အခန်း (၇၃၀-၇၃၂)

အခန်း (၇၃၀) ဓားသွားဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာ၍ မရပ်မနား ပိုင်းဖြတ်ခြင်း။ ချီငါးပါးမှ ချည်မျှင်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း။ (၁)

ဖြူဖွေးသော ပိုးအိမ်ကြီးမှာ ဖျတ်ဖျတ်လတ်လတ် လင်းလက်နေပြီး သက်ရှိတစ်ခုကဲ့သို့ အသက်ရှူနေကာ သဘာဝတရား၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို စုပ်ယူ၍ ပိုးအိမ်အတွင်းသို့ သွင်းယူနေသည်။ ထိုအတွင်း၌ စွမ်းအင်များကို သန့်စင်ကာ ကြီးမားလှသော သက်စောင့်အားများအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး စူးချန်ခုန်း၏ ပျက်စီးနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုသပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အရိုးများ ပြန်လည် ဆက်စပ်လာကာ ပြတ်တောက်သွားသော သွေးကြောများပင် ပြန်လည် ဆက်သွယ်မိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“အကြီးအကဲစူးက... တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။ ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေကနေ ပြန်ကောင်းလာနိုင်တာလား”

ချမ်ရွေ့သည် လှုပ်နေသော ပိုးအိမ်ဖြူကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ အံ့ဩမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။ စူးချန်ခုန်း ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာများမှာ သာမန်လူဆိုလျှင် အသက်ဆယ်ချောင်း ရှိလျှင်ပင် သေဆုံးသွားနိုင်သော်လည်း စူးချန်ခုန်းအတွက်မူ ၎င်းမှာ သူ၏ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလာစေရန် တွန်းအားတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပုံရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်မှ ဒဏ်ရာများ တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာသည်နှင့်အမျှ စူးချန်ခုန်း၏ သိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ဓားဝိညာဉ်မှာလည်း ချီငါးပါး များ၏ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကြောင့် ပြန်လည် တောက်ပလာခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများဖြင့် သိစိတ်ပင်လယ်ကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးနေသည်။

တစ်ပတ်အကြာတွင် ပိုးအိမ်အတွင်း၌ စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

“ငါ့ခေါင်းက... တော်တော် နာတာပဲ...”

နိုးလာပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် ခေါင်းအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ နာကျင်မှုလှိုင်းများ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

“အဲဒီ ချင်းမေ့ရှန်က တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။ ငါ့အသက်ကို ချက်ချင်း နှုတ်သွားတော့မလို့ပဲ” စူးချန်ခုန်းသည် သတိလစ်မသွားခင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် စဉ်းစားမိလိုက်ရာ ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း အလွန်အမင်း သတိထားမိသွားသည်။

ချင်းမေ့ရှန်နှင့် တိုက်ပွဲမှာ အလွန်တရာ အန္တရာယ်များလှသည်။ အမှန်တကယ်တွင် ထိုအချိန်တုန်းက စူးချန်ခုန်း၏ ဆန်းကြယ်လိပ်ချီစွမ်းအင်အရည်မှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ချီစွမ်းအင်ပါဝင်သော လေမိုးကြိုးမြှားများကို အဆက်မပြတ် ပစ်လွှတ်ရန် အင်အား မရှိတော့ပေ။ ချင်းမေ့ရှန်ကသာ ထိုအချက်ကို မသိခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ချင်းမေ့ရှန်သည် စူးချန်ခုန်းအတွက် ဤကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ဟု ထင်မှတ်သွားခဲ့သဖြင့် သူ၏ မိစ္ဆာဝိညာဉ်ကို ဖောက်ခွဲကာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အသေခံတိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်းသည် ထိုတိုက်ကွက်ကို လေမိုးကြိုးမြှားများဖြင့် အားလျော့အောင် လုပ်ခဲ့သည့်တိုင်အောင် ဆန်းကြယ် လိပ်ချီစွမ်း သံချပ်ကာ၏ အကာအကွယ်အောက်မှာပင် သေလုမျောပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်မှာ ထိုတိုက်ကွက်၏ ပြင်းထန်မှုကို သက်သေပြနေသည်။

“အဲဒီ ချင်းမေ့ရှန်က သေမှာ မဟုတ်ဘူး...”

စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်ကို အလေးလံဆုံး ဖြစ်စေသည်မှာ ချင်းမေ့ရှန် သေဆုံးသွားနိုင်ခြေ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ချင်းမေ့ရှန်သည် သူ၏ နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်ကို ထုတ်ဖော်စဉ်က သူသည် သေမည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ ပြတ်သားစွာ အသေခံတိုက်ခိုက်ရဲခြင်းမှာ သူက ရူးမိုက်နေတာ မဟုတ်ဘဲ အခြားသော အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိထား၍သာ ဖြစ်ရမည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းက သူ့အတွက် တန်ဖိုးကြီးပေးဆပ်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း အသက်ဆုံးရှုံးသည်အထိတော့ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ချင်းမေ့ရှန်၏ အခြေအနေမှာ အလွန် ထူးဆန်းလှသည်။ သူသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မရှိသော ဝိညာဉ်သက်သက်ကဲ့သို့ပင်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်စစ်မှာ တစ်နေရာရာတွင် မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ ရှိနေပြီး မိစ္ဆာဝိညာဉ်ကိုသာ လွှတ်ထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

မိစ္ဆာဝိညာဉ် တစ်ခုတည်းကပင် သူ့ကို သေမင်းတံခါးဝသို့ ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့လျှင် အစွမ်းအစ အပြည့်ရှိသော ချင်းမေ့ရှန်မှာ မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမည်နည်း။ ထိုသူမှာ သာမန် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ရမည်မှာ သေချာလှသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမှုကြောင့် ချင်းမေ့ရှန်ကို အသေခံတိုက်ခိုက်ရန် ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် ချင်းမေ့ရှန် ပြန်လာပါက သူသည် အလွန် အန္တရာယ်ကြီးမားမည်ဟု စူးချန်ခုန်း ခံစားနေရသည်။

‘ကောင်းကင်နဂါး ဂူနန်း... နောက်သုံးလနေရင် အဲဒီကို ငါ သွားရမယ်။ အဲဒီမှာ တစ်ခုခု ရနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ။ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဖြစ်မလာရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ချင်းမေ့ရှန်လို မိစ္ဆာမျိုးကို ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ အစွမ်းတော့ ရချင်တယ်’

စူးချန်ခုန်းသည် အရေးတကြီး လိုအပ်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ မူလက သူသည် ကောင်းကင်နဂါးနိုင်ငံ တော်ဝင်မိသားစု ချန်ထားခဲ့သော ကောင်းကင်နဂါး ကျောက်စိမ်း တံဆိပ်ပြားကို ထူးထူးခြားခြား စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခု ချင်းမေ့ရှန်နှင့် ရင်ဆိုင်ရပြီးနောက် အထူးသဖြင့် ၎င်းမှာ ချင်းမေ့ရှန်၏ ဝိညာဉ်တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သံသယဝင်လာပြီးနောက်တွင်မူ စူးချန်ခုန်းသည် မိမိ၏ အစွမ်းကို အမြန်ဆုံး မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

နိုင်ငံတစ်ခုကို အုပ်ချုပ်ခဲ့ဖူးသော လုံမိသားစုတွင် နက်နဲသော အမွေအနှစ်များ ရှိနေမည်မှာ သေချာလှသည်။ ကောင်းကင်နဂါး သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် ချန်ထားခဲ့သော ရတနာများထဲတွင် စူးချန်ခုန်း၏ အစွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည့် အရာများ ရှိနေနိုင်ရာ သူ ထိုခရီးကို သွားရမည် ဖြစ်သည်။

“အရင်ဆုံး ငါ့ရဲ့ အခြေအနေကို အထွတ်အထိပ် ပြန်ရောက်အောင် လုပ်ရမယ်”

စူးချန်ခုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ပြုပြင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူသည် သေလုမျောပါး ဖြစ်ခဲ့စဉ်အတွင်း သူ၏ နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်နှင့် ဓားသွားကျင့်ကြံအတတ်တို့မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး နောက်တစ်လအတွင်း အဆင့်တက်နိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်သည်။

နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ် (နဝမနယ်ပယ်၊ ကမ္ဘာပြိုင်ဘက်ကင်းအဆင့် ၁%)

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ စူးချန်ခုန်း၏ နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်မှာ သဘာဝအတိုင်း အဆင့်တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ ပျက်စီးနေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ၁၀ ရက်အတွင်းမှာပင် အကောင်းဆုံး အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အမည် - စူးချန်ခုန်း (၂၉ နှစ်)

သက်တမ်း - ၅၀၀ နှစ်

စွမ်းရည်ရမှတ် - ၉၀

နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ် အဆင့် ၉ သို့ တက်လှမ်းခြင်းက စူးချန်ခုန်း၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ သက်တမ်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ၃၀ နှစ်အထိ တိုးလာခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ ဟူသော မှတ်တိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ စွမ်းရည်မှတ်မှာလည်း ၆ မှတ်အထိ တိုးလာခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်း၏ လက်ရှိအဆင့်တွင် သက်တမ်း တစ်နှစ်တိုးရန်ပင် အလွန် ခက်ခဲလှရာ နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်သည် အဆင့်တက်ရန် ခက်ခဲသည့်အတိုင်း ရရှိလာသော အကျိုးကျေးဇူးမှာလည်း အလွန် ကြီးမားလှသည်။

‘နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ် အဆင့် ၉ နဲ့ဆိုရင် သဘာဝတရားရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို သက်စောင့်အားတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ပြင်နိုင်သလို ပြန်လည်နာလန်ထူမှုကိုလည်း မြန်ဆန်စေတယ်။ ဒီကျင့်စဉ်ရှိနေသရွေ့ ငါ့ဦးနှောက် မပျက်စီးသရွေ့ ငါ့ကိုယ်ငါ မူလအခြေအနေအတိုင်း ပြန်ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တယ်။’

စူးချန်ခုန်းသည် အလွန် ကျေနပ်သွားမိသည်။ နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်မှာ တိုက်ခိုက်ရေးတွင် အခြားသော သိုင်းပညာများလောက် အစွမ်းမထက်သော်လည်း ၎င်း၏ အသုံးဝင်ပုံမှာ ဘာနှင့်မျှ အစားထိုး၍ မရပေ။ အကယ်၍ သူသာ ဤသက်စောင့်အားကို အခြေခံသော ကျင့်စဉ်ကို မကျင့်ကြံထားပါက ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ သေဆုံးသွားမည်မှာ သေချာလှသည်။

ခန္ဓာကိုယ် ဒဏ်ရာများထက် သိစိတ်ပင်လယ်နှင့် ဝိညာဉ်ဒဏ်ရာများမှာ ကုသရန် ပိုမို ခက်ခဲလှသည်။

ဓားသွားကျင့်ကြံခြင်းအတတ် (ဒသမနယ်ပယ်၊ လောကကိုတုန်လှုပ်စေပြီး လူထုကိုထိတ်လန့်စေခြင်း ၁%)

တစ်လအကြာတွင် စူးချန်ခုန်း၏ ဓားသွားကျင့်ကြံခြင်းအတတ်မှာ အဆင့် ၁၀ သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်မှု စွမ်းရည်မှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သူ၏ သိစိတ်ပင်လယ်နှင့် ဓားသွားဝိညာဉ်မှာလည်း နောက်ဆုံးတွင် အစွမ်းထက်ဆုံး အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ငါ အသက်ပြန်ရှင်လာပြီ...”

တစ်လလုံးလုံး အနားယူပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ သူ၏ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်ခဲ့လေပြီ။

အခန်း (၇၃၁) ဓားသွားဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာ၍ မရပ်မနား ပိုင်းဖြတ်ခြင်း။ ချီငါးပါးမှ ချည်မျှင်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း။ (၂)

စူးချန်ခုန်းကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ပင် ဒဏ်ရာများအပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန် တစ်လခန့် အချိန်ယူခဲ့ရသည်ဆိုလျှင် ချင်းမေ့ရှန်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ မည်မျှအထိ ပြင်းထန်ခဲ့သည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပါသည်။

“ချင်းမေ့ရှန်က သူ့ကိုယ်သူ ‘မသေနိုင်တဲ့သူ’ လို့ ခေါ်တယ်... တကယ်လို့သာ မင်းက တကယ် မသေသေးဘူးဆိုရင် တစ်နေ့ကျရင် ငါ မင်းကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မယ်။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုလည်း လေထဲမှာ လွင့်စင်သွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်။”

သူ့အသက်ကို နှုတ်ယူရန် ကြိုးစားခဲ့သော ချင်းမေ့ရှန်အပေါ် စူးချန်ခုန်း၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ သေချာလှသည်။ ချင်းမေ့ရှန်သည် သေဆုံးသွားနိုင်ခြေ မရှိဘဲ၊ သူ၏ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်တစ်ဦးနှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာကောင်ကြီး ဖြစ်ရမည်။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။ ချင်းမေ့ရှန်မှာ မည်မျှပင် ကြောက်စရာကောင်းသော၊ အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာဖြစ်ပါစေ တစ်နေ့တွင် ထိုသူ့ကို ထိုက်တန်သော တန်ဖိုး ပေးဆပ်စေရမည်ဟုပင်။

‘ဒါနဲ့... အဲဒီ ချင်းမေ့ရှန်က ဝိညာဉ်တစ်ခုပဲ ရှိတာတောင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထွက်သွားနိုင်ပြီး ဒီလောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဖျက်ဆီးအားကို ထုတ်နိုင်တာလား။ ငါ့ရဲ့ ဓားသွားဝိညာဉ်ကရော အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်နိုင်မလားပဲ။’

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စူးချန်ခုန်းသည် ချင်းမေ့ရှန်၏ မိစ္ဆာဝိညာဉ်ကို လောင်ကျွမ်းစေကာ အသေခံတိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ကွက်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရလာခဲ့ပြီး သူ၏ အတွေးများမှာ စတင် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

လူသားတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်သည် အစွမ်းထက်သကဲ့သို့ နုနယ်လှသည်။ ခန္ဓာကိုယ်မရှိဘဲ ဝိညာဉ်သည် မရှင်သန်နိုင်ပေ။ ခန္ဓာကိုယ် သေဆုံးပါက ဝိညာဉ်သည်လည်း အတူတူ ပျက်စီးသွားတတ်သည်။ သို့သော် ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်၏ အနှစ်သာရဖြစ်ပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်သည့် အခြေခံအကျဆုံး စွမ်းအားလည်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်မရှိလျှင် လူသည် အသက်မဲ့သော အခွံတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချင်းမေ့ရှန်မှာမူ အလွန် ထူးခြားလှသည်။ သူသည် လူသားမဟုတ်ဘဲ ထူးခြားသော မျိုးနွယ်တစ်ခု သို့မဟုတ် တကယ့် မိစ္ဆာကောင်ကြီး ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာစေကာ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားစေနိုင်ပြီး ဝိညာဉ်ကို လောင်ကျွမ်းစေကာ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

‘သူ ဒီအဆင့်ကို လုပ်နိုင်ရင် ငါလည်း ဒီအပိုင်းကို လေ့လာကြည့်လို့ ရတာပဲ...’

ဝိညာဉ်တစ်သောင်း ဂူသင်္ချိုင်းတွင် စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ဓားအသိစိတ်ကို အဆုံးစွန်အထိ မြှင့်တင်ခဲ့ပြီး ၎င်းကို ဝိညာဉ်နှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ‘ဓားသွားဝိညာဉ်’ အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်။ သာမန် လက်နက်တစ်ခုပင် စူးချန်ခုန်း၏ လက်ထဲ၌ ဝိညာဉ်ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး နတ်ဘုရားလက်နက်များထက်ပင် ပိုမို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ဓားသွားဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုပုံမှာ အခြေခံအဆင့်မှာသာ ရှိသေးသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဓားသွားဝိညာဉ်၏ အစွမ်းမှာ ဤမျှသာ မကဘဲ ဆက်လက် တိုးတက်ရန် နေရာများစွာ ရှိနေသေးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ချင်းမေ့ရှန်ကဲ့သို့ ဓားသွားဝိညာဉ်ကို သိစိတ်ပင်လယ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာစေကာ ရန်သူကို တိုက်ရိုက် ထိခိုက်စေခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အလွန် ရဲတင်းသော အတွေးပင် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ ထုတ်လွှတ်ခြင်းမှာ မီးဖြင့် ကစားနေသကဲ့သို့ပင်။ အမှားအယွင်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပါက ထာဝရ ပျက်စီးသွားနိုင်ပေသည်။

“ဒါပေမဲ့... တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ရအောင်။”

စူးချန်ခုန်းသည် သတိကြီးသူ ဖြစ်သော်လည်း သူရဲဘောကြောင်သူ မဟုတ်ပေ။ သိုင်းသမားတစ်ဦးအနေဖြင့် သိုင်းလမ်းစဉ်ပေါ်တွင် တွန့်ဆုတ်နေပါက သေခြင်းတရားကို မကြောက်သော စိတ်ဓာတ်မရှိပါက ကြီးကျယ်သော တိုးတက်မှုကို ရရှိရန်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် ချမ်ရွေ့ကို ဂူအပြင်သို့ ထွက်စေပြီးနောက် နတ်ပိုးချည်ဂူအတွင်း၌ တစ်ဦးတည်း ထိုင်ကာ တရားမှတ်ခြင်း နည်းလမ်းဖြင့် သူ၏ နားလည်မှုများကို လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် အာရုံစူးစိုက်လိုက်သောအခါ ဘာမျှမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုဟင်းလင်းပြင်မှာ သေးငယ်သော အစက်ကလေးတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြောလှသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ သိစိတ်ပင်လယ် ဖြစ်ပြီး ထိုအတွင်း၌ အရောင်အသွေးမရှိသော ဓားရှည်တစ်စင်းမှာ ငြိမ်သက်စွာ ပျံဝဲနေသည်။ ထိုဓားမှာ ရိုးရှင်းလှပြီး ဓားသွားနှင့် ဓားရိုးသာ ပါရှိရာ ဓားတစ်စင်း၏ အခြေခံအကျဆုံး ပုံသဏ္ဍာန်ကဲ့သို့ပင်။

ဤသည်မှာ စူးချန်ခုန်း၏ ဓားသွားဝိညာဉ် ဖြစ်သည်။

“ဓားသွားဝိညာဉ်ကို... ငါ့ရဲ့ သိစိတ်ပင်လယ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ထွက်သွားခိုင်းမယ်...”

စူးချန်ခုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ စိတ်ကို ဓားသွားဝိညာဉ်ပေါ်သို့ စုစည်းလိုက်ပြီး ၎င်းကို သိစိတ်ပင်လယ်မှ ထွက်ခွာရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ ပြောရလျှင် လွယ်ကူသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။ ဓားသွားဝိညာဉ်၏ စွမ်းအားကို သူ အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း ၎င်းကို လှုပ်ရှားအောင် ထိန်းချုပ်ခြင်းမှာ လမ်းမလျှောက်တတ်သေးသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို စက်ဘီးစီးခိုင်းသကဲ့သို့ပင် အလွန် ခက်ခဲလှသော စိန်ခေါ်မှု ဖြစ်သည်။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် ဇွဲမလျှော့ပေ။ သူ၏ နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်မှာ အဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိထားသဖြင့် သက်တမ်းနှင့် ပါရမီမှာ သာမန်လူတို့ မခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် တိုးတက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဓားသွားဝိညာဉ်မှာ သိစိတ်ပင်လယ်၏ အလယ်ဗဟိုမှ အစွန်းဘက်သို့ စတင် လှုပ်ရှားလာသည်။ သို့သော် အစွန်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဓားသွားဝိညာဉ်ထံမှ သဘာဝအလျောက် ခုခံလိုစိတ် သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့စိတ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် လုံခြုံလှသော သိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ခွာ၍ အပြင်လောကနှင့် ထိတွေ့ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရေထဲတွင် နေထိုင်သော ငါးတစ်ကောင်သည် ရေမရှိသော ကုန်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ရန် ကြောက်ရွံ့နေသကဲ့သို့ပင်။ ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌သာ တည်ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ကြီးပြင်းလာရခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာ၍ အန္တရာယ်ရှိသော အပြင်လောကနှင့် ရင်ဆိုင်ခိုင်းခြင်းက ဗီဇအရ ခုခံလိုစိတ်နှင့် ကြောက်ရွံ့စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

“ဘာကို ကြောက်နေရတာလဲ။ ကျယ်ပြောလှတဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ ဓားတောင်တွေနဲ့ မီးပင်လယ်တွေကိုတောင် ဖြတ်ကျော်ရဦးမှာပဲဟာ။”

စူးချန်ခုန်းသည် သွားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကြိတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ထံမှ လာသော ကြောက်ရွံ့စိတ်ကို အတင်းအကျပ် နှိမ်နင်းလိုက်ကာ ဓားသွားဝိညာဉ်ကို သိစိတ်ပင်လယ်ပြင်ပသို့ တွန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။

ရှူးးး

ညင်သာသော ထိုးဖောက်သံနှင့်အတူ စူးချန်ခုန်း၏ သတိမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ နဖူးမှ တစ်စုံတစ်ခု ထွက်ပေါ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

‘ဒါက... ငါလား’

သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ စူးချန်ခုန်းသည် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး တရားထိုင်နေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ ပြန်လည် မြင်တွေ့နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ရိုးရှင်းပြီး ထူးခြားမှုမရှိသော ဓားတစ်စင်းသည် လေထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်များဖြင့် ပျံဝဲနေသည်။

ဤသည်မှာ စူးချန်ခုန်း၏ ဓားသွားဝိညာဉ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သိစိတ်ပင်လယ်မှ ထွက်ခွာ၍ ခန္ဓာကိုယ်၏ အချုပ်အနှောင်မှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်း၏ အာရုံမှာ ဓားသွားဝိညာဉ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် သူသည် တရားထိုင်နေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် မြင်တွေ့နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီခံစားချက်က... ငါကိုယ်တိုင် ဓားတစ်စင်း ဖြစ်သွားသလိုပဲ။”

စူးချန်ခုန်းကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ ထူးဆန်းလှသော အခြေအနေကြောင့် အံ့ဩသွားမိသည်။ ဓားသွားဝိညာဉ်သည် သိစိတ်ပင်လယ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်၏ ကန့်သတ်ချက်များမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ။

‘ငါ့ရဲ့ ဓားဝိညာဉ်က လေနဲ့ ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့ အားနည်းလာနေတာပဲ။’

သို့သော် မကြာမီမှာပင် စူးချန်ခုန်းသည် ဤအခြေအနေ၏ အားနည်းချက်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သိစိတ်ပင်လယ်၏ ပြုစုပျိုးထောင်မှုနှင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ အကာအကွယ် မရှိဘဲ သူ၏ ဓားသွားဝိညာဉ်မှာ လျင်မြန်စွာ အားနည်းလာနေသည်။ ၎င်းမှာ ရေမကူးတတ်သူတစ်ဦး လှေပေါ်မှ ရေထဲသို့ ခုန်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာလာသော ဝိညာဉ်သည် ဤအခြေအနေတွင် ကြာရှည် မခံနိုင်ဘဲ အားနည်းသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပေသည်။

အခန်း (၇၃၂) ဓားသွားဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာ၍ မရပ်မနား ပိုင်းဖြတ်ခြင်း။ ချီငါးပါးမှ ချည်မျှင်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း။ (၃)

“အရင် ပြန်ဝင်လိုက်ဦးမယ်။”

စူးချန်ခုန်းသည် စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားပြီး ဓားသွားဝိညာဉ်ကို သူ၏ သိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းသို့ အမြန်ပြန်ဝင်ရန် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ ပြန်လည်ခေါ်ယူသည့် ဖြစ်စဉ်မှာ အတော်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ သူသည် စိတ်ကို အပြင်းအထန် စုစည်းကာ အင်အားအတော်များများ အသုံးပြုလိုက်ပြီးနောက်မှသာ ဓားသွားဝိညာဉ်ကို သူ၏ နဖူးမှတစ်ဆင့် သိစိတ်ပင်လယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဆွဲသွင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ရရှိလာတော့သည်။

ဦးနှောက်အတွင်း အနည်းငယ် မူးဝေသွားခြင်းမှအပ ကြီးမားသော ထိခိုက်မှုတော့ မရှိပေ။

သို့သော် စူးချန်ခုန်း၏ မျက်ခုံးများမှာ မကြာမီမှာပင် တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။ ‘ဓားသွားဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ထွက်လို့ရတာတော့ မှန်ပေမဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေက အရမ်းများလွန်းတယ်။ တစ်ခါ ထွက်သွားတာနဲ့ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်လို့မရတော့ဘူး။ ပြီးတော့ ဓားသွားဝိညာဉ်ကို ပြန်ခေါ်ရတာကလည်း အရမ်းနှေးပြီး ခက်ခဲလွန်းတယ်။ တကယ်လို့ ရန်သူက ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချလိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်တယ်။’

ဓားသွားဝိညာဉ်က ရန်သူကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိကိုပင် ထည့်မစဉ်းစားရသေးဘဲ ၎င်းကို ထုတ်လွှတ်ခြင်းနှင့် ပြန်ခေါ်ခြင်း ဖြစ်စဉ်မှာပင် အလွန် ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဓားသွားဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကွဲကွာနေစဉ်အတွင်း ၎င်း၏ စွမ်းအင်များမှာလည်း အဆက်မပြတ် ကုန်ဆုံးနေသည်။

ချင်းမေ့ရှန်ကဲ့သို့ မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဖြင့် ရန်သူကို တိုက်ခိုက်နိုင်ရန်မှာ ဤသေလောက်အောင် ပြင်းထန်သော အားနည်းချက်များကို သူ အရင်ဆုံး ဖြေရှင်းရပေလိမ့်မည်။

‘ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဓားဝိညာဉ်ကြားမှာ အဆက်အသွယ် တစ်ခုခု ရှိနေရမယ်။ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး... ဥပမာ နတ်ပိုးချည်မျှင်ကို သုံးပြီး ဓားသွားဝိညာဉ်နဲ့ သိစိတ်ပင်လယ်ကို ချိတ်ဆက်ထားရင် ဓားသွားဝိညာဉ် ထွက်သွားတဲ့ အချိန်မှာတောင် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ နတ်ပိုးချည်မျှင်ကနေတစ်ဆင့် ဓားသွားဝိညာဉ်ကို သိစိတ်ပင်လယ်ထဲ လျင်လျင်မြန်မြန် ပြန်ဆွဲသွင်းလို့ ရမယ်’

စွမ်းရည်ရမှတ် ၉၀ အထိ ရှိထားသော စူးချန်ခုန်း၏ နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ အံ့မခန်းလှပေ။ သူ၏ ဦးနှောက်မှာ လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်သွားပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော နည်းလမ်းတစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် စဉ်းစားမိသွားသည်။

အတိတ်က စူးချန်ခုန်းသည် နတ်ပိုးချည်မျှင်များကို ဓားရိုးတွင် ရစ်ပတ်ကာ မိမိ၏ လက်ခြေကဲ့သို့ပင် အဝေးမှ ဓားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုလည်း ဓားသွားဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်ရာတွင် အလားတူ နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နတိပိုးချည် ချီစွမ်းအင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပိုးချည်မျှင်မှာ ဓားသွားဝိညာဉ်ကို ရစ်ပတ်နိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း စူးချန်ခုန်းသည် နတ်ပိုးချည်မျှင်ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြု၍ သိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေသော ချီငါးပါးတို့ကို ချီစွမ်းအားအစား အသုံးပြုကာ ပိုးချည်မျှင်အဖြစ် စုစည်းနိုင်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် စူးချန်ခုန်း၏ သိစိတ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှ ထုတ်ယူထားသော ချီငါးပါးတို့မှာ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်လာသည်။ သူ၏ စိတ်ဆန္ဒအရ ထိုမမြင်ရသော မြူခိုးစွမ်းအင်များမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု လိမ်ယှက်လာပြီး မမြင်နိုင်သော အာရုံခံရန် ခက်ခဲသော နတ်ပိုးချည်မျှင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဓားသွားဝိညာဉ်ကို ရစ်ပတ်လိုက်တော့သည်။

“ကဲ... အခု ပြန်စမ်းကြည့်ရအောင်”

ထို့နောက် စူးချန်ခုန်းသည် အပြင်လောကကို ကြောက်ရွံ့နေသည့် စိတ်ကို နှိမ်နင်းကာ ဓားဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ ဒုတိယအကြိမ် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။ ဓားသွားဝိညာဉ်သည် သိစိတ်ပင်လယ်မှ ခွာကာ စူးချန်ခုန်း၏ နဖူးမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ထိုးထွက်လာခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချီငါးပါးတို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပိုးချည်မျှင်ဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသဖြင့် သူသည် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း သို့မဟုတ် သတိတရားများ ဆုံးရှုံးမသွားတော့ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် သူသည် အလုပ်နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်တည်း လုပ်ဆောင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲကာ အေးစက်သည့် အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသော သူ၏ ဓားဝိညာဉ်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။ ချီငါးပါးတို့ဖြင့် စုစည်းထားသော နတ်ပိုးချည်မျှင်ဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသဖြင့် ထိုဓားသွားဝိညာဉ်ကို မိမိလက်ထဲမှ လက်နက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် စိတ်ရှိတိုင်း လှုပ်ရှားစေနိုင်ကြောင်း စူးချန်ခုန်း ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒါဆိုရင်... ဓားသွားဝိညာဉ်ကို လက်နက်တစ်ခုအနေနဲ့ သုံးကြည့်ရင် ဘယ်လောက်အစွမ်းထက်မလဲ ကြည့်ရအောင်”

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ ဓားသွားဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ ထုတ်လွှတ်နိုင်ခြင်းမှာ သာမန်လူတို့ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်း ပို၍ စိတ်ဝင်စားသည်မှာ ဓားသွားဝိညာဉ်ဖြင့် တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်မည်နည်းနှင့် ၎င်းက သူ၏ အကောင်းဆုံး ဝှက်ဖဲ ဖြစ်လာနိုင်မလား ဆိုသည့် အချက်ပင်။

ရှူးးး

သူ၏ စိတ်ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် ဓားသွားဝိညာဉ်မှာ ဟိန်းဟောက်သံများ သို့မဟုတ် ရာသီဥတု ပြောင်းလဲခြင်းများ မရှိဘဲ ဖျတ်ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သော အေးစက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ စက္ကူပါးလေးတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး ပြန်လည် ပိတ်ဆို့ရန် ခက်ခဲလှသော နက်မှောင်သော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း”

နတ်ပိုးချည်ဂူ၏ အမိုးပေါ်မှ တွဲလောင်းကျနေသော ကျောက်စက်ပန်းဆွဲများမှာ ဓားသွားဝိညာဉ်၏ ပိုင်းဖြတ်မှုအောက်တွင် လေထုကဲ့သို့ပင် နုနယ်သွားပြီး အပိုင်းပိုင်းပြတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသံဗလံများနှင့်အတူ ပြုတ်ကျလာတော့သည်။

“ဒီစွမ်းအားက အရမ်းကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။”

စူးချန်ခုန်းကိုယ်တိုင်ပင် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ဓားသွားဝိညာဉ်သည် မည်သည့် နတ်ဘုရားလက်နက်ထက်မဆို ပိုမို စူးရှပြီး ၎င်းဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းရှိ အရာအားလုံးမှာ ဟင်းလင်းပြင်နှင့်တကွ အလွယ်တကူ ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။

“ကျုံ့လိုက်မယ်”

စူးချန်ခုန်းသည် ဓားသွားဝိညာဉ်ကို ပိုမို သိပ်သည်းကျစ်လျစ်အောင် လုပ်ဆောင်လိုက်ရာ မူလက ဓားရှည်သဏ္ဍာန်မှာ သေးငယ်သော ချည်မျှင်လေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ရှူးးး ရှူးးး ရှူးးး

ဓားဝိညာဉ်သည် ကခုန်နေသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေပြီး ၎င်း၏ အရှိန်မှာ မျက်စိဖြင့် မလိုက်နိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်လှသည်။ လေထုထဲတွင် မပိတ်နိုင်သော အက်ကြောင်းများစွာကို ချန်ထားရစ်ကာ ချည်မျှင်သဖွယ် ဓားသွားဝိညာဉ်က ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို ပုံသဏ္ဍာန်မမှန်သော အပိုင်းအစများအဖြစ် ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

၎င်းမှာ အသားနှင့်သွေး ဖြစ်စေ နတ်ဘုရားလက်နက် သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဖြစ်စေ ဓားဝိညာဉ်ကို မည်သည့်အရာကမျှ တောင့်မခံနိုင်ပေ။ ထိတွေ့မိသည်နှင့် အားစိုက်စရာမလိုဘဲ အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားပေလိမ့်မည်။

စူးချန်ခုန်း ကျင့်ကြံထားသော 'သံဖြတ်ဓားသိုင်း' ၏ ထူးခြားချက်မှာ ရိုးရှင်းပြီး ကြီးမားလှသော အစွမ်းရှိခြင်း ဖြစ်ရာ ရွှေနှင့် သံတို့ကို အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနိုင်သည်။ စူးချန်ခုန်း၏ ဓားသွားဝိညာဉ်မှာလည်း ထိုထူးခြားချက်များကိုပင် ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

‘ကိုက်သုံးရာ... ဒါက ငါ့ဓားသွားဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဝေးဝေးသွားနိုင်တဲ့ အကွာအဝေးပဲ။ ကိုက်သုံးရာထက် ကျော်သွားရင်တော့ ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့ဘူး။’

ခဏတာ စမ်းသပ်ပြီးနောက် ဓားသွားဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အလွန်အမင်း ဝေးကွာသွား၍ မရကြောင်း စူးချန်ခုန်း တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ကိုက်သုံးရာဟူသော အကွာအဝေးမှာ မတိုသကဲ့သို့ မရှည်လှပေ။

ထို့ပြင် ဓားသွားဝိညာဉ်၏ အစွမ်းမှာလည်း အံ့မခန်းလှသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပတွင် ရှိနေသော ဓားသွားဝိညာဉ်မှာ မည်သည့် အပိုအဆာမှ မရှိဘဲ အရာအားလုံးကို ဖောက်ထွင်းဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအားသာ ရှိသည်။ ကိုက်သုံးရာအတွင်း သူ၏ စိတ်ဆန္ဒ ရောက်ရှိသော မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ရန်သူအားလုံးကို အမှုန့်ချေပစ်နိုင်ပေသည်။

‘ဒီဓားသွားဝိညာဉ်ရဲ့ အစွမ်းက ပြင်းထန်လွန်းတယ်။ အစောပိုင်းက ပိုင်ယင်ခွမ်းတို့နဲ့ တိုက်တုန်းကသာ ဒီဓားသွားဝိညာဉ်ကို သုံးခဲ့ရင် ကိုက်သုံးရာအတွင်းမှာတင် သူတို့ကို ချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းပစ်လိုက်လို့ ရတယ်။ ချင်းမေ့ရှန်တောင် နောက်တစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ကူးပြောင်းဖို့ အချိန်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။

ချင်းမေ့ရှန်က မိစ္ဆာဝိညာဉ်ကို လောင်ကျွမ်းပြီး တိုက်ခိုက်ရင်တောင် ငါက အရင် လက်ဦးမှုယူပြီး သူတိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး မရခင်မှာတင် သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ထိုးဖောက်ဖျက်ဆီးပစ်လို့ ရတယ်။’