အခန်း (၂၇၉-၂၈၀)

အခန်း(၂၇၉)

ဤမှတ်တမ်းစာအုပ်ငယ်မှာ စီယိုဥယျာဉ်မှ ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် မိဘမဲ့ကလေးငယ်အချို့အကြောင်းကို အဓိကထား၍ မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီလိုင်ဖုန်းမှာ ထိုကလေးငယ်များ၏ အားသာချက်များကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရာ၌ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှပြီး ၎င်းတို့သည် ထူးချွန်သည့် ကျင့်ကြံခြင်းမျိုးစေ့များ ဖြစ်၊ မဖြစ်ကိုလည်း ကောင်းစွာ ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသူ ဖြစ်၏။

လီလိုင်ဖုန်းသည် အသေးစိတ်ကျသည့် ဇယားတစ်ခုကိုပင် ဖန်တီးထားသေးသည်။ ထိုဇယားထဲတွင် အမည်များနှင့် အချိန်ကာလများကို အခြေခံ၍ အကြောင်းအရာ အလုံးစုံကို အသေးစိတ် မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုဇယားကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျူးရွှမ်းကျိသည် လီလိုင်ဖုန်းအနေဖြင့် စီယိုဥယျာဉ်ရှိ မိဘမဲ့ကလေးများကိုသာမကဘဲ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဥယျာဉ်ပြင်ပရှိ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့် ကလေးငယ်များကိုလည်း ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

စီယိုဥယျာဉ်သည် အဘက်ဘက်မှ ထောက်ပံ့မှုများ ရရှိထားသော်လည်း ခြုံငုံကြည့်လျှင် အရင်းအမြစ်များမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဤဇယားကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် စီယိုဥယျာဉ်အပေါ် ထားရှိသည့် လီလိုင်ဖုန်း၏ စီမံခန့်ခွဲမှု အယူအဆကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

သူသည် အရင်းအမြစ်များကို လူတိုင်းအတွက် ပုံသေခွဲဝေပေးခြင်းမျိုး မပြုလုပ်ဘဲ ပိုမိုပါရမီပါသည့် ကလေးငယ်များအတွက် ပိုမိုခွဲဝေပေးကာ အလားအလာရှိသူများအပေါ်တွင်သာ အဓိကထား၍ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း သူ၏ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံမည့်သူများ ပေါ်ထွက်လာစေရန် မျှော်လင့်သဖြင့် ဆက်ခံသူများကို တက်ကြွစွာ လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ထိုအရင်းအမြစ်များကို ပိုမိုတန်ဖိုးရှိသည့် နေရာများတွင် အသုံးပြုခြင်းဖြင့် အကျိုးကျေးဇူးများများ ပြန်လည်ရရှိစေရန် မျှော်လင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အောင်မြင်သည့် ကျင့်ကြံသူများ ပေါ်ထွက်လာစေရန် အလွန်ပင် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ ထိုကျင့်ကြံသူများ အင်အားတောင့်တင်းလာပါက စီယိုဥယျာဉ်အတွက် အရင်းအမြစ်များ ပိုမိုပြန်လည် ပံ့ပိုးပေးနိုင်မည်ဖြစ်ရာ ကောင်းမွန်သည့် သံသရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။

ကျူးရွှမ်းကျိက "လီလိုင်ဖုန်းဆိုတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ သူ့ရဲ့ မေတ္တာနဲ့ ကရုဏာတရားတွေက ဒီကျောက်စိမ်းပြားထဲကနေတောင် လျှံထွက်နေတာပဲ" ဟု ရေရွတ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူ့လက်ထဲရှိ ဟောင်းနွမ်းနေသော ကျောက်စိမ်းပြား၏ လေးနက်မှုကို သူ ခံစားနေရသည်။

လီလိုင်ဖုန်းသည် စီယိုဥယျာဉ်ကို အလွန်ပင် စိတ်နှစ်၍ စီမံခန့်ခွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာ ထိုသို့သော စေတနာမှာ ကျူးရွှမ်းကျိအတွက်မူ မူလသန့်စင်ရတနာ တစ်ခုထက်ပင် ပိုမိုတန်ဖိုးရှိနေတော့သည်။

ကျူးရွှမ်းကျိ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကျူးဟို့က မြင်တွေ့သောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး "စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူက ကျူးရွှမ်းကျိကို ဆက်လက်၍ နှစ်သိမ့်စကား ဆိုပြန်သည်။ "ရှောင်ကျိရာ... မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း ဖိအားပေးနေတာပဲ။"

"မင်း တစ်ယောက်တည်း ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိထားရမယ်၊ လူတိုင်းက အတူတူ ရှေ့ဆက်နေကြတာပဲ။"

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း အပြစ်မတင်ပါနဲ့၊ စည်းကမ်းတွေနဲ့လည်း အတင်းအကျပ် မချုပ်တည်းထားပါနဲ့။"

"မင်း အခုလုပ်နေတာတွေက တကယ်ကို တော်နေပါပြီ။"

"တစ်ခါတစ်ရံမှာ မင်း အမှားတွေ လုပ်မိနိုင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက အမှားနဲ့ မကင်းဘဲ နေမှာလဲ။"

"ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေပါစေဦး၊ သူဟာ လူသားပဲ မဟုတ်လား။ လူသားဆိုရင်တော့ အမှားလုပ်မိမှာပဲလေ။"

"အခုချိန်မှာ ငါတို့ တော်ဝင်မိသားစုမှာ လူတော်တွေ ရှားပါးနေပြီး မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ မျိုးစေ့အဖြစ် ကျန်တော့တာ။"

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလေးအပင်ကြီး မတင်ထားပါနဲ့၊ မင်း တစ်ယောက်တည်း တိုက်ပွဲဝင်နေရတယ်လို့လည်း မတွေးပါနဲ့ဦး။"

"ငါ့လိုလူမျိုးက ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်နိမ့်ပြီး ပါရမီ မရှိပေမဲ့လည်း တော်ဝင်မိသားစုအတွက် တတ်နိုင်တဲ့ဘက်က ကူညီနိုင်တာပဲ။ နည်းနည်းချင်းစီ စုလိုက်ရင် ဒီအင်အားကလည်း လျော့တွက်လို့ မရဘူးလေ။"

ကျူးရွှမ်းကျိက "ကျွန်တော့်ကို ဂရုတစိုက်နဲ့ အကြံပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးကျူး" ဟု လေးလေးနက်နက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကျူးဟို့၏ နှစ်သိမ့်မှုကြောင့် သူ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ကျူးရွှမ်းကျိက ထိုကျောက်စိမ်းပြားကို ကျူးဟို့ထံ ပြန်ပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်းဆိုသလို ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံက ဇယား၏ အဆုံးသတ်တွင် ရင်းနှီးနေသော အမည်တစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

နင်းကျော့။

"သူက ဘာလို့ ဒီဇယားထဲ ရောက်နေရတာလဲ။"

ကျူးရွှမ်းကျိသည် အလျင်အမြန်ပင် သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုတော့သည်။

လီလိုင်ဖုန်းသည် ထိုကျောက်စိမ်းပြားရှိ ကော်လံတစ်ခုတွင် နင်းကျော့နှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်တမ်းများကို အသေးစိတ် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်က လီလိုင်ဖုန်းသည် စီယိုဥယျာဉ်တွင် ရုပ်သေးပြဇာတ် ကပြဖျော်ဖြေနေစဉ် ထောင့်တစ်နေရာ၌ ကလေးငယ်တစ်ဦး ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေသည်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ထိုကလေးသည် ချောင်းကြည့်ရုံသာမကဘဲ ဧည့်သည်များ ပြန်သွားချိန်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော မုန့်များကိုလည်း ခိုးစားတတ်သေးသည်။

ထို့နောက်တွင်လည်း လီလိုင်ဖုန်းသည် ထိုကလေးကို နောက်ထပ် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် တွေ့ခဲ့ရပြန်သည်။

တတိယအကြိမ်တွင်မူ သူသည် ကလေးငယ်ကို သနားသဖြင့် စင်နောက်ဘက်သို့ ခေါ်သွားကာ မုန့်အသစ်များ ပေး၍ ကျွေးမွေးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ကလေးငယ်မှာ မကြာခဏ ရောက်လာတတ်တော့သည်။

သူသည် ရုပ်သေးပြဇာတ်ကို ထောင့်တစ်နေရာမှ စိတ်ပါလက်ပါ ငေးကြည့်နေတတ်ပြီး အမြဲတမ်း စိတ်နှစ်ထားပုံရသည်။

ဒါဟာ အခြားကလေးတွေနဲ့ အလွန်ပင် ကွာခြားလှပေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ကလေးများသည် စိတ်မတည်ငြိမ်တတ်ဘဲ အာရုံပျံ့လွင့်လွယ်ကြသည်။

အသစ်အဆန်းဖြစ်သည့် ရုပ်သေးပြဇာတ်ကို ပထမအကြိမ်များတွင်သာ ပြဇာတ်တစ်ဝက်ကျော်ခန့် အာရုံစိုက်နိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်က ကြည့်ဖူးပြီးသား ပြဇာတ်ဟောင်းများကိုမူ ပရိသတ်ထိုင်ခုံများကြားတွင် လျှောက်သွားနေတတ်ကြပြီး ကြာကြာ ထိုင်မကြည့်နိုင်ကြပေ။

သို့သော် လီလိုင်ဖုန်း တွေ့ရှိခဲ့သည့် ထိုကလေးမှာမူ အကြိမ်တိုင်းတွင် အစအဆုံး အာရုံစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဤအချက်က လီလိုင်ဖုန်း၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို နှိုးဆွပေးခဲ့လေသည်။

သူ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ခဲ့ရာတွင် ထိုကလေးငယ်မှာ ရုပ်သေးရုပ်များကို ကြိုးကိုင်သည့် သူ၏ နည်းစနစ်များကို လိုက်လံအတုယူနေကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

အခြားသူများက ဖျော်ဖြေမှုကို ဖျော်ဖြေမှုသက်သက်အဖြစ် ကြည့်ကြသော်လည်း ဤကလေးမှာမူ လီလိုင်ဖုန်း၏ ရုပ်သေးကြိုးကိုင်နည်းများကို အမြဲမပြတ် လေ့လာသင်ယူနေပြီး ဖျော်ဖြေနေစဉ်အတွင်းမှာပင် လိုက်လံအတုယူကာ လေ့ကျင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကလေးငယ်သည် အရိပ်ထဲတွင် ကုန်းကုန်းလေးထိုင်ကာ တိတ်တဆိတ် လေ့လာနေပြီး သူ၏ လက်ကလေးများသည်လည်း ဝတ်ရုံစအတွင်း၌ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

အချိန်အတန်ကြာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် လီလိုင်ဖုန်းမှာ မှင်တက်သွားရတော့သည်။

ရိုးရှင်းသည့် ကြိုးကိုင်နည်းအချို့ကို ထိုကလေးငယ်မှာ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်မျှ ကြည့်ရုံဖြင့် ကောင်းစွာ လိုက်လုပ်နိုင်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ဒါကို သိသွားတဲ့အခါ လီလိုင်ဖုန်းဟာ အလွန်သဘောကျသွားပြီး ကလေးငယ် လာကြည့်တဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာ ပိုပြီး ခက်ခဲနက်နဲတဲ့ ကြိုးကိုင်နည်းတွေ ပါဝင်တဲ့ ဖျော်ဖြေမှုတွေကို ထည့်သွင်းပြသခဲ့သည်။

ရလဒ်မှာမူ ထိုပြဇာတ်များသည် ကလေးငယ်အတွက် အများဆုံး နှစ်ပွဲ၊ သုံးပွဲ၊ သို့မဟုတ် လေး၊ ငါးပွဲခန့်သာ အခက်တွေ့စေခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူ ကောင်းစွာ တတ်မြောက်သွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် 'ဖန့်ချင်း တရားမျှတမှု ရှာဖွေခြင်း' ပြဇာတ်ကို ကပြသောအခါ ဇာတ်ကောင်များပြားပြီး ကြိုးကိုင်နည်းများမှာလည်း အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးလှသဖြင့် ကလေးငယ်မှာ ဆယ်ပွဲမက အခက်တွေ့ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ပြဇာတ်ပေါင်း တစ်ဒါဇင်ခန့် ကြည့်ပြီးနောက်တွင်မူ ကလေးငယ်သည် နည်းစနစ်များ၏ ၇၀ မှ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို တတ်မြောက်သွားခဲ့လေပြီ။

"သူဟာ စက်မှုပညာရပ်မှာ တကယ်ကို ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ။" လီလိုင်ဖုန်းသည် သူ့ကို တပည့်အဖြစ် မွေးစားရန် စိတ်ကူးမိသွားသည်။

စုံစမ်းကြည့်သောအခါ ထိုကလေး၏ အမည်မှာ နင်းကျော့ဖြစ်ပြီး နင်းမျိုးနွယ်စု၏ မျိုးနွယ်စုခွဲမှ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

နင်းကျော့ မမွေးဖွားမီကပင် သူ၏ဖခင်မှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး အသက်နှစ်နှစ်သားတွင် သူ၏ မိခင်မှာလည်း အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

သူ့တွင် ဦးလေးရင်းတစ်ယောက် ရှိသော်လည်း အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် သူသည် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ခဲ့ရကာ အလွန်ပင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

ဒါကို သိသွားတဲ့အခါ လီလိုင်ဖုန်းက နင်းကျော့ ပြဇာတ်လာကြည့်တိုင်း ကျွေးဖို့အတွက် မုန့်တွေကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ပိုချန်ထားပေးခဲ့၏

နင်းကျော့သည် အစားအသောက် အနည်းငယ် မက်သော်လည်း အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လီလိုင်ဖုန်းအပေါ် အစဉ်အမြဲ ရိုသေလေးစားမှုရှိပြီး အမူအရာလည်း အလွန်ပြေပြစ်လှသည်။

သူ့ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်နေသည့် ကလေးငယ်၏ ပုံရိပ်ကို မြင်ရတိုင်း လီလိုင်ဖုန်းမှာ သူ၏ခေါင်းကို မပွတ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

လီလိုင်ဖုန်းက သူ၏ မှတ်တမ်းထဲတွင် "နင်းကျော့ဆိုတဲ့ ကလေးက ဦးခေါင်းကြီးတယ်၊ ဒါဟာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို ပြနေတာပဲ" ဟု ရေးသားခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူက နင်းမျိုးနွယ်စုအပေါ်တွင်လည်း "နင်းမျိုးနွယ်စုက ကျင့်ကြံခြင်း မျိုးနွယ်စုကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီလောက်ပါပဲလား။ နင်းကျော့ တစ်ယောက်တည်းကို ကြည့်ရုံနဲ့ မျိုးနွယ်စုခွဲက လူတွေ ဘယ်လောက်တောင် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေကြတယ်ဆိုတာ သိသာနေတာပဲ" ဟု မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။

နင်းကျော့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မုန့်ကျွေးပြီးနောက် အချိန်အခါ ကောင်းပြီဟု လီလိုင်ဖုန်း ယူဆလိုက်သည်။

တစ်ခါတွင် အနီးအနား၌ မည်သူမျှ မရှိခိုက် လီလိုင်ဖုန်းက နင်းကျော့အား သူ့ကို ဆရာအဖြစ် တင်မြှောက်လိုခြင်း ရှိ၊ မရှိ မေးမြန်းခဲ့သည်။

သူက နင်းကျော့ကို ရုပ်သေးကြိုးကိုင် လျှို့ဝှက်ချက်များကို အထူးသင်ကြားပေးမည်ဟု ဆိုခဲ့၏။

သို့သော် နင်းကျော့၏ အဖြေက လီလိုင်ဖုန်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

သူက မိမိအနေဖြင့် ကြိုးကိုင်နည်းများကို ဘာမှ နားမလည်ကြောင်းနှင့် ရုပ်သေးပြဇာတ် ကြည့်ရသည်ကိုသာ ဝါသနာပါကြောင်း ပြန်ပြောခဲ့သည်။

ဒါဟာ လိမ်ညာနေတာမှန်း လီလိုင်ဖုန်း သိတာပေါ့။ သူဟာ လူပေါင်းများစွာကို လေ့လာခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ နင်းကျော့ ရုပ်သေးပြဇာတ် ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးများကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဤကလေးသည် ရုပ်သေးရုပ်များကို အလွန်အမင်း နှစ်သက်မြတ်နိုးကြောင်း သူ အသေအချာ သိနေခဲ့သည်။

လီလိုင်ဖုန်းက စိတ်လောလို့ မဖြစ်သေးဘူး၊ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လုပ်ဆောင်ရမယ်လို့ တွေးပြီး နောက်မှ တစ်ခါ ထပ်မံ ဖိတ်ခေါ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ပထမအကြိမ် ဖိတ်ခေါ်မှု ပျက်ပြားသွားပြီးနောက် နင်းကျော့သည် စီယိုဥယျာဉ်သို့ ပြဇာတ်လာကြည့်ခြင်း အလွန်ပင် နည်းပါးသွားခဲ့သည်။

ရံဖန်ရံခါ သူ ရောက်လာသည့်အခါမျိုးတွင်မူ လီလိုင်ဖုန်းသည် ကြိုးကိုင်ရ အခက်ခဲဆုံးဖြစ်သည့် 'ဖန့်ချင်း တရားမျှတမှု ရှာဖွေခြင်း' ပြဇာတ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထည့်သွင်းဖျော်ဖြေခဲ့သည်။

ထိုသို့သော ဖျော်ဖြေမှုမျိုးမှာ လီလိုင်ဖုန်း ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ကပြပြီးတိုင်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ အလွန်ပင် မောပန်းနွမ်းနယ်ရသည်အထိ ခက်ခဲလှသည်။

ဤကဲ့သို့သော ရုပ်သေးပြဇာတ်မျိုးကသာ နင်းကျော့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး မကြာခဏ လာကြည့်စေနိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း လီလိုင်ဖုန်း သိထားသည်။

နင်းကျော့ အသက်လေးနှစ် အရွယ်တွင် သူသည် လီလိုင်ဖုန်း၏ နည်းစနစ် တစ်ဝက်ခန့်ကို တတ်မြောက်နေပြီဖြစ်ကာ 'ဖန့်ချင်း တရားမျှတမှု ရှာဖွေခြင်း' ပြဇာတ်ကို ကြည့်ရင်း လက်ချောင်းများကို လိုက်လံ လှုပ်ရှားနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသို့သော ပါရမီကြောင့်ပင် ဤကလေးငယ်သည် အနာဂတ်တွင် ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများကို ဧကန်မုချ ရရှိလိမ့်မည်ဟု လီလိုင်ဖုန်းက ကောက်ချက်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အိတ်ထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ အပ်တစ်ချောင်းဟာ ဘယ်လောက်ပဲ ဖုံးကွယ်ထားပါစေ ယာယီပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အသက်ခြောက်နှစ်ကျော်ရင်တော့ သူဟာ လူပေါ်လူဇော် ဖြစ်လာမှာ အသေအချာပဲ။" ဒါဟာ မှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲက လီလိုင်ဖုန်းရဲ့ ဟောကိန်းပဲ ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ကျူးရွှမ်းကျိမှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်သွားပြီး ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်မိသည်။

သူသည် လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းပြားကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သေချာစွာ စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

သူ ဆက်လက်၍ ဖတ်ကြည့်ပြန်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လီလိုင်ဖုန်း၏ မှတ်တမ်းများမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးသွားသည်ကို သူ တွေ့ရှိရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နင်းကျော့သည် စီယိုဥယျာဉ်သို့ လာရောက်ခြင်းမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

အသက်ငါးနှစ်အရွယ်တွင် တစ်နှစ်လျှင် နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်မျှသာ လာတော့ပြီး အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ်တွင်မူ လုံးဝ ရောက်မလာတော့ပေ။

"နင်းကျော့... နင်းကျော့..." ကျူးရွှမ်းကျိက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရွှေရောင်ဝင်းလက်နေပြီး သူ၏ အမူအရာမှာလည်း အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

လီလိုင်ဖုန်း၏ အမွေအနှစ်များထဲမှ ယခုကဲ့သို့သော အရေးပါသည့် သဲလွန်စမျိုး ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဤအချက်က နင်းကျော့၏ စစ်မှန်သော မူလသဘာဝကို သိရှိနားလည်စေရန် သူ၏အတွက် အခွင့်အရေး တစ်ရပ် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

အခန်း (၂၈၀) - အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်တော့မည်

“လီလိုင်ဖုန်းရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်အရဆိုရင် နင်းကျော့ဟာ စက်မှုပညာရပ်မှာ ထူးချွန်တဲ့ပါရမီရှိပြီး အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ်လောက်မှာတင် နာမည်ကျော်လာရမယ့်သူပဲ”

“ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ နင်းကျော့ဟာ မကြာသေးခင်ကမှ ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ ချော်ရည်နန်းတော်ကိစ္စမှာ သူ့ရဲ့အရည်အချင်းတွေကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီး ထင်ရှားတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်မလာခင်အထိ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိဘဲ နေခဲ့တာ”

ကျူးရွှမ်းကျိသည် နင်းကျော့နှင့်ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များစွာကို စုဆောင်းထားပြီးဖြစ်ရာ သူ၏ကြီးပြင်းလာပုံ အဆင့်ဆင့်ကိုလည်း ကောင်းစွာသိရှိထားလေသည်။

ယခင်က ကျူးရွှမ်းကျိ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ နင်းကျော့သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပညာဗဟုသုတများကို ဆည်းပူးနေခဲ့ပြီး အခွင့်အခါကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကျင့်စဉ်ကို ပြောင်းလဲကျင့်ကြံပြီးနောက်မှသာ ကမ္ဘာကျော်လောက်သည့် ပါရမီများ ပွင့်လန်းလာကာ တောက်ပလာခဲ့သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ လီလိုင်ဖုန်းထံမှ ရရှိသော ဤကျောက်စိမ်းပြားက သူ၏ယခင် နားလည်ထားမှုများကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေပြီ။

“နင်းကျော့ဟာ အသက်ငါးနှစ်အရွယ်မှာတင် ဖန့်ချင်း တရားမျှတမှု ရှာဖွေခြင်း ပြဇာတ်ကို ကပြနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ရုပ်သေးပညာ ကျွမ်းကျင်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အခြေခံပညာရပ်တွေက အလွန်တရာကို ခိုင်မာနေခဲ့တာပဲ”

“နင်းကျော့ဟာ နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ စာမေးပွဲကြီးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလို့ဆိုပြီး ညံ့ဖျင်းစွာ ဖြေဆိုခဲ့တာက... အထင်အရှားကို ဟန်ဆောင်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်”

“ကြည့်ရတာ နင်းကျော့ဟာ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့ရဲ့အရည်အချင်းတွေကို ဖုံးကွယ်ပြီး ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာပဲ”

“သူဟာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာအောင် အရာအားလုံးကို လျှို့ဝှက်ထားခဲ့ပြီး မကြာသေးခင်ကမှ သူ့ကိုယ်သူ ထုတ်ဖော်ပြသဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာ”

“ဘာကြောင့်ပါလိမ့်” ကျူးရွှမ်းကျိ အလွန်တရာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

“နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးနွယ်စုခွဲက ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ နင်းကျော့က ဘာကြောင့် သူ့ပါရမီတွေကို ဖုံးကွယ်ပြီး ဟန်ဆောင်နေရတာလဲ”

“သူ့ရဲ့ ရှည်လျားလှတဲ့ ပညာသင်ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ ဘာကြောင့် သာမန်လူတစ်ယောက်လိုပဲ နေထိုင်ခဲ့ရတာလဲ”

“တကယ်လို့ နင်းကျော့သာ သူ့ပါရမီကို ထုတ်ပြခဲ့ရင် မျိုးနွယ်စုက သူ့ကို အထူးလေ့ကျင့်ပေးမှာ အသေအချာပဲ”

ကျူးရွှမ်းကျိသည် နင်းရှောင်ဟွေ့ကို ပြေး၍ သတိရမိသွားသည်။

“နင်းမျိုးနွယ်စုအတွင်းက အားပြိုင်မှုတွေကြောင့်များလား”

“အရေးကြီးတဲ့အချက်က ဒီကလေးဟာ အသက်သုံးလေးနှစ်အရွယ်ကတည်းက ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာဆိုရင် ဒါဟာ ဘယ်လိုမျိုး စိတ်ဓာတ်လဲ”

“ဒီလို အတွေးအခေါ်မျိုးက အလွန်ကို နက်နဲလွန်းလှတယ်”

ထိုသို့ သိရှိလိုက်ရသည့် အေးစိမ့်စိမ့်အမှန်တရားကြောင့် ကျူးရွှမ်းကျိ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားရသည်။

“ဒါဆိုရင် နင်းကျော့ဟာ ဆယ်နှစ်ကျော်တိုင်အောင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပေါ့”

“ဒီအချိန်အတောအတွင်းမှာ နင်းကျော့ဆီမှာ လူငယ်တွေမှာ ရှိတတ်တဲ့ မာနထောင်လွှားမှု ဒါမှမဟုတ် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ဆောင်မှုမျိုး လုံးဝမရှိခဲ့ဘူးလား”

“ဒါမှမဟုတ်... သူ့နောက်ကွယ်မှာ အကြံပေးနေတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာလား”

ကျူးရွှမ်းကျိ၏ သံသယများမှာ တစတစ ပို၍ များပြားလာခဲ့သည်။

သူ ပို၍ ရှာဖွေတွေ့ရှိလေလေ၊ သူ့စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများ ပို၍ ပေါ်ထွက်လာလေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

“နင်းကျော့မှာ ပြဿနာရှိနေပြီ” ကျူးရွှမ်းကျိသည် စိတ်ထဲတွင် ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် နင်းကျော့ကို စတင်သံသယဝင်နေခဲ့သော်လည်း ထိုသံသယများမှာ အခြေအမြစ်မရှိကြောင်းကိုလည်း သိထားသည်။

နင်းကျော့နှင့် ပတ်သက်၍ တစ်ခုခုမှာ ထူးထူးခြားခြား မသဘာဝကျဘဲ ထူးဆန်းနေသည်ဟုသာ သူ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ ကျူးရွှမ်းကျိအတွက် အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားချေပြီ။

“ငါဟာ အမှုအခင်းပေါင်းများစွာကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ပြီး တရားခံတွေကို ဖမ်းဆီးခဲ့ဖူးတယ်၊ ကြွယ်ဝတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေရှိသလို အမှုဖြေရှင်းရာမှာလည်း ထက်မြက်တဲ့ အလိုလိုသိစိတ်ကို ပျိုးထောင်ထားနိုင်ခဲ့တယ်”

“နင်းကျော့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက ကောင်းမွန်လွန်းပြီး သိသာတဲ့ အားနည်းချက် ဒါမှမဟုတ် ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်တဲ့ အချက်မျိုး လုံးဝမရှိဘူး”

“ဒါပေမဲ့ ဟန်ဆောင်မှုဆိုတာကတော့ တကယ့်အရှိတရားနဲ့ အမြဲတမ်း ကွာခြားနေမှာပဲ”

ကျူးရွှမ်းကျိသည် အမှန်တရားနှင့် လှည့်စားမှုများစွာကို မြင်တွေ့ဖူးသူဖြစ်သည်။ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုအရ မှားယွင်းနေသည်ဟု မဆိုနိုင်သည့်တိုင် သူ၏နှလုံးသားက ထူးဆန်းမှုနှင့် မသဘာဝကျမှုကို ခံစားမိနေသည်။

ဤသို့ မူမမှန်သည့် ခံစားချက်များ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ စုပုံလာသောအခါ ကျူးရွှမ်းကျိအနေဖြင့် နင်းကျော့ကို သံသယမဝင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“နင်းကျော့... မင်းဟာ ချော်ရည်နန်းတော်ကို လုယူဖို့ ကြိုးစားနေကြတဲ့ ဒီပွဲကြီးမှာ ဘယ်လိုအခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်နေတာလဲ”

ကျူးရွှမ်းကျိသည် ညကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကို အလွန်တရာ ကြုတ်ထားမိသည်။

ဒီညမှာတော့ လရောင်ဟာ တိမ်တိုက်မြူထုတွေကြားမှာ ဝေဝါးနေခဲ့၏။

သတင်းအချက်အလက်အားလုံးနှင့် ရေတွက်မရနိုင်သော အစအနများသည် ကျူးရွှမ်းကျိ၏ စိတ်ထဲတွင် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော ဝဲကယက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ရောနှောလိမ်ယှက်သွားလေသည်။

လရောင်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် တိမ်တိုက်များကို ငေးကြည့်ရင်း ကျူးရွှမ်းကျိသည် သူ၏စိတ်ထဲမှ မြူထုများကို မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့မှာ ပြင်းပြတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်—နောက်ဆုံး ကျန်နေတဲ့ သဲလွန်စတစ်ခု လိုနေတာပဲ။

ရုပ်ပုံဆက်ကစားနည်းတစ်ခုလိုပါပဲ၊ နောက်ဆုံး အရေးအကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ လိုတော့တာ။

အကယ်၍သာ ထိုအစအနကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ဆက်စပ်ကြည့်နိုင်မည်ဆိုလျှင် သူ့ရှေ့မှ မြူထုများကို ခွင်းဖျက်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အမှန်တရားတည်းဟူသော လရောင်ကို အပြည့်အဝ မြင်တွေ့ရတော့မည်ဖြစ်သည်။

“ဒါဆိုရင်... ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင်ဟာ အဲဒီနောက်ဆုံး အစိတ်အပိုင်းပဲပေါ့” ကျူးရွှမ်းကျိ၏ မျက်လုံးများတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

သူသည် ချော်ရည်နန်းတော်သို့ ချက်ချင်းပြန်သွားပြီး ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင်ကို နင်းရှောင်ဟွေ့ သေချာစုံစမ်းစစ်ဆေးနေမှုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြီးကြပ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒများ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာသည်။

“မဟုတ်သေးဘူး၊ မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒီလိုလုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး”

ကျူးရွှမ်းကျိသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အတွေးနက်လျက် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေမိသည်။

သူသည် မိမိ၏ အတွေးကမ္ဘာထဲတွင် လုံးဝနစ်မြုပ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို မေ့လျော့နေတော့သည်။

ကျူးဟို့သည် ကျူးရွှမ်းကျိ ဤမျှအာရုံစိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဘာသံမှမထွက်စေဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

လူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် တော်ဝင်မိသားစုမှ ဤမျှထူးချွန်သော လူငယ်တစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်မှ ယခုအထိ နင်းကျော့၏ အမည်မှာ ခဏခဏ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

“နင်းကျော့ဟာ တော်တော်လေး အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်နေမှာ အသေအချာပဲ”

“သူဟာ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အကြီးမားဆုံး မြူထုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”

“ဒါပေမဲ့ ငါ ဒါကို မဖော်ထုတ်နိုင်သေးဘူး၊ ငါ့မှာ တိုက်ရိုက်သက်သေ မရှိသေးဘူး”

“လီလိုင်ဖုန်းရဲ့ အစီရင်ခံစာကို ထုတ်ပြရင်တောင် အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ နင်းကျော့မှာ အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ ဆင်ခြေတွေ အများကြီး ရှိနေနိုင်တာပဲ”

“တကယ်တော့ သူဟာ ဆယ်နှစ်ကျော်အောင် သူ့ကိုယ်သူ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တယ်လို့ ဝန်ခံလိုက်ရင်တောင် ဘာဖြစ်မှာလဲ”

“ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ငါ သူ့ကို ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်စစ်ဆေးပြီး သူ့ရဲ့ သိုလှောင်မှုပစ္စည်းတွေထဲမှာ သာမန်ပစ္စည်းတွေ ရှိမရှိ စစ်ဆေးကြည့်သင့်သလား”

“မဟုတ်ဘူး၊ ဒါလည်း မှားနေပြန်ပြီ”

ကျူးရွှမ်းကျိ စဉ်းစားလိုက်သည်မှာ နင်းကျော့သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့်မှာသာ ရှိသေးသည်။

အကယ်၍ သူသည် နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူနှင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆက်နွှယ်နေလျှင်တောင် သူသည် အသုံးချခံ နယ်ရုပ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤနယ်ရုပ်ကို ခွဲထုတ်ကြည့်ပြီး အတွင်းထဲမှ အရောင်ကို မြင်လိုက်ရရင်တောင် ဘာမှမထူးပေ။

“ဒါဟာ ရန်သူကို အချိန်မတိုင်ခင် သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး ပဋိပက္ခတွေကိုပဲ ဖိတ်ခေါ်ရာ ရောက်လိမ့်မယ်”

“အခုအချိန်မှာ နင်းရှောင်ဟွေ့ဟာ အဓိကဇာတ်ကောင်ဖြစ်သလို နင်းကျော့ကလည်း နောက်ထပ် အဓိကဇာတ်ကောင်ပဲ”

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျူးရွှမ်းကျိ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

ပထမဦးစွာ သူသည် ကျူးကျန်းအား မေးမြန်းရန် လျှို့ဝှက်စာတစ်စောင် ရေးသားလိုက်သည်။

ကျူးကျန်းသည် သူ၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ကျူးရွှမ်းကျိထံ လျှို့ဝှက်ဆက်သွယ်ကာ သူ ပိုမိုပါဝင်ကူညီလိုကြောင်း ပြောကြားထားခဲ့သည်။

ကျူးရွှမ်းကျိက သူ့အား တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်အဖြစ် ဖုံးကွယ်စေပြီး ပြင်ပကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ချော်ရည်နန်းတော်တွင် တာဝန်များကို ကြိုးစားထမ်းဆောင်ပြီး အကျိုးပြုမှုများ ရယူရန် တာဝန်ပေးထားခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ကျူးရွှမ်းကျိမှာ ကျူးကျန်းအတွက် နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တစ်ခု ရှိနေသေး၏။ဒါကတော့ ကျူးကျန်းဟာ မကြာသေးခင်ကမှ နင်းရှောင်ဟွေ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ရှောက်ရင်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာပဲ ဖြစ်ချေသည်။

“အခု ငါ မသေမျိုးနန်းတော်ရဲ့ အပြင်ဘက်ကို ရောက်နေတာက တကယ်တော့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ”

ကျူးရွှမ်းကျိသည် လျှို့ဝှက်ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး နင်းရှောင်ဟွေ့ကို အပြည့်အဝ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် ကျူးကျန်းအား ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျူးရွှမ်းကျိသည် သူ၏ သိုလှောင်မှု ခါးပတ်အတွင်းမှ မှန်တစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုမှန်မှာ အလွန်တရာ လက်ရာမြောက်ပြီး လှပလွန်းလှသည်။

မှန်တစ်ချပ်လုံးကို သက်ရှိထင်ရှားရှိနေသည့်အလား ရွှေရောင်ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်က ဝန်းရံထားသည်။ ဖီးနစ်ငှက်၏ အတောင်ပံများက မှန်ကို ပွေ့ပိုက်ထားပြီး အမွှေးအမျှင်များမှာ ပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့ကာ အမွှေးတစ်ခုချင်းစီမှာ တုန်ခါနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

ဖီးနစ်၏ ဦးခေါင်းမှာ အထက်သို့ မော့နေပြီး မျက်လုံးများမှာ ခန့်ညားထည်ဝါမှုနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ နှုတ်သီးမှာ ရှေးဟောင်းဂါထာများကို ရွတ်ဆိုနေသည့်အလား အနည်းငယ် ဟနေသည်။

၎င်း၏ ရှည်လျားလှသော အမြီးမှာ မှန်ဘောင်ကို ပြေပြစ်စွာ ပတ်ထားပြီး မှန်၏ ကျက်သရေနှင့် ဝိညာဉ်သဘာဝကို ပိုမိုတိုးတက်စေသည်။

၎င်းမှာ ခုနစ်ရောင်ခြယ် မင်္ဂလာတိမ်တိုက် ဖီးနစ်မှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤပစ္စည်းမှာ ကျူးရွှမ်းကျိက တမ်းတခြင်းပြည် တော်ဝင်ဘဏ္ဍာတိုက်မှ ရယူခဲ့သည့် အရာဖြစ်သည်။

တမ်းတခြင်းပြည် ဘုရင်က သူ့အား ပြောပြခဲ့သည်မှာ ဤဖီးနစ်မှန်သည် မူလက ချော်ရည်နန်းတော်မှ ပစ္စည်းဖြစ်သော်လည်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က သိမ်းယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

အကယ်၍ ဤမှန်ကို ချော်ရည်နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ပေးအပ်နိုင်လျှင် ကြီးမားသော အကျိုးပြုမှု ရရှိမည်မှာ အသေအချာပင်။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် ဤအထူးရတနာမှန်ကို လက်ဝယ်ထားရှိခဲ့သည်မှာ လိုအပ်သည့်အခါတွင် အရေးပါသော အကွက်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုရန်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ၎င်းကို ကျူးကျန်းမှတစ်ဆင့် နင်းရှောင်ဟွေ့ထံ လျှို့ဝှက်ပေးအပ်ရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နင်းရှောင်ဟွေ့က ဤပစ္စည်းကို နန်းတော်သို့ ဆက်သခြင်းအားဖြင့် သူမသည် ကြီးမားသော အကျိုးပြုမှုကို လျင်မြန်စွာ ရရှိလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ဤနည်းအားဖြင့် နင်းရှောင်ဟွေ့သည် ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင်တွင် ရာထူးတစ်ခုကို ချက်ချင်း ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ အခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤသည်မှာ အရေးကြီးဆုံးသော အလှည့်အပြောင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် မူလက ဤမျှကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုကို လုပ်ရန် အစီအစဉ်မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ လီလိုင်ဖုန်း၏ အစီရင်ခံစာကြောင့် နင်းကျော့နှင့် ပတ်သက်၍ အေးစိမ့်သော ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူ ဤသို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“နင်းကျော့... သူဟာ နောက်ထပ်သော သော့ချက်တစ်ခုပဲ၊ အရေးအကြီးဆုံး သက်သေတစ်ယောက်ပေါ့”

“သူ့ကိုလည်း ငါတို့ဘက်ပါအောင် အပြည့်အဝ ဆွဲဆောင်ရမယ်”

ဤသို့ တွေးလိုက်ရင်း ကျူးရွှမ်းကျိ၏ မျက်လုံးများ စူးရှသွားကာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

သူသည် ကျူးဟို့ကို အားနာသလို ပြုံးပြလိုက်သည်။

ကျူးဟို့က ဂရုမစိုက်သည့်အလား လက်ကာပြလိုက်ပြီး “မင်းကို ကူညီရတာ ငါ့အတွက်တော့ ဝမ်းမြောက်စရာပါပဲ” ဟု ပြောသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိက “ဦးလေး၊ ကျွန်တော် စိတ်ပြောင်းသွားပြီ။ မနက်ဖြန် ဦးလေးရဲ့ ရာထူးတက်ပွဲကို ကျွန်တော် တက်ရောက်ပါ့မယ်၊ ပြီးတော့ လူတစ်ယောက်ကိုလည်း ခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။

ကျူးဟို့က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် “အော်... မင်း အဲဒီလောက် အလေးအနက် စဉ်းစားနေတာက ဒီလူကြောင့်လား” ဟု မေးသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် ကျူးဟို့အပေါ် ဖုံးကွယ်ထားစရာမရှိသဖြင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဝန်ခံလိုက်သည်— “ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ့နာမည်က နင်းကျော့ပါ၊ လီလိုင်ဖုန်းရဲ့ အစီရင်ခံစာထဲမှာ ပါတဲ့ ပါရမီရှင်ပေါ့”

“သူဟာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးပြီး အသက်ကလည်း ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ကျွန်တော်တွေ့ဖူးသမျှ လူငယ်တွေထဲမှာ အထူးခြားဆုံးပါပဲ”

“အကြိမ်ပေါင်းများစွာမှာ ကျွန်တော် သူ့ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး”

ကျူးဟို့၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်သော အရိပ်အယောင်များ ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

သူသည် ကျူးရွှမ်းကျိ၏ လျင်မြန်သော တိုးတက်မှုကို စောင့်ကြည့်ခဲ့သူဖြစ်ရာ ကျူးရွှမ်းကျိ၏ အရည်အချင်းကို ကောင်းစွာ သိထားသူဖြစ်သည်။

ကျူးရွှမ်းကျိက တစ်စုံတစ်ဦးကို ဤမျှအထင်ကြီးလေးစားနေသည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်၊ အထူးသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိပြီး အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသူတစ်ဦးကို ဖြစ်သည်။

ကျူးဟို့ အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားသွားကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်— “ဟားဟားဟား၊ အခုတော့ ငါ မနက်ဖြန် အခမ်းအနားကို တော်တော်လေး မျှော်လင့်နေမိပြီ”

“နင်းကျော့ ဟုတ်လား၊ ကျူးရွှမ်းကျိရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်တဲ့ ဒီလူငယ်ပါရမီရှင်က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ ငါ သေချာကြည့်ရဦးမယ်”

နောက်တစ်နေ့။

“တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ၊ သခင်လေး၊ နိုးပါတော့၊ မြန်မြန်နိုးပါတော့” နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်၏ စိုးရိမ်တကြီး ခေါ်သံက နင်းကျော့ကို နှိုးလိုက်သည်။

ခုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော နင်းကျော့က မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး “ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ချော်ရည်နန်းတော်ရဲ့ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်တွေ အများကြီး ပျက်စီးသွားလို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်က “မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါထက် ပိုဆိုးတယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

“ဒီမနက်မှာတင် နင်းရှောင်ဟွေ့ဟာ ခုနစ်ရောင်ခြယ် မင်္ဂလာတိမ်တိုက် ဖီးနစ်မှန်လို့ ခေါ်တဲ့ မှော်ရတနာကို ရရှိခဲ့ပြီး အဲဒါကို နန်းတော်ကို ဆက်သတော့မှာ”

“ဒီဖီးနစ်မှန်ဟာ မူလက နန်းတော်ရဲ့ ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး မှန်ဝိညာဉ် ဆက်သွယ်ခြင်းပညာရပ်အတွက် ကျောက်စိမ်းနဂါးမှန်နဲ့ တွဲဖက်အသုံးပြုရတာ”

“အခု သူမက ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ ရတနာကို ဆက်သလိုက်တာဆိုတော့ သူမရဲ့ အကျိုးပြုမှုတွေက တဟုန်ထိုး တက်သွားပြီး ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင်မှာ ရာထူးရဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ အနိမ့်ဆုံး သတ်မှတ်ချက်ကို ချက်ချင်း ကျော်လွန်သွားပြီ”

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်မှာ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်နေလေသည်။

နင်းကျော့၏ ရင်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် တင်းကျပ်သွားရပြီး အမြန်ထထိုင်လိုက်ကာ “ဘာ...” ဟု ရေရွတ်မိသည်။

သူသည် ဤအရေးကြီးကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်ကို ထပ်မံမေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ နင်းကျိုဖန်၏ အသံ ပေါ်ထွက်လာသည်— “နင်းကျော့၊ နိုးပြီလား၊ ငါ မင်းကို အပြင်ခေါ်သွားမလို့”

နင်းကျော့၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်သွားရပြီး အတွင်းခံအဝတ်အစားဖြင့်ပင် အပြေးအလွှား ထွက်လာကာ နင်းကျိုဖန်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

နင်းကျိုဖန်က နင်းကျော့၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားလေသည်။

လမ်းတွင် သူက ရှင်းပြသည်မှာ— “ဒီနေ့ စီယိုဥယျာဉ်မှာ ရာထူးတက်ပွဲ အခမ်းအနား ကျင်းပမယ်။ ကျူးရွှမ်းကျိက အဲဒါကို ကြီးမှူးကျင်းပမှာဖြစ်ပြီး မင်းက ဒီဥယျာဉ်အတွက် အကြိမ်ကြိမ် လှူဒါန်းထားတာဆိုတော့ မင်းကို တက်ရောက်ဖို့ သူကိုယ်တိုင် ဖိတ်ကြားထားတာ”

“အကြီးအကဲ ကျူးရွှမ်းကျိက မင်းကို ဒီလောက်အထိ အလေးထားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ကျော့လေး၊ မင်း သေချာလေး လုပ်ဆောင်ရမယ်နော်”

“နားလည်လား”

နင်းကျော့၏ ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည့်အလား ပြသလိုက်သည်— “ကျွန်တော်က အကြီးအကဲ လီလိုင်ဖုန်းကို အမြဲတမ်း ကျေးဇူးတင်နေတာပါ။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက စီယိုဥယျာဉ်မှာ ဧည့်သည်တွေ စားကြွင်းစားကျန်တွေကို ခိုးစားခဲ့ဖူးတယ်။ သူ ကျွန်တော့်ကို တွေ့သွားပေမဲ့ မောင်းမထုတ်တဲ့အပြင် လတ်ဆတ်တဲ့ လက်ဖက်မုန့်တွေ အများကြီးတောင် ကျွေးခဲ့သေးတာ”

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်မှာ မှင်တက်သွားရသည်။

နင်းကျော့ကို ချော်ရည်နန်းတော်မှ ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ၎င်း၏ နဂါးလက်သည်းများကို အလိုလို ဆန့်ထုတ်ကာ လက်ချောင်းများကို ဖြန့်လိုက်မိသည်။

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်သည် နင်းကျော့ ထွက်ခွာသွားရာ နောက်သို့ ကြည့်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မသွားနဲ့...”

“ပြန်လာခဲ့ပါ”

“နင်းကျော့၊ မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့ပါဦး”

“နင်းရှောင်ဟွေ့က ရာဇဝင်မှတ်တမ်းဆောင်ထဲကို ဝင်တော့မယ်၊ ပြီးရင် အမှန်တရားအားလုံးကို ဖော်ထုတ်တော့မှာ...”

နင်းကျော့၏ နှလုံးသားမှာ နှင်းတောထဲတွင် ရပ်နေရသည့်အလား အရိုးထဲအထိ အေးစိမ့်သော ခံစားချက်ကို ရရှိနေသည်။

“နင်းရှောင်ဟွေ့က ရုတ်တရက် ရတနာတစ်ခု ရလာပြီး ဆက်သလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာပဲ ငါဟာ ချော်ရည်နန်းတော်ကနေ ခေါ်ထုတ်ခံလိုက်ရတယ်”

“ဒါဟာ ကျူးရွှမ်းကျိရဲ့ လက်ချက် ဖြစ်ရမယ်”

“ကျူးရွှမ်းကျိက ငါ့ကို ပိုပြီး သံသယဝင်နေပြီပဲ။ ငါ ဘယ်နေရာမှာ အမှားလုပ်မိသွားလို့လဲ”

“ဟန်မင်သာ အဖမ်းခံလိုက်ရတာများလား”