အခန်း (၉၀၉-၉၁၀)

အခန်း ၉၀၉ - ချာလီကို ဖမ်းဆီးခြင်း၊ ကျွန်းကို သိမ်းပိုက်ခြင်းနှင့် တည်ငြိမ်မှု

ချာလီ သူ၏ မြို့ပြန်ကျောက်တုံးကို အသက်သွင်းလိုက်သည့် အခိုက်မှာပင် မျက်စိမှိတ်ကာ အနားယူနေသော ရှောင်းယီသည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်၏။ သူသည် လေထုထဲမှ တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပုံရသည်။

“အားလုံး သတိထားကြ။ တစ်ယောက်ယောက် တည်နေရာကူးပြောင်းလာတယ်။”

ရှောင်းယီက တည်ငြိမ်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ဆာရာသည် မြားတစ်စင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကျည်တင်လိုက်ပြီး ဘင်နီသည်လည်း နောက်တွန့်ခြင်းမရှိဘဲ သမန်းဝံပုလွေပုံစံသို့ ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

ချာလီ၏ ပုံရိပ်သည် ထွက်ပေါ်လာရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း ငှက်မွေးမြားတစ်စင်းသည် သူ၏ နှလုံးသားဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်လာခဲ့၏။

ရှပ်

နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် ချာလီသည် သူ၏ကိုယ်ကို လိမ်ဖယ်လိုက်သဖြင့် မြားမှာ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းသို့သာ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုက သူ့ကို ထိုးစိုက်သွားခဲ့၏။

ဤသွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် အမဲလိုက်ပွဲအတွက် နတ်သူငယ်မျိုးနွယ်စုသည် ၎င်းတို့၏ မြားထိပ်တိုင်းကို ငွေရည်ဖြင့် သုတ်ထားခဲ့ကြသည်။

သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များက ငွေကို အလွန်မုန်းတီးကြပေသည်။

သူ့ဒဏ်ရာကို သတိမထားမိခင်မှာပင် ကြီးမားသော အရိပ်တစ်ခုက သူ့အပေါ်သို့ ဖိသိပ်ကျဆင်းလာခဲ့ပြန်၏။

ချာလီသည် နောက်ထပ် မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ သူ၏ သွေးမျိုးဆက်လျှို့ဝှက်ပညာကို အသက်သွင်းကာ ကမ်းခြေဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ပြေးတော့လေသည်။

ထိုပညာကို အသက်သွင်းလိုက်သည့် အခိုက်မှာပင် ဘင်နီ၏ လက်သည်းများသည် သူ၏ ဝတ်ရုံကိုသာ ကုတ်ခြစ်မိသွားခဲ့၏။

ရွှတ်

သမန်းဝံပုလွေသည် ဝတ်ရုံကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ပြီး ချာလီ၏ ကျောကုန်းပေါ်တွင် သွေးစို့နေသော အစင်းကြောင်း ဆယ်ကြောင်းဖြစ်အောင် ကုတ်ခြစ်ပစ်လိုက်တော့လေသည်။

ချာလီသည် အံကြိတ်ခံလိုက်ရသော်လည်း သမန်းဝံပုလွေ၏ ခုန်အုပ်မှုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်းကပင် ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

သူ စိတ်သက်သာရာရရန် အချိန်မရှိလိုက်ခင်မှာပင် ရုတ်တရက် သူ၏ ရှေ့တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေခဲ့လေသည်။ ထိုသူမှာ ချာလီ အလွန်ရင်းနှီးနေသော ပုဂ္ဂိုလ်ပင်။

“ယီရန်ပင်း...”

ချာလီက ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

ထိုစဉ် ရှောင်းယီ၏ရွှမ်းယွမ်ဓားသည် ဓားအိမ်ထဲမှ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထွက်ပြေးနေသော သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ထံသို့ ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။

ဓား၏ ဖိအားပေးနိုင်စွမ်းနှင့် ရှောင်းယီ၏ မြင့်မားသော အဆင့်ကြောင့် ချာလီသည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူသည် အစွမ်းကုန် အားစိုက်ကာ ခေါင်းကို ဘေးသို့ လွှဲချလိုက်၏။

ဖျစ်

ရွှမ်းယွမ်ဓားက သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို အပြတ်ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။

“အားးးးး”

ချာလီသည် နောက်ဆုံးတွင် အော်ဟစ်လိုက်ရ၏။ ဆာရာသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူကာ နောက်ထပ် မြားတစ်စင်းကို သူ၏ ကျောကုန်းထဲသို့ ထပ်မံပစ်သွင်းလိုက်လေသည်။

အင်အားအပြည့်ရှိနေသော သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် မြို့စားတစ်ဦးဆိုလျှင် ရှောင်းယီအနေဖြင့် အတော်လေး အားစိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ ချာလီတွင် အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

ချာလီသည် ကုန်ပတ်ပေါ်တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက် ခြေသုံးလှမ်းအကွာတွင် ရှိနေသော ရှောင်းယီကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကောင်းကောင်း ကစားသွားတာပဲ ယီရန်ပင်း။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ မင်းရဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ မရှိနေဘူးပေါ့။ ကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင်က မင်းရဲ့ ကျွန်းကို ဝါးမြိုသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား။”

ချာလီသည် နာကျင်မှုများကြားမှ အံကြိတ်ပြောလိုက်၏။ ရှောင်းယီက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

“ဒါပေါ့ ငါကြောက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အားနည်းတဲ့အချိန်တိုင်း လာတိုက်ခိုက်မယ့် ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ရန်သူကို ငါ ပိုကြောက်တယ်လေ။”

စကားပုံတစ်ခု ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။

ပွင့်လင်းစွာ လာသော လှံကို ရှောင်ရလွယ်သော်လည်း ဝှက်ထားသော မြားကို ကာကွယ်ရန် ခက်ခဲသည်။

ကမ္ဘာ့စည်းမျဉ်းများက စမ်းသပ်မှုများကို ကြေညာလေ့ရှိပေသည်။ ၎င်းသည် ‘ငါ မင်းကို လာတိုက်တော့မယ်’ ဟူ၍ ရှင်းလင်းစွာ ပြောတတ်သည်။

သို့သော် ချာလီမှာမူ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရန်နှင့် လုပ်ကြံရန် အသင့်ရှိနေသဖြင့် သူ့ကို ခန့်မှန်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဟမ့် ငါ့ကို ဖမ်းမိတော့ ဘာထူးမှာလဲ။ သွေးမျိုးနွယ်စုတွေက ဒီကမ္ဘာကို ကျူးကျော်လာနေပြီ။ မင်းတို့အားလုံး သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တွေ ဖြစ်ကုန်တော့မှာကွ ဟားဟားဟား။”

ချာလီက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ရယ်မောလိုက်၏။

“မသေနိုင်တဲ့ သွေးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘုန်းအာနုဘော် ထွန်းပြောင်ပါစေ။”

ရှောင်းယီသည် ချာလီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မည့် အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိလိုက်၏။

သူသည် အလျင်အမြန် ရှေ့တက်သွားပြီး အရေးကြီးသော အချက်အချာ အချို့ကို ပိတ်ဆို့နှိပ်နယ်လိုက်ရာ ထိုစွမ်းအင်မှာ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ချာလီက သူ့ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“မင်း... မင်း သွေးပေါက်ကွဲမှုကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တားဆီးနိုင်တာလဲ။”

သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တစ်ယောက်က သွေးပေါက်ကွဲမှုကို အစပြုလိုက်ပြီဆိုလျှင် ၎င်းမှာ ရပ်တန့်၍ မရနိုင်တော့ပေ။ ၎င်းမှာ သမန်းဝံပုလွေများ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးမှုကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ရှောင်းယီကမူ ရိုးရှင်းသော အချက်အချာများကို အနည်းငယ်ဖိနှိပ်လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းကို ငြိမ်သက်စေခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

ရှောင်းယီအတွက်မူ ၎င်းမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ ချာလီ၏ အခြေအနေမှာ သဘာဝတရား၏ အစီအစဉ်မှ သွေဖည်နေသဖြင့် သူက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်အောင် ပြုပြင်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။

ရှောင်းယီက ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ “သူ့ကို ကြိုးတုတ်လိုက်တော့” ဟုသာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ထိုအခါ သမန်းဝံပုလွေပုံစံ ပြန်ပြောင်းထားပြီးဖြစ်သော ဘင်နီသည် ငွေကြိုးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ ချာလီကို တုတ်နှောင်လိုက်တော့သည်။

ရှဲ....

ငွေသည် အကာအကွယ်မဲ့သော အသားအရေနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တပြိုင်နက် မီးလောင်သကဲ့သို့ တရှဲရှဲမြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ ချက်ချင်းပင် မည်းနက်သွားတော့လေသည်။

ချာလီကို ဖမ်းဆီးပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသော်လည်း ချာလီ၏ စကားအရ လူသားအဖွဲ့အစည်းများကြားတွင် အခြားသော ကျူးကျော်သူများစွာ ရှိနေနိုင်သေးသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကြားတွင် ကျန်ရှိနေသေးသလားဆိုသည်ကိုမူ စောင့်ကြည့်ရပေဦးမည်။

“ဒုက္ခပဲကွာ...။”

ရှောင်းယီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

“ကျွန်းပိုင်ရှင် ကျွန်မတို့ သူ့ရဲ့ မဟာမိတ်ကျွန်းစုတစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ကြမလား။”

ဆာရာက မေးလိုက်သည်။

“ဒါပေါ့။ မင်းတို့ အတူတူသွားလိုက်ကြ။ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တွေကိုတော့ မင်းတို့ အဆင်ပြေသလို ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ခုခံမှုမလုပ်တဲ့သူတွေကိုတော့ အသက်ချမ်းသာပေးလိုက်။”

ရှောင်းယီက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ကျွန်းပိုင်ရှင်။”

ထို့နောက် ဆာရာနှင့် ဘင်နီတို့သည် သူတို့၏ မြို့ပြန်ကျောက်များကို အသက်သွင်းကာ ချာလီ၏ မဟာမိတ် တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအမှတ်ဆီသို့ ချီတက်သွားကြတော့လေသည်။

“ဘယ်သူလဲ။”

ကင်းသမားများသည် နတ်သူငယ်တစ်ဦးနှင့် သမန်းဝံပုလွေတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ၎င်းတို့၏လက်နက်များကို ကိုင်မြှောက်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် SSS အဆင့်ရှိသော ဆာရာနှင့် SS အဆင့်ရှိသော ဘင်နီတို့မှာ ထိုသာမန်ကင်းသမားများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ပေသည်။

ကင်းသမားများ တုံ့ပြန်ခြင်းမပြုနိုင်မီမှာပင် ထိုနှစ်ဦးမှာ နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမှောင်ထုကြီးတစ်ခုက ကင်းသမားများ၏ အမြင်အာရုံနှင့် အသိစိတ်ကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

ကျွန်း ခုနစ်ကျွန်း ပေါင်းစပ်ထားသော နယ်မြေမှာ အတော်လေး ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် ဆာရာနှင့် ဘင်နီတို့အနေဖြင့် မိနစ်ပိုင်းအတွင်း အကုန်အစင် မရှင်းလင်းနိုင်ပေ။

သို့သော် မလောပါချေ။ ချာလီ၏ စူးစမ်းရှာဖွေရေးအဖွဲ့များ နယ်မြေသစ်တွင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် သူတို့လည်း သေချာစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန် အချိန်ရှိပေသည်။

အဓိကရန်သူမှာ ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်ပြီး အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှုကိုလည်း ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်၍ အားလုံး ဘေးကင်းသွားပြီဖြစ်သည်။

ထိုသို့တွေးတောရင်း ရှောင်းယီသည် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ကို အသုံးပြုကာ အစောင့်များကို ခေါ်ယူပြီး ချာလီကို တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်မှတစ်ဆင့် သူ၏ ကျွန်းသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

သူသည် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ကို ငွေစစ်စစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သံလှောင်အိမ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး အစောင့်များကို မှာကြားလိုက်သည်။

“သူ ဘာတောင်းတောင်း ဂရုမစိုက်နဲ့။”

“နားလည်ပါပြီ။”

ထို့နောက် ရှောင်းယီသည် သူ၏ လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျွန်းမြို့တော် တာဝန်ခံများ၏ ဂရုချက်တွင် မေးလိုက်သည်။

“ထူးခြားမှု ရှိလား။”

“မရှိပါဘူး။”

“မရှိပါဘူး။”

…

အဖြေတိုင်းမှာ မရှိပါဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။ ရှောင်းယီ မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်မိ၏။

“ဖိုရမ်မှာ ပြောနေကြသလို တကယ်ပဲ အသစ်ရောက်လာတဲ့သူတွေက အချိန်တိုတစ်ခုအတွင်းမှာ တိုက်ခိုက်မခံရတဲ့ အခွင့်အရေး ရနေတာလား။”

ရန်သူ ပေါ်မလာခြင်းမှာ သတင်းကောင်းဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ဓားတစ်စင်း ဆွဲထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

ဤကဲ့သို့ မရေမရာ ဖြစ်နေမည့်အစား တိုက်ရိုက်ကျဆင်းလာလိုက်သည်ကမှ ပိုကောင်းပေဦးမည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် စနစ်ကလည်း နောက်ထပ် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို မဖော်ပြတော့ပေ။ အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်ဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူသည် အရင်းအမြစ်ပင်လယ်ထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် ဒေသခံများကို ကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင်အကြောင်း မေးမြန်းကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

အစီအရင်မှတစ်ဆင့် သူသည် ရေအောက်ရှိ ရေသူမျိုးနွယ်စုထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရေသူအစောင့်များက သူ့ကို နှုတ်ဆက်လာခဲ့ကြသည်။

“ကျွန်းပိုင်ရှင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”

ရှောင်းယီက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

“မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ရှိလား။”

“ရှိပါတယ်။ အလယ်မှာရှိတဲ့ အမြင့်ဆုံးမျှော်စင်ဆီကို တိုက်ရိုက်သွားလို့လိုက်ပါ။သူ အဲဒီမှာ ရှိပါတယ်။”

အစောင့်က ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

အခန်း ၉၁၀ - ကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင်၏ သတင်းအချက်အလက်နှင့် မသေမျိုးများ

ရှောင်းယီသည် အတွင်းသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်၏။ သူ ရေသူမျိုးနွယ်စု၏ ရေအောက်နယ်မြေသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိလာခဲ့စဉ်က ဤနေရာသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ထိုစဉ်က သူတို့သည် အရှေ့ပင်လယ်နဂါးနန်းတော်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပေါ်ပေါက်လာသော ပုစွန်စစ်သည်များနှင့် ဂဏန်းစစ်သူကြီးများ၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး မျိုးတုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရပေသည်။

အကယ်၍ ထိုစဉ်က လင်းရှားသာ ရှောင်းယီကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘဲ အကူအညီမတောင်းခဲ့ပါက သူတို့၏ ဘိုးဘေးနယ်မြေသည် ထိုပုစွန်နှင့် ဂဏန်းစစ်သည်များ၏ လက်အောက်သို့ ကျရောက်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အရှေ့ပင်လယ်နဂါးနန်းတော်၏ အလယ်ဗဟိုသည် အမှန်တကယ်တွင် အာကာသယာဉ်တစ်စင်း ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သလို ထိုအပေါ်တွင် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟုလည်း ပို၍ပင် မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင် ရှိနေခြင်းကြောင့် ကျွန်းပေါ်တွင်ကဲ့သို့ပင် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိသော သတ္တဝါဆန်းများ စဉ်ဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ ဤနေရာမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တောက်ပသော ပုလဲလုံးများနှင့် မီးအိမ်ငါးများသည် နေရာအနှံ့တွင် ရှိနေပြီး မှောင်မည်းနေသော ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ကို အလင်းရောင် အပြည့်အဝ ပေးနေခဲ့လေသည်။

သန္တာကျောက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အဆောက်အဦးများစွာသည်လည်း စီစီရီရီ ရှိနေပြီး ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။

ရှောင်းယီသည် အစောင့်ညွှန်ပြသော အမြင့်ဆုံး အဆောက်အဦးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

ဝင်ပေါက်ရှိ အစောင့်သည် ရှောင်းယီကို မြင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်ကာ “ကျွန်းပိုင်ရှင်” ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်းယီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ရှိလား။”

“ရှိပါတယ်။ တည့်တည့်ပဲ ဝင်သွားလိုက်ပါ။”

ယခုအခါ ရေသူမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးသည် ရှောင်းယီကို အလွန်အမင်း ရိုသေနေကြ၏။ ရှောင်းယီသာ ကူညီခြင်း မပြုခဲ့ပါက သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကွယ်ပျောက်သွားတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိကြပေသည်။

ထို့အပြင် ရှောင်းယီသည် သူတို့၏ မျိုးတုံးမည့် အန္တရာယ်ကို ကူညီဖြေရှင်းပေးခဲ့ရုံသာမက လုံလောက်သော အဆင့်မြင့် အစားအစာများကိုလည်း ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။

ယခုအခါ ရေသူမျိုးနွယ်စု၏ လူငယ်များသည် အဆင့်များမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာနေပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ အားနည်းခြင်း မရှိတော့ပေ။

အကယ်၍ လက်ရှိ ရေသူမျိုးနွယ်စုသာ ထိုပုစွန်စစ်သည်များနှင့် ဂဏန်းစစ်သူကြီးများကို ထပ်မံရင်ဆိုင်ရပါက ဘိုးဘေးနယ်မြေထဲသို့ ဆုတ်ခွာစရာမလိုဘဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်းယီ တည့်တည့်မတ်မတ် ဝင်သွားလိုက်ရာ လင်းနီကျိသည် အပြင်ဘက်မှ အသံကို ကြားထားပြီးဖြစ်၍ သူ့ကို ကြိုဆိုရန် ထွက်လာခဲ့လေသည်။

“ကျွန်းပိုင်ရှင်...ဒီနေ့ ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ။”

လင်းနီကျိက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားဆီကနေ နားလည်ထားဖို့ လိုအပ်တဲ့ ကိစ္စအချို့ ရှိလို့ပါ။”

ရှောင်းယီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ လင်းနီကျိသည် အနည်းငယ် ကြောင်အသွားခဲ့သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ကျွန်းပိုင်ရှင် သိချင်တာ ဘာမဆို ကျုက် အကုန်ပြောပြပေးပါ့မယ်။”

ထိုအခါ ရှောင်းယီက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ မေးလိုက်သည်။

“အရင်းအမြစ်ပင်လယ်ထဲမှာ စစ်ပွဲတွေ ခဏခဏ ဖြစ်လေ့ရှိတဲ့ နေရာမျိုးကို ခင်ဗျားသိလား။”

“စစ်ပွဲတွေ ခဏခဏ ဖြစ်လေ့ရှိတဲ့ နေရာလား။”

လင်းနီကျိက မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်၏။ အတန်ကြာသော် သူက မော့ကြည့်ကာ ပြောလာခဲ့သည်။

“ကျုပ်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာတော့ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ တိုက်ပွဲတွေ အရမ်းပြင်းထန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်လို့တော့ ဝေဝေဝါးဝါး ကြားဖူးတယ်။”

“ဘယ်အချိန်တုန်းကလဲ။”

ရှောင်းယီက အလောတကြီး မေးလိုက်၏။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...အဲဒါက ဟိုးရှေးရှေးတုန်းကပါ။ ဒီကိစ္စကို မျိုးနွယ်စုထဲက အကြီးအကဲတွေကို မေးကြည့်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။”

လင်းနီကျိက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ...အတူတူသွားမေးကြရအောင်။”

ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သည်။

လင်းနီကျိသည် ရှောင်းယီကို တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်ဆီသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ရေသူမျိုးနွယ်စု၏ ဘိုးဘေးနယ်မြေသို့ ကူးပြောင်းလိုက်ကြသည်။

ရေသူအိုကြီးအချို့သည် ဘိုးဘေးနယ်မြေတွင်သာ နေထိုင်ကြပြီး အပြင်သို့ မထွက်ကြပေ။

လင်းနီကျိသည် ရှောင်းယီကို ဘိုးဘေးနယ်မြေ၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် ဆံပင်ဖြူများနှင့် အဘွားအိုတစ်ဦးသည် ကြီးမားသော ခရုခွံကြီးတစ်ခုထဲတွင် စောင်းလျက် လဲလျောင်းနေပြီး မျက်လုံးများကို မှေးစင်းထားကာ အိပ်ပျော်နေပုံရသည်။

“ထိုက်ယွီ...။”

လင်းနီကျိက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

“နီကျိ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။”

အဘွားအိုသည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ဖွင့်ကြည့်ကာ လင်းနီကျိကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အက်ရှရှအသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ထိုက်ယွီ ကျုပ်တို့ အရင်းအမြစ်ပင်လယ်ထဲမှာ စစ်ပွဲတွေ ခဏခဏ ဖြစ်တတ်တဲ့ နေရာမျိုး ရှိလားဆိုတာကို ကျွန်းပိုင်ရှင်က သိချင်လို့ပါ။”

လင်းနီကျိက ရိုသေစွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

“ခဏခဏ ဖြစ်တတ်တဲ့ စစ်ပွဲတွေလား။”

အဘွားအိုက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောနေသကဲ့သို့ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ငါ အရမ်းငယ်ရွယ်တဲ့အချိန်တုန်းက သွေးချောင်းစီးတဲ့ တိုက်ပွဲပေါင်းစုံကို မြင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေကတော့ မသေနိုင်တဲ့ အရိုးစုတွေပဲ။ အဲဒီတိုက်ပွဲတုန်းကလည်း အခုတိုက်ပွဲလိုမျိုးပဲ။ ငါတို့ မျိုးတုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ စစ်ပွဲက ရုတ်တရက် ရပ်မသွားခင်အထိ ငါတို့ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့တယ်‌လေ။”

သူမ ဤသို့ပြောလိုက်ချိန်တွင် အဘွားအို၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားပြီး ခြင်သံကဲ့သို့ တိုးညင်းသွားကာ မကြားရတော့ပေ။ ထို့နောက် သူမ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

လင်းနီကျိက လက်ဝေ့ယမ်းကာ ရှောင်းယီကို အပြင်သို့ လိုက်ခဲ့ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အသံမထွက်စေဘဲ ဂရုတစိုက် ထွက်လာခဲ့ကြ၏။

“ထိုက်ယွီက အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ အတိအကျ မပြောနိုင်တော့ဘူး။”

လင်းနီကျိက ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ယွီ ဆိုတာက သူ့နာမည်ပဲ။ ထိုက်ဆိုတာကတော့ ကျုပ်တို့ ရိုသေလေးစားတဲ့ အနေနဲ့ ခေါ်ကြတဲ့ ဘွဲ့ထူးပါပဲ။”

ရှောင်းယီက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ...။ သူက နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲအကြောင်း သိနေတယ်ဆိုတော့ အရင်းအမြစ်ပင်လယ်ဘက်မှာ စစ်ပွဲတစ်ခု တကယ်ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားမသိဘူးဆိုတာက အဲဒါက အတော်လေး ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သလို အချိန်အတော်ကြာအောင် ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့တယ်လို့လည်း ဆိုလိုတယ်။”

“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကျုပ် ရေသူမျိုးနွယ်စုကို တာဝန်ယူကတည်းက ဘာတိုက်ပွဲမှ မရှိခဲ့ဘူး။ အရှေ့ပင်လယ်နဂါးနန်းတော် ဖြစ်ရပ်က ကျုပ်တို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ဆိုင်ရတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲပဲ။ အဲဒီမှာတင် ကျုပ်တို့ မျိုးတုံးမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့တာ။”

“ထိုက်ယွီကလည်း ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေက အရိုးစုတွေလို့ ပြောသွားခဲ့သေးတယ်။”

ရှောင်းယီ မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ယီထျန်းဂရုထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်သည်လည်း အလားတူ မသေမျိုး သတ္တဝါများနှင့် တွေ့ကြုံခဲ့ရဖူးပုံပင်။

လင်းနီကျိက ပြုံးလိုက်သည်။

“ထိုက်ယွီက အချိန်အတော်ကြာသွားလို့ အမှတ်မှားနေတာများလား။”

ရှောင်းယီက ခေါင်းခါလိုက်၏။ သူလည်း မသိချေ။ သို့သော် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ တွေ့ကြုံခဲ့ရဖူးသည်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့ အမှန်တကယ် တည်ရှိနေနိုင်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ထိုက်ယွီ၏ နောက်ဆုံးစကားကလည်း အလွန်ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။ စစ်ပွဲက ‘ရုတ်တရက် ရပ်သွားသည်’ ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။

ရန်သူက ရုတ်တရက် ဆုတ်ခွာသွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကမ္ဘာ့စည်းမျဉ်းတွေက နှစ်ဖက်စလုံးကို တိုက်ရိုက် ခွဲထုတ်လိုက်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ဖက်ဖက်က အပြတ်အသတ် အောင်ပွဲရသွားတာလား။

မည်သည့်အခြေအနေမျိုးဖြစ်စေကာမူ စစ်ပွဲ၏ အဆုံးသတ်သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ဤကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာသွားချိန် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ရှောင်းယီ ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။

“ကျွန်းပိုင်ရှင် ကျုပ်တို့လည်း အဲ့ဒီရန်သူတွေကို ရင်ဆိုင်ရတော့မှာမို့လို့ အခုလို မေးနေတာလား။”

လင်းနီကျိက အကဲခတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်းယီက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် ပြန်၍ခေါင်းခါပြကာ ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျုပ်လည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေကတော့ အများကြီးပဲ။”

“နားလည်ပါပြီ။ ကျုပ်တို့ ရေသူမျိုးနွယ်စုရဲ့ စစ်သည်တွေလည်း လေ့ကျင့်မှုတွေကို ပိုပြီးတိုးမြှင့်ဖို့ လိုအပ်လာပြီထင်တယ်။”

လင်းနီကျိက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အင်း ပြင်ဆင်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။”

ရှောင်းယီ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်မှတစ်ဆင့် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လိုက်သည်။

တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်မှ ထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် အနည်းငယ်စဉ်းစားကာ မြို့ပြန်ကျောက်ကို အသုံးပြု၍ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ မြောက်ဘက်ကျွန်းကမ်းခြေသို့ ကူးပြောင်းလိုက်၏။

သူသည် အဝေးမှ အဆုံးမရှိသော ပင်လယ်ပြင်ကို ကြည့်ကာ သဲလွန်စအချို့ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အလကားသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် စွန်းကုထောင်တစ်ယောက် အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့လေသည်။

“ကျွန်းပိုင်ရှင ဘယ်တုန်းက ရောက်တာလဲ။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အကြောင်းမကြားတာလဲ။”

“မင်းကို အကြောင်းကြားရအောင် မင်းက ကြိုဆိုပွဲ အခမ်းအနားတွေ ဘာတွေ လုပ်ပေးချင်လို့လား။”

ရှောင်းယီက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး။ အရှင်က အခုလို ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာတော့ ကျုပ် နည်းနည်း ပျာယာခတ်သွားလို့ပါ။”

စွန်းကုထောင်က နောက်ပြောင်သလို ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“မင်းက ပျာယာခတ်သွသေးတာလား။ ဟိုးတုန်းက တားမြစ်ချက်မှာ အပေါက်ကြီးတစ်ပေါက် ဖောက်တုန်းကတောင် မင်း မထိတ်လန့်ခဲ့ဘူးပဲ။ အခုမှ ငါလာတာကို ဘာလို့ ပျာယာခတ်နေတာလဲ။”

ရှောင်းယီက စွန်းကုထောင်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီတုန်းက ကျုပ် ငယ်သေးလို့ပါ။”

စွန်းကုထောင်က ပြန်ဖြေသည်။

“အခုမှ ရက်ပေါင်း ကိုးဆယ်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ မင်းက ကြီးသွားပြီပေါ့။”

ရှောင်းယီက မေးလိုက်၏။

“ဒီရက်ပေါင်း ကိုးဆယ်က နှစ်ပေါင်းများစွာနဲ့ ညီမျှပါတယ်။ ကျုပ်ရဲ့ နှလုံးသားက အတွေ့အကြုံတွေနဲ့ ရင့်ကျက်နေပါပြီ။ အကယ်၍ ကျုပ်တို့ကို ဝိုင်းပတ်ထားတဲ့ အဲဒီလို တားမြစ်ချက်မျိုးနဲ့ ထပ်တွေ့ခဲ့ရင်တောင် အရင်လို လွယ်လွယ်နဲ့ ဖြိုဖျက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”

စွန်းကုထောင်က လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန် ပြောလိုက်၏။

ရှောင်ယီ၏ အပြုံးသည် ရုတ်တရက် မျက်နှာပေါ်တွင် အေးခဲသွားပြီး သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ငါတို့ကို ဝိုင်စပတ်ထားတဲ့ တားမြစ်ချက်တစ်ခုလား။”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

စွန်းကုထောင်မှာ သရုပ်ဆောင်ကောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ကျွန်းပိုင်ရှင်က ဘာကြောင့် ခေါင်းစဉ်ပြောင်းသွားသည်ကို မသိဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။