အခန်း (၂၆၃-၂၆၄)

အခန်း (၂၆၃)- နာမည်ကျော် သူခိုးများ

"ဘယ်လိုလဲ... ငါ့ရဲ့ ခိုးဝင်တဲ့ အစီအစဉ်က မဆိုးဘူးမလား" စွန်းလင်ထုံက ယန်ချန်ယွီထံ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ယန်ချန်ယွီက တခိခိရယ်မောရင်း "ဒီတိမ်တိုက်ကုန်သည်တွေရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းစစ်ဆေးနိုင်စွမ်းကို ငါ အထင်ကြီးမိသွားတာပဲ၊ ဒီလောက်အပေါက်အဖားမရှိ စစ်ဆေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် ဤခိုးယူမှုကို ကျူးလွန်ရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် နင်းကျော့နှင့် ကြိုတင်တိုင်ပင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းကာ မီးလျှံပေါက်ကွဲမျောက်ကို အသုံးပြု၍ ခိုးဝင်ရန် အစီအစဉ်ဆွဲခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

မီးလျှံပေါက်ကွဲမျောက်တွင် သိုလှောင်မှုအစီအရင် ပါရှိသော်လည်း ၎င်းသည် ပစ္စည်းများကိုသာ သိုလှောင်နိုင်ပြီး သက်ရှိများကိုမူ သိုလှောင်၍မရပေ။

ထို့ကြောင့် စွန်းလင်ထုံနှင့် ယန်ချန်ယွီတို့သည် မီးလျှံပေါက်ကွဲမျောက်ကို ပြုပြင်မွမ်းမံပြီး အစီအရင်ကို မြှင့်တင်ကာ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ခဏတာ ဝင်ရောက်ပုန်းအောင်းနိုင်ရန် ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။

အစီအရင်၏ မျက်နှာပြင်တွင်လည်း စွန်းလင်ထုံနှင့် ယန်ချန်ယွီတို့က ပါးနပ်သော ဖုံးကွယ်မှုများကို ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ထားကြသည်။

သို့ဖြစ်၍ စွန်းလင်ထုံနှင့် ယန်ချန်ယွီတို့သည် မီးလျှံပေါက်ကွဲမျောက်အတွင်းမှတစ်ဆင့် တိမ်တိုက်ဝေလငါးထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ထားကြသဖြင့် လှုပ်ရှားသွားလာသည့်အခါမှသာ လေထုထဲတွင် အနည်းငယ်သော တုန်ခါမှုကလေးများ ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။

"ဒီမှာ တံခါးက ဘယ်နားမှာလဲ" ယန်ချန်ယွီသည် သိုလှောင်ရုံ၏ ကျယ်ပြောလှသော နေရာလွတ်ကြီးကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်ရှုရင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရှာသည်။

စွန်းလင်ထုံကမူ ပို၍ အသိအမြင်ရှိသူပီပီ "ငါ့နောက်ကိုလိုက်ခဲ့၊ ပျံလွှားတိမ်တိုက်ပြည်က လူတွေက များသောအားဖြင့် ဝင်ပေါက်ရဲ့ ညာဘက်ခြမ်းမှာ ထိန်းချုပ်အစီအရင်ကို ထားလေ့ရှိတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံသည် ယန်ချန်ယွီကို ခေါ်ဆောင်ကာ တိမ်တိုက်ကုန်သည် ကျင့်ကြံသူ ခုနက ကိုင်တွယ်သွားသည့် အရေးကြီးသော နေရာသို့ လာခဲ့သည်။

စွန်းလင်ထုံသည် သူ၏လက်ထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းကာ တိမ်တိုက်ကဲ့သို့ နူးညံ့နေသော နံရံကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူ၏မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ "ဒီနေရာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် နံရံထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပိုမိုထည့်သွင်းလိုက်ရာ အဝါရောင် အစီအရင်ပုံစံများ ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သို့သော်လည်း မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုသည့် ကျောက်စိမ်းပြား မရှိသောကြောင့် ထိုအဝါရောင်အလင်းတန်းသည် ခဏမျှသာ ပေါ်လာပြီး ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သို့သော် ဤမျှနှင့်ပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

စွန်းလင်ထုံနှင့် ယန်ချန်ယွီတို့သည် အခြေအနေကို ဖောက်ထွက်နိုင်မည့် သော့ချက်ကို ရှာတွေ့ပြီဖြစ်၍ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

"အတည်ပြုပြားအတု တစ်ခုလုပ်ဖို့က မခက်ပါဘူး၊ ငါလုပ်တာကိုသာ ကြည့်နေ" ဟု ယန်ချန်ယွီက အားတက်သရော ပြောဆိုကာ အလုပ်ရှုပ်သွားပြီးနောက် အတည်ပြုပြားအတုတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

သူမက ထိုအတုကို အပေါက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည့်အခါ အဝါရောင် အစီအရင်ပုံစံများ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။

အစောပိုင်းက မြင်ကွင်းမျိုး ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာကာ စင်ပေါ်ရှိ သီးသန့်အခန်းငယ်များ၏ တံခါးများသည် တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော မီးလျှံပေါက်ကွဲမျောက်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

စွန်းလင်ထုံက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အချို့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ရှိ သိုလှောင်မှုလက်ကောက်သည် မှော်ရတနာအဆင့်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သိုလှောင်နိုင်စွမ်းမှာမူ အထူးပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

သူတို့သည် သံသယမဝင်စေရန်အတွက် မီးလျှံပေါက်ကွဲမျောက်များကိုသာ ခိုးယူရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောက်ထပ် ပစ္စည်းများစွာကိုလည်း ဆက်လက် ခိုးယူရန် ရည်ရွယ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကုန်သည်များက မီးလျှံပေါက်ကွဲမျောက်များသာ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့ရှိပါက နင်းကျော့ကို ဧကန်မုချ သံသယဝင်ကြပေလိမ့်မည်။

စွန်းလင်ထုံက မီးလျှံပေါက်ကွဲမျောက်များကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် နံရံပေါ်ရှိ အဝါရောင် အစီအရင်ပုံစံများသည် နေရာနှစ်နေရာတွင် စုစည်းသွားကာ တံခါးပုံစံနှစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

တစ်ခုမှာ ကြီးမားသော ဝင်ပေါက်ကြီးဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ တံခါးငယ်လေး တစ်ခုဖြစ်သည်။

စွန်းလင်ထုံနှင့် ယန်ချန်ယွီတို့သည် တိတ်တဆိတ် တိုင်ပင်လိုက်ကြပြီးနောက် တံခါးငယ်လေးကိုသာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။

ကြီးမားသော တံခါးကြီးမှာ အဓိကလမ်းမကြီးသို့ ဦးတည်နေနိုင်ပြီး တိမ်တိုက်ကုန်သည်များနှင့် ကာကွယ်ရေးစနစ်များ ပိုမို ရှိနေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အတည်ပြုပြားအတုသည် ထိုတံခါးငယ်လေးကို တိုက်ရိုက် မဖွင့်နိုင်ပေ။ ယန်ချန်ယွီနှင့် စွန်းလင်ထုံတို့သည် တံခါးငယ်လေးရှေ့တွင် ရပ်ကာ စဉ်းစားနေကြသည်။

ယန်ချန်ယွီ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။ ပျံလွှားတိမ်တိုက်ပြည်၏ အစီအရင်ပုံစံများသည် သူမအတွက် အစိမ်းသက်သက်ဖြစ်နေပြီး ထူးဆန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အသက်ရှူအကြိမ် ဆယ်ဂဏန်းမျှ ကြာပြီးနောက်တွင်မှ ယန်ချန်ယွီက အနည်းငယ်မျှ နားလည်သွားသည်။ သို့သော် ဤနှုန်းမှာ အလွန်ပင် နှေးကွေးလှသည်။

ဤသို့ အချိန်ဆွဲနေ၍ မဖြစ်ကြောင်း သူမ စိုးရိမ်နေစဉ်မှာပင် စွန်းလင်ထုံက "ငါ ရပြီ" ဟု ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ခိုးယူရာတွင် အသုံးပြုသည့် အမျိုးမျိုးသော မှော်ရတနာ ကိရိယာငယ်လေးများကို ထုတ်ယူကာ တံခါးရှေ့တွင် အလျင်အမြန်ပင် အလုပ်လုပ်တော့သည်။

ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်း၏ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဆက်ခံသူတပည့် ဖြစ်သော ယန်ချန်ယွီပင်လျှင် သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် စုံလင်လှသော ကိရိယာများကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

အသက်ရှူအကြိမ် ငါးကြိမ် ခြောက်ကြိမ်မျှ အကြာတွင် စွန်းလင်ထုံသည် အလျင်အမြန်ပင် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ကိရိယာများကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သူ၏ရှေ့မှ တံခါးငယ်လေးမှာ တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လမ်းပွင့်သွားတော့သည်။

"နင်က တော်တော်စွမ်းတာပဲ" ဟု ယန်ချန်ယွီက စွန်းလင်ထုံကို အထင်ကြီးလေးစားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ စွန်းလင်ထုံကမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူသည် ယန်ချန်ယွီနှင့်မတူဘဲ ပျံလွှားတိမ်တိုက်ပြည်၏ အစီအရင်အတွေးအခေါ်များနှင့် ပုံစံများကို အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ငယ်စဉ်ဘဝကတည်းက နင်းကျော့သည် သူ၏မိခင် ချန်ထားရစ်ခဲ့သော စက်မှုပညာရပ်ဆိုင်ရာ ကျမ်းစာများကို စွန်းလင်ထုံနှင့် မျှဝေခဲ့ဖူးသည်။

ထိုကျမ်းစာများတွင် စက်မှုပညာရပ်သာမက စက်မှုယန္တရားများမှတစ်ဆင့် ဖော်ပြထားသော အမျိုးမျိုးသော ကျင့်စဉ်ပညာရပ်များအကြောင်း ဗဟုသုတများစွာ ပါဝင်လေသည်။

ထို့ကြောင့် စွန်းလင်ထုံသည် နင်းကျော့မိခင်၏ စက်မှုပညာရပ်ကျမ်းစာများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့လာခဲ့ဖူးသဖြင့် ပျံလွှားတိမ်တိုက်ပြည်၏ ကျင့်စဉ်ပညာရပ်များကို နှံ့နှံ့စပ်စပ် သိရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် သူတို့၏ အမျိုးမျိုးသော အစီအရင်နည်းပညာများနှင့် ပုံစံများကို အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသည်။

"ကဲ... မြန်မြန်သွားရအောင်၊ ကြာလေလေ ငါတို့ကို ရိပ်မိသွားလေလေ ဖြစ်လိမ့်မယ်" စွန်းလင်ထုံသည် တံခါးနောက်ကွယ်တွင် ထောင်ချောက်များ မရှိကြောင်း အလျင်အမြန် စစ်ဆေးပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးသွားလေသည်။

"ငါ့ကို စောင့်ဦး၊ သတိလည်းထားဦးနော်" ဟု ဆိုကာ ယန်ချန်ယွီက နောက်မှ အပြေးအလွှား လိုက်ပါသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အခြားသော သိုလှောင်ရုံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤသိုလှောင်ရုံမှာလည်း အစောပိုင်းက နေရာကဲ့သို့ပင် ကျယ်ပြောလှသည်။

အစောပိုင်းက အဆင့်များအတိုင်းပင် ယန်ချန်ယွီက နောက်ထပ် အတည်ပြုပြားအတုတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

သူတို့က ထိုအတည်ပြုပြားကို အစီအရင်အပေါက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကြသည်။

အစီအရင်မှတစ်ဆင့် စင်ပေါ်ရှိ တံခါးများကို ပျောက်ကွယ်သွားစေပြီး အထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အခန်းငယ်တစ်ခုစီတွင် မြူခိုးများ ပါရှိနေပြီး ထိုမြူခိုးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော သစ်ခွပန်းတစ်ပွင့်ကို မထင်မရှား မြင်တွေ့နေရသည်။

ယန်ချန်ယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ "ဒါက..."

သူမသည် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။ ထိုထူးဆန်းသော ပန်းကို သူမ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရပြီး ဂိုဏ်း၏ ကျမ်းစာများထဲတွင် မြင်ဖူးသည်ဟု ထင်မိသည်။

စွန်းလင်ထုံကမူ ချက်ချင်းပင် "ဒါက မြူမြေပုံ သစ်ခွပန်းပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒီသစ်ခွပန်းက ထူထပ်တဲ့ မြူခိုးတွေထဲမှာပဲ ပေါက်တာ၊ မင်းမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ပန်းတွေက အဖြူရောင်စစ်စစ်ပဲလေ၊ ဒါကြောင့် ဆေးပင်ရှာတဲ့လူတွေက သတိမထားမိဘဲ ကျော်သွားတတ်ကြတယ်"

"ဒီသစ်ခွပန်းကို များသောအားဖြင့် ကိုယ်ယောင်ဖျောက် အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ ဒါမှမဟုတ် အရှိန်အဝါတွေကို ဖုံးကွယ်ပေးတဲ့ ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာ သုံးလေ့ရှိတယ်"

ယန်ချန်ယွီက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကာ "... ဟုတ်တယ်၊ ဒါပဲ" ဟု ဆိုကာ "နင်က ဒီလောက်အထိ ဗဟုသုတစုံလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားမိဘူး" ဟု ချီးကျူးလိုက်ပြန်သည်။

စွန်းလင်ထုံက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြကာ ရယ်မောရင်း ရှေ့သို့ ဆက်သွားလေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့သည် မြူမြေပုံ သစ်ခွပန်းများကို အများအပြား သိမ်းဆည်းခဲ့ကြသည်။

သူတို့အတွက် အသုံးမလိုလျှင်ပင် ပြန်လည် ရောင်းချနိုင်ပေသည်။ ပျံလွှားတိမ်တိုက်ပြည်၏ ထူးခြားသော ထွက်ကုန်ဖြစ်သဖြင့် တမ်းတခြင်းပြည်တွင် ဈေးကောင်းရပေလိမ့်မည်။

သူတို့သည် တံခါးငယ်လေးကို ဖွင့်ကာ နောက်ထပ် သိုလှောင်ရုံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြပြန်သည်။ ဤနေရာမှာလည်း ကျယ်ပြောလှသော နေရာလွတ်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အခန်းတံခါးများကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ အထဲတွင် အိပ်မောကျနေသော ပိုးကောင်ကြီးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုပိုးကောင်ကြီးများမှာ အိပ်မောကျနေကြပြီး အငယ်ဆုံးမှာ ကြိတ်ဆုံကျောက်တုံးခန့်ရှိကာ အကြီးဆုံးမှာမူ မြင်းရထားတစ်စီးခန့် ကြီးမားလှသည်။

သူတို့၏ အခွံများသည် အလွန်ပင် မာကျောလှပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လျှပ်စီးကြောင်းကလေးများ လက်ခနဲ လက်ခနဲ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

"ဒါတွေက လျှပ်စစ်ပိုးကောင်ကြီးတွေပဲ" ဟု ယန်ချန်ယွီက ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားသည်။

"ဒါတွေက အရိပ်လျှပ်စီးတိုင်းပြည်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ထွက်ကုန်တွေပဲ"

"ဒီပိုးကောင်တွေက အရမ်းလေးပြီး လှုပ်ရှားမှုက အရမ်းနှေးတယ်"

"သူတို့ရဲ့ အခွံတွေက အလွန်မာကျောပြီး လျှပ်စီးဓာတ်ပါတဲ့ မှော်ရတနာတွေ၊ အထူးသဖြင့် ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းတွေ လုပ်တဲ့နေရာမှာ သုံးလို့ရတယ်"

အရိပ်လျှပ်စီးတိုင်းပြည်သည် တမ်းတခြင်းပြည်နှင့် ပျံလွှားတိမ်တိုက်ပြည်တို့၏ ကြားတွင် တည်ရှိသည်။ ထိုတိမ်တိုက်ကုန်သည်များသည် လမ်းခရီးတွင် ထိုတိုင်းပြည်၌ ကုန်သွယ်မှုပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဒေသထွက်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် လျှပ်စစ်ပိုးကောင်

ကြီးများကို အများအပြား သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် တံခါးငယ်လေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင်မူ ယခင်သိုလှောင်ရုံများ၏ ထက်ဝက်ခန့်သာရှိသော သိုလှောင်ရုံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူတို့က အစီအရင်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး စင်ပေါ်ရှိ အခန်းတံခါးများကို ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ ထိုအခန်းငယ်လေးများသည် အလွန်ပင် သေးငယ်လှပြီး အထဲတွင် နှင်းရည်များ ထည့်ထားသော ပုလင်းသွယ်သွယ်လေးများ ပါရှိသည်။

ယန်ချန်ယွီသည် ပုလင်းတစ်လုံးကို ယူကာ နှင်းရည်အချို့ကို လောင်းချပြီး စစ်ဆေးကြည့်ရာ ပြုံးသွားတော့သည်။

သူမက ၎င်း၏သဘာဝကို သိရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက စွန်းလင်ထုံကို ကြည့်ကာ "မင်း ဒါကို သိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ "ဒါက ကောင်းကင်နှင်းရည် မဟုတ်ဘူးလား"

"ကဲ... ငါတို့မှာ အချိန်သိပ်မရှိဘူး၊ အပိုစကားတွေ ပြောမနေနဲ့တော့"

ကောင်းကင်နှင်းရည်သည် တိုင်းပြည်တစ်ခု သို့မဟုတ် ဒေသတစ်ခုတည်း၏ ထွက်ကုန်မဟုတ်တော့ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံတွင် ကျယ်ပြန့်စွာ တွေ့ရှိနိုင်သော အရာဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နှင်းရည်သည် အာရုဏ်တက်ချိန်တွင် တိမ်တိုက်များကြား၌ စုစည်းဖြစ်ပေါ်လာတတ်ကာ ကြည်လင်တောက်ပသော်လည်း ခဏမျှသာ တည်မြဲတတ်သည်။ ၎င်းသည် လေတိုက်ခတ်၍ လွင့်ပါးသွားတတ်သလို နေရောင်ကြောင့်လည်း အငွေ့ပျံသွားတတ်သည်။

ကောင်းကင်နှင်းရည်ကို သိမ်းဆည်းလိုသော ကျင့်ကြံသူများသည် ကောင်းကင်ယံ အမြင့်ပိုင်းတွင် စောစီးစွာ ပြင်ဆင်ထားကြရသည်။

သာမန်ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ကောင်းကင်နှင်းရည်ကို သိမ်းဆည်းရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် ပျံလွှားတိမ်တိုက်ပြည်မှ ကောင်းကင်ကုန်သည်များအတွက်မူ ၎င်းသည် အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။

သူတို့၏ ဝိညာဉ်သားရဲများသည် အမြင့်ပိုင်းတွင် ပျံသန်းနိုင်သဖြင့် ကောင်းကင်နှင်းရည် သိမ်းဆည်းခြင်းမှာ သူတို့အတွက် နေ့စဉ်နံနက်ခင်း လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

စွန်းလင်ထုံနှင့် ယန်ချန်ယွီတို့သည် ကောင်းကင်နှင်းရည် အချို့ကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ရှေ့သို့ ဆက်သွားကြပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တံခါးငယ်လေးကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူတို့၏ရှေ့တွင် စက်မှုရုပ်သေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်ချန်ယွီသည် လန့်သွားကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စွန်းလင်ထုံက "နေဦး" ဟု ဆိုကာ အချိန်မီ တားဆီးလိုက်ရသည်။

ထိုစက်မှုရုပ်သေးမှာ တိုက်ခိုက်မည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ ယန်ချန်ယွီကို တားဆီးပြီးနောက် စွန်းလင်ထုံသည် စက်မှုရုပ်သေးကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးလိုက်သည်။

စက်မှုရုပ်သေးကလည်း သူတို့နှစ်ဦးကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးနောက် တခိခိ ရယ်မောလိုက်ကာ "မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ၊ သူခိုးတွေလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယန်ချန်ယွီမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ အံ့အားသင့်သွားရကာ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

စွန်းလင်ထုံမှာလည်း အံ့ဩသွားရသော်လည်း သူသည် စကားပြောနိုင်သော စက်မှုရုပ်သေးများနှင့် ဆက်ဆံဖူးသည့် အတွေ့အကြုံ ရှိသည်။ နင်းကျော့၏ အနားတွင်ရှိသော ယွမ်တာရှန့်မှာ ထိုသို့သော အမျိုးအစားပင် ဖြစ်သည်။

စွန်းလင်ထုံက ချက်ချင်းပင် "ငါတို့က သူခိုးတွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ တို့တွေက တစ်ဖက်တည်းသားတွေပါ၊ ဟိုမှာကြည့်လေ၊ ငါတို့ရဲ့ အတည်ပြုပြားက နံရံထဲမှာ ရှိသေးတယ်လေ" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံက နံရံထဲရှိ အတည်ပြုပြားအတုကို သူ၏လက်မဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။ စက်မှုရုပ်သေးက အနီးကပ် မကြည့်နိုင်ခင်မှာပင် စွန်းလင်ထုံက "ငါတို့တွေကို လွှတ်ပေးလို့ ရမလား၊ တို့တွေ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်လို့ပါ၊ ကုန်ပစ္စည်းတွေရဲ့ အရည်အသွေးကို စစ်ဆေးပြီး ဘာမှ မပျက်စီးအောင် လုပ်ရတာ ငါတို့တွေရဲ့ တာဝန်လေ" ဟု စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"ငါတို့တွေက သခင်စုန့်ဖူလီက တာဝန်ပေးထားတဲ့ စစ်ဆေးရေးမှူးတွေပါ"

"ဒါနဲ့ မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ၊ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်သဘာဝ အဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ၊ မင်း သင်္ချာတွက်တတ်လား၊ ရှစ်ကြိမ် ရှစ်က ဘယ်လောက်လဲ"

စက်မှုရုပ်သေးမှာ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် သူတို့ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ပြန်လည် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးနောက် တိုးညင်းသော အသံလေးဖြင့် "ကျွန်မနာမည်က ရူတီပါ၊ ကျွန်မက ရှင်တို့နဲ့ စကားပြောနိုင်တယ်ဆိုတော့ ကျွန်မက ဉာဏ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီပေါ့၊ ရှစ်ကြိမ် ရှစ်က... ခြောက်ဆယ့်ခြောက်လား" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလေတော့သည်။

အခန်း (၂၆၄) - ဉာဏ်ဝိညာဉ်အဆင့် ရုပ်သေးသစ်

ဤအဖြေကပင် စွန်းလင်ထုံ၏ စိတ်ထဲ၌ ထိုစက်မှုရုပ်သေးမလေးအပေါ် တိုက်ရိုက်အမြင်တစ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ချေသည်။

စွန်းလင်ထုံက ခေါင်းကို တဖွဖွညိတ်ရင်း “မင်းပြောတာ အင်မတန်မှန်တာပဲ၊ တော်လိုက်တာ” ဟု ချီးကျူးလိုက်၏။

“ငါတို့က ဒီဂိုဒေါင်ထဲမှာရှိတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းအားလုံးကို စစ်ဆေးဖို့ လာတာ၊ အနာအဆာပါတဲ့ ပစ္စည်းတွေရှိရင် ထပ်ပြီးပြင်ဆင်ဖို့ ယူသွားရမှာပဲ၊ လမ်းလေး ဘေးဖယ်ပေးလို့ ရမလား”

စက်မှုရုပ်သေး ရူတီက ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းကာ “ရှင်တို့နှစ်ယောက်က ကြည့်ရတာ သိပ်ထူးဆန်းတာပဲ၊ ငါတို့အဖွဲ့ထဲကဆိုရင်တောင် ဘာလို့ မျက်နှာဖုံးကွယ်ထားဖို့ လိုတာလဲ” ဟု မေးလေသည်။

“ကျွန်မ ဒီမှာနေလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ၊ ရှင်တို့လို စစ်ဆေးရေးမှူးမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး”

“ကျွန်မကို လိမ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”

စွန်းလင်ထုံက တဟားဟားရယ်လျက် “ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ကလေးက ကလေးကို မလိမ်ပါဘူး၊ မယုံရင် ငါတို့တွေ လက်သန်းချင်း ချိတ်ကြမလား” ဟု ဆိုလိုက်ချေသည်။

ယန်ချန်ယွီမှာမူ “ဘာလား” ဟု စိတ်ထဲမှ အံ့အားသင့်သွားရ၏။

ရူတီသည် ခေါင်းကလေးကို စောင်းကာ သူ့ကို သေချာစိုက်ကြည့်ပြီးနောက်... သူမ၏ လက်သန်းလေးကို ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ယန်ချန်ယွီမှာ ပို၍ပင် မှင်တက်သွားရပြန်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး လက်သန်းချင်း ချိတ်ကာ ကတိပြုကြပြီးနောက် စွန်းလင်ထုံက သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း အာမခံလိုက်၏။

ရူတီကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

ထို့နောက်တွင်မှ သူမသည် သူတို့ကို အတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့ချေသည်။

ယန်ချန်ယွီမှာ နှုတ်ဆိတ်သွားရ၏။ သူမအနေဖြင့် ဤသို့သော အသိဉာဏ်ရှိသည့် စက်မှုပစ္စည်းများအကြောင်းကို များစွာမသိသော်လည်း စွန်းလင်ထုံမှာမူ ရွှေသွေးတိုက်ပွဲဝင်မျောက် တာရှန့်နှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ၎င်းတို့၏ သဘာဝကို နားလည်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ထိုအရာများသည် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး အနည်းငယ် ရှိကြသော်လည်း ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေသေးကာ တင်းကျပ်သော မူဝါဒအချို့ကိုသာ လိုက်နာတတ်ကြပေရာသည်။

ဤဂိုဒေါင်ထဲရှိ နေရာလွတ်မှာ အတော်ပင် ကျဉ်းမြောင်းလှပြီး ယခင်တွေ့ခဲ့သည့် နေရာများနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် စွန်းလင်ထုံက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် ပုံစံဖြင့် ယန်ချန်ယွီထံသို့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ “ဟုတ်ပြီ၊ ဒါ တို့တွေရှာနေတဲ့ အရာပဲ” ဟု ပြောလိုက်၏။

သူသည် ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ စင်များဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

လက်လှမ်း၍ လက်ဖက်ခြောက်ဘူးတစ်ဘူးကို ယူကာ အဖုံးကိုပင် မဖွင့်ဘဲ ဘူးအနီး၌ အနံ့ခံကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းသွားကာ တိမ်တိုက်ပေါ်၌ လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံတက်သွားသည့် ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရချေသည်။

“ဒါက အဆင့်မြင့် တိမ်တိုက်လက်ဖက်ပဲ၊ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ရတနာပဲ၊ အနံ့လေး ရှူရုံနဲ့တင် ဒီလောက် ထူးခြားတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပေးနိုင်တာ”

“လူအချို့က ဒါကို သောက်ပြီး တိမ်တိုက်တာအိုရဲ့ နိယာမတွေကို ဘာလို့ နားလည်သဘောပေါက်သွားလဲ ဆိုတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါဘူး”

စွန်းလင်ထုံက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ ရူတီကို ပြောလိုက်သည်မှာ “ ဒီလက်ဖက်တွေက အနံ့က တစ်မျိုးဖြစ်နေပြီ၊ အပြင်ကို ယူသွားပြီး နေလှန်းဖို့ လိုလိမ့်မယ်၊ အဲဒါမှ သက်သာသွားနိုင်မယ်”

ရူတီက ခေါင်းညိတ်ကာ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာလေသည်။

ယန်ချန်ယွီမှာမူ စင်ပေါ်တွင် သီးသန့်တင်ထားသော ဝိညာဉ်ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် တိမ်တိုက်မျိုးစေ့များကို သေချာစွာ စစ်ဆေးနေ၏။

“ဒီမျိုးနွယ်တွေက သီးသန့်နေရာမှာ တကူးတက ခင်းကျင်းထားတာဆိုတော့ အတော်လေးကို ထူးခြားတာ ဖြစ်ရမယ်”

ယန်ချန်ယွီသည် မျှော်လင့်ချက်နှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်တို့ဖြင့် ဝိညာဉ်ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် တိမ်တိုက်မျိုးစေ့ အားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

ရူတီက သူမကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ...

သူမက ချောင်းဟန့်၍ ဝိညာဉ်ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် တိမ်တိုက်မျိုးစေ့များသည် အရောင်ဝါနေသဖြင့် ရောဂါရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြောလိုက်ချေသည်။

ရူတီက “အော်” ဟု ဆိုကာ ခေါင်းညိတ်ပြပြန်သည်။

ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ လှည့်စား၍ ရနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ယန်ချန်ယွီမှာ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အားနာစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာရ၏။

ထိုအချိန်တွင် စွန်းလင်ထုံမှာမူ ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ် တစ်လုံးကို သူ့အလိုအလျောက် ဖွင့်လိုက်လေသည်။

သူသည် ပုလင်းအဖုံးကို ဖွင့်ကာ မျက်လုံးပြူးကြီးများဖြင့် အတွင်းသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ နှင်းရည်စက်ကဲ့သို့ အရာသုံးခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဒါက အကောင်းဆုံးသော တရားသည် ရေကဲ့သို့ ဖြစ်ခြင်း ဆိုတဲ့ ရေဓာတ်ဆိုင်ရာ အထူးရတနာပဲ၊ နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ပြီဟေ့” ဟု သူသည် စိတ်ထဲမှ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားရချေသည်။

နင်းကျော့၏ အစီအစဉ်ကို ကြားသိရကတည်းက စွန်းလင်ထုံသည် ထို ‘အကောင်းဆုံးသော တရားသည် ရေကဲ့သို့ ဖြစ်ခြင်း’ ရတနာကို သူ့အတွက် ခိုးယူပေးချင်နေခဲ့ရာ ယခုတွင်မူ သူ၏ ဆန္ဒမှာ ပြည့်ဝသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဂိုဒေါင်အတွင်းရှိ ကုန်စ္စည်းအားလုံးနီးပါးကို ခိုးယူလိုက်ကြချေသည်။

စက်မှုရုပ်သေးမလေးမှာမူ သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါရင်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေပြီး “ဒီကုန်ပစ္စည်းတွေ အားလုံးက တကယ်ပဲ ပြဿနာရှိလို့လား၊ ကျွန်မကတော့ ဘာမှ မသိဘူး” ဟု မေးလေသည်။

စွန်းလင်ထုံက မျက်လုံးကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ လှည့်၍ သူမကို အထက်အောက် အကဲခတ်ပြီးနောက် “ဒီပစ္စည်းတွေတင် ပြဿနာရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းမှာလည်း ပြဿနာရှိနေတာ၊ ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့တော့” ဟု ဆိုလိုက်၏။

“ရှင်... ဘာပြောတယ်” ရူတီမှာ ဆွံ့အသွားရချေသည်။

ပါးနပ်သော စွန်းလင်ထုံသည် ပစ္စည်းများ ခိုးယူနေစဉ်အတွင်း ရူတီ၏ အမှတ်အသားနှင့် ပတ်သက်၍ အတွေးများစွာ ရှိနေခဲ့၏။

သူမသည် ဉာဏ်ရည်ရှိသော်လည်း လှည့်စားရန် လွယ်ကူလှသည့်အပြင် သူနှင့် ယန်ချန်ယွီ၏ အထောက်အထားကို စစ်ဆေးနိုင်စွမ်းလည်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည်လည်း ဤနေရာရှိ ပစ္စည်းများထဲမှ တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး လေလံတင်ရောင်းချခံရမည့် ပစ္စည်းဖြစ်မည်ဟု စွန်းလင်ထုံက ခန့်မှန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

စွန်းလင်ထုံက ဆက်လက်၍ “ငါတို့တွေက စစ်ဆေးရေးမှူးတွေ ဆိုတာ မင်းမေ့သွားပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“မင်းမှာရှိတဲ့ ပြဿနာကို တို့တွေ မြင်နိုင်တာက သဘာဝကျပါတယ်”

ရူတီသည် သူမ၏ ဂါဝန်စကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ခေါင်းလေးငုံ့ကာ “ဒါဆိုရင် မေးပါရစေ၊ ကျွန်မမှာ ဘာပြဿနာတွေ ရှိနေလို့လဲ” ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလေသည်။

စွန်းလင်ထုံက ပြန်လည်၍ “ဒီကုန်ပစ္စည်းတွေမှာ ပြဿနာရှိတာကိုတောင် မင်းက မမြင်နိုင်ဘူးဆိုတော့ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ ပြဿနာရှိနေပြီလို့ မထင်ဘူးလား” ဟု မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

ရူတီမှာ မှင်တက်သွားရချေသည်။ သူမသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပြန်လည်စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် “ရှင်ပြောတာ အတော်လေး ဟုတ်သလိုပဲ” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

ယန်ချန်ယွီမှာမူ “...”

စွန်းလင်ထုံက စက်မှုရုပ်သေးမလေးကို ပုံပြင်များဖြင့် လှည့်စားနေသည်ကို သူမက အသာတကြည် ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

အပြင်ပန်းကြည့်ရလျှင် ရူတီသည် အလွန်လှပလှပေရာသည်။

သူမသည် လူသားပုံသဏ္ဌာန်ရှိကာ သုံးပေခန့် အရပ်ရှိပြီး မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ နုနယ်ကာ ကျော့ရှင်းလှပသည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင် လှပပြီး မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်ကာ အကြည့်များမှာ အင်မတန် နူးညံ့လှ၏။

ခေါင်းပေါ်တွင်မူ ကျောက်မျက်ရတနာလေးများ စီခြယ်ထားသော လိပ်ပြာပုံသဏ္ဌာန် ငွေရောင်သရဖူလေးကို ဆောင်းထားပြီး ပေါ့ပါးကာ ကြည့်ကောင်းလှပေသည်။

ကျောဘက်တွင်မူ အရောင်အသွေးစုံသော လိပ်ပြာတစ်စုံကဲ့သို့ အတောင်ပံတစ်စုံ ရှိနေပြီး အနားသတ်များမှာ အနက်ရောင်ဖြစ်ကာ ခိုင်ခံ့သည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

နေရောင်အောက်တွင် ထိုအတောင်ပံများသည် ခုနစ်ရောင်ခြယ် အရောင်များဖြင့် တောက်ပနေပြီး အသာအယာ ခတ်လိုက်သည့်အခါ လေပြေအေးလေးများကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။

သူမသည် ရိုးရှင်းသော ပိုးထည်ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ကျောက်စိမ်းခါးပတ်တစ်ခု ပတ်ထား၏။

လက်ထဲတွင်မူ ပန်းပွင့်ပုံစံများ ထွင်းထုထားကာ နို့နှစ်ရောင်ရနံ့ သင်းသင်းလေး ထွက်ပေါ်နေသည့် ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

ရူတီ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သော ယန်ချန်ယွီပင်လျှင် သူမကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရချေသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် ဤအသိဉာဏ်ရှိသော စက်မှုရုပ်သေးမလေးကို သဘောကျနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး အိမ်မှာကျန်ခဲ့သည့် သူ၏ ညီငယ်လေးကလည်း ၎င်းကို အသေအချာ နှစ်သက်လိမ့်မည်ဟု တွေးနေ၏။

ထို့အပြင် ဤကဲ့သို့သော စက်မှုပစ္စည်းတစ်ခုကို လှည့်စားရခြင်းမှာ သူ၏ သူခိုးဘဝတွင် အတွေ့အကြုံသစ်တစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် အတော်ပင် ပျော်စရာကောင်းကာ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ဖြစ်နေပေတော့သတည်း။