အခန်း (၁၂၅-၁၂၆)

အခန်း (၁၂၅)

လုမင်လီ၏ အစာမစားနိုင်သောရောဂါ

စစ်သေနာပတိချင်းသည် တစ်ခဏ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ဟွာကျွင်းကို မေးလိုက်၏။

“သူဌေးမဟွာ... ကျွန်တော့်ကို ထမင်းဖြူ နောက်ထပ်တစ်ပွဲလောက် ထပ်ပေးလို့ ရမလား”

ဟွာကျွင်း အတွေးထဲမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဆိုလိုက်သည်။

“ရတာပေါ့ရှင်၊ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး”

စစ်သည်လေးသည် လက်ကလေးထောင်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြော၏။

“ကျွန်တော်လည်း နောက်ထပ်တစ်ပွဲလောက်...”

ဟွာကျွင်းသည် ထမင်းပေါင်းအိုးလေး၏ အတွင်းအိုးကိုပင် သယ်လာပေးလိုက်ရာ ထမင်းမှာ ငါးပုံသုံးပုံခန့် ကျန်နေသေးသည်။

“စိတ်ကြိုက်စားကြပါ၊ ဒီနေ့ ထမင်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်”

စစ်သည်လေးမှာ ဝမ်းသာသွားသော်လည်း စစ်သေနာပတိအတွက် ထမင်းကို အရင်ဆုံး အပြည့်ခက်ပေးရန် မမေ့ပေ။ ထို့နောက် မိမိပန်းကန်ထဲသို့ ထမင်းများ ခပ်ထည့်ကာ ဇွန်းဖြင့် သေသေချာချာ ဖိသိပ်နေသည်။

စစ်သေနာပတိ သူ့ကို ပြောလိုက်၏။

“အိုးထဲမှာ ထမင်းတွေ အများကြီး ရှိသေးတာပဲ၊ ဒီလောက်အထိ ဖိသိပ်နေစရာ မလိုပါဘူး”

ထိုအခါမှ စစ်သည်လေးသည် ထမင်းခပ်ဇွန်းကို ပြန်ချလိုက်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောသည်။

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အကျင့်ပါနေလို့ပါ”

သူ ဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။

“သူဌေးမဟွာ... အကယ်၍ သူဌေးမသာ စစ်သူကြီးလုနဲ့ တကယ်စေ့စပ်လိုက်ရင် ကျွန်တော် ဒီကို နေ့တိုင်းလာပြီး ထမင်းဖြူ အလကား စားလို့ရမှာပဲ”

စစ်သေနာပတိချင်းက ပြော၏။

“သူဌေးမဟွာ... သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ ဒီကောင်က ပါးစပ်ထဲ ရှိတာ လျှောက်ပြောတတ်လို့ပါ”

စစ်သည်လေး တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

“ကျွန်တော် ဘာလို့ လျှောက်ပြောရမှာလဲ။ သူဌေးမဟွာသာ ရှိရင် စစ်သူကြီးလုက အရင်ကိစ္စတွေကို ပြန်တွေးပြီး အစားအသောက် ပျက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

“မင်း နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောရင်တော့ နောင်ကို ဘာမှ စားရမှာ မဟုတ်ဘူး မှတ်လိုက်”

စစ်သေနာပတိချင်းသည် ဟွာကျွင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြော၏။

“ဒါပေမဲ့ ဒီကောင် ပြောတာ တစ်ခုတော့ မမှားပါဘူး။ ကျွန်တော့် တပည့်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေးမဟွာ”

ထိုအချိန်တွင် ဟွာကျွင်း သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

“စစ်သူကြီးလုက ဘာလို့ အစာမစားနိုင်တဲ့ ရောဂါ ဖြစ်သွားရတာလဲရှင်”

စစ်သည်လေးက ကြားဖြတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါ ဟိုးတစ်နှစ်က ဆောင်းရာသီဆီကို ပြန်သွားရလိမ့်မယ်”

စစ်သေနာပတိချင်းသည် တာနူး ဒေသတွင် လုမင်လီနှင့်အတူ တီ လူမျိုးများကို တစ်လကျော်ကြာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရ၏။ စစ်ကူများမှာလည်း နောက်ကျနေပြီး ရိက္ခာများမှာလည်း ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နောက်ထပ် လဝက်ခန့် ကြာပြီးသည့်တိုင် ရိက္ခာများ ရောက်မလာဘဲ ဆုတ်ခွာရန် အမိန့်ကိုသာ လက်ခံရရှိခဲ့၏။ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် သူတို့ တပ်သားများကို ခေါ်ဆောင်ကာ တာနူးမြို့သို့ ပြန်ခဲ့ကြရသည်။

လမ်းခုလတ်တွင် တီလူမျိုးများသည် ချက်စ်ဘုတ်တောင် ၏ အခြားတစ်ဖက်မှ တုဟဲရွာသို့ ဦးတည်နေကြောင်း သတင်းရရှိခဲ့၏။ စစ်ပွဲကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများမှာ ဘေးလွတ်ရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း တုဟဲရွာသားများမှာ မရွှေ့ပြောင်းနိုင်သေးပေ။

တုဟဲရွာသည် စစ်မြေပြင်နှင့် တောင်တစ်ခုခြားနေသဖြင့် အန္တရာယ်မရှိနိုင်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တီလူမျိုးများသည် ထိုဘက်မှ ပတ်လာခြင်း ဖြစ်၏။ လုမင်လီသည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ရွာသားများကို ဒုတိယကာကွယ်ရေးလိုင်း အနောက်ဘက်သို့ ရွှေ့ပြောင်းပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စစ်သေနာပတိချင်းနှင့် တိုင်ပင်ပြီးနောက် လုမင်လီသည် မြင်းတပ်ငယ်ကို ဦးဆောင်ကာ တောင်ကြားလမ်းမှတစ်ဆင့် တုဟဲရွာသို့ အမြန်သွားရောက်၍ ရွာသားများကို ကူညီခဲ့ပြီး စစ်သေနာပတိချင်းကမူ တပ်မကြီးကို ဦးဆောင်ကာ အခြားတစ်ဖက်မှ တိုက်စစ်ဆင်ရန် သဘောတူခဲ့ကြ၏။

ထို့ကြောင့် လုမင်လီသည် လူတစ်ဒါဇင်ခန့်ပါသော အဖွဲ့လေးကို ဦးဆောင်ကာ တောင်ကြားလမ်းမှတစ်ဆင့် တုဟဲရွာသို့ သွားခဲ့သည်။ ထိုရက်များတွင် ရာသီဥတုမှာ အလွန်ပင် အုံ့မှိုင်းနေပြီး ဆီးနှင်းများလည်း စတင်ကျဆင်းနေ၏။

ပဲစေ့ခန့်ရှိသော နှင်းပွင့်များနှင့် ရေခဲစေ့များမှာ သူတို့ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ သူတို့သည် နှစ်လတိုင်တိုင် ဒုက္ခခံခဲ့ရပြီးဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်းမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သူမျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ မြင်းများကို အဆက်မပြတ် နှင်ခဲ့ကြရာ မြင်းခွာသံများမှာ တောင်ကြားတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်နေတော့၏။

တုဟဲရွာသို့ ရောက်သည့်အခါ တီလူမျိုးများ၏ ရှေ့ပြေးတပ်ကို မြင်နေရပြီ ဖြစ်၏။ သူတို့ ရွာသားများကို အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင်ကာ ချက်စ်ဘုတ်တောင်ထဲသို့ ဆုတ်ခွာခဲ့ကြသည်။ ရွာသား သုံးဆယ်၊ လေးဆယ်ခန့် ရှိရာတွင် အများစုမှာ လူကြီး၊ လူမမာ၊ အမျိုးသမီးနှင့် ကလေးသူငယ်များ ဖြစ်နေသဖြင့် ဆုတ်ခွာနှုန်းမှာ အလွန်နှေးကွေးနေ၏။ တီလူမျိုးများမှာ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာပြီး ရွာအစွန်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာ ရန်သူအင်အား သိပ်မများလှသဖြင့် လုမင်လီသည် ရွာသားများကို အရင်လွှတ်လိုက်ပြီး သူနှင့် အခြားနှစ်ယောက်က နောက်ကွယ်မှ ခုခံပေးခဲ့သည်။ ထိုတိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှ၏။ ရန်သူနှင့် သူတို့ကြား အင်အားချင်း မမျှသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရင်း၊ ဆုတ်ခွာရင်းနှင့်သာ အချိန်ဆွဲခဲ့ရသည်။

ညရောက်သည့်အခါတွင် သူတို့အားလုံး တောင်ပေါ်သို့ ဆုတ်ခွာနိုင်ခဲ့ကြ၏။ ချက်စ်ဘုတ်တောင်သည် ကာကွယ်ရန် လွယ်ကူပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့်လည်းကောင်း ညအချိန်ဖြစ်သောကြောင့်လည်းကောင်း တီလူမျိုးများသည် တောင်ထဲသို့ မဝင်ရဲကြဘဲ တောင်ကြားလမ်းတွင်သာ စောင့်နေကြသည်။

ရန်သူအချို့မှာ လုမင်လီကို မှတ်မိကြ၏။ အကယ်၍ လုမင်လီ၏ ခေါင်းကို ရလျှင် သိုးတစ်ရာ ဆုလာဘ်ရမည် ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးကို သူတို့ လက်လွှတ်မခံနိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် အချို့က သတင်းပို့ရန် ပြန်သွားကြပြီး အချို့ကမူ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် အချိန်ဆွဲတိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြ၏။

ထိုအချိန်တွင် ဆီးနှင်းများ ကျနေပြီး တောင်ပေါ်တွင် စားစရာလည်း မရှိသဖြင့် မည်မျှကြာအောင် ခံနိုင်မည်နည်းဟု သူတို့ စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်၏။ စစ်ကူလည်း ရောက်မလာနိုင်ပေ။ တီလူမျိုးများသည် တာနူးခံတပ်မှ စစ်သူကြီးကို စည်းရုံးထားပြီးဖြစ်သဖြင့် တာနူးမှာ သူတို့လက်ထဲ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

လုမင်လီနှင့် အဖွဲ့သည် လေကွယ်ရာနေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး ထင်းခြောက်များဖြင့် မီးမွှေးလိုက်ကြ၏။ သူတို့သည် စစ်သေနာပတိချင်းမှာ နောက်တစ်ရက် နံနက်ပိုင်းတွင် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း သုံးရက်တိုင်တိုင် စောင့်ခဲ့ရသည်။

လုမင်လီသည် တောင်ကြားလမ်းသို့ အကြိမ်ကြိမ် သွားရောက်ကြည့်ရှုသော်လည်း တီလူမျိုးများမှာ တစ်စက္ကန့်မျှပင် ထွက်မသွားကြပေ။ ရန်သူများသည် အသားကင်များကို စားသောက်ကာ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများ ကျင်းပလျက် အောင်ပွဲခံနေကြသည်။ လုမင်လီနှင့် အဖွဲ့မှာ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် အစားအသောက် မရှိတော့ဘဲ ထိုကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော ရာသီဥတုအောက်တွင် ကြာရှည် ခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ငတ်လွန်းသဖြင့် မငိုနိုင်တော့ဘဲ မိဘများ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အသက်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ကလေးအချို့လည်း ရှိနေသည်။ နောက်ထပ် နှစ်ရက် ကြာသည့်တိုင် စစ်ကူများ ရောက်မလာသေးပေ။

တစ်ယောက်က အကြံပြုလာ၏။

“စစ်သူကြီး... ကျွန်တော်တို့ ဆက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး၊ မြင်းတွေကို သတ်စားကြရအောင်...”

သူတို့အားလုံးမှာ မြင်းတပ်သားများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ လူတိုင်းမှာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကြသည်။ စစ်မြင်းတစ်ကောင်မှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးလှပြီး သူတို့အတွက် မြင်းတစ်ကောင်ရဖို့ မလွယ်ကူပေ။ လုမင်လီသည် သူ့မြင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်နေမိ၏။ ၎င်းမှာ သူ့ဖခင်က ဆယ်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးခဲ့သော မြင်းလေး ဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင်မူ အလွန်ပင် ခံ့ညားလှသော မြင်းကြီး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

သူ မည်မျှပင် လက်မလွှတ်နိုင်သော်လည်း အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူသည် မြင်း လည်ပင်းပေါ်သို့ ခေါင်းမှီလိုက်၏။ မြင်းကြီးမှာလည်း တစ်ခုခုကို သိနေပုံရပြီး ခေါင်းကိုမော့ကာ စူးစူးဝါးဝါး ဟီသံပြုသည်။ လုမင်လီ မော့မကြည့်ဘဲ ဓားမြှောင်ဖြင့် မြင်း၏နှလုံးသားကို တိကျစွာ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး ဒုက္ခမှ အလျင်အမြန် ကယ်တင်ပေးလိုက်သည်။

မြင်းတစ်ကောင်သည် လူငါးဆယ်နီးပါး၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော်လည်း လုမင်လီမှာ တစ်လုပ်မျှပင် မစားခဲ့ပေ။ သူ ငတ်မွတ်သည့်အခါ သစ်ခေါက်များကို ဝါးစားခဲ့ပြီး စစ်သေနာပတိချင်းအပေါ် ထားရှိသော ယုံကြည်ချက်ဖြင့်သာ နောက်ဆုံးတွင် ကယ်ဆယ်ရေးကို စောင့်မျှော်ခဲ့သည်။

စစ်သေနာပတိချင်းသည် တောင်ကြားလမ်းရှိ တီလူမျိုးများကို ရှင်းလင်းပြီး လုမင်လီနှင့် အဖွဲ့ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့၏။ စစ်သေနာပတိချင်း၏ ခရီးမှာလည်း ခက်ခဲခဲ့သည်။ ခံတပ်စစ်သူကြီးက သူ့ကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် နှောင့်ယှက်ခဲ့ပြီး သူ့တပ်များကို တာနူးမှ ဆုတ်ခွာသွားအောင် လှည့်ဖြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ချက်စ်ဘုတ်တောင်သို့ ပြန်လာနိုင်ရန် အတော်လေး ကြိုးစားခဲ့ရသည်။

အစပိုင်းတွင် လုမင်လီသည် အနည်းငယ် စားနိုင်သေး၏။ စခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဆန်ပြုတ်ပူပူ တစ်ပန်းကန်ကိုပင် သောက်ခဲ့သေး၏။ သို့သော် ခံတပ်စစ်သူကြီးက သူ အောင်မြင်ပြီဟု ထင်မှတ်ကာ စစ်သေနာပတိချင်းနှင့် လုမင်လီတို့ကို တည့်ခင်းဧည့်ခံရန် စားသောက်ပွဲတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

စားသောက်ပွဲတွင် ထိုစစ်သူကြီးသည် သူသာမရှိလျှင် တိုင်းပြည်မှာ ပိုမို ဆုံးရှုံးမှုကြီးလိမ့်မည်ဟု တတွတ်တွတ် ပြောဆိုကာ သူ့သစ္စာဖောက်မှုများကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စေလွှတ်လိုက်သောသူများမှာ သူ့ကို အားကိုးပြီးမှ တိုက်နိုင်သည်ဟု လှောင်ပြောင်ပြောဆိုခဲ့၏။

စစ်သေနာပတိချင်း သည်းခံနိုင်သော်လည်း မာနကြီးသော လုမင်လီက မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။ သူ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ စစ်သူကြီး၏ လည်ပင်းကို တစ်ချက်တည်းနှင့် လှီးဖြတ်လိုက်သည်။ သွေးများမှာ ဟင်းပွဲများပေါ်သို့ စင်ကုန်၏။ လုမင်လီသည် သူ ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် ဒုက္ခများကို ပြန်တွေးမိကာ ပျို့အန်ချင်စိတ်နှင့် ရွံရှာစိတ်များသာ ဖြစ်ပေါ်လာတော့၏။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူ အစာမစားနိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်၏။ စစ်သေနာပတိချင်း လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး ခံတပ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ သစ္စာဖောက်မှု သက်သေများကို ရှာဖွေခဲ့သဖြင့် လုမင်လီ၏ လုပ်ရပ်မှာ သစ္စာဖောက်ကို ရှင်းလင်းသည့် လုပ်ရပ်အဖြစ် တည်မြဲသွားခဲ့သည်။

ဟွာကျွင်းသည် ထိုပုံပြင်ကို ကြားရသည့်အခါ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားမိ၏။ သူ ချစ်မြတ်နိုးရသော မြင်းကို သတ်လိုက်ရခြင်းနှင့် သစ္စာဖောက်ခံရခြင်းကို သိလိုက်ရခြင်းမှာ ထိုစဉ်က သူ့အတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက် ဖြစ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် အတိုက်အခံများကို ရင်ဆိုင်ပြီး သူ့ကို လက်မလွှတ်ခဲ့သော စစ်သေနာပတိချင်းမှာလည်း တကယ့် လူရည်ချွန်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ဟွာကျွင်း လှည့်သွားကာ သူမ ရရှိထားသော မောက်ထိုင်အရက်တစ်ပုလင်းကို ယူလိုက်ပြီး အဖုံးကိုဖွင့်ကာ စစ်သေနာပတိကို ငှဲ့ပေးလိုက်၏။

“စစ်သေနာပတိချင်း... ဒါက ရှင့်အတွက် လက်ဆောင်ပါရှင်။ ရှင်နဲ့ စစ်သူကြီးလု နှစ်ယောက်လုံးက သူရဲကောင်းတွေပါပဲ၊ သူရဲကောင်းတွေဆိုတာ အကောင်းဆုံး ဝိုင်နဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်”

စစ်သေနာပတိချင်းသည် ဝိုင်၏ ထုပ်ပိုးမှုမှာ အလွန်လက်ရာမြောက်ပြီး အရသာမှာလည်း ကောင်းမွန်သည်ကို မြင်ရသည့်အခါ လုမင်လီ၏ ကျေးဇူးကြောင့် ဤဝိုင်ကို သောက်ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက တီလူမျိုးနှစ်ရာကို သတ်ခဲ့လျှင်တောင် သူဌေးမဟွာ သူ့ကို ဤဝိုင် ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အခန်း (၁၂၆)

စိမ်းစိုစို မုန့်လုံးလေးများ

မုန့်ဆိုင်အဝတွင် စစ်သေနာပတိချင်းတို့ကို ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် သူတို့အရိပ်အယောင်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဟွာကျွင်းက ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

“စစ်သူကြီးလုက အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ”

မော့ချွမ်း သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား စစ်သူကြီးလုရဲ့ အကြောင်းတွေကို မသိဘူးလား။ သူလုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက နန်းတော်ထဲမှာရော တစ်ပြည်လုံးမှာပါ နာမည်ကြီးတာလေ”

“ရှင် သိနေရင် ဘာလို့ ကျွန်မကို မပြောတာလဲ”

“ခင်ဗျားမှ မမေးတာ”

ဟွာကျွင်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်၏။ လုမင်ကျဲ ပါဆယ်လာဝယ်စဉ် လူတိုင်းသည် လုမင်လီအပေါ် အလွန်ပင် ရိုသေသမှု ထားရှိကြသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။

ထိုစဉ်က သူမစိတ်ထဲတွင် မုန့်ဆိုင်ဖွင့်ရန်နှင့် ပိုက်ဆံရှာရန်သာ ရှိနေသဖြင့် အခြားအရာများကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် လုမင်လီနှင့် အနည်းငယ် ရင်းနှီးလာသော်လည်း သူ့အတိတ်အကြောင်းကို သူမ တစ်ခါမှ မမေးခဲ့မိပေ။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တခြားအကြောင်းတွေ သိသေးတယ်နော်။ ခင်ဗျား မမေးလည်း ဒီတိုင်း ပြောပြမယ်။ စစ်သူကြီးလုမှာ စေ့စပ်ထားတဲ့သူ ရှိခဲ့ဖူးတယ်”

ဟွာကျွင်း မယုံနိုင်သလို မေးလိုက်၏။

“ဟမ် တကယ်ကြီးလား”

“တကယ်ပေါ့။ အသေးစိတ် သိချင်လား။ ဟဲဟဲ... ကျွန်တော့်ကို ဟိုဝိုင်တစ်ပုလင်း ထပ်ပေးရင် အကုန်ပြောပြမယ်”

“မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ မသိချင်တော့ဘူး”

ဟွာကျွင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

“ဟေး ခင်ဗျားကလည်း ကပ်စေးနှဲလိုက်တာ”

အကယ်၍ ထိုကိစ္စက အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို အမြန်ပြန်ပေးရမည်ဟု သူမ တွေးမိ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ ဘိုးဘွားပိုင် အမွေအနှစ်တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဟွာကျွင်း ဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် ပြင်နေစဉ် ဟွာရှန့်၏မောင်လေးသည် ကျောပိုးခြင်းတောင်းကြီး တစ်လုံးကို ထမ်းကာ သူတို့ဆီ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

သူ ကိုယ်လုံးသေးသေးလေး ဖြစ်သော်လည်း ခြင်းတောင်းမှာ သူ့အရပ်ထက် မြင့်နေသဖြင့် ဟွာကျွင်း အလျင်အမြန် သွားကူချပေးလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ဒီလောက်အများကြီး ထမ်းလာရတာလဲ။ နင် ပိသွားဦးမယ်”

ဟွာရှန့်မောင်လေး ပြုံးလျက် ပြော၏။

“ရပါတယ်၊ မလေးပါဘူး၊ ဒါတွေက မက်မွတ်ပင်တွေလေ”

ဤသို့သော တောမြက်ပင်မျိုးကို နွေဦးကာလတွင် နေရာအနှံ့ တွေ့နိုင်သည်။ လူများသည် ၎င်းကို ထောင်းပြီး ဂျုံမှုန့်နှင့်ရောကာ မုန့်လုပ်စားကြလေ့ ရှိ၏။

“မက်မွတ်ပင်တွေပဲ၊ တို့တွေ စိမ်းစိုစို မုန့်လုံးလေးတွေ လုပ်ကြရအောင်”

ဟွာကျွင်း လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းက မုန့်ဆိုင်အချို့တွင် ၎င်းတို့ကို ရောင်းနေသည်ကို တွေ့ခဲ့ဖူး၏။ ယခုအခါ မုန့်လုံး လုပ်ရောင်းရန် သူမ စဉ်းစားလိုက်၏။

“စိမ်းစိုစို မုန့်လုံးလေးတွေလား၊ ဒါပေမဲ့ သမီးတို့က စိမ်းစိုစို ပေါက်စီပဲ လုပ်တတ်တာ”

ဟွာရှန့် ထွက်လာရင်း ပြောသည်။

“ရတယ်၊ ငါ နည်းလမ်းရှာလိုက်မယ်။ အရင်ဆုံး စမ်းလုပ်ကြည့်ပြီး ရောင်းကောင်းမကောင်း ကြည့်ကြတာပေါ့”

ဟွာကျွင်း လတ်ဆတ်သော မက်မွတ်ပင်များကို သေသေချာချာ ဆေးကြောပြီးနောက် ဆူပွက်နေသော ရေထဲတွင် ခဏပြုတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် ရေစစ်ကာ ဓားဖြင့် သေးသေးလေးများ ဖြစ်အောင် လှီးဖြတ်လိုက်သည်။ ကြိတ်စက်ကို သုံး၍ရသော်လည်း လက်ဖြင့် လှီးဖြတ်ခြင်းက အရသာ ပိုကောင်းသည်။

ကောက်ညှင်းမှုန့်ထဲသို့ သကြားဖြူအချို့ ထည့်ပြီးနောက် မက်မွတ်အနှစ်များကို တဖြည်းဖြည်း ထည့်ကာ နယ်လိုက်၏။ မုန့်သားမှာ စိမ်းစိုလာပြီး ချောမွေ့ကာ ပျော့ပျောင်းလာတော့၏။

နောက်တစ်ဆင့်မှာ အထဲတွင် ထည့်ရမည့် အနှစ်ကို ပြုလုပ်ရန် ဖြစ်၏။

ယခုတစ်ခေါက်တွင် ဟွာကျွင်း ပဲနီအနှစ် ထည့်ထားသော မုန့်လုံးများကိုသာ လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထား၏။ ၎င်းကို ပြုလုပ်ရန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူပြီး ထမင်းပေါင်းအိုး ရှိလျှင်ပင် ရသည်။

ပဲနီများကို ဆေးကြောပြီး ထမင်းပေါင်းအိုးထဲ ထည့်ကာ ရေခန်းသည်အထိ တည်ထားလိုက်လျှင် ပဲနီအနှစ် ရရှိသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့ကို အအေးခံကာ အလုံးလေးများ လုံးလိုက်၏။

မုန့်သားများကို အလုံးလေးများ ခွဲကာ လုံးပြီးနောက် အပြားလုပ်ကာ အထဲသို့ ပဲနီအနှစ်ကို ထည့်၍ ပြန်လုံးလိုက်သည်။ ချက်ပြုတ်သည့်အခါတွင် ဆီအနည်းငယ် သုတ်ကာ ပေါင်းလိုက်ရုံသာ ဖြစ်၏။

သူတို့ လေးယောက်လုံး တယဝန်ကိုယ်စီ ခွဲယူထားကြသည်။ အားမန် မုန့်သားနယ်ရန် တာဝန်ယူပြီး မော့ချွမ်းက မုန့်သားပြား ပြုလုပ်ပေးကာ ဟွာကျွင်းနှင့် ဟွာရှန့်တို့က မုန့်လုံးရန် တာဝန်ယူကြသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်အစောပိုင်းတွင် ဟွာကျွင်း မုန့်လုံးလေးများကို ပေါင်းအိုးပေါ်တွင် တစ်လုံးချင်း စီကာ ပေါင်းလိုက်သည်။

မုန့်ဆိုင်မှာလည်း ထိုနေ့တွင် ပုံမှန်ထက် စော၍ ဖွင့်လိုက်၏။

မော့ချွမ်း ဆိုင်အဝင်တွင် စားပွဲတစ်လုံး ချလိုက်ပြီး မပေါင်းရသေးသော မုန့်လုံးလေးများကို စားပွဲပေါ် တင်ကာ ဧည့်သည်များကို စောင့်နေသည်။

နံနက်စောစော ဖြစ်သဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် ဈေးဝယ်သွားနေကြသော အန်တီကြီးများ၊ ဦးလေးကြီးများနှင့် ကျောင်းသွားရန် စောစောနိုးနေသော ကျောင်းသားများကို တွေ့နေရ၏။

အထက်တန်းကျောင်းဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော မိန်းကလေး နှစ်ယောက်သည် မုန့်ဆိုင်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားကြ၏။ ဆံပင်နှစ်ဖက်ခွဲစည်းထားသော မိန်းကလေးက သူမ သူငယ်ချင်းကို ဆွဲကာ မုန့်ဆိုင်ထဲသို့ လှည့်ကြည့်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

“ဒီလူက အရမ်းချောတာပဲ”

သူမ သူငယ်ချင်း၏ နားသို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်၏။

အခြားမိန်းကလေးက မော့ချွမ်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ၊ ဆံပင်ရှည်နဲ့ ဒီလို လူချောမျိုး ဒီကို ဘယ်တုန်းက ရောက်လာတာလဲ”

“သွားဝယ်စားကြရအောင်”

မိန်းကလေးနှစ်ယောက် မုန့်ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြ၏။

မော့ချွမ်းသည် ဖုန်းဆော့နေစဉ် လူတစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

“စိမ်းစိုစို မုန့်လုံးလေးတွေ ဝယ်မလို့လားခင်ဗျာ”

“ဝါး၊ သူ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ပိုချောသွားတာပဲ”

မိန်းကလေး နှစ်ယောက်မှာ တိုးတိုးလေး တိုင်ပင်ပြီးနောက် မော့ချွမ်းကို ပြောလိုက်၏။

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဝယ်မလို့ပါ။ တစ်လုံး ဘယ်လောက်လဲဟင်”

“တစ်လုံး သုံးယွမ်၊ နှစ်လုံးဆို ငါးယွမ်ပါ။ ဘယ်နှစ်လုံး ယူမလဲခင်ဗျာ”

“ကျွန်မ နှစ်လုံး ယူမယ်”

“ကျွန်မလည်း နှစ်လုံး”

မော့ချွမ်းသည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ ဟွာကျွင်းကို ပြောလိုက်သည်။

“လေးလုံး ရောင်းရပြီ”

“ကျွန်မတို့ မုန့်ဆိုင် မဖွင့်တာ ကြာပြီ။ ရှင် မှာတော့ နည်းလမ်းရှိသားပဲ”

မော့ချွမ်းက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြကာ မုန့်လုံးလေးများကို ယူ၍ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို မုန့်လုံးများ ပေးပြီးနောက် ကုဒ်စကန်ဖတ်ကာ ငွေပေးချေလိုက်ကြ၏။ ထိုအခါ ဆံပင်နှစ်ဖက်စည်းထားသော မိန်းကလေးက မော့ချွမ်းကို မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုက အရမ်းချောတာပဲ၊ ဝီချက် ပေးလို့ရမလား”

ထိုကဲ့သို့ တည့်တိုး မေးလိုက်သောမေးခွန်းကြောင့် မော့ချွမ်း လန့်သွားပြီး ဟွာကျွင်းဆီသို့ ပြေးသွားချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့၏။ သူ့မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားပြီး ထစ်ငေါ့ထစ်ငေါ့ ပြောလိုက်သည်။

“ဝ..ဝီချက် မရှိပါဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားပါ”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ ဆိုင်ထဲသို့ အမှန်တကယ်ပင် ပြေးဝင်ပုန်းနေတော့၏။

“ဝါး သူ မျက်နှာနီသွားပြီ”

“ချစ်စရာလေး...”

“ထားလိုက်ပါတော့၊ သူ့ကို မစတော့ပါဘူး၊ ကျောင်းသွားဖို့ အမြန်သွားကြရအောင်”

ဟွာကျွင်း မော့ချွမ်း၏ မသင်္ကာဖွယ် အမူအရာကို မြင်သဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ဘာလို့ အဝင်ဝမှာ မနေတာလဲ။ လူတွေ လာဝယ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

မော့ချွမ်းသည် ထိုမိန်းကလေး နှစ်ယောက် ထွက်သွားသည်အထိ နံရံနောက်တွင် ပုန်းနေပြီးမှ ပြော၏။

“ခင်ဗျားကတော့ ကျွန်တော့်ကို အသေလန့်အောင်လုပ်နေပြီ၊ ခုနက မိန်းကလေး နှစ်ယောက်က ကျွန်တော့် ဝီချက်ကို တောင်းနေကြတာ”

ဟွာကျွင်းမှာ ထိုစကားကို ကြားရသဖြင့် အားရပါးရ ရယ်မောတော့၏။

“ကျွန်မ သိသားပဲ၊ ရှင်ကို ရောင်းခိုင်းရမယ်ဆိုတာ”

ဟွာကျွင်းသည် မော့ချွမ်း၏ ရုပ်ရည်ကို သေချာ ပြန်ကြည့်လိုက်၏။ သူ့အသားအရည်မှာ ညိုသော်လည်း သူမ ပထမဆုံး မြင်စဉ်က ကျန်းရှီယွဲ့နှင့်အတူ ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။ ကျန်းရှီယွဲ့မှာ တောက်ပလွန်းသဖြင့် သူမှာ အရိပ်အောက် ရောက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

မထင်မှတ်ဘဲ သူတစ်ယောက်တည်းကို ကြည့်သည့်အခါ သူ့ရုပ်ရည်နှင့် အမူအရာမှာ အတော်လေး ထူးခြားသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူမ မော့ချွမ်းကို အပြင်သို့ တွန်းထုတ်ရင်း ပြောသည်။

“ဒီမှာပဲ နေစမ်းပါ။ ဒီမုန့်လုံးလေးတွေ ရောင်းရမရဆိုတာ ရှင် အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်”

“ဒီက ဒေသန္တရ ဓလေ့ထုံးစံတွေက တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ”

မော့ချွမ်း ထိုသို့ ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူသည် စားပွဲတွင် ပြန်၍ ထိုင်နေသည်။

မကြာမီမှာပင် အဘွားအိုတစ်ဦး လျှောက်လာ၏။ သူမသည် မုန့်ဆိုင်၏ ဆိုင်းဘုတ်ကို မော့ကြည့်ပြီးနောက် မော့ချွမ်းကို ကြည့်ကာ မေး၏။

“ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ဘာလို့ ဒီမုန့်ဆိုင်က အခုမှ နံနက်စာ ရောင်းနေတာလဲ”

သူမ အနီးသို့ လျှောက်လာပြီး မုန့်လုံးလေးများကို ကြည့်လိုက်၏။ လတ်ဆတ်သော အနံ့ကို ရသည့်အခါ မော့ချွမ်းကို မေးလိုက်သည်။

“ဒီမုန့်လုံးတွေက တစ်လုံး ဘယ်လောက်လဲ”

မော့ချွမ်း ပြန်ဖြေ၏။

“တစ်လုံး သုံးယွမ်၊ နှစ်လုံးဆို ငါးယွမ်ပါ”

“ငါ့ကို ဆယ်ယွမ်ဖိုး ပေးပါဦး”

မော့ချွမ်း မုန့်လုံးများ ယူရန် လှည့်လိုက်သည့်အခါ အဘွားအိုသည် သူ့ဆံပင်အရှည်ကြီးကို မြင်သွားပြီး အားကျကာ ပြောလိုက်သည်။

“အိုး ဘာလို့ ဆံပင်တွေ ဒီလောက် ရှည်နေရတာလဲ။ ပြီးတော့လည်း ချောမွေ့တာပဲ၊ ဘယ်လိုမျိုး ဂရုစိုက်ထားတာလဲ”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမ သူ့ဆံပင်ကို ကိုင်ကြည့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်၏။

မော့ချွမ်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် လန့်သွားပြန်၏။ သူသည် ဆံပင်များကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူလိုက်ပြီးမှ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အဘွားအိုကို မုန့်လုံးများ ပေးလိုက်သည်။

“ကြည့်စမ်း၊ ဒီကလေးကတော့၊ ဆံပင်လေး ကိုင်မိတာကို ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

ထို့နောက် သူမ ငွေပေးချေပြီး မော့ချွမ်းကို ပြန်ကြည့်ကာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်ရင်း ထွက်သွားတော့၏။

“ဒီဆံပင်က တကယ် ကောင်းတာပဲ”

မော့ချွမ်း ဟွာကျွင်းဆီသို့ ပြေးသွားကာ ငိုမဲ့မဲ့ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ဒီအလုပ်ကို ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ကျွန်တော်သာ ဒါကို ဆက်လုပ်နေရင်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ သိက္ခာတွေ... ကျွန်တော့်ရဲ့ သိက္ခာတွေ ဆုံးရှုံးကုန်တော့မှာ ကြောက်လို့ပါ”