အခန်း (၉၀၅-၉၀၆)
Vol. 74 Ch. 905-906
အခန်း ၉၀၅ - စာဖတ်ခြင်းက သင်၏အစွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်
ထိုနေရာတွင် ကျန်းယွင်ထျန်း ပုန်းကွယ်နေသည်ဟု ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သော်လည်း မြက်ပင်များကြားတွင် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိပေ။
ရှောင်းယီသည် သစ်ကိုင်းခြောက်တစ်ခုကို အသာအယာကောက်ယူကာ လက်ဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်၏။ သစ်ကိုင်းခြောက်သည် လေးကြိုးမှ လွတ်ထွက်သွားသော မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပျံထွက်သွားပြီး မြက်တောထဲတွင် စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။
“ငါပစ်လိုက်တဲ့ ‘မြှား’ က မင်းရဲ့ခေါင်းနဲ့ တစ်စင်တီမီတာပဲ ဝေးတော့တယ်။ အခု ထွက်မလာဘူးဆိုရင် နောက်တစ်ခါ မင်းခေါင်းကိုပဲ ချိန်ပစ်လိုက်တော့မှာနော်။”
ရှောင်းယီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။
ထိုအခါမှ မြက်တောမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု မတ်တပ်ထရပ်လာခဲ့လေသည်။
“မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့သွားတာလဲ။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နတ်သူငယ်များမှာမူ ကြောင်သွားကြ၏။ နတ်သူငယ်အတော်များများမှာ ထိုနေရာကို ရှာဖွေခဲ့ဖူးရုံမက ဖြတ်သန်းသွားလာခဲ့ကြသော်လည်း ကျန်းယွင်ထျန်းကို လုံးဝ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။
ရှောင်းယီက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေ တော်တော်ကျသွားတာပဲ။ မင်းရဲ့ ရုပ်ဖျက်နည်းက ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ လုံးဝ သဟဇာတမဖြစ်ဘူး။ ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိသာနေတာပဲလေ။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်၏။
“ဒီတစ်ခါ ငါ့ရဲ့ ရုပ်ဖျက်နည်းက တကယ်ကို ထူးထူးခြားခြား ကောင်းမွန်တယ်လို့ ခံစားနေရတာပါ။”
ထိုအချိန်တွင် ကျန်းရွှဲ့က လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက သူ့အရည်အချင်းတွေ ကျသွားတာမဟုတ်ဘဲ ကျွန်းပိုဂ်ရှင်က အခု ကျွန်မတို့နဲ့ မတူတဲ့ အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်နေလို့ပါ။”
ကျန်းရွှဲ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်းယီ အံ့သြသွားခဲ့သည်။
“မတူတဲ့ အဆင့်လား။ ငါက ဒုတိယထပ်မှာ ရောက်နေပြီး မင်းတို့က ပထမထပ်မှာမို့လို့လား။”
“မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မတို့က ကမ္ဘာမြေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာပဲ ရှိသေးတာ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်းပိုင်ရှင်ကတော့ လေထုအလွှာကိုတောင် ဖောက်ထွက်သွားပြီ။”
ကျန်းရွှဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ ရှောင်းယီမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ကြောင်အသွားပြီးနောက် အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“အစ်မရွှဲ့ အစ်မ ဘယ်တုန်းက ဒီလို ခေတ်မီတဲ့ စကားလုံးတွေကို တတ်သွားတာလဲ။”
ကျန်းရွှဲ့က ခေါင်းခါပြပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ခုနက ကျွန်းပိုင်ရှင်က နည်းပြကျန်းရဲ့ ချို့ယွင်းချက်ကို မြင်လို့ ရှာတွေ့တာမဟုတ်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို မြင်နေလို့ပါ။ ရုပ်ဖျက်ခြင်းရဲ့ အမြင့်ဆုံး အဆင့်က ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်းပိုင်ရှင် ခုနက ပြောလိုက်တယ်လေ။ သူ့ရဲ့ ရုပ်ဖျက်နည်းက ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ သဟဇာတမဖြစ်ဘူးတဲ့။ ဒါက ကျွန်မတို့ လိုက်မမီနိုင်သေးတဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခုပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။ အရာအားလုံးနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတာမျိုးပေါ့။ ခုနက ကျွန်းပိုင်ရှင် သစ်ပင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတုန်းက ကျွန်းပိုင်ရှင် ရှိနေတယ်လို့ကို ကျွန်မ လုံးဝ အာရုံမခံနိုင်ခဲ့ဘူး။”
ဆာရာက ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာပြီး ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းယွင်ထျန်းက ဂရုတစိုက် အာရုံခံကြည့်လိုက်၏။ အမှန်တကယ်ပင် ရှောင်းယီ သူ့ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို မျက်စိဖြင့် မမြင်ရပါက ဤနေရာတွင် လူရှိနေသည်ကို သူ ခံစားနိုင်ရန် ခက်ခဲလှသည်။
သူနှင့် ကျန်းရွှဲ့မှာ ထိပ်တန်း ကြေးစားစစ်သားများ ဖြစ်ကြကြောင်း သိထားရန် လိုအပ်ပေသည်။ သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင် သုံးမီတာအတွင်းသို့ မည်သူမျှ သတိမထားမိဘဲ ချဉ်းကပ်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
အကြောင်းမှာ အကယ်၍ ဤမျှ နီးကပ်စွာ ချဉ်းကပ်ခံရသည်အထိ သတိမထားမိပါက သူတို့သည် လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ကျွန်းပိုင်ရှင် ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူသာ ဤအရာကို သင်ယူနိုင်လျှင် သူ၏ အစွမ်းမှာ နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ သေချာပေါက် တိုးတက်သွားပေလိမ့်မည်။
သူတို့၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ရှောင်းယီသည် သူကိုယ်တိုင် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။
ဒါက တာအိုရဲ့ စွမ်းအားလား။
“စာဖတ်လို့လေ။”
ရှောင်းယီသည် သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ကျွန်းပိုင်ရှင် ဖတ်နေတဲ့ အဲဒီစာအုပ်တွေလား။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒါတွေပဲ။”
ရှောင်းယီက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ကျန်းယွင်ထျန်းသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။
“အဲဒီစာအုပ်တွေက တကယ်ပဲ နောက်ထပ် အဆင့်တက်ဖို့အတွက် သော့ချက်တွေပဲ။”
သူ တွေးလိုက်မိသည်။
“ကဲ သွားကြစို့။ ဒီနေ့ ငါ မင်းတို့ကို ရှာတာက ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခု ပေးမလို့ပဲ။”
ရှောင်းယီက ပြောရင်းဖြင့် လျှောက်ထွက်ခဲ့သည်။ လူတိုင်းလည်း သူ့နောက်မှ အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားခဲ့ကြသည်။
တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ကျန်းယွင်ထျန်းသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် ရပ်ထားသော Off-road ကားကို မြင်လိုက်ရလေသည်။
“ကျွန်းပိုင်ရှင် ဒါကို ပြောတာလား။”
ကျန်းယွန့်ထျန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။
“ဟုတ်တယ်။ ငါ ဘက်စုံသုံး စစ်သည်တင်ယာဉ် ပုံစံခွက်တစ်ခု ရထားတယ်။ ဒါရှိရင် နောင်ကျရင် တခြားတိုက်ကြီးတွေမှာ တိုက်ပွဲဝင်ရတာ ပိုအဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်။”
ရှောင်းယီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကျန်းယွင်ထျန်းသည် ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်း လျှောက်သွားကာ ကားပေါ်တက်ပြီး ပတ်မောင်းကြည့်လိုက်၏။
“ကျွန်းပိုင်ရှင် ဒီကားက တကယ် အစွမ်းထက်တာပဲ။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ နေရာက နည်းနည်း ကျဉ်းသလိုပဲ။ ကားတစ်စီးမှာ လူဆယ်ယောက်လောက်ပဲ တင်လို့ရမယ် ထင်တယ်။”
“ရပါတယ်။ ဆံ့တဲ့ပမာဏ ပိုများတဲ့ဟာတွေလည်း ရှိတယ်။ ဒီပုံစံခွက်က ထုတ်လုပ်တဲ့အခါ ဆံ့ဝင်နိုင်တဲ့ပမာဏကို ရွေးပြီး ထုတ်လုပ်လို့ရတယ်။”
“တကယ် အားကိုးရတာပဲ။ ဒီလိုကားမျိုးသာရှိရင် စစ်တပ်တွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရွှေ့ပြောင်းနိုင်လိမ့်မယ်။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ရှောင်းယီက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို ထုတ်လုပ်ခွင့် ပေးထားမယ်။ ဒါပေမဲ့ ထုတ်တဲ့အခါကျရင် ဦးလေးအန်းနဲ့ တိုင်ပင်လိုက်ဦး။ ငါတို့ဆီမှာ ရှိတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ဘယ်လို ခွဲဝေမလဲဆိုတာ သိရအောင်လို့။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ကျွန်းမှ အရင်းအမြစ်များကို အမြဲတမ်း အသစ်ပြန်ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်သော်လည်း လက်ရှိတွင် အရင်းအမြစ်မှာ အကန့်အသတ်မရှိခြင်း မဟုတ်သေးဘဲ အသစ်ပြန်ဖြစ်ရန် အချိန်လိုအပ်ပေသည်။
“မင်းတို့ ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်ကြပါ။ လက်ရှိ အစီအစဉ်အရ မနက်ဖြန်ကျရင် တိုက်ကြီးအသစ်မှာရှိတဲ့ ဗန်ပိုင်းယားတွေကို ဝိုင်းဝန်း နှိမ်နင်းဖို့ ထွက်ခွာကြမယ်။”
ရှောင်းယီက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
အားလုံးက ပြိုင်တူ တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။
အပျော်ဆုံးလူများမှာမူ နတ်သူငယ်များ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဗန်ပိုင်းယားများကို နှိမ်နင်းရန် စောင့်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ရှောင်းယီနှင့် ကျန်းယွင်ထျန်းတို့က သူတို့ကို ဤစစ်စခန်းတွင်သာ ထားရှိခဲ့ပေသည်။
ရှောင်းယီ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်းရွှဲ့က အဖွဲ့ကို ချက်ချင်း စုဝေးစေလိုက်၏။
“ကျွန်းပိုင်ရှင်က မနက်ဖြန် ထွက်ခွာဖို့ လိုတယ်လို့ ပြောထားတဲ့အတွက် မင်းတို့ အခု ငါတို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ ရှိတဲ့ လက်နက်တွေကို ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ရမယ်။”
ကျန်းရွှဲ့၏ စကားအဆုံးတွင် ဘေးနားရှိ စစ်သားများသည် လက်နက်တိုက်ထဲမှ လေး၊ မြှား၊ သေနတ်၊ အမြောက် စသည့် လက်နက်အမျိုးမျိုးကို ထုတ်ယူလာခဲ့ကြသည်။
“အစီရင်ခံပါတယ်။”
ဆာရာက အကျယ်ကြီး အော်ပြောလိုက်၏။
“ဘာကိစ္စလဲ။”
ကျန်းရွှဲ့က ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ နတ်သူငယ်တွေက လေးနဲ့မြှားကိုပဲ အကျွမ်းကျင်ဆုံး သုံးတတ်တာပါ။ တခြားလက်နက်တွေကို မသုံးချင်ဘူး။”
ဆာရာက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“လက်နက်တစ်ခုတည်းကို အစွမ်းကုန် ကျွမ်းကျင်အောင် သုံးနိုင်ရင်ပဲ လုံလောက်ပြီလို့ ထင်ပါတယ်။”
ထိုအခါ ကျန်းရွှဲ့သည် ဆာရာ၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားရင်း စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းလက်ထဲမှာ လေးနဲ့မြှား မရှိတော့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ တဖက်လူက မင်းတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ဒီလက်နက်တွေကို ကိုင်ထားရင်ကော။ မင်းက ရန်သူ့ရဲ့ လက်နက်အကြောင်းကိုတောင် မသိဘူးဆိုရင် ဘယ်လို ကာကွယ်မလဲ။”
ဆာရာက ပြန်ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း သူမတွင် ပြန်လည်ချေပရန် အကြောင်းပြချက် မရှိကြောင်း သိလိုက်၏။
ကျန်းရွှဲ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခါက အမှောင်နတ်သူငယ်တွေ ငါတို့အဖွဲ့နဲ့ တိုက်တုန်းက ငါတို့စစ်သား အများစုက B အဆင့်နဲ့ C အဆင့်တွေပဲ ရှိသေးတယ်။ မင်းတို့ ဘာလို့ ရှုံးခဲ့တာလဲဆိုတာ မမှတ်မိတော့ဘူးလား။”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟေအာ၏ ကိုယ်လုံး တုန်ရင်သွားခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က သူသည် အမှောင်နတ်သူငယ်များကို ဦးဆောင်ကာ နတ်သူငယ်တိုက်ကြီးရှိ ယီရန်ပင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ယာယီအခြေစိုက်စခန်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရ၏။ ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် အကြီးအကဲ ကိုးဦးကိုယ်တိုင် ပါဝင်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုရှုံးနိမ့်မှု၏ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ယီရန်ပင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ လက်နက်များကို မကျွမ်းကျင်ခြင်းကြောင့်ပင်။
အကယ်၍ ထိုစဉ်က လက်ပစ်ဗုံးဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို သူတို့ သိခဲ့လျှင် မျိုးနွယ်စုဝင် အများအပြား ဒဏ်ရာခဲ့ကြရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
“အခုကစပြီး ငါတို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာ ရှိတဲ့ လက်နက်တိုင်းကို ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်ရမယ်။”
ကျန်းရွှဲ့က ဟောက်လိုက်သည်။
“နားလည်လား။”
“နားလည်ပါပြီ။”
နတ်သူငယ်များက ပြိုင်တူ တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။
“မှတ်ထား။ မင်းတို့က ယီရန်ပင်းမဟာမိတ်ရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး လူသတ်သမားတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အရာအားလုံးကို သင်ယူရမယ်၊ အရာအားလုံးကို သိထားရမယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“ကောင်းပြီ။ အခု စပြီး ရှင်းပြမယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဒူးလေးတွေပဲ။ သူ့ရဲ့ ထူးခြားချက်တွေက...”
ထိုအချိန်တွင် ရှောင်းယီသည် သူ၏ အိပ်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ စာအုပ်များကို ကြည့်ရင်း သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“စနစ်က ပေးတဲ့ တာအိုကျမ်းစာအုပ်တွေက တကယ် မရိုးရှင်းဘူးပဲ။”
ဤကာလအတွင်း ရှောင်းယီသည် မိမိကိုယ်ကို အထူးတလည် လေ့ကျင့်ခြင်း မပြုခဲ့သော်လည်း ခုနက ရုပ်ဖျက်နည်းလေ့ကျင့်မှုမှတစ်ဆင့် သူ၏ အစွမ်းမှာ တကယ်ပင် များစွာ တိုးတက်လာကြောင်း ရှောင်းယီ သိလိုက်ရလေသည်။
အခန်း ၉၀၆ - ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တွင် သတိပေးချက်အသစ်များ ပေါ်လာခြင်းနှင့် ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်
တာအိုကျမ်းကျမ်းစာများကို ဖတ်ရှုခြင်းက မိမိ၏အစွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် ထိုစာအုပ်များကို ပိုမိုအလေးအနက်ထား၍ ဖတ်ရှုတော့၏။
သူသည် နေ့လယ်စာနှင့် ညစာကိုပင် စားပွဲတွင်သာ စားရင်း ၁၅ နာရီဆက်တိုက် ဖတ်ရှုခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် စာအုပ်အားလုံးကို ဖတ်ပြီး မှတ်မိသွားခဲ့သည်။ နောင်တွင် ထိုအသိပညာများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြေညက်အောင်လုပ်ရန်သာ လိုတော့သည်။
ယခုအခါ ည ၁၁ နာရီ ၄၀ မိနစ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ရှောင်းယီသည် နောက်ဆုံးစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။
“ဒီထဲမှာ မန္တန်တွေ၊ ဗေဒင်ဟောတာတွေ၊ ဆေးလုံးဖော်စပ်တာတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်တွေတောင် ပါတာပဲ။ တကယ်ကို စုံတယ်။”
ဤစာအုပ်များကို ဖတ်ပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် ယခင်ကထက် ပိုကောင်းသော ရူးသွပ်ဆေးလုံးကိုပင် အလွယ်တကူ ဖော်စပ်နိုင်စွမ်း ရှိလာပြီဖြစ်သည်။
“အခွင့်အရေးရရင် စွန်းယောင်ဆီသွားပြီး ဆေးဖော်ရမယ်။”
ရှောင်းယီက တွေးလိုက်သည်။
အမှန်တော့ ရှောင်းယီကိုယ်တိုင်အတွက်မူ ဤဆေးလုံးမျိုး မလိုအပ်တော့ပေ။ ရူးသွပ်ဆေးသည် လူတစ်ဦး၏အဆင့်ကို SSS အဆင့်အထိသာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာ SSS အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤဆေးကို သောက်ပါက အကျိုးထက် အပြစ်က ပိုများနိုင်ပေသည်။
သို့သော် မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင် အခြားသူများအတွက်မူ လိုအပ်နေဆဲပင်။ အခွင့်အရေးရလျှင် သူ အချို့ကို ဖော်စပ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။
သူသည် တစ်နေ့လုံး ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်မှ အချက်အလက်များကို သတိမထားမိခဲ့သဖြင့် ယခုမှပင် အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်နိုင်တော့သည်။
“ဒီနေ့က ၁၃ ပတ်မြောက်ရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ပဲ။ သတိပေးချက်တွေ တက်လာဦးမလားမသိဘူး။”
“သတိပေးချက်လား။ သတိပေးချက် မတက်တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ။”
“ဟုတ်တယ်။ ဒါတွေ ဘယ်တော့ပြီးမလဲတောင် မသိဘူး။ ဒါနဲ့ ငါ ဒီနေ့ ဆိုင်ကယ်ပုံစံခွက်တစ်ခု ရခဲ့တယ်။ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။”
“ငါကတော့ ရေနွေးငွေ့တာဘိုင်သင်္ဘော ပုံစံခွက် ရထားတယ်။ လက်ရှိသင်္ဘောတွေထက် ပိုကြီးပြီး ပိုမြန်ပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရီရန်ပင်းသူဌေးရဲ့ သံချပ်ကာစစ်သင်္ဘောကိုတော့ မမီပါဘူးလေ။”
“မင်းတို့ရတာတွေကမှ အသုံးဝင်သေးတယ်။ ငါ့ကိုကြည့်ပါဦး။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စက်မဲဘလေယာဉ်တစ်စီး ရလာခဲြတယ်တဲ့။ ဒါက ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ ငါက လေဟုန်စီးရတာကို စိတ်မဝင်စားဘူးကွ။”
“ဟုတ်တယ်...ရဟတ်ယာဉ်ဆိုရင်တောင် တော်သေးတယ်။ စက်မဲ့လေယာဉ်ကတော့ တကယ် အသုံးမဝင်ဘူး။”
“ကျုပ်ကတော့ ဘာမှမလိုချင်တော့ဘူး။ နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုက ဘာလဲဆိုတာပဲ သိချင်တယ်။ စမ်းသပ်မှုတွေ မြန်မြန်ပြီးပြီး ငါတို့ကို အိမ်ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပါတော့။”
“မင်း တကယ်ပဲ ပြန်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား။”
“ပြန်လို့မရတော့ဘူး။ ပြန်လို့ရရင်တောင် ငါတို့ထဲက နည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တာ။ ပြန်သွားလည်း ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ။”
“ဟုတ်တယ်။ ဒီမှာပဲ နေလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။”
လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ လှိုင်းထလာခဲ့သည်။ မူလက ရှားနိုင်ငံမှ လူဦးရေ ၁.၅ ဘီလီယံ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ၂ သိန်းခန့်သာ ကျန်တော့လေသည်။
အားလုံး ညည်းတွားနေကြစဉ် အချိန်သည် သန်းခေါင်ယံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကူးပြောင်းသွားခဲ့သည်။ မည်သည့်သတိပေးချက်မျှ လာတော့မည်မဟုတ်ဟု လူတိုင်း ထင်မှတ်နေချိန်တွင် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“မင်းတို့ထဲက ဒီလောက်အများကြီး အသက်ရှင်ကျန်နေတာ ငါ့ကို တကယ် အံ့သြစေတယ်။”
“လူနှစ်ယောက်တောင် SSS အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလား။ ဒါ တကယ်ကို မရိုးရှင်းဘူးပဲ။”
“တစ်ယောက်ယောက်က SSS အဆင့် ရောက်နေပြီဆိုတော့ မင်းတို့အားလုံး ‘ကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင်’ ထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ကံကောင်းကြပါစေ။”
ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်မှ အသံ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း လူတိုင်းမှာ မှင်သက်ကာ ရပ်နေမိကြ၏။ ခဏအကြာတွင်မှ ဆွေးနွေးမှုများ အကြီးအကျယ် ဖြစ်ပေါ်လာတော့လေသည်။
“ဒါက ဘာအခြေအနေလဲ။ ခုနက ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်က စကားပြောလိုက်တာလား။”
“ဟုတ်တယ်။ သူ့လေသံအရဆိုရင် ငါတို့ ဒီလောက်အများကြီး အသက်ရှင်နေတာကို သူက မလိုလားတဲ့ပုံပဲ။”
“လူနှစ်ယောက် SSS အဆင့် ရောက်တယ်ဆိုတာ... အဲဒါ ကမ္ဘာဦး သားရဲကြီးတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ နှစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကွက်တိပဲ။”
“ကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင်ထဲ ဝင်ရမယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ လူနှစ်ယောက်ပဲ SSS အဆင့်ကို ရောက်သေးတာ။ ကျန်တဲ့သူတွေက အဆင့်တောင် မတက်ရသေးဘူး။ ငါတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် စစ်မြေပြင်ထဲ ဆွဲခေါ်သွားရတာလဲ။”
“စစ်မြေပြင်ထဲ ဘယ်လိုဝင်ရမှာလဲ။ ငါတို့ကို တည်နေရာကူးပြောင်းပြီး ခေါ်သွားမှာလား။”
“မလုပ်နဲ့ဦးနောက်။ ငါ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူးဟ။ နောက်မှ ခေါ်ကြပါ။”
ရှောင်းယီသည် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်မှ ဆွေးနွေးချက်များကို မျက်မှောင်ကျုံ့ကာကြည့်ရင်း အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
“သတိပေးချက် - မဟာမိတ်ကျွန်းစုအား တည်နေရာကူးပြောင်းနေပါသည်...”
“မဟာမိတ်အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို စစ်မြေပြင်ဆီ ရွှေ့ပြောင်းနေတာလား။”
ရှောင်းယီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားခဲ့သည်။
ဤအချိန်တွင် ဂရုချတ်ထဲရှိ လူများသည်လည်း သူတို့၏ ကျွန်းစုများ၌ ထူးဆန်းမှုများကို သတိပြုမိလာခဲ့ကြသည်။
“မြန်မြန်... အပြင်ထွက်ကြည့်ကြ။ ငါတို့ကျွန်းကို အမည်းရောင် မြူခိုးတွေ ဖုံးလွှမ်းနေပြီ။”
“မဖြစ်ဘူး။ ငါတို့ကျွန်းပေါ်ကို ရန်သူတွေ ချပေးတော့မှာလား။”
“ဒါ တကယ် ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။”
ထိုအခါ ရှောင်းယီက ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ မထိတ်လန့်ကြပါနဲ့။ ကျုပ်တို့ကျွန်းတွေကို တည်နေရာကူးပြောင်းနေတာပါ။ ကျုပ်တို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို စစ်မြေပြင်လို့ ခေါ်တဲ့နေရာဆီ ရွှေ့နေတာဖြစ်ဖို့ များတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် လူတိုင်းပဲ မိမိကျွန်းပေါ်က အဖွဲ့တွေကို အချိန်မရွေး တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ အသင့်ပြင်ထားခိုင်းပါ။”
“မဟာမိတ်ကျွန်းစု တစ်ခုလုံးကို တည်နေရာကူးပြောင်းနေတာလား။ ဒါ တကယ်ကို ကြီးကျယ်တဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။”
“ငါတို့ သန်းပေါင်းများစွာကို ဒီကမ္ဘာထဲ ခေါ်လာတာမျိုးတောင် လုပ်နိုင်သေးတာပဲ။ ငါတို့ရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ ဘဝလေးတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီ ထင်တယ်။”
“မင်းက အေးချမ်းတဲ့ဘဝကို လိုချင်နေသေးတာလား။ အသက်ရှင်နေရတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရဦးမယ်။”
“ဒီတစ်ခါ ရင်ဆိုင်ရမယ့် ရန်သူတွေက ဘယ်အဆင့်တွေ ဖြစ်မလဲဆိုတာပဲ မသိတာ။”
“သူတို့အဆင့်တွေ သိပ်မမြင့်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပဲ။”
“ကျုပ်ကတော့ သူဌေးက ကျုပ်တို့ကို ပိုပြီး အဆင့်မြင့်လက်နက်တွေ ရောင်းပေးဖို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်။”
“ကျုပ်ဆီမှာရှိတဲ့ အဆင့်မြင့်လက်နက် အားလုံးကို ထုတ်ပေးထားပြီးပြီ။ ဒါကြောင့် လူတိုင်း ရှိတဲ့လက်နက်တွေနဲ့ပဲ အသက်ရှင်အောင် ကြိုးစားကြရမယ်။”
ရှောင်းယီက အကူအညီမဲ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဂရုချက်ထဲတွင် ပြောပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် ဤသတင်းစကားကို ဖုန်းထဲရှိ ဂရုအားလုံးသို့ ပို့လိုက်၏။ ဖုန်းရှိသူတိုင်း ဤသတင်းကို ရရှိသွားခဲ့ကြသည်။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ အေးအေးဆေးဆေး နေရတာ ခဏလေးပဲရှိသေးတယ်လေ။ အခု စစ်မြေပြင်ကို ထပ်သွားရပြန်ပြီလား။”
ဒူခန်းက ဂရုထဲတွင် ညည်းတွားလိုက်လေသည်။
ကျန်းယွင်ထျန်းကမူ လက်တွေ့သမားပီပီ တိုက်ရိုက်ပြန်ဖြေလာခဲ့သည်။
“ငါ အခုချက်ချင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ခံစစ်အလုပ်တွေကို အားဖြည့်လိုက်မယ်။”
“အားလုံး သိပ်ပြီး စိုးရိမ်မနေကြပါနဲ့။ ဒါက အထက်ကလူတွေ ပေးတဲ့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်တဲ့အတွက် အောင်မြင်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတော့ ရှိမှာပါ။”
ရှောင်းယီက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အိပ်ရာထဲတွင် လှဲကာ အနားယူလိုက်သည်။
ထိုစဉ် သန်းခေါင်ကျော်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိရသဖြင့် ရှောင်းယီလက်မှတ်ထိုးဝင်လိုက်၏။
“လက်မှတ်ထိုးဝင်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်။ ရရှိသောဆုလာဘ် - SS အဆင့် ခြောက်လုံးပြူးသေနတ် ပုံစံခွက် ၁။”
“မဆိုးပါဘူး။ နောက်ထပ် လက်နက်တစ်ခု ရလာပြန်ပြီ။ စနစ်ကလည်း ငါတို့ စစ်မြေပြင်သွားရတော့မယ်ဆိုတာ သိနေတဲ့ပုံပဲ။”
ရှောင်းယီက ထိုသို့တွေးရင်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တော့လေသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက် ၅ နာရီတွင် ရှောင်းယီ နိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် ဝရံတာသို့ထွက်ကာ နှစ်နာရီခန့် ငေးငိုင်နေပြီးနောက် အောက်ထပ်သို့ဆင်းကာ မနက်စာ စားလိုက်သည်။
“ကျွန်းပိုင်ရှင် ကျွန်မတို့ရဲ့ အခု လက်ရှိတည်နေရာက ရေသူမျိုးနွယ်စုနဲ့ တော်တော်နီးနေတဲ့ ပုံပဲ။”
ဆုဝမ်က ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ မြေပုံကို လေ့လာရင်း ပြောလိုက်သည်။
မဟာမိတ်အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သောကြောင့် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ မြေပုံမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ရှောင်းယီ လျှောက်သွားကြည့်ရာ ယခင်က မြေပုံပေါ်တွင် မြင်နေရသော တိုက်သစ်ကြီးမှာ ယခုအခါ မြေပုံ၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့သည် လက်ရှိတွင် ရေသူမျိုးနွယ်စုနှင့် ကီလိုမီတာ ၆၀၀၀ ခန့်အကွာတွင် တည်ရှိနေခဲ့သည်။
သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မစူးစမ်းရသေးသော နေရာများအားလုံးမှာ မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အခြားအချက်အလက်များကို လုံးဝ မမြင်ရပေ။
“ဒါက ငါတို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို အရင်းမြစ်ပင်လယ်ထဲ ရွှေ့လိုက်တာပဲ။”
ရှောင်းယီက မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
ရေသူမမင်းသမီး လင်းရှားသည် သူတို့ရှိနေသော ပင်လယ်ကို အရင်းမြစ်ပင်လယ်ဟု ခေါ်ခဲ့ဖူး၏။ ဤနေရာသာ ဖြစ်ရပေမည်။
ဆုဝမ်သည် မျက်နှာပြင်ကို ယီထျန်းဂရုချတ်သို့ ပြောင်းလိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် ဆွေးနွေးမှုများ အကြီးအကျယ် ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။
“သေစမ်း... ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကို ရောက်လာရတာလဲ။”
“ဟုတ်တယ်။ အရင်နေရာနဲ့ ကီလိုမီတာ တစ်သိန်းကျော်လောက် ဝေးသွားသလိုပဲ။”
“ဒီကမ္ဘာဂြိုဟ်က ဘယ်လောက်တောင် ကြီးတာလဲ။”
“ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးကြီး အဲ့ဒါက ငါတို့ စိုးရိမ်ရမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ အခု ပြဿနာက ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်က ပြောတဲ့ စစ်မြေပြင်က ဘယ်မှာလဲ။ ရန်သူတွေကော ဘယ်မှာလဲ။”
“ကျုပ်ဘက်မှာတော့ တော်တော်လေးအေးဆေးပဲပါ။ ဘာရန်သူမှ မမြင်ရဘူး။”
“ငါလည်း အတူတူပဲ။”
“ကမ္ဘာ့စည်းမျဉ်းတွေ အမှားလုပ်မိသွားတာလားတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။”