အခန်း (၉၅၉-၉၆၀)
Vol. 79 Ch. 959-960
အခန်း ၉၅၉ - ခြောက်လုံးပြူးနှင့် လေပြာအင်ပါယာကို မောင်းထုတ်ခြင်း
ရှောင်းယီသည် ထိုကျည်ဆန် အတောင့် ၄၀ ကို ဂရုချက်မှတစ်ဆင့် တစ်ဖက်လူထံသို့ တိုက်ရိုက်ပေးပို့လိုက်သည်။
“ဟင်း... သူဌေးကြီးကတော့ သူဌေးကြီးပါပဲ။ ဒီလိုကျည်ဆန်မျိုးကိုတောင် တကယ် ထုတ်လုပ်နိုင်တယ်လား။”
“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ သူဌေးကြီးက မင်းကို ဘယ်တုန်းက လိမ်ဖူးလို့လဲ။”
“ဟုတ်တယ်။ ဒီအဖွဲ့ထဲမှာ သူဌေးကြီးထက် ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့သူ ရှာလို့တွေ့မှာတောင် မဟုတ်ဘူး။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေး။ နောက်ဆုံးတော့ ကျုပ်ရဲ့ ဆီမီးအော်တို ပစ္စတိုကို သုံးလို့ရပြီ။ ဒီသေနတ်က ပစ်ရတာ တကယ် အရသာရှိတယ်။”
“အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့။ ဆီမီူအော်တိုဆိုမှတော့ ပစ်ရတာ ကောင်းမှာပေါ့။ ငါတို့ဆီမှာ ပင်ဖိုင်းယားရိုင်ဖယ်တွေ ရှိပေမဲ့ တစ်ချက်ပစ်တိုင်း ကျည်ပြန်ဖြည့်နေရတာဆိုတော့ ထိရောက်မှုက အများကြီး ကွာတာပေါ့။”
“ဟားဟားဟား သူဌေး ရှိနေသရွေ့တော့ အဲ့ဒီအရင်းရှင်တွေ ငါတို့ဆီက သွေးစုပ်လို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“မှန်တယ်။ ငါတော့ သူတို့ကို သွားပြီး လှောင်ပြောင်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာပြီ။”
“မလိုပါဘူး။ ငါတို့ဘာသာ အေးအေးဆေးဆေးပဲ စီးပွားရှာကြရအောင်။ သူတို့ပစ္စည်းတွေကို ဈေးကွက်ခန်းမမှာ ပေါက်ကရဈေးတွေနဲ့ တင်ထားပါစေ။ ငါတို့ မဝယ်ဘူး။”
“ငါတို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကရော ဘယ်တော့မှ ဆီမီးအော်တို လက်နက်တွေ ရမှာလဲ။”
“ဟုတ်တယ်။ ဆီမီးအော်တို လက်နက်တွေ ပေါ်လာပြီဆိုမှတော့ အားလုံးလည်း တစ်နေ့နေ့တော့ ရမှာလာကြမှာပါ။ အဲ့ဒါလေး မြန်မြန်ရရင်တော့ အစောကြီး သုံးရတာပေါ့။”
“ငါ့ဆီမှာ ဆီမီးအော်တို လက်နက်လို့ ပြောလို့ရတာ တစ်ခုရှိတယ်။ ကြည့်လိုက်ဦး [ဆုံလည်သေနတ်] ၁။”
“အမ်... ဒါက ဆီမီးအော်တို လက်နက်နဲ့ လုံးဝကို ယှဉ်လို့ရတာပဲ။”
“ကောင်းတော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကွာခြားချက်တော့ ရှိသေးတယ်။ ဆုံလာ်သေနတ်ရဲ့ ပစ်ခတ်နှုန်းက ဆီမီးအော်တို ပစ္စတိုထက် နှေးတယ်။ ကျည်ဆံ့တဲ့ ပမာဏလည်း နည်းတယ်။ ဆီမီးအော်တိုပစ္စတိုက ရှစ်တောင့်ဆံ့ပေမဲ့ ဆုံလည်သေနတ်ကတော့ ယေဘုယျအားဖြင့် ခြောက်တောင့်ပဲ ဆံ့တယ်။ ပြီးတော့ ကျည်ဖြည့်ရတာလည်း ပိုကြာတယ်။”
“အပေါ်က စီနီယာခေါင်းဆောင်ကြီး... လိုချင်တာတွေ သိပ်မများပါနဲ့။ ခြောက်ချက် ဆက်တိုက် ပစ်နိုင်တာနဲ့တင် တော်တော် အထင်ကြီးစရာကောင်းနေပြီ။”
“ဟုတ်ပါပြီ။ ငါက ဆုံလည်သေနတ်နဲ့ ဆီမီးအော်တို ပစ္စတိုရဲ့ ကွာခြားချက်ကိုပဲ ပြောပြတာပါ။ ဆုံလည်သေနတ်က မကောင်းဘူးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို အခု ဆုံလည်သေနတ် တစ်လက်ပေးမယ်ဆိုရင် အုတ်မြစ်ကျောက် တစ်ထောင်နဲ့တောင် လဲချင်သေးတယ်။”
“မင်း အတည်ပြောတာလား။”
“မင်း လဲမလို့လား။”
“မလဲပါဘူး။”
“ဒါဆို ဘာလို့ အပိုတွေ လာပြောနေတာလဲ။”
ထိုလူ့စကားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်းယီက ချက်ချင်း ဝင်မေးလိုက်သည်။
“အတန်းခေါင်းဆောင် မင်းက ဆုံလည်သေနတ် တစ်လက်အတွက် တကယ်ပဲ အုတ်မြစ်ကျောက် တစ်ထောင် ပေးနိုင်တာလား။”
“အမ်... ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဌေး ရောင်းတာဆိုရင်တော့ သူဌေးဆီမှာ ပုံစံခွက်တော့ ရှိမှာပေါ့။ ဒါဆိုရင်တော့ ပိုပြီးဈေးသက်သာမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူဌေးရော ဘယ်လိုထင်လဲ။”
“မင်းကတော့ တကယ် လူလည်ပဲ။”
ရှောင်းယီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းခန့်မှန်းတာ မှန်တယ်။ ငါ့မှာ ဆုံလည်သေနတ်(ခြောက်လုံးပြူး) ပုံစံခွက် ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုထိတော့ ရောင်းဖို့ မထုတ်လုပ်ရသေးဘူး။ အားလုံးပဲ ခဏလောက် စောင့်ပေးကြပါဦး။”
“သူဌေးကတော့ တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ။ အားလုံးပဲ ငါ့ကို မြန်မြန် ကျေးဇူးတင်ကြတော့။ ငါသာ အဲ့ဒီလို မပြောခဲ့ရင် သူဌေးဆီက ဆုံလည်သေနတ် သတင်း ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ချီး သူဌေးဆီမှာ ခြောက်လုံးပြူး ပုံစံခွက်တောင် ရှိတယ်လား။ သူ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။”
“ဘယ်လိုလုပ်တာလဲဆိုတာ မေးမနေနဲ့။ သူဌေးအတွက်တော့ ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။”
“သူဌေး ဘယ်တော့ ရောင်းမှာလဲ။ အချိန်လေး တစ်ခုလောက် ပေးပါဦး။”
“ဟုတ်တယ်။ အချိန်အတိအကျ မသိဘဲ စောင့်နေရတာ တကယ့်ကို ရင်တုန်စရာပဲ။”
ရှောင်းယီ အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငါးရက်အတွင်းပေါ့။ အားလုံးပဲ အုတ်မြစ်ကျောက်တွေကို အရင် ပြင်ဆင်ထားကြပါ။”
“အဲ့လောက်တောင် ကြာမှာလား။ အခု ကျုပ်မှာ အုတ်မြစ်ကျောက်တွေ ရှိတယ်လေ။ ကြိုဝယ်လို့ ရမလား။”
“ဟူး... ဒီမှာ လူမဆန်အောင် ချမ်းသာတဲ့သူတွေ ရှိနေပြန်ပြီ။”
“မှန်တယ်။ ကျုပ်တို့ကိုလည်း အုတ်မြစ်ကျောက်တွေ ထပ်စုဖို့ အချိန်လေးတော့ ပေးပါဦး။”
“ဟုတ်တယ်။ သူဌေးရဲ့ ငါးရက်နေမှ ရောင်းမယ့်အစီအစဉ်ကို ငါသဘောတူတယ်။ ငါတို့ အုတ်မြစ်ကျောက်တွေ မြန်မြန်သွားစုကြရအောင်။”
“ဟုတ်တယ်။ အခု မသေမျိုးကိစ္စကလည်း အခြေခံအားဖြင့် ပြေလည်သွားပြီဆိုတော့ လက်အားသွားပြီ။ အုတ်မြစ်ကျောက် စုတဲ့ဘက်ကို အာရုံစိုက်လို့ ရပြီ။”
အားလုံး စိတ်အားထက်သန်နေကြစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် သတင်းပို့လာ၏။
“ဒုက္ခပဲ ဒေသခံတွေ ငါတို့ရဲ့ ကျွန်းခွဲကို စတိုက်နေပြီ။”
“ဘယ်ဒေသခံတွေလဲ။”
“ဘယ်သူတွေ ရှိဦးမှာလဲ။ သူနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားတဲ့သူတွေပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ သူတို့မှာ မရိုးသားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေတာကို ငါ အစောကြီးကတည်းက မြင်သားပဲ။”
“အားလုံး သတိထားကြပါ။ မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ လာတောင်းဆိုတဲ့ ဒေသခံအုပ်စုတွေကို စောင့်ကြည့်ထားကြ။ သူတို့က တိုက်ခိုက်တော့မယ့် ပုံပဲ။”
“တောက် မသေမျိုးကျွန်းရဲ့ ကျောက်တိုင်ကိစ္စတောင် မပြတ်သေးဘူး။ သူတို့က တစ်မျိုး နှောင့်ယှက်ဖို့ ပေါ်လာပြန်ပြီလား။”
“မင်းတို့သာ မသေမျိုးတွေကို အပြတ်ရှင်းနိုင်ရင် သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ လက်အားသွားမှာလေ။ အဲ့တော့ သူတို့က မင်းတို့ မသေမျိုးတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတုန်း အခွင့်ကောင်းယူပြီး တိုက်တာပေါ့။”
“ဟူး... ငါတို့ဘက်မှာလည်း စနေပြီ။”
“စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး။ တိုက်ပွဲသွားရတော့မယ်။”
ယီထျန်းဂရုချက်သည် ရုတ်တရက် သိသိသာသာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို ရှောင်းယီ မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းယွင်ထျန်းထံ ဖုန်းခေါ်လိုက်တော့သည်။
“အစ်ကိုကျန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ မြောက်ဘက်ကျွန်းနားက ဒေသခံတွေ ဘာလှုပ်ရှားမှု ရှိလဲ။”
“မရှိသေးဘူး။ ငါ ဒီမှာပဲ ရှိနေတာ။ သူတို့ တော်တော်လေး ငြိမ်နေတယ်။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ရှောင်းယီ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“ငါလည်း လာခဲ့မယ်။ တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်ရအောင်။”
မြို့ပြန်ကျောက်ကို အသုံးပြု၍ ရှောင်းယီသည် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ မြောက်ဘက်ကျွန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မသေမျိုးကျွန်းပေါ်တွင် ယီရန်ပင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့မှ စစ်သားများ ပြည့်နှက်နေပြီး အများစုမှာ ကျောပိုးဗူးများ လွယ်ကာ ကျွန်း၏ မြေဆီလွှာပေါ်သို့ ပိုးသတ်ဆေးများ ပက်ဖျန်းနေကြသည်။
ဤနေရာရှိ ကျောက်တိုင်ကို အပြည့်အဝ မပြုပြင်ရသေးသော်လည်း ကျွန်းမြေဆီလွှာကို ပိုးသတ်ခြင်းနှင့် သန့်စင်ခြင်းလုပ်ငန်းကိုမူ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်ဆောင်နိုင်ပါသည်။
ကျန်းယွင်ထျန်းသည်လည်း ကမ်းနားရှိ သင်္ဘောပေါ်တွင် သူ့ကို စောင့်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှောင်းယီက သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“သွားကြစို့...။ သွားကြည့်ရအောင်။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စစ်သားများကို သင်္ဘောမောင်းထွက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ရှောင်းယီနှင့် တခြားလူများသည် လေပြာအင်ပါယာ ရေတပ်စုနှင့် ငါးကီလိုမီတာခန့် အကွာအဝေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။
လေပြာအင်ပါယာ ရေတပ်စုသည် သင်္ဘောများ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့လည်း တင်းမာသွားကြသည်။
ဝတ်စုံနက် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားမှာတော့ ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ တက်လာကာ အဝေးမှ ရှောင်းယီကို လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။
ရှောင်းယီက သူ့ကို မြင်သောအခါ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“နောက်ထပ် တစ်ကီလိုမီတာလောက် ရှေ့တိုးလိုက်။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ရှောင်းယီ ရှိနေသည့် သံချပ်ကာ စစ်သင်္ဘောပေါ်ရှိ စစ်သားအားလုံးသည်လည်း ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလွန်တင်းမာနေကြ၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရန်သူ့သင်္ဘောများသည်လည်း သူတို့သင်္ဘောများထက် နည်းပညာ မနိမ့်ပါးလှပေ။
ဝတ်စုံနက်နှင့် အမျိုးသားသည် ယီရန်ပင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ သံချပ်ကာစစ်သင်္ဘော၏ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်သောအခါ သူလည်း အလားတူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ငါတို့လည်း တစ်ကီလိုမီတာ ရှေ့တိုးမယ်။”
မကြာမီ နှစ်ဖက်ကြား အကွာအဝေးမှာ သုံးကီလိုမီတာခန့်သာ ရှိတော့သည်။
ထိုစဥ် ရှောင်းယီသည် သံချပ်ကာစစ်သင်္ဘောပေါ်ရှိ အသံချဲ့စက် ကို အသုံးပြုကာ ပြောလိုက်သည်။
“မသေမျိုးမျိုးနွယ်တွေရဲ့ အန္တရာယ်က ပြေလည်သွားပြီ။ မင်းတို့ အခု ပြန်သင့်ပြီ မဟုတ်လား။”
ဝတ်စုံနက်နှင့် အမျိုးသားက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး အသံချဲ့စက်ဖြင့်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“မပြန်သေးပါဘူး။ ငါတို့ လေပြာအင်ပါယာက မင်းတို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ ပစ္စည်းအချို့ အရောင်းအဝယ် လုပ်ချင်သေးတယ်။”
“ငါတို့ လိုအပ်တဲ့ အရာမျိုး မင်းတို့ဆီမှာ ရှိပုံမရဘူး။”
ရှောင်းယီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အုတ်မြစ်ကျောက် ဆိုရင်ကော။ မင်းတို့ အဲ့ဒါကိုလည်း မလိုဘူးလို့ ပြောမှာလား။”
ဝတ်စုံနက်နှင့် အမျိုးသားက ယုံကြည်မှုရှိပုံရသည်။
ထိုအဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်းယီ၊ ကျန်းယွင်ထျန်းနှင့် တခြားလူများ အားလုံး ခဏမျှ ကြောင်အသွားကြသည်။
“ကျွန်းပိုင်ရှင် တကယ်လို့ သူတို့မှာ အုတ်မြစ်ကျောက် ရှိတယ်ဆိုရင် နည်းနည်းလေးတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ဘေးမှ ပြောလိုက်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤလေပြယအင်ပါယာသည် တိုက်သစ်ပေါ်ရှိ အင်ပါယာကြီး လေးခုထက် မနိမ့်ကျသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့၏ သင်္ဘောများသည် တိုက်သစ်ပေါ်ရှိ နိုင်ငံများထက် အများကြီး ပိုမိုအဆင့်မြင့်နေ၏။
ထိုအခါ စွန်းကုထောင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ဒီအရင်းအမြစ်ပင်လယ်ထဲက အင်အားစုတွေအကြောင်း သေချာမသိသေးဘူး။ တကယ်လို့ သူတို့လက်ထဲမှာ အုတ်မြစ်ကျောက် အများကြီး မရှိရင်ကော...။”
ရှောင်းယီက ပြုံးလိုက်သည်။
“စမ်းကြည့်ရင် သိရမှာပေါ့။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် အသံချဲ့စက်ကို ပြန်လည်အသုံးပြု၍ တစ်ဖက်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။
“ငါတို့ အုတ်မြစ်ကျောက်ကို တကယ် စိတ်ဝင်စားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ဆီမှာ ရှိတဲ့ ပမာဏပေါ်မှာတော့ မူတည်တယ်။ တကယ်လို့ ပမာဏက သိပ်မများဘူးဆိုရင် မေ့လိုက်တော့။”
ရှောင်းယီ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြားသောအခါ ဝတ်စုံနက်နှင့် အမျိုးသားမှာ ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည် ။
“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်က ‘များတယ်’ ဆိုတာကို ဘယ်လောက်လို့ သတ်မှတ်ထားသလဲ သိချင်မိသား။ ဘီလီယံ ငါးရာ ဆိုရင်ကော လုံလောက်ရဲ့လား။”
အခန်း ၉၆၀ - ဈေးနှုန်းဆယ်ဆစာရင်းနှင့် ဒေသခံများနှင့် အခြေအနေတင်းမာနေခြင်း
ဝတ်စုံနက်နှင့် အမျိုးသား ပြောလိုက်သည့် ကိန်းဂဏန်းကို ကြားသောအခါ ရှောင်းယီ ကြောင်အသွားခဲ့သည်။ အုတ်မြစ်ကျောက် ဘီလီယံငါးရာဆိုသည်မှာ လူပုနိုင်ငံတစ်ခုလုံး၏ စုဆောင်းမှုပမာဏနှင့် တူညီလာနီးပါး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
သို့သော် ရှောင်းယီသည် ထိုစကားကို တရားသေမယုံကြည်လိုက်ပေ။
“မင်းတို့ဆီမှာ တကယ်ပဲ ဘီလီယံငါးရာ ရှိတယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ တကယ် စိတ်ဝင်စားတယ်။ အုတ်မြစ်ကျောက်တွေကို ဘာနဲ့ လဲလှယ်ချင်တာလဲ။”
အုတ်မြစ်ကျောက်အကြောင်း သိသူမှန်သမျှ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင် ရှိမှန်းလည်း သိကြရမည်ဖြစ်သည်။
ကျောက်တိုင် ရှိမှန်းသိလျှင် ၎င်း၏ အသုံးဝင်ပုံကိုလည်း နားလည်ကြရပေမည်။ ထိုအသိပညာရှိပါက သူတို့တွင် အုတ်မြစ်ကျောက် ထိုမျှအထိ ရှိနေလျှင်ပင် နောက်ဆုံးတစ်ခုအထိ ပုံအောပြီး လဲလှယ်ကြမည်မဟုတ်ပေ။
ဤသို့ ပြောဆိုခြင်းမှာ ယီရန်ပင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့အနီးတွင် ခြေကုပ်ယူနိုင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရှောင်းယီက သူတို့ကို အတင်းအကျပ် မောင်းထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ပါက သူတို့ တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ရှောင်းယီ စိတ်ဝင်စားသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝတ်စုံနက်နှင့် အမျိုးသားက ပြုံးလိုက်သည်။
“ပထမဆုံးနဲ့ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ အဆင့်မြင့် အစားအသောက်တွေပါ။ များလေ ကောင်းလေပါပဲ။ နောက်တစ်ခုကတော့ မင်းတို့ မဟာမိတ်စစ်သားတွေ ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ အဆင့်မြင့်လက်နက်တွေပေါ့။ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ မင်းတို့ဆီက ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တစ်ခုလောက် ဝယ်လို့ရမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ တသက်လုံး ကျေးဇူးတင်နေမိမှာပါ။”
ထိုအခါ ရှောင်းယီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အဆင့်မြင့် အစားအသောက်တွေကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ အဆင့်မြင့်လက်နက်တွေကိုတော့ ငါတို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်ဇယားအတိုင်းပဲ ရောင်းချပေးတယ်။ အချိန်မရွေး ဝယ်လို့မရဘူး။ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ကတော့။လောလောဆယ် ရောင်းဖို့ မရှိသေးဘူး။”
ဝတ်စုံနက်နှင့် အမျိုးသားသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် အပြုံးမျက်နှာသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ။ တကယ်လို့ အစားအသောက်တွေအတွက် ဈေးနှုန်းပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျုပ်ရဲ့ အထက်လူကြီးတွေကို အစီရင်ခံလို့ ရတာပေါ့။”
“ကောင်းပြီ။ ငါ့လူတစ်ယောက်ကို အစားအသောက် ဈေးနှုန်းစာရင်း ပေးခိုင်းလိုက်မယ်။”
ရှောင်းယီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထိုအခါ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျန်းယွင်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်းပိုင်ရှင်၊ ငါတို့ သူတို့နဲ့ တကယ်ပဲ အရောင်းအဝယ် လုပ်မှာလား။”
“သူတို့မှာ အုတ်မြစ်ကျောက် ရှိတယ်ဆိုမှတော့ အရောင်းအဝယ် လုပ်လိုက်ကြတာပေါ့။ သူတို့ ဘာကစားကွက်တွေနဲ့ ကစားမလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်သေးတယ်။”
ရှောင်းယီက သူတို့၏ သင်္ဘောကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ အန်းယွဲ့ထံ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
“ဦးလေးအန်း ကျုပ်တို့ရဲ့ အဆင့်မြင့် အစားအသောက် ဈေးနှုန်းတွေကို ဆယ်ဆမြှောက်ပြီး စာရင်းတစ်ခု လုပ်ပေးပါ။ ပြီးရင် မဟာမိတ် မြောက်ဘက်ကျွန်းကို ပို့ပေးပါ။”
“နားလည်ပါပြီ။”
အန်းယွဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဈေးနှုန်းစာရင်းအသစ်ကို လျင်မြန်စွာ ပြုစုပြီး ရှောင်းယီလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်တော့သည်။ ပြီးနောက် သူသည် အသံချဲ့စက်ကို ပြန်ကိုင်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ဆီမှာ ဈေးနှုန်းစာရင်း ရလာပြီ။ လာယူဖို့ လူတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်ပါ။”
“ကောင်းပြီ။ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ။”
ဝတ်စုံနက်နှင့် အမျိုးသားက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့သင်္ဘောပေါ်မှ လှေငယ်တစ်စင်းကို ချလိုက်ပြီး ဝတ်စုံနက်နှင့် အမျိုးသားသည် စစ်သားသုံးယောက်နှင့်အတူ ရှောင်းယီရှိရာသို့ လှော်ခတ်လာခဲ့သည်။
သူတို့လေးယောက်လုံးသည် လက်နက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် သံချပ်ကာစစ်သင်္ဘောအနားသို့ ကပ်လာခဲ့ကြသည်။
ရှောင်းယီသည် ငါးမျှားတံတစ်ချောင်းကို ရှာပြီး ဈေးနှုန်းစာရင်းကို ငါးမျှားကြိုးတွင် ချည်နှောင်ကာ အောက်သို့ ချပေးလိုက်သည်။
စာရင်းကို ယူပြီးနောက် ဝတ်စုံနက်နှင့် အမျိုးသားက မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ မင်းတို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ အချိန်အကြာကြီး အရောင်းအဝယ် လုပ်ဖြစ်မှာပါ။ အဲ့ဒါကြောင့် ငါတို့ သံရုံး တည်ဆောက်ဖို့အတွက် ကမ်းခြေက နေရာလေးတစ်ခုလောက် သတ်မှတ်ပေးလို့ ရမလား။ ဒါဆိုရင် အရောင်းအဝယ် လုပ်ရတာ ပိုလွယ်သွားတာပေါ့။”
ရှောင်းယီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။
“လောလောဆယ်တော့ မရသေးဘူး။ မင်းတို့ သင်္ဘောပေါ်ကနေပဲ အရင် အရောင်းအဝယ် လုပ်ကြည့်ကြတာပေါ့။ ပြီးမှ စဉ်းစားမယ်။”
တိုက်ရိုက်ငြင်းပယ်ခံရသဖြင့် ဝတ်စုံနက်နှင့် အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။
“ကောင်းပါပြီ။ တခြားလိုအပ်တာရှိရင် ထပ်ပြီး အကြောင်းကြားပါ့မယ်။”
ရှောင်းယီက သူတို့ သဘောအတိုင်း လုပ်နိုင်ကြောင်း လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
သူတို့ လှော်ခတ်၍ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားသောအခါ စွန်းကုထောင်က နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်းပိုင်ရှင် သူတို့ကို ဘာလို့ သံရုံး ဆောက်ခွင့်မပေးတာလဲ။ ငါတို့ အစောင့်တွေ ပိုချထားလို့ ရတာပဲ။ သံရုံးရှိရင် ဆက်သွယ်ရတာ ပိုလွယ်တာပေါ့။”
ရှောင်းယီက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“သူတို့ တကယ် ဘာကို လိုချင်နေမှန်း ငါတို့ မသိသေးဘူး။ တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်တွေကလည်း ရှိပြီးသားပဲ။ တကယ်လို့ သူတို့မှာ အဲ့ဒါထက် ပိုအဆင့်မြင့်တဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး နည်းလမ်းတွေ ရှိနေရင် သူတို့ကို ငါတို့ ကျွန်းပေါ်မှာ ပေးနေခိုင်းတာက အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မှန်တယ်။ ဒီမှာ လူပုမျိုးနွယ်လိုမျိုး ဆက်ဆံရ လွယ်ကူတဲ့သူတွေချည်းပဲ ရှိတာမဟုတ်ဘူး။”
“မပေါ့ဆနဲ့။”
ရှောင်းယီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“လူပုတွေတောင် ငါတို့ကို သေသေချာချာ စုံစမ်းပြီးမှ လက်တွဲခဲ့ကြတာ။ ဒီကမ္ဘာမှာ ရှင်သန်ရပ်တည်နေတဲ့ ဘယ်အင်အားစုမဆို သူတို့ မြင်ရတဲ့ ပုံစံထက် ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးကြတာချည်းပဲ။”
စွန်းကုထောင်က နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“စွန်းကုထောင် ဒီလေပြာအင်ပါယာ အုပ်စုကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ထား။ လူတွေ ပိုချထားလိုက်။”
ရှောင်းယီက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”
ထို့နောက် သံချပ်ကာ စစ်သင်္ဘောသည် ဦးတည်ချက်ကို လှည့်လိုက်သော်လည်း မဟာမိတ် မြောက်ဘက်ကျွန်းသို့ တိုက်ရိုက် မပြန်ဘဲ ၎င်းနှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသည့် မသေမျိုးကျွန်းတွင် ဆိုက်ကပ်လိုက်သည်။
ထိုကျွန်းကို ယခုအခါ တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်ထား၏။ တပ်ဖွဲ့အချို့က မသေမျိုးအလောင်းများကို ရှင်းလင်းနေကြပြီး အချို့ကမူ လေပြာအင်ပါယာ၏ မည်သည့်တိုက်ခိုက်မှုကိုမဆို ခုခံရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် ရှိနေကြသည်။
ကျန်းယွင်ထျန်းနှင့် စွန်းကုထောင်တို့သည် ရှောင်းယီ၏နောက်မှ ကုန်းပေါ်သို့ လိုက်ပါလာကြသည်။
မသေမျိုးကျွန်းများကို ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ လွယ်ကူပါသည်။ မသေမျိုးများသည် မြေကြီးထဲမှ တိုးထွက်လာခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် မရှိတော့လျှင် ကျန်ရှိမနေတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အန္တရာယ်ရှိပစ္စည်း ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော မဟာမိတ်စစ်သားများက အလောင်းများကို ပုံပြီး မီးရှို့နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်းယီက မေးလိုက်သည်။
“ဖုတ်ကောင်အားလုံးကို စစ်ဆေးပြီးပြီလား။ ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲတွေရော ထွက်လာသေးလား။”
“အလောင်းတိုင်းကို မီးမရှို့ခင် သေချာစစ်ဆေးပါတယ် ကျွန်းပိုင်ရှင်။”
စွန်းကုထောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အများစုမှာတော့ မရှိပါဘူး။ ရှိတဲ့ အနည်းငယ်ကိုတော့ ကျွန်းပိုင်ရှင် ညွှန်ကြားထားတဲ့အတိုင်း ဓာတ်ခွဲခန်းကို ပို့ထားပြီးပါပြီ။”
“ကောင်းပြီ။”
ရှောင်းယီက ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သစ်ပင်ပန်းမန်တွေကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်စိုက်ပျိုးကြပါ။”
“နားလည်ပါပြီ။”
အရာအားလုံး ချောမွေ့စွာ လည်ပတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်းယီက ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။
“မဆိုးဘူး...မင်းမှာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတာပဲ။”
“ဒါက ကျွန်းပိုင်ရှင်နဲ့ ဦးလေးအန်းတို့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့်ပါ။ အရင်က ကျုပ်ဆိုရင် စီမံခန့်ခွဲမှုအကြောင်း ဘာမှမသိခဲ့ပါဘူး။”
စွန်းကုထောင်က နှိမ့်ချစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဤကမ္ဘာသို့ မရောက်လာခင်က သူသည် ကျောင်းဆင်းခါစ လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ရှောင်းယီ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို မျက်စိမှိတ် လိုက်နာခဲ့သောကြောင့်သာ မူလတားမြစ်ချက်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“နှိမ့်ချလွန်းတာကလည်း အရည်အချင်းတာတစ်မျိုးပဲ။”
ရှောင်းယီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆက်လုပ်လိုက်ကြဦး။ ငါတော့ ပြန်တော့မယ်။”
ထို့နောက် သူသည် မြို့ပြန်ကျောက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူ့အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဆုဝမ်ထံမှ စာတိုတစ်စောင် ရောက်နေခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
“ကျွန်းပိုင်ရှင် အားတဲ့အခါ ယီထျန်းဂရုချက်ကို တစ်ချက်လောက် စစ်ဆေးပေးပါဦး။”
အရေးတကြီးကိစ္စတော့ မဟုတ်လောက်ပေ။ မဟုတ်လျှင် သူမ ဖုန်းခေါ်မှာ သေချာသည်။
သူသည် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ကို ယီထျန်းဂရုချက်သို့ ပြောင်းလိုက်တော့သည်။
“တောက်...ဒီဒေသခံတွေက အရင်တစ်သုတ်ထက် အများကြီး ပိုတောင့်တယ်။ ငါတို့ဆီမှာ အဆင့်မြှင့်ထားတဲ့ လက်နက်တွေ ရှိနေတာတောင် တော်တော်လေး ရုန်းကန်နေရတယ်။”
“ယီရန်ပင်းသူဌေး ခြောက်လုံးပြူးတွေကို အချိန်စောပြီး ရောင်းပေးလို့ ရမလား။”
“ကျွန်တော်လည်း အတူတူပဲ။ ခြောက်လုံးပြူးသာ ရှိရင် သူတို့ ငါ့ကျွန်းပေါ် တက်လာနိုင်ပေမဲ့ ပြန်ဆင်းသွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဟုတ်တယ်။ အခုတော့ ခံစစ်စည်းကို ထိန်းထားနိုင်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချက်လေး အမှားအယွင်း ဖြစ်သွားတာနဲ့ လုံးဝ အရေးနိမ့်သွားနိုင်တယ်။”
“သူတို့ဘက်ကလည်း အမှားအယွင်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။”
“ဒီမသေချာ မရေရာတဲ့ အခြေအနေကြီးက ငါတို့ကို သတ်နေတာပဲ။”
ထိုစာများကို ဖတ်ပြီးနောက် ရှောင်းယီ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံး ခြောက်လုံးပြူးများကို ဝယ်ချင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။