အခန်း (၉၁၁-၉၁၂)
Vol. 75 Ch. 911-912
အခန်း ၉၁၁- တားမြစ်စည်းနှင့် နောက်ဆုံးအေးချမ်းမှု
ရှောင်းယီသည် စွန်းကုထောင်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အနီးရှိ စစ်သည်တစ်ဦးကို ချက်ချင်းအမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“သံချပ်ကာစစ်သင်္ဘောကို အခုချက်ချင်းစက်နှိုးပြီး ပင်လယ်ထဲကို ဘယ်လောက်အထိ သွားလို့ရမလဲဆိုတာ သွားစမ်းကြည့်လိုက်စမ်း။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
စစ်သည်က ပြန်ဖြေပြီးနောက် သူ၏လူများကို ဦးဆောင်ကာ သံချပ်ကာသင်္ဘောပေါ်သို့ ချက်ချင်းတက်သွားတော့သည်။
မနေ့က ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်၏ သတိပေးချက်ကြောင့် ယီရန်ပင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ရှိ လူတိုင်းသည် ပင်လယ်ခရီးစဉ်အားလုံးကို ရပ်တန့်ပြီး ကျွန်းပေါ်တွင်သာ နေထိုင်ရန် အမိန့်ပေးခံထားခဲ့ရသည်။ သို့သော် စွန်းကုထောင်၏ မတော်တဆပြောလိုက်သော စကားက ရှောင်းယီကို ရုတ်တရက် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားစေခဲ့သည်။
အကယ်၍ သူတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် နယ်မြေအသစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာပြီး အကာအကွယ်ပေးခံထားရသည်ဆိုပါက တားမြစ်စည်းတစ်ခု ရှိနေခြင်းက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
စွန်းကုထောင်က ရှောင်းယီကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်းပိုင်ရှင် အမည်မသိရန်သူတွေ ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား။ ကျုပ်တို့က အရင်ဦးအောင် သွားတိုက်မလို့လား။”
“မဟုတ်ဘူး။ မင်းပြောသလို တားမြစ်စည်းတစ်ခု တကယ်ရှိနေလားဆိုတာ ငါစမ်းကြည့်ချင်ရုံပဲ။”
ရှောင်းယီက တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် ပြန်ဖြေရင်း ရွက်လွှင့်သွားပြီဖြစ်သော သံချပ်ကာသင်္ဘောကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
ကမ်းခြေမှ ဆယ်ကီလိုမီတာခန့် အကွာသို့ ရောက်သောအခါ သံချပ်ကာသင်္ဘောသည် ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်တော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။
သင်္ဘောပေါ်ရှိ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ရှောင်းယီထံ ချက်ချင်းဖုန်းဆက်အကြောင်းကြားလာခဲ့သည်။
“အစီရင်ခံပါတယ် ကျွန်းပိုင်ရှင်။ ကျုပ်တို့ ကမ်းခြေကနေ ဆယ်ကီလိုမီတာအကွာကို ရောက်နေပါပြီ။ ရှေ့ဆက်သွားလို့ မရတော့ပါဘူး။ တစ်ခုခုက ပိတ်ဆို့ထားသလို ခံစားနေရပါတယ်။”
“ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။”
ရှောင်းယီက သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဒီတားမြစ်စည်း မပွင့်မချင်း ငါတို့မဟာမိတ်အဖွဲ့ဟာ အပြင်လောကနဲ့ ခဏလောက်တော့ အဆက်အသွယ် ပြတ်နေဦးမှာပဲ။”
သံချပ်ကာသင်္ဘောက တားမြစ်စည်းကို ထိတွေ့မိသောအခါ စနစ်ဆီမှ သတိပေးချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
[တားမြစ်စည်း : ကျန်ရှိချိန် ၁၄ နာရီ ၂၆ မိနစ် ၅၂ စက္ကန့်။ ဤတားမြစ်စည်းကို အတွင်းဘက်မှ အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်သော်လည်း အပြင်ဘက်မှမူ မည်သို့မျှ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်ပါ။]
“ဒါဆို တစ်ရက်တာ ပြန်လည်နာလန်ထူဖို့ အချိန်ပေးထားတာပေါ့။”
ရှောင်းယီ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့၏။ ဘေးတွင်ရပ်နေသော စွန်းကုထောက်မှာလည်း နောက်ဆုံး၌ သဘောပေါက်သွားပြီဖြစ်သည်။
“ချီး... အတားအဆီး တကယ်ရှိနေတာပဲ။ ကျုပ်တို့ အဲ့ဒါကို ဖွင့်လိုက်သင့်လား။”
“လစ်စမ်း။ ဒါကိုဖွင့်လိုက်ရင် အပြင်ကရန်သူတွေကို ရင်ဆိုင်ရတော့မှာပေါ့ကွ။ ခဏလောက်တော့ အေးအေးဆေးဆေး နေပါရစေဦး။”
ရှောင်းယီက စွန်းကုထောင်ကို ရိုက်နှက်ကျီစယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မင်း အဲဒီတည်းမြစ်စည်းနားကို မသွားနဲ့ဦး။”
“ဟုတ်ကဲ့ စိတ်ချပါ ကျွန်းပိုင်ရှင်။ ကျုပ် အဲဒီနားကို လုံးဝမသွားပါဘူး။”
စွန်းကုထောင်က ရယ်ပြုံးကာ အလေးပြုပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ရှောင်းယ သူ့ကို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းထုတ်ကာ ကျန့်ရွှဲ့ထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့ လူတိုင်းကို အနားယူခိုင်းလိုက်ပါ။ အခု ငါတို့က တားမြစ်စည်းတစ်ခုရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ ရှိနေတယ်။ အတွင်းထဲကနေ ဖျက်ဆီးမပစ်သရွေ့ ဒီတားမြစ်စည်းက ဒီနေ့ ညသန်းခေါင်ယံအထိ ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးထားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် လူတိုင်းကို သိပ်ပြီး စိတ်မလှုပ်ရှားကြဖို့ ပြောလိုက်ပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ကျန်းရွှဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ကျန်းယွင်ထျန်းမှာမူ တိုက်သစ်ကြီးပေါ်တွင် ချာလီ၏ လက်ကျန်အင်အားစုများကို လိုက်လံရှင်းလင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ချာလီ၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့များကို ရှာဖွေရင်း ဒေသခံလူမျိုးစု အဖွဲ့အချို့နှင့်လည်း တိုးခဲ့ရသည်။
ထိုအဖွဲ့များထဲတွင် အမြဲတမ်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦးစီ ပါဝင်လေ့ရှိပေသည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများစုမှာ ရှောင်ယီ၏အဖွဲ့ကို မြင်သောအခါ သူတို့ကို ကယ်တင်ပေးရန် မျှော်လင့်နေခဲ့ကြ၏။
သို့သော် လူနည်းစုမှာမူ ဒေသခံလူမျိုးစုများ၏ လက်အောက်တွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်လိုသဖြင့် ချက်ချင်းပင် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်သွားကြပေသည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း ဆာရာနှင့် ဘင်နီတို့သည် သူတို့ဘက်မှ ခုခံမှုအားလုံးကို အခြေခံအားဖြင့် နှိမ်နင်းပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဆာရာက ဖုန်းထုတ်ပြီး ရှောင်းယီ၏ နံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်၏။ ကျွန်းသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခံထားရသော်လည်း ဖုန်းလိုင်းက မိနေဆဲပင်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကျွန်းများကြား အကွာအဝေးသည် အခြေစိုက်စခန်း၏ လွှမ်းခြုံမှုအတွင်း၌ ရှိနေသေးခြင်းပင်။
“ကျွန်းပိုင်ရှင် ဒီဘက်က ခုခံမှုတွေကို အားလုံး ရှင်းလင်းပြီးပါပြီ။ နောက်ဆက်တွဲကိစ္စတွေ ရှင်းလင်းဖို့ လူလွှတ်ပေး။”
ဆာရာက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ...။ ကျွန်းတွေကို တိုက်ရိုက်ပေါင်းစည်းဖို့ ငါပြောလိုက်မယ်။”
ရှောင်းယီက ခေါင်းငြိမ့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
ရှောင်းးယီ၏ ကျွန်းသည် ယခုအခါ အလွန်ကျယ်ဝန်းနေပြီဖြစ်ရာ အခြားကျွန်းအချို့ကို ထပ်မံပေါင်းစည်းလိုက်သော်လည်း ကမ်းရိုးတန်းအရှည်မှာ လုံလောက်မှု ရှိနေဆဲပင်။ ဆာရာနှင့် ဘင်နီတို့၏ ဖိအားပေးမှုအောက်တွင် ချာလီထိန်းချုပ်ထားသော မဟာမိတ်အဖွဲ့ ခုနစ်ဖွဲ့စလုံး၏ ကျွန်းများသည် ရှောင်းးယီ၏ ကျွန်းနှင့် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့၏။
ပေါင်းစည်းပြီးနောက် ကျန်းရွှဲ့သည် သူမ၏အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ လူတိုင်းကို အရင်ဆုံး ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် အန်းယွဲ့က စီမံခန့်ခွဲရေးဝန်ထမ်းများကို စေလွှတ်ကာ အုပ်ချုပ်ရေးကိစ္စရပ်များကို လွှဲပြောင်းရယူစေခဲ့သည်။
ရှောင်းယီကမူ မြို့ပြန်ကျောက်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောင်တိုင်ရှိရာသို့ ပြန်သွားခဲ့လေသည်။
ယီထျန်းဂရုချတ်ထဲတွင်မူ အလွန်စည်ကားနေပြီဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်မှ သတိပေးထားသော ရန်သူကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ကျွန်းပေါ်တွင်သာ ရှိနေကြသောကြောင့် အလုပ်မရှိဘဲ စကားပြောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒီလို စောင့်နေရတာ တကယ် ရင်တုန်ဖို့ကောင်းတယ်။ လာမှာဖြင့်လည်း မြန်မြန်လာလိုက်ပါတော့လား။”
“ဟုတ်တယ်။ မသိရတဲ့ အန္တရာယ်ကို စောင့်ရတာက အဆိုးဆုံးပဲ။”
“တောက်...နေ့တစ်ဝက်ကျိုးနေပြီ။ ရန်သူရဲ့အရိပ်အယောင်တောင် မမြင်ရသေးဘူး။”
“နေဦး။ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်က ငါတို့ကို လာနောက်နေတာလား။ ရန်သူဆိုတာ တကယ်ကော ရှိရဲ့လား။”
“ဒီပြက်လုံးက လုံးဝမရယ်ရဘူးနော်။ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်က မင်းကို ဘယ်တုန်းက နောက်ပြောင်ဖူးလို့လဲ။”
“ဟုတ်တယ်။ ရန်သူကတော့ သေချာပေါက်ရှိမှာပဲ။ ငါတို့ကို အဖွဲ့တွေပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်ပေးထားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
“ပြင်ဆင်နေတာက နေ့တစ်ဝက်ကျိုးနေပြီလေ။ တော်လောက်ပြီပေါ့။”
“ဟူး...ဒီလိုထိုင်စောင့်နေလို့တော့ မဖြစ်ဘူး။ ငါတို့ အပြင်ထွက်ပြီး ဘာဖြစ်နေလဲ သွားကြည့်ကြမလား။”
“ကောင်းပြီ...မင်းအရင်သွားကြည့်လိုက်။ ပြီးရင် ပြန်လာပြောဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။”
“အဲ့လိုတော့ မလုပ်နဲ့လေဗျာ။ အားလုံး အတူတူထွက်ကြည့်ရအောင်လို့ ပြောတာပါ။”
“အိုကေလေ။ အတူတူသွားကြတာပေါ့။”
ခဏအကြာတွင် -
“ခင်ဗျားတို့ အပြင်ထွက်ခဲ့ကြသေးလား။”
“ငါ ထွက်ခဲ့တယ်။ ရန်သူ့လက္ခဏာ တစ်ခုမှမတွေ့ရဘူး။”
“ကျုပ်တို့လည်း ထွက်ကြည့်ပြီးပြီ။ ဘာမှမရှိဘူး။”
“ရန်သူ မရှိလောက်ပါဘူး။ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်က ငါတို့ကို လိမ်လိုက်တာနေမယ်။”
“ဟုတ်တယ်။ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် ပြန်လုပ်ကြရအောင်။ ရန်သူလည်း မရှိဘူး။ စစ်မြေပြင်လည်း မရှိဘူး။”
“မင်းတို့ သရုပ်ဆောင်လောကထဲ မဝင်တာ နှမြောစရာပဲ။”
ရှောင်းယီသည် ထို “သရုပ်ဆောင်” အုပ်စုကို ကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်မိလေသည်။
“ဟဲ... သူဌေးကြီး စကားပြောလာပြီဟေ့။ ဒါနဲ့ အဲဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။”
“မင်းတို့ တကယ်အပြင်ထွက်ခဲ့ရင် ငါတို့အားလုံး တားမြစ်စည်းတစ်ခုနဲ့ ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းထားတာကို သိမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးသတိထားကြပါ။ အဲဒီတားမြစ်စည်းကို သွားမတိုက်ကြနဲ့။ အဲဒါက အတွင်းထဲကနေ ဖျက်ရတာ သိပ်လွယ်တယ်။”
ရှောင်းယီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“တားမြစ်စည်းလား။ ဟိုတစ်ခါ စတုတ္ထပတ်တုန်းက ငတုံးတစ်ယောက် အပေါက်ဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့တဲ့ အမျိုးအစားလား။”
၎င်းမှာ စွန်းကုထောင်၏ နာမည်ကြီး အရှုပ်အထွေးဖြစ်ရပ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ပင်။
“ဟုတ်တယ်။”
ရှောင်းယီက ပြုံးစစဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဒီတားမြစ်စည်းက ငါတို့ကို တစ်ရက်တိတိ ကာကွယ်ပေးထားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့တော့ မစိုးရိမ်ကြနဲ့ဦး။ ဒါပေမဲ့ သန်းခေါင်ကျော်တာနဲ့ သတိထားကြတော့။”
“သူဌေးက အမြဲတမ်း အားကိုးရဆုံးပဲ။ စောစောက သရုပ်ဆောင်တွေ ထွက်ခဲ့ကြစမ်း။ အဆဲခံဖို့ ပြင်ထား မင်းတို့။”
“ငလူးမ လူလိမ်တွေ။ ငါတောင် ယုံမိတော့မလို့။”
“မင်းတို့ အဘိုးကြီးတွေ တော်တော်ဆိုးတာပဲ...”
“သူဌေး အဲ့ဒီတားမြစ်စည်းကို အပြင်ကနေ ဖျက်စီးလို့ရလား။”
တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“မရဘူး။ ဒီတားမြစ်စည်းက ထူးဆန်းတယ်။ အပြင်ဘက်ကနေဆိုရင် အရမ်းခိုင်မာပေမယ့် အတွင်းဘက်ကနေဆိုရင်တော့ အရမ်းပျော့တယ်။”
“ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့။ အခုမှပဲ စိတ်အေးလက်အေး နေရတော့မယ်။ စောစောက စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ တစ်နေကုန်ပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။ အခုမှပဲ အိပ်ချင်တာ အိပ်လို့ရတော့မယ်။ ပြီးရင် သူဌေးရဲ့ အပန်းဖြေစခန်းကို သွားပြီး ပျော်ပါးလိုက်ဦးမယ်။”
“အကြံကောင်းပဲ။ တိုက်ပွဲမစခင် အနားယူကြတာပေါ့။ သန်းခေါင်ကျော်ရင်တော့ ငါတို့ရဲ့ ကောင်းသောနေ့ရက်တွေ ကုန်ဆုံးပြီ ထင်တယ်။”
“အတူတူသွားကြမယ်...အတူတူ!”
“သေစမ်း...မင်းက စောစောက ‘အတူတူ အပြင်ထွက်ရအောင်’ လို့ လိမ်ပြောတဲ့ အကယ်ဒမီကြီး မဟုတ်လား။ မင်းက မျက်နှာပြရဲသေးတယ်ပေါ့။ ငါ မင်းကို ဆဲလိုက်ရ။”
“မလုပ်ပါနဲ့ ညီအစ်ကိုရာ။ ကျုပ်က ‘အတူတူ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြိုက်လို့ပါ။ အတူတူ ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာမှ မပြောတာ။”
“သွားသေလိုက်စမ်း မင်း။”
အခန်းး ၉၁၂ - ငါတို့ရဲ့ရန်သူက မသေမျိုးမျိုးနွယ် ဖြစ်နိုင်တယ်
တိုက်သစ်ကြီးပေါ်တွင် ကျန်းယွင်ထျန်းသည် သူ၏အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ရှစ်နာရီကြာအောင် ရှာဖွေခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဒေသခံအစုအဖွဲ့အချို့နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ရသည်။
“ဒီလောက်ဆို တော်လောက်ပြီ။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ ပြန်ဆုတ်ကြမယ်။ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ သူတို့ ပြန်လည်ကူးပြောင်း လာတာနဲ့ ငါတို့ထောင်ချောက်ထဲကို တည့်တည့်ကြီး တိုးဝင်သွားကြမှာပဲ။”
ချာလီ၏ ကျွန်းများအားလုံးသည် ယခုအခါ ယီရန်ပင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် အကယ်၍ ချာလီ၏အဖွဲ့သားများ ပြန်လည်ကူးပြောင်းလာပါက ၎င်းတို့သည် ထောင်ချောက်ထဲသို့ အမှန်တကယ်ပင် သက်ဆင်းသွားမည်ဖြစ်သည်။
လူတိုင်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ယာဉ်များကို အသစ်တည်ဆောက်ထားသော တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်ဆီသို့ မောင်းနှင်သွားကြသည်။
“ဒီနေ့က ကျုပ်ကြုံဖူးသမျှထဲမှာ အလွယ်ကူဆုံး မစ်ရှင်ပဲ။”
“ကျွန်တော်လည်း အတူတူပဲ။ အရင်တုန်းကဆို မစ်ရှင်တစ်ခုသွားရင် ခြေထောက်ပြတ်မတတ် ပြေးလွှားနေရတာ။ ဒီနေ့ကျတော့ ဘာမှတောင်မခံစားရဘူး။”
“ဟုတ်တယ်။ ပြန်ရောက်ရင် ဘားကိုသွားပြီး ကောင်မလေးတစ်ယောက်နှစ်ယောက်လောက်တောင် ရှာလို့ရသေးတယ်။”
“ဒီတပ်ဖွဲ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်တွေက တကယ် အစွမ်းထက်တာပဲ။ ငါတို့ရဲ့ ခြေကျင်ခရီးထက် အများကြီး ပိုမြန်သလို အထဲမှာလည်း အနားယူလို့ရတယ်။ သိပ်ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်းပိုင်ရှင်က ဒီလိုပစ္စည်းကောင်းတွေကို ဘယ်လိုများ ရခဲ့တာပါလိမ့်။”
“ကျုပ်တော့ ကျွန်းပိုင်ရှင်ကို ပိုပိုပြီး ကြည်ညိုမိလာပြီ။”
ကျန်းယွင်ထျန်းသည် စစ်သည်များ၏ စကားသံများကို နားထောင်နေသော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ မနေ့က ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်မှ ပေးပို့ခဲ့သော သတိပေးချက်ကိုသာ တွေးနေမိ၏။
“ကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင်က ပြိုင်ဘက်တွေက ဘယ်လောက်တောင် သန်မာမလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်။”
ကျန်းယွင်ထျန်း တစ်ကိုယ်တည်း တွေးတောလိုက်မိသည်။
“သူတို့တွေ ရန်သူနဲ့ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါမှာလည်း အခုလိုမျိုး ရယ်ရယ်မောမော ပြောနိုင်ကြသေးရင် ကောင်းမှာပဲ။”
မကြာမီ ၎င်းတို့သည် တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင် တည်ရှိရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေသည်။ လူသားမျိုးနွယ်၊ နတ်သူငယ်မျိုးနွယ်နှင့် သမန်းဝံပုလွေမျိုးနွယ် စစ်သည်များအားလုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီသို့ ပြန်လည်၍ တည်နေရာကူးပြောင်းကြခဲ့၏။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းယွင်ထျန်းသည် တပ်ဖွဲ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ် ဆယ်စီးကို တိုက်သစ်ကြီးတွင် ချန်ထားခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသောယာဉ်များကို ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်မှတစ်ဆင့် ပြန်လည်လဲလှယ်ပေးလိုက်သည်။
အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက် ကျန်းယွင်ထျန်းသည် မြို့ပြန်ကျောက်ကို အသုံးပြုကာ ဗီလာသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
“ဆုဝမ် ကျွန်းပိုင်ရှင် ရှိလား။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ဧည့်ခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ဆုဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
“အပေါ်ထပ်မှာ လှုပ်ရှားသံကြားတယ်။ သူ ရှိတယ်ထင်တယ်။”
ကျန်းယွင်ထျန်းသည် ရှောင်းယီ၏ အခန်းရှိရာ အပေါ်ထပ်သို့ ချက်ချင်းတက်သွားပြီး တံခါးခေါက်လိုက်၏။
“ဝင်ခဲ့ပါ။”
ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းယွင်ထျန်းက တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ခုတင်ပေါ်ရှိ ချီလင်နှင့် ပိုင်ဟူတို့က ခေါင်းထောင်ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း သူဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြန်လှဲအိပ်သွားခဲ့ကြသည်။
“ပြန်လာပြီလား။ တိုက်သစ်ကြီးက ကိစ္စတွေ အားလုံး ပြီးသွားပြီပေါ့။”
ရှောင်းယီက မေးလိုက်သည်။ ကျန်းယွင်ထျန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“တိုက်သစ်ကြီးက နစ်မြုပ်သွားတယ်ဆိုပေမဲ့ ကျန်နေတဲ့ ဧရိယာကတော့ အကျယ်ကြီးရှိသေးတယ်။ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်တွေ ရှိရင်တောင် တစ်ရက်တည်းနဲ့ အကုန်ရှာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျန်တဲ့အဖွဲ့တွေတော့ သိပ်မရှိလောက်တော့ပါဘူး။ သူတို့ ထောင်ချောက်ထဲ တိုးဝင်လာမှာကိုပဲ စောင့်ရတော့မယ်။”
ထိုစကားစုကို ကြားသောအခါ ရှောင်းယီ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသော်လည်း ကျန်းယွင်ထျန်း၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်းနားလည်သွားခဲ့သည်။
“အင်း အဲဒါလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။”
“ဒါနဲ့ ငါ တိုက်သစ်ကြီးမှာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ် ဆယ်စီး ချန်ထားခဲ့တယ်။ အဲဒါတွေကို ငါတို့ရဲ့ စူးစမ်းရှာဖွေရေးသမားတွေကို အသုံးပြုခိုင်းရင် ရတနာသေတ္တာတွေကို ပိုပြီးမြန်မြန် ရှာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ဆက်လက်တင်ပြလိုက်သည်။
“အကြံကောင်းပဲ။ မင်းစီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်ပါ။ ရတနာသေတ္တာရှာဖွေမှု ပိုမိုထိရောက်စေဖို့ တခြားတိုက်ကြီးတွေက စူးစမ်းရေးအဖွဲ့တွေကိုလည်း ယာဉ်တွေ ထောက်ပံ့ပေးလိုက်။”
ရှောင်းယီက သဘောတူလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ။ ဦးလေးအန်းနဲ့လည်း ငါ ညှိနှိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။ အရင်ဆုံး သူတို့ကို ကားမောင်းသင်ပေးဖို့ နည်းပြအချို့ ရှာရလိမ့်မယ်။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။
“အင်း။”
တိုက်သစ်ကြီးအစီရင်ခံစာကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ကျန်းယွင်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ ရန်သူတွေရဲ့ အရိပ်အယောင် မတွေ့ဘူးလား။”
ရှောင်းယီက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“ငါတို့က အခု အကာအကွယ်တားမြစ်စည်းတစ်ခုနဲ့ ဝန်းရံခံထားရတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် အနည်းဆုံးတော့ ဒီနေ့အတွက် ဘေးကင်းတယ်။”
“တားမြစ်စည်းလား။”
ကျန်းယွင်ထျန်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။
“စွန်းကုထောင် ဖောက်ထွက်ခဲ့တဲ့ အမျိုးအစားလား။”
“ဟုတ်တယ်။ ငါပြန်ရောက်တာနဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးပြီ။ အဲဒါက တကယ်ရှိနေတယ်။ ပြီးတော့ အထဲကနေ ဖောက်ထွက်ဖို့က သိပ်လွယ်တယ်။”
ရှောင်းယီက ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဟမ် အဲဒါကို ဖျက်စီးလိုက်ပြီလား။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက အလန့်တကြား မေးလိုက်သည်။
“မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ မဖျက်စီးရသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သန်းခေါင်ကျော်တာနဲ့ လူတိုင်း သတိကြီးကြီးထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်။”
ရှောင်းယီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းယွင်ထျန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ငါ စစ်စခန်းကို အရင်ပြန်လိုက်ဦးမယ်။”
သူက ထို့သို့ပြောကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းယွင်ထျန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် ယီထျန်းဂရုချတ်ကို ပြန်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“အရင် လူတစ်ယောက်က အရိုးစုတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ပြောတာ ငါ မှတ်မိတယ်။ အဲ့ဒါ ဘယ်သူလဲ။ ထွက်လာပြီး ပြောပြပေးပါဦး။”
ရှောင်းယီ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ဂရုချတ်မှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အားလုံးက စတင်ဆွေးနွေးကြတော့သည်။
“ဘာ... တစ်ယောက်ယောက်က အရိုးစုလှုပ်ရှားနေတာကို တွေ့ခဲ့တာလား။ ငါ ဘာလို့ သတိမထားမိပါလိမ့်။”
“တစ်ယောက်ယောက် ပြောခဲ့တာတော့ သေချာတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ရေသူတွေ၊ သမန်းဝံပုလွေတွေနဲ့ နတ်သူက်ူတွေအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့တုန်းက ဖြစ်မယ်။ သူက တစ်ခွန်းတည်း ပြောလိုက်တာဆိုတော့ တခြားစာတွေအောက် ရောက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ ငါ လွတ်သွားပြန်ပြီ။”
“အဲဒါကြောင့် အားလုံးပဲ ဖြစ်နိုင်ရင် စာတွေအများကြီး မပို့ကြပါနဲ့။ အဲ့လိုဆို အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက ပျောက်ကုန်လိမ့်မယ်။”
“အဲဒါ ဘယ်သူလဲ။ ထွက်လာပြီး ပြောပါဦး။ သူဌေးက မင်းကို ရှာနေတယ်။ ဒါက မင်း လူစွမ်းကောင်း လုပ်လို့ရမယ့် အခွင့်အရေးကြီးနော်။”
သို့သော် မည်သူမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။
“သူဌေး ဒါကို မေးရတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ။ တခြားတစ်ယောက်ယောက်က အဲ့ဒီအရိုးစုတွေကို မြင်ခဲ့လို့လား။”
“ဟုတ်တယ် သူဌေး တခြားသတင်းအချက်အလက်တွေ ရှိရင်လည်း ပြောပြပါဦး။”
ရှောင်းယီက အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ ဒီကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင်အကြောင်း သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ရင်းမြစ်အမျိုးမျိုးကနေ ငါ စုဆောင်းမိထားတယ်။”
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သူမျှ စကားဝင်မပြောတော့ဘဲ ရှောင်းယီ ပြောသည်ကိုသာ ငြိမ်၍ နားထောင်နေကြသည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာတုန်းက....ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အရင်အသုတ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေလည်း ဒီကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးတယ်။ အခုဆိုရင် ဒေသခံအများစုက ဒီလိုတိုက်ပွဲတွေအကြောင်းကိုတောင် မသိကြတော့ဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ ကျုပ် သဲလွန်စအချို့ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူတို့ ပြောပုံအရဆိုရင် ကျုပ်တို့ ရင်ဆိုင်ရမယ့် ရန်သူတွေဟာ မသေမျိုးမျိုးနွယ်...အဲဒီ အရိုးစုတွေ ဖြစ်ဖို့ အရမ်းများနေတယ်။”
“ဘာလံ...။ တကယ် ဂိမ်းဆော့နေရသလိုကြီး ငါခံစားနေရတယ်ဟ။”
“မသေမျိုးမျိုးနွယ်လား။ ဇွန်ဘီတွေ၊ အရိုးစုတွေလိုမျိုးလား။”
“ဒါတွေအားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်ကလူက ဂိမ်းဆော့ရတာ ဝါသနာပါတဲ့ အင်တာနက်စွဲလမ်းနေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။”
“အတိအကျပဲ။ နာမ်ဝိညာဉ်မဲ့မျိုးနွယ်တွေတောင် ထွက်လာပြီဆိုတော့ နက်ခရိုမန်ဆာတွေကော ပါဦးမှာလား။”
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဒုက္ခရောက်ပြီပေါ့။ ပြိုင်ဘက်တွေက မှော်ဆရာတွေ။ ငါတို့ကကျတော့ စစ်သည်တွေပဲလား။”
“ဘယ်သူက ငါတို့အားလုံးက စစ်သည်တွေလို့ ပြောလဲ။ ငါတို့ဆီမှာလည်း မှော်ဆရာတွေ ရှိတာပဲ။”
“အပေါ်ကလူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ မင်းက မှော်ဆရာလား။ ဘာအစွမ်းကို သုံးတာလဲ။”
“ငါကတော့ ကျိကုံးလို့ တတ်တယ်။”
“လခွမ်း နောက်ထပ် လူလိမ်တစ်ယောက်ပဲ။ ဟူး... ဘာလို့ ငါ နောက်ထပ်လို့ ပြောမိပါလိမ့်။”
“ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေလေ။”
လူတိုင်းက အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးလာကြသည်။
ရှောင်းယီသည် ခေါင်းကိုသာ သက်ပြင်းချရင်း ခါယမ်းလိုက်မိသည်။ ဂရုချတ်ထဲက အဖွဲ့ဝင်များသည် အမှန်တကယ် အရည်အချင်းရှိပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ကြသော်လည်း အများစုကတော့ အားကိုး၍မရပေ။
“တစ်ဖက်က မှော်ဆရာတွေ ဘာတွေ မပါလာဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေအနေနဲ့ အခွင့်အရေး ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။”
ရှောင်းယီက သက်ပြင်းချရင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့လိုက်သည်။
ညစာစားချိန်တွင် လူတိုင်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြ၏။ ကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင် မပွင့်မီ တည်ငြိမ်နေသော ဤအချိန်လေးတွင် လူတိုင်း နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အတူတူ ညစာစားလိုကြခြင်းဖြစ်ပေသည်။
တားမြစ်စည်း ပွင့်သွားသည်နှင့် လူတိုင်း အလွန်အလုပ်ရှုပ်သွားကြပေလိမ့်မည်။
လူတိုင်း၏ လေးလံနေသော မျက်နှာများကို မြင်သောအခါ ရှောင်းယီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာလို့ အဲဒီလို မျက်နှာပေးတွေ ဖြစ်နေကြတာလဲ။ ကျုပ်တို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့က သန်မာပါတယ်။ မစိုးရိမ်ကြပါနဲ့။ ဒီစမ်းသပ်မှုကို ကျုပ်တို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာပါ။”
“ဒါပေါ့...။ ကျုပ်တို့တောင် မကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် ဘယ်မဟာမိတ်အဖွဲ့မှလည်း ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဒူခန်းက ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ လူတိုင်းလည်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။
သို့သော် ကျန်းယွင်ထျန်းက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ စိုးရိမ်တာက ဒီကမ္ဘာ့စည်းမျဉ်းတွေက အရင်တုန်းက ဒေသခံရန်သူတွေကို မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အင်အားပေါ် မူတည်ပြီး စီစဉ်ပေးခဲ့သလိုမျိုး အခုလည်း ပစ်မှတ်ရဲ့ အင်အားအလိုက် ခက်ခဲမှုကို တိုးမြှင့်လိုက်မှာကိုပဲ။”