတယ်။ နမ်းကြည့်ရင်းနဲ့ ကြောင်ကို ဟင်းချက်စားချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာမိတယ်။”

“ဆယ်ရက်မြောက်နေ့... မေးပါရစေဦး၊ ကြောင်သားက စားလို့ ကောင်းလားဟင်?”

“ဆယ့်နှစ်ရက်မြောက်နေ့... လန်ဖန့်ကျစ်က ငါ့ကို ရှောင်နေတယ်။”

“အရင်ကတော့ သူက အရမ်း အတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းလာသလိုပဲ။”

“ငါ ပြောတာမှန်သမျှ သူ အကုန် နားလည်နေသလိုပဲ၊ မယုံနိုင်စရာပဲ။”

“ဆယ့်ငါးရက်မြောက်နေ့... ဝါး! လန်ဖန့်ကျစ် ပိန်သွားပြီ။ မြေပြင်ကနေ ဗီဒိုပေါ်ကို တန်းခုန်တက်နိုင်နေပြီ၊ အရင်ကဆို မဖြစ်နိုင်တာကြီး။”

“ရှုးရှုး... လန်ဖန့်ကျစ်က အရင်လို အတဲ့ ကြောင်လေး မဟုတ်တော့ဘူး။”

“ကြည့်ရတာ လူနဲ့တူလာသလိုပဲ၊ တကယ့်ကို နတ်ဝင်တော့မယ့် ပုံစံမျိုး၊ ဉာဏ်က တအား ကောင်းနေတာ။”

“ပြီးတော့... ဒီရက်ပိုင်း ငါ ရေချိုးရင် သူက ခဏခဏ လာချောင်းနေတယ်၊ ကြောင်ကလည်း ဒီလောက်... နှာဘူးထလို့ ရတာလား?”

“ဘုရားရေ... အခု တစ်အိမ်လုံး မြေပဲရိုးနံ့တွေ သင်းနေတာပဲ။ အရမ်း နမ်းလို့ ကောင်းတယ်။”

“ဖရဲသီးကိုကို ဘယ်တော့ မြေပဲတွေ ရောင်းမလဲဆိုတာပဲ သိချင်တော့တယ်။”

“မဟုတ်ရင် တစ်နေ့ကျရင် ငါ မအောင့်နိုင်ဘဲ လန်ဖန့်ကျစ်ကို ဟင်းချက်စားမိတော့မှာ။”

“ကြောင်သား ဘယ်လိုချက်ရမလဲဆိုတဲ့ ကောမန့်တွေ ထပ်မရေးကြပါနဲ့တော့။”

“ငါ မအောင့်နိုင်တော့မှာ စိုးလို့ပါ။”

လန်ဟန့်ဟန့်က လန်ဖန့်ကျစ်ကို ကြည့်ရင်း တံတွေးတွေ မြိုချနေမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိ Follower အရေအတွက်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ သူမ စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်ရသည်။

နှစ်သန်း (၂,၀၀၀,၀၀၀)!

မယုံနိုင်စရာပဲ! ထူးခြားချက် မရှိတဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် အကောင့်လေးက နှစ်ပတ် မပြည့်ခင်မှာတင် ဒီလောက်အထိ အောင်မြင်သွားတာပါ။ ဒါတွေအားလုံးက လန်ဖန့်ကျစ် ကြောင့်ပါပဲ။ ကြောင်လေးက အရင်လို မအတော့ဘဲ ပါးနပ်လာတာကြောင့် ဗီဒီယိုရိုက်ရတာ အခက်တွေ့မယ် ထင်ခဲ့ပေမဲ့...

Follower တွေက အခုလို ပါးနပ်တဲ့ ကြောင်လေးကို ပိုသဘောကျနေကြတာပါ။ မြေပဲရိုးပဲ စားတဲ့ ကြောင်တစ်ကောင်! လူနဲ့တူအောင် ဉာဏ်ကောင်းနေတဲ့ ပုံစံက အင်တာနက်မှာ ဟိုးဟိုးကျော်သွားသည်။ ပိုးသားလို ပြောင်လက်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ အမွှေးတွေကလည်း ဒီကြောင်ဟာ ရိုးရိုးမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သက်သေပြနေသလိုပဲ။

ဒါပေမဲ့ Follower တွေ အကြိုက်ဆုံး အပိုင်းကတော့... လန်ဟန့်ဟန့်တစ်ယောက် ကြောင်ကို ဟင်းချက်စားချင်နေတဲ့ အချိန်တွေပါပဲ။ လူတွေက ဒါကို ဟာသလို့ ထင်နေကြပေမဲ့ လန်ဟန့်ဟန့် တစ်ယောက်တည်းပဲ သိသည်။

တကယ် ချက်စားချင်နေတာပါ!

လန်ဖန့်ကျစ်ဆီကထွက်နေတဲ့ မြေပဲနံ့က သူမ ဘယ်လိုမှ မအောင့်နိုင်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပါ။ ကြောင်ကို နမ်းရင်းနဲ့ သွားနဲ့ ကိုက်မိတာ ခဏခဏပါပဲ။ ကြောင်လေးသာ မပါးနပ်ရင်တော့... အကျိုးဆက်က မတွေးရဲစရာပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ သူမအတွက် ပြဿနာသစ်တစ်ခု ရောက်လာသည်။

“ညီအစ်ကိုတို့ရေ... ဖရဲသီးကိုကိုရဲ့ မြေပဲရိုးစာ ရောင်းမယ့်သူ ရှိလား”

“ငါ့ဆီမှာ အကုန် ကုန်သွားပြီ။”

လန်ဟန့်ဟန့် တစ်ယောက် ငိုချင်စိတ်တောင် ပေါက်သွားရသည်။ သူမက အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် Influencer လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ အရှိန်ရနေတုန်း ရှိသေးတယ်။ အဓိက ဖြစ်တဲ့ မြေပဲရိုးစာတွေ ရုတ်တရက် ပြတ်လပ်သွားတာက သူမအတွက်တော့ တကယ့် ထိုးနှက်ချက်ကြီး တစ်ခုပဲ။

***