အခန်း (၁၄၁-၁၄၂)
Vol. 9 Ch. 141-142
အခန်း ၁၄၁ ။ ထမင်းကို ဖြစ်သလိုမစားရဘူး!
လင်းယန်သည် အတော်လေး ခေါင်းခဲနေ၏။ မိမိစိုက်ပျိုးထားသော အရာများမှာ လူတို့၏လက်ထဲတွင် ကစားစရာသဖွယ်ဖြစ်နေသည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။ မြေပဲရိုးဆိုသည်မှာ လူစားရန် မဟုတ်ပေ။ တိရစ္ဆာန်များအတွက် ဉာဏ်ရည်မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ကလေးများကို ကျွေးခြင်းမှာမူ လွန်လွန်းလှသည်။ မိဘများသည် မိမိတို့၏ သားသမီးများအတွက် မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမဆို အသုံးပြုရန် ဝန်မလေးကြသည်မှာ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပင်။ ဤခေတ်၏ ပညာရေးစနစ်တွင် ကြီးမားသော ပြဿနာများ ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။
ထို့အပြင်... မြေပဲရိုးစားပြီး ဝိတ်ချသည့် လှိုင်းလုံးကြီးမှာလည်း တောမီးအလား တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေတော့သည်။ လင်းယန်မှာမူ လုံးဝ ဆွံ့အသွားရ၏။
“ဒီအမျိုးသမီးတွေကတော့... တကယ်ကို ရူးသွပ်လွန်းတာပဲ။”
မြေပဲရိုးဈေးနှုန်းမှာ မိုးပေါ်သို့ ထိုးတက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ လင်းယန် တစ်ယောက် ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။
ယန်ကျင်းလီကမူ- “အလှမကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေး ဘယ်မှာ ရှိမှာလဲ၊ အားလုံးက ပိန်ချင်ကြတာပဲလေ။”
“ဒါပေမဲ့ မြေပဲရိုးပဲ စားနေစရာ မလိုပါဘူး။ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။” လင်းယန်မှာ သွားပင် နာကျင်လာသလို ခံစားရသည်။ ဤလူများသည် အလွန် ကစားတတ်ကြသည်ဟု သူ ယူဆမိ၏။ သာမန် ပစ္စည်းလေးတစ်ခုကိုပင် လုံးဝ ပျက်စီးသွားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည် မဟုတ်လား။
ဘာမှ လုပ်မရတော့သဖြင့် လင်းယန်သည် အရင်ကကဲ့သို့ပင် ရှင်းလင်းချက် ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ထပ်မံ ရိုက်ကူးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မုန်ညင်းဆီတုန်းကလို ပြဿနာမျိုး ထပ်မဖြစ်စေချင်သဖြင့် ဤမြေပဲရိုး လှိုင်းလုံးကို အေးသွားအောင် လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်လား။ ဗီဒီယို တင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အင်တာနက် အသုံးပြုသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ရရှိခဲ့သည်။
“မြေပဲရိုးဆိုတာ လူစားဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါကိုစားပြီး ဝိတ်ချဖို့လည်း လုံးဝ မလိုအပ်ပါဘူး။”
“ဘယ်သူမဆို မြက်ကို နှစ်ပတ်ဆက်တိုက် စားရင်တော့ ပိန်မှာပါပဲ။”
“ဈေးနှုန်းတွေကို အတင်းတင်နေဖို့လည်း မလိုပါဘူး၊ လယ်ထဲက ဒုတိယအသုတ် မြေပဲရိုးတွေ မကြာခင် ထွက်တော့မှာပါ။ အဲ့ဒီကျရင် အားလုံး ရနိုင်ပါတယ်။”
“နောက်ပြီး... ကျွန်တော့်ဆီက ထွက်တဲ့ အရာတွေကို မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်းပဲ သုံးစွဲဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်။”
“ဖြစ်သလို သုံးစွဲလို့ ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်လာရင် ကျွန်တော် လုံးဝ တာဝန်ယူမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
လင်းယန်သည် အလွန်လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူစိုက်သမျှ အရာတိုင်းကို ဖြစ်သလိုသုံးစွဲပြီး ပြဿနာတက်လျှင် မည်သူ့ကို အပြစ်တင်ကြမည်နည်း။ မကြာသေးမီက ရှန်ဟိုင်းဘက်တွင် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးမှာ ဖရဲသီးစားပြီး အလွန်ချိုလွန်းသဖြင့် သကြားဓာတ်များ ထည့်ထားသည်ဟု သံသယဝင်ကာ ရဲတိုင်ခဲ့သည့် သတင်းကို သူ ကြားဖူးထားသည်။ လင်းယန်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည့် ပြဿနာများကို မဖြေရှင်းချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကြိုတင်၍ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောထားခြင်း ဖြစ်၏။
ဤသည်မှာ သတိပေးချက်ဖြစ်သလို၊ ပြဿနာရှာမည့်သူများကို ကြိုတင် ကာကွယ်လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ဗီဒီယိုအောက်က ကောမန့် များကိုတော့ လင်းယန် ကြည့်မနေတော့ပေ။ တကယ်တမ်းတွင် သူသည် ကောမန့် ကဏ္ဍကို တစ်ခါမျှ ကြည့်လေ့မရှိပေ။
“ရှင်ကတော့ တကယ့်ကို အေးဆေးပဲနော်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက အဲ့ဒီ မြေပဲရိုးတွေကို လိုချင်နေကြတုန်းပဲ၊ ရှိသေးလား?” ယန်ကျင်းလီက မေးလိုက်သည်။
လင်းယန် မျက်နှာ ပျက်သွားရသည်။ “မရှိတော့ဘူး။”
သေချာသည်မှာ အနုပညာလောကမှ လူများသည် ဤမြေပဲရိုးအပေါ် စွဲလန်းနေကြဆဲပင်။ လင်းယန်အနေဖြင့် အရင်းအမြစ်ကို ဖြတ်တောက်ထားရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မဟုတ်လျှင်မူ မိမိအိမ်မှ မြင်းများပင် စားစရာ မြက်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။
လင်းယန်သည် မြင်းကို ဆွဲ၊ ခွေးကို ခေါ်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ရှောင်ဝူလေးမှာမူ လီရှောင်ချီထံသို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိနေပြန်ပြီ ဖြစ်၏။ ‘မြေပဲတစ်ပင်၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်း’ ကို ရိုက်ကူးနေသည်ဟု သိရသည်။ ယခုအခါ လင်းယန်မှာ ‘မြေပဲ’ ဆိုသည့် စကားလုံးကို ကြားရုံနှင့်ပင် ခေါင်းကိုက်ချင်လာလေပြီ။
“ဒီကိစ္စကို အဘိုးစူးတို့ပဲ ဖြေရှင်းခိုင်းရမှာ။ ငါ ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခရှာနေမိပါလိမ့်?” လင်းယန် နဖူးကို ပွတ်ရင်း ညည်းညူလိုက်မိသည်။
သို့သော်... လောင်ဝမ်နှင့် ချင်အဖေတို့မှာ မြေပဲစေ့များကို အေးအေးလူလူ စားနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခါတွင်မူ...
“လာ... ထိုင်စားပါဦးလား။” လောင်ဝမ်၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကိုတော့ လင်းယန် မျက်နှာမပျက်ရဲပေ။
ချင်အဖေက ပြုံးစိစိဖြင့်- “တကယ်တော့ မြေပဲရိုးကို ဘယ်လို ချက်စားရမလဲဆိုတာ ဗီဒီယို တင်ပေးလိုက်ရင် ကောင်းမယ်၊ စားလည်း သေမှမသေတာ။” ဟု ဆိုသည်။
လောင်ဝမ်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ရင်း- “ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးတဲ့ အချိန်တုန်းက သစ်ခေါက်တွေ၊ မြက်မြစ်တွေတောင် စားခဲ့ကြတာပဲ၊ ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။”
လင်းယန် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ ဘာပြန်ပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် မြေပဲစေ့တစ်စေ့ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်ဝါးလိုက်ရင်း- 'ငါကိုယ်တိုင် စိုက်တဲ့ မြေပဲကမှ တကယ် စားလို့ ကောင်းတာ' ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
ဤမြေပဲစေ့ကိုသာ လူတွေ မြည်းစမ်းခွင့် ရကြလျှင် မြေပဲရိုးကို သေချာပေါက် လှည့်ကြည့်ကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မြေပဲအများစုမှာ အဘိုးစူး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ လင်းယန်အတွက်မူ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း အရသာမှာမူ အလွန်ပင် ထူးကဲလှသည်။
လောင်ဝမ်က လင်းယန်၏ စိတ်ကို ရိပ်မိဟန်ဖြင့်- “တကယ်တော့ ဒီမြေပဲတွေကို ရောင်းလို့ ရပါတယ်။”
“အစေ့ကို မဟုတ်ဘဲ၊ လှော်ပြီးသား ထုတ်ကုန်အဖြစ် ရောင်းရင် မျိုးစေ့ ပေါက်ကြားမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ။”
လင်းယန် အနည်းငယ် ကြောင်သွားရသည်။ “အဘိုးစူးဘက်မှာ လိုအပ်ချက် အရမ်းများနေတာ မဟုတ်ဘူးလား?”
“ဘယ်လောက် စိုက်မလဲဆိုတာ ငါတို့ကျောင်းက ဆုံးဖြတ်တာပဲလေ။ တခြား စမ်းသပ်ကွင်းတွေမှာ ထပ်စိုက်လိုက်ရင် ရတာပဲ။”
“နိုင်ငံခြားအဖွဲ့အစည်းတွေက ခိုးယူမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား?”
“မြေတွေက အများကြီးပဲလေ၊ ဘယ်မြေကွက်မှာ ဒီမြေပဲ စိုက်ထားလဲဆိုတာ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ?” လောင်ဝမ်၏ စကားမှာ အလွန် အဓိပ္ပာယ် ရှိလှသည်။
ကျောင်းက ဤပစ္စည်းများကို ရောင်းချခြင်းဖြင့် လင်းယန်အနေဖြင့် ဘာမှမလုပ်ဘဲ အကျိုးအမြတ် ခွဲတမ်း ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ မူပိုင်ခွင့်ရရှိထားသကဲ့သို့ပင်။ လင်းယန်သည် ကျောင်းအတွက် အလွန် အရေးပါသူ ဖြစ်သဖြင့် ကျောင်းဘက်ကလည်း ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးများကို ပေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤဘဝတွင် ဘာမှ မလုပ်ဘဲ နေလျှင်ပင် ဤမျိုးစေ့ နှစ်မျိုး၏ ခွဲတမ်းဖြင့် သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ထိုအဖွဲ့အစည်းများနှင့် ပတ်သက်၍မူ လင်းယန် ခေါင်းခဲနေဆဲပင်။ “အဲ့ဒီ နိုင်ငံခြားသားတွေက ပိုပြီးတော့ ရဲတင်းလာကြပြီ။ အထူးသဖြင့် ‘ကောင်းကင်မြေခွေး’ ဆိုတဲ့ အဖွဲ့ပဲ။”
မျိုးစေ့ နည်းပညာကို ခိုးယူလိုသည့် ထိုဂျပန်လူမျိုးများကို လင်းယန် အလွန် ရွံရှာမိသည်။ အဘိုးစူးတို့ဘက်မှ အချို့သော အဖွဲ့ဝင်များကို ခြေရာခံမိထားသော်လည်း သူတို့သည် အလွန် လျှို့ဝှက်စွာ လှုပ်ရှားနေကြသဖြင့် အမြစ်ပြတ် ဖျက်ဆီးရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်၏။
လောင်ဝမ်ကလည်း ဖြည့်စွက်ပြောကြားသည်။ “အဓိကကတော့ သူတို့မှာ ပိုက်ဆံ အမြောက်အမြား ရှိနေတာပဲ။ နိုင်ငံခြား အရင်းရှင်တွေက ဒီရလဒ်တွေကို ရဖို့အတွက် ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ကုန် သုံးဖို့ ပြင်ထားကြတာ။ ‘ကောင်းကင်မြေခွေး’ ဆိုတာ ရှေ့တန်းက အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုပဲ ရှိဦးမယ်။ သူတို့က ပိုက်ဆံသုံးပြီး အခြေအနေ မသိတဲ့ ပြည်တွင်းက လူတွေကိုပါ စည်းရုံးနေကြတာ။”
ချင်းရှန်းရွာသည်လည်း နှောင့်ယှက်မှုများစွာ ကြုံတွေ့နေရသည်။ တပ်ခွဲမှူးယန်က သေသေချာချာ စစ်ဆေးနေသော်လည်း၊ မကြာသေးမီက ရွာထဲတွင် စစ်သားများမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ တကယ်တမ်းတွင်မူ သူတို့သည် ကင်းလှည့်သည့် အကြိမ်အရေအတွက်ကို တိုးမြှင့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အရေးကြီးသော အချက်အလက်များ ခိုးယူမခံရစေရန်အတွက် အဘိုးစူးသည် နောက်ထပ် တပ်ခွဲတစ်ခုကိုပင် ထပ်မံ စေလွှတ်လိုက်သေးသည်။
“ဒီလို ခုခံနေရုံနဲ့တော့ အမြဲတမ်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
“ဒီတစ်သုတ် မြေပဲတွေ ရိတ်သိမ်းပြီးရင် မျိုးစေ့တွေကို အကုန်လုံး တခြားနေရာကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်။ အဲ့ဒီကျရင် အဲ့ဒီလူတွေလည်း ဘာမှ လုပ်လို့ မရတော့ဘူးပေါ့။”
“ဒါပေမဲ့... အဲ့ဒီ ယင်ကောင်တွေကိုတော့ တစ်ခါတည်းနဲ့ အပြတ် ရိုက်သတ်ပစ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမယ်!”
***